Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,101 Views

  • 151 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    855

    Overall
    4,101

ตอนที่ 1 : (Yorn x Lindis) น้ำตกหิงห้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

  ข้าคือ มหาเทพแห่งดวงอาทิตย์
  ข้านั้นมีรูปกายที่งามจนเหล่านางฟ้าต่างแย่งกันทำมงกุฎดอกไม้ให้กับข้าเพื่อสัมผัสเส้นผมของข้า
  เพียงแค่ข้าบรรเลงนิ้วลงบนพิณก็สามารถขับกล่อมโลกใบนี้ได้
  แต่ทำไม??
  ทั้งๆ ที่ข้าสมบูรณ์แบบเช่นนี้
  ทำไมเจ้าไม่สนใจข้าและกลับเลือกมัน!!
  เทล'แอนนาส
  .
  .
  .
  ข้าคงต้องยอมถอยสินะ
  .
  .
  .
  ขอให้เจ้ามีความสุข และ
  .
  .
  .
  ข้าไม่ไก่ แต่ เจ้าเล่นกากเอง จบนะ!!
  .
  .
  .
  .
  .

  "เฮ้ๆ วันนี้มีน้องใหม่เข้ามาด้วยล่ะ" 
  เสียงของแวนเฮลซิ่งร้องตะโกนขึ้น เจ้าหมอนี้เป็นเพื่อนของข้าเอง
  แครี่ที่ชอบแจก
  "น้องใหม่อะไรของนายหะ แวน??" ไวโอเล็ตถามขึ้น 
  เจ๊จินตราสุดโหด
  "นั้นสิ นายคงไม่ฟังข่าวหลอกๆ มาหรอกนะ" บัตเตอร์ฟรายเสริมพร้อมแผ่รังสีอำมหิต
  น้องเนยจอมลาส + บ้า kill
  ก็แน่ล่ะเมื่อคราวที่แล้วเจ้านี้ดันไปฟังข่าวผิดๆ มาแล้วเอามาบอกกับพวกเรา สรุปโดนบัตเตอร์ฟรายกับไวโอเล็ตกระทื๊บซะ
  "นี้ข่าวของจริงนะ มีคนเข้ามาใหม่จริงๆ " แวนว่าก่อนจะมาหลบอยู่หลังของยอร์นที่กำลังเหม่อลอย
  "เฮ้ ยอร์น ช่วยฉันด้วยยยยยย~"
  "......."
  ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...
  "เฮ้~ ยอร์น" แวนเรียกชื่อเพื่อน
  ไวโอเล็ตกับบัตเตอร์ฟรายมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองยอร์น ทำไมพวกเธอจะไม่รู้ว่าทำไมยอร์นถึงได้มีอาการเหม่อลอยแบบนี้
  "นี้ๆ ฉันว่าเราลากหมอนี้ไปหาทักทายน้องใหม่กันดีกว่า" บัตเตอร์ฟรายเสนอ
  "เป็นความคิดที่ดีนะ ไปกันเถอะ" แวนเห็นด้วยก่อนจะกอดคอเพื่อนลากไปด้วย
  ระหว่างทางก็เจอกับมิน่าที่กำลังมีเรื่องกับผู้ชายผมขาวอยู่
  "นี้นาย ปล่อยอลิซกับคริกซี่เดี๋ยวนี้นะ!!"
  "ถ้าฉันไม่ปล่อยแล้วจะทำไม?"
  นั้นมัน Omen ไฟร์เตอร์ที่พึ่งเข้าเซิร์ฟไทยนิหว่า
  "นี้รึเปล่าน้องใหม่ที่นายพูดถึงแวน?" ไวโอเล็ตถาม
  "อื้อ...ใช่" แวนตอบเสียงสั่น
  "ทำไมถึงมาเรื่องกับมิน่าตรงนี้ล่ะ เอ๊ะ นั้นคริกซี่กับหนูอลิซนี้" บัตเอ่ยพลางจ้องตรงไปที่แฟรี่กับเทพจักรราศี
  "ถ้าอิลูเมียรู้คงโกรธแน่" แวนเอ่ยขึ้นบ้าง "อะ เฮ้ย! ยอร์น!!"
  ยอร์นเดินดุ่มๆ ตรงไปหาโอเม็นที่กำลังกวนประสาทมิน่า เขายิงธนูทำลายโซ่พันธะนาการของโอเม็นทำให้อลิซกับคริกซี่เป็นอิสระ
  "แงงง~ พี่ยอร์นอลิซกลัว" อลิซรีบถลากอดยอร์นพร้อมปล่อยโฮ
  "อ๊ะ! นายเป็นใครน่ะกล้ามาทำลายโซ่ของฉันเรอะ" โอเม็นหันมาโวยวายใส่ยอร์น
  "นายนั้นแหละที่มาจับตัวของเทพจักรราศีกับแฟรี่ กล้านักนะ!" ยอร์นสวนเตรียมง้างธนู
  "ฉันว่ามันชักวุ่นวายเกินไปแล้วนะ" ไวโอเล็ตพูดขึ้น
  "ฉันว่าน่าสนุกออก" บัตเตอร์ฟรายยิ้มพร้อมชักดาบออกมา
  ลืมไปว่ายัยนี้มันบ้า Kill
  "เฮ้ มิน่าฉันตามหาตั้งนาน อยู่นี้เอง"
  เสียงทุ้มแฝงความเย็นชาทำให้ทุกคนชะงัก บัตเตอร์ฟรายนิ่งค้างก่อนจะรีบเก็บดาบแล้วกอดอกเชิดหน้ามองไปทางอื่น
  "ขอโทษทีนาครอท ฉันแค่มีปัญหากับหมอนี้นิดหน่อยอ่ะ" มิน่าตอบก่อนจะเดินไปหาเพื่อนที่สวมเกราะปิดตัวมิดชิดมีเพียงแค่ผมสีเงินยวงที่เล็ดลอดออกมาจนดูเหมือนเครา
  "หือ โอเม็นนายทำอะไร?" นาครอทถามโอเม็น
  "ก็แค่หาของเล่นก็เท่านั้นเอง" โอเม็นตอบพร้อมยักไหล่
  "ตาแก่จอมโกหก" มิน่าแขวะ
  "ยัย...."
  "หยุด! พวกเราควรกลับนรกได้แล้ว ไอ้บ้าศรีไพรไปไหนว่ะ ต้องไปตามมันอีก"
  "ฉันอยู่นี้ไอ้นคร"
  "นาครอทโว้ย"
  "ฉันก็เซฟิสเฟ้ย!"
  "พวกนายนี้น่ารำคาญกันจริงๆ กลับได้แล้ว" มิน่าขัด
  "บ๊ายบายมิน่า" อลิซกับคริกซี่โบกมือให้
  "แล้วเจอกันนะ" มิน่าโบกมือให้แล้วสายตาพอไปสบตากับโอเม็นเธอจึงรีบสะบัดหน้าหนี
  "หวังว่าคราวหน้าฉันคงจะจับเธอได้นะยัยหนูยมทูต" โอเม็นพึมพำก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณนั้นอย่างเงียบเชียบ
  "ไม่มีทางหรอกตาลุง!" มิน่าสวนก่อนจะก้าวเข้าไปในประตูมิติที่เชื่อมไปที่นรก
  "เฮ้อ จบเรื่องสักที" แวนพูดขึ้นอย่างโล่งอกนึกว่าจะมีเหตุการณ์นองเลือดซะแล้ว
   "อลิซกลับไปหาอิลูเมียเถอะ" ยอร์นบอกพร้อมยกมือขึ้นลูบหัวอลิซ
  "ป้าอิลูเมียไปเดทกับพี่ลอเรียลค่ะ" อลิซตอบ
  "เอ่อ..."
  "งั้นอลิซไปเล่นกับพวกเฟนนิกในป่าก็ได้นะ และอย่าให้โอเม็นจับตัวได้อีกล่ะ" เขาเอ่ยบอกเสียงอ่อนโยน
  "ค่า~"
  แล้วคริกซี่กับอลิซก็พากันไปหาเฟนนิกกับสลิมในป่า พวกยอร์นจึงตกลงกันว่าจะที่บาร์กันแต่ยอร์นขอปฏิเสธซึ่งสุดท้ายก็โดนแวนกับไวโอเล็ตลากมาจนได้
  "ฉันไม่ดื่มนะ" ยอร์นพูดดักคอแวนไว้ก่อน
  "จะดื่มดีๆ หรือดื่มทั้งน้ำตา" ไวโอเล็ตกับบัตเตอร์ฟรายพูดพร้อมกันแถมยังชักอาวุธออกมาพร้อม
  "เฮ้อ...ดื่มก็ดื่ม"
  "ดื่มให้มันลืมโลกไปเลยพวก"
  "เอ้า ชน!!!"
  พวกเขายกแก้วขึ้นชนกันก่อนจะแยกเอาไปจ่อที่ริมฝีปากของตัวเอง ยอร์นกระดกรวดเดียวก่อนจะร้องขอเพิ่ม แก้วที่สอง แก้วที่สาม แก้วที่สี่ ห้า หก เติมเรื่อยๆ จนเขาเมา เพื่อนๆ เป็นห่วง
  "เฮ้ ยอร์นฉันว่านายดื่มมากไปแล้วนะ" แวนปราม
  "นายเมาแล้วนะ พอเถอะ" ไวโอเล็ตเสริม
  "อึก งั้น....ฉัน...พอ...ก็...ได้..." ยอร์นวางแก้วลงก่อนจะลุกขึ้นออกจากโต๊ะ "งั้น...ฉัน...กลับ...ก่อน...นะ..."
  "ระวังด้วยล่ะ" แวนบอก
  "อย่าเผลอไปฉุดใครเขาเข้าล่ะ" บัตเตอร์ฟรายเอ่ยแซว
  "เกรงว่าจะโดนเขาฉุดซะเองมากกว่ามั้ง" ไวโอเล็ตพึมพำพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดก
  ยอร์นไม่สนใจคำพูดของเพื่อนเดินออกจากบาร์ทั้งๆ ที่เดินเซเป๋ไปเป๋มาเป็นปูไต่ เขาพยายามเดินไปทางบ้านปากก็ร้องเพลงไปเรื่อยด้วยน้ำเสียงที่อ้อแอ้
  "ใครมาหอนแถวนี้นะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด
  "ทามมมมมายยยเธออออถึงงงงร๊ากกกกกกาบบบบบขาววววว อึก ทั้งๆ ที่ฉานนนนร๊ากกกกเธออออมากกกกกขนาดนี้นนนนนนน" ยอร์นยังคงร้องเพลงต่อไป
  "โอ๊ย!! หนวกหูจริง!!"
  ปัง!!
  โครม!!!
  "!?!"
  ประตูบ้านถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวผมสีเงินยวงในชุดนอนสีน้ำเงินลายกระต่ายน้อยนั่งบนดวงจันทร์
  "นายเป็นใครห๊ะถึงมาส่งเสียงหนวกหูแถวนี้!! คนจะนอน" ลินดิสโวยวายใส่ทันที
  "หือ? เธออออออเปนนนนครายยยยย??" ยอร์นถามเสียงยานคางพร้อมกับพยายามใช่สายตาจ้องเธอ
  "อ้อ...ยัยหนูนักบวชเผ่าจันทรา"
  ลินดิสเกิดอาการฉุนทันทีเธอไม่ชอบให้ใครมาเรียกว่ายัยหนูนอกจากลูน่า พี่สาวของเธอ
  "ออกไปจากหน้าบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!! ตาบ้าโรคจิตขี้เมา"
  "เหอะ ไม่ต้องไล่ฉันก็ไปอยู่แล้ว..."
  วูบ
  ตุ้บ!!
  "เฮ้! นาย..."
  ลินดิสร้องด้วยความตกใจเธอวิ่งเข้าไปดูยอร์นที่สลบไปแล้วเรียบร้อย กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว อี๋!
  'ช่วยเขาสิ' เสียงใสหวานเอ่ยขึ้น
  "ฉันต้องช่วยคนขี้เมาด้วยเหรอพี่ลูน่า?" ลินดิสเอ่ย
  'อย่างน้อยๆ เขาก็น่าสงสารออก' ลูน่าบอก
  "เฮ้อ...ช่วยก็ช่วย" 
  ลินดิสพยายามพยุงร่างใหญ่ของยอร์นเข้าไปในบ้านแล้วต้องพาปืนบันไดขึ้นไปบนห้องอีก
  หนักก็หนักแถมเหม็นเหล้าอีก แหวะ ...ลินดิสคิดในใจ
  ตุ้บ!
  ลินดิสทิ้งร่างของยอร์นลงบนเตียงก่อนจะจัดแจงให้นอนในท่าที่สบายที่สุด แล้วจึงเดินไปหาน้ำเย็นกับผ้าขนหนูเพื่อที่จะมาเช็ดตัวให้ยอร์นตามที่พี่สาวบอก
  "เฮ้อ...ทำไมนะทำไม ฉันจะต้องมาเช็ดตัวให้ผู้ชายด้วย" เกิดมาทั้งชีวิตเธอไม่เคยแตะต้องผู้ชายคนไหนเลยด้วย
  แต่ลินดิสก็ทำได้แค่บ่นกระปอดกระแปดหากแต่มือกลับสาละวนเอาผ้าขนหนูชุบน้ำและเช็ดไปตามใบหน้าหล่อเหลานั้น เธอหลับตาปี๋พร้อมเบือนหน้าไปทางอื่นทั้งๆ ที่มือยังคงใช้ผ้าเช็ดตัวให้ยอร์นอยู่ แก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความเขินอายและประหม่า มือน้อยสั่นเบาๆ
  หมับ!!
"เฮือก?!!"
  ลินดิสสะดุ้งเฮือกจ้องคนที่จับมือเธอด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ
  "เธอ...." ยอร์นพูดเสียงแหบพร่า
  "ฟะ...ฟื้นแล้วเหรอ?" ลินดิสถามเสียงสั่นพลางพยายามแกะมือออกจากมือใหญ่
  "ผมสีเงินยวง..."
  "........"
  "สวยดีนะ...แอนนาส"
  "......."
  แค่ละเมอหรอกเหรอ แต่ใครกันนะแอนนาส? ช่างเถอะรีบๆ เช็ดตัวให้เขาดีกว่า
  คิดได้ดังนั้นลินดิสก็รีบเช็ดตัวให้ยอร์นอย่างรวดเร็วแล้วเอาของไปเก็บก่อนจะมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง
  เฮ้อ... แล้วเราจะนอนไหนล่ะเนี่ยโดนแย่งเตียงไปซะแล้ว ลินดิสถอนหายใจขณะที่สายตาจ้องที่ใบหน้าหล่อคมคายอย่างพินิจ
  ผมสีทองอมส้มเป็นประกาย ผิวเข้ม ใบหน้าคมคาย คิ้วหนา ตาที่กำลังหลับพริ้ม จมูกโด่งสันและริมฝีปากหยักหนาได้รูป รูปร่างที่กำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
  ก็ดูเป็นผู้ชายที่หล่อคนหนึ่งล่ะนะ ลินดิสคิดคุณทูเลนหล่อกว่าเยอะเลยอ่ะ
  "หาว~วว ง่วงจัง งึมๆ ฟี้~ "
  ....จู่ๆ ก็หลับไปเลยนะลินดิส ลูน่าอมยิ้มก่อนจะหาผ้าห่มมาคลุมให้น้องสาวแล้วหายตัวไป

  จิ๊บๆ จิ๊บๆ จิ๊บๆ
  "อะ...อืม ปวดหัวชะมัด" ยอร์นบ่นพลางพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง ยกมือกุมหัวที่ปวดจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยง
  เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น?
  ยอร์นถามตัวเองในใจพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง
  "นี้มันไม่ใช่ห้องเขานิ เขามาอยู่นี้ได้ไง" ยอร์นพึมพำก่อนจะสังเกตุเห็นร่างบางของใครบางคนนอนฟุ่บอยู่ข้างเตียง
  ยัยหนูนักบวชเผ่าจันทรานิ
  ยอร์นขยับตัวเบาๆ พยายามไม่ให้ลินดิสตื่น เมื่อคืนเขาสลบอยู่หน้าบ้านยัยหนูนี้เหรอ แล้วทำไม....
  "...."
  ยอร์นเผลอจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มของลินดิสที่กำลังหลับพริ้ม ยามหลับเธอก็ดูน่ารักดีนี้หน่าไม่เห็นเหมือนตอนลงแข่งเลย หน้านิ่งอย่างกับรูปปั้นอนุสาวรีย์
  "อื้อ...."
  ยอร์นสะดุ้งเฮือกรีบละสายตาไปมองทางอื่นทันทีในขณะที่ลินดิสกระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสายตาก่อนจะยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อขบ
  "อ้าว ตื่นแล้วเหรอ?" ลินดิสเอ่ยถามพลางปิดปากหาว มีน้ำตาซึมอยู่ที่หางตา
  ท่าทางงัวเงียนี้มันจะน่ารักไปไหนว่ะครับ
  "....."
  "เฮ้ เป็นไรไปอ่ะ ถ้าได้สติแล้วก็ช่วยกลับไปที่บ้านคุณด้วยคะ ง่วงชะมัด" และเป็นอีกครั้งที่เธอหาว
  "อะ...อื้ม"
  พรืด!!
  "เฮ้ย!!"
  โครม!!
ยอร์นรีบลุกจากเตียงแต่เพราะรีบเกินไปทำให้เสียหลักเซจะล้ม ลินดิสเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยแต่ว่า....รับน้ำหนักคนตัวโตไม่ไหวล้มลงไปทั้งคู่
  "อู๊ย~ ดีนะที่ยั้งแขนทัน เธอไม่เป็นไรช....!!"
  "0////////0" <<<ช็อคค้าง
  หน้าของลินดิสแดงราวกับลูกมะเขือเทศสุก เพราะยอร์นคร่อมลินดิสไว้และใบหน้าเธอก็ห่างกับเขาไม่กี่เซน ลมหายใจอุ่นๆ เป่าลดใบหน้าที่เห่อแดงไปถึงหูและลำคอขาวนวล
  "เอ่อ...ฉันขอโทษ" ยอร์นรีบผละออกจากท่าคร่อมมานั่งขัดสมาธิ
  "...อะ...ออกไปได้แล้ว" ลินดิสก้มหน้างุดพูดเสียงสั่น
  "อะ...อื้ม จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" พูดจบเขาก็รีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตูก่อนจะหยุดชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
  "ขอบใจนะ...ที่ช่วยดูแลฉันน่ะ" พูดจบก็รีบออกไปทันที
  ปัง!
  "......"
ลินดิสยังคงไม่ขยับไปไหนจนกระทั้งเธอได้สติกลับคืนมาจึงลุกไปทำกิจวัตรประจำวันของเธอ

  ....................

  ร่างบางของลินดิสวิ่งไปตามพงหญ้าอย่างรวดเร็ว เธอกำลังมุ่งหน้าไปที่น้ำตกแห่งหนึ่งภายในป่ามนต์ตรา
  "จ๊ะเอ๋! ลินดิส^0^"
  "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"
  พลั่ก!!
  "แอ้ก!!"
  "อ๊ะ คุณบัตเตอร์ฟราย เป็นอะไรมากไหมคะ"
  ลินดิสรีบเข้าไปพยุงร่างของสาวนักฆ่าในเงามืดขึ้น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจู่ๆ บัตเตอร์ฟลายก็ดันโผล่มาตอนที่เธอกำลังเข้าพุ่มเธอตกใจเตะเข้าที่ท้องบัตเตอร์ฟรายเต็มๆ
  "ขะ...ขอโทษคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจคะ ขอโทษนะคะ" ลินดิสรีบขอโทษขอโพยบัตเตอร์ฟราย
  "อา...ไม่เป็นไร เท้าหนักใช่ย่อยนะเธอ อู๊ย" บัตเตอร์ฟรายกุมท้องตัวเองด้วยความจุก
  "...ขอโทษคะ"
  "ว่าแต่เธอจะไปไหนเหรอ?"
  "ฉันจะไปน้ำตกคะ"
  "เอ๊ ฉันก็ว่าจะไปที่นั้นพอดีเรามาแข่งกันไปดีกว่า"
  "เอ๊ะ เดี๋ยวสิคะ"
เพียงพริบตาเดียวบัตเตอร์ฟรายก็วิ่งไปไกลแล้ว ลินดิสถอนหายใจเบาก่อนจะเริ่มวิ่งตามบัตเตอร์ฟรายไป
  "ยะฮู้ววว ฉันถึงก่อน~" บัตเตอร์ฟรายร้องขึ้น
  "คะ คุณชนะ..." ลินดิสบอกพลางยกมือขึ้นลูบหน้า
  "อ้าว ลินดิสมาด้วยเหรอ?" เสียงของไวโอเล็ตถามขึ้น
  ลินดิสจึงสังเถตุเห็นว่ามีคนอื่นมาที่นัำตกนี้ด้วย ทั้ง แวน ไวโอเล็ท มูราด ไอริ คริกซี่ วูคอง เฟนนิก สลิม มิน่า ซานิส ยอร์น เทล'แอนนาส มอทอส ทูเลนและแม้แต่นาครอท อเลสเตอร์กับนาตาเลียก็มาแถมอยู่ในชุดว่ายน้ำอีก
  "เอ่อ...ทุกคนมาทำอะไรที่นี้เหรอคะ?" ลินดิสเอ่ยถาม
  "พวกเรามาเล่นน้ำคลายร้อนกันน่ะ เธอก็จะมาทำแบบนั้นใช่มั๊ยล่า?" บัตเตอร์ฟรายถาม
  "ก็....ใช่คะ" เธอพยักหน้า
  "งั้น...."
  "?"
  พลั่ก!!
  "กรี๊ดดด!"
  ตู้ม!!
  "บัตเตอร์ฟราย!!"
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ "
  บัตเตอร์ฟรายอาศัยช่วงที่มิน่ากำลังเผลอถีบเจ๊แกลงไปลอยคอในน้ำคนแรก ซานิสเห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่นก่อนจะโดนมิน่าสาดน้ำเข้าเต็มๆ เบ้าหน้าแล้วจึงกระโดดตามลงไปเอาคืน และทุกคนจึงทยอยโดดตาม
  "ไง เธอไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมารึไงถึงไม่ลงไปเล่นน้ำกับคนอื่น" ทูเลนพูดขึ้น
  "ก็เอาคะ" 
  พูดจบลินดิสก็ถอดชุดตัวนอกที่เธอสวมออกเผยให้เห็นชุดว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้มแบบทูพีชแล้วจึงกระโดดลงไปร่วมวงกับคนอื่นๆ ปล่อยให้ทูเลนหน้าแดงอยู่ตรงที่เดิม
   "กรี๊ด ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะนาครอท!!" เสียงบัตเตอร์ฟรายโวยวาย
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ เตรียมรับท่านี้ซะ" นาครอทหัวเราะขณะที่อุ้มบัตเตอร์ฟรายจากด้านหลังแล้วเตรียมทุ่มตัวลงน้ำ
  "กรี๊ด!"
  ตู้มมมม
  วงน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างจนไปถึงเจ๊นาตาเลียที่กำลังให้อเลสเตอร์ทาครีมกันแดดให้ เธอบ่นเบาๆ ก่อนจะลากอเลสเตอร์ลงไปเล่นน้ำด้วย
  "ไอริ~~~~~ นี้แน่ะๆ นี่แน่ะๆ " มูราดกวักน้ำสาดใส่หน้าไอริ
  "อร๊าย นี่แน่ะ นี่แน่ะ" เธอก็สาดเขากลับ
  กลายเป็นคู่รักมุ้งมิ้งที่สุดในกลุ่ม
  "ยะฮู้~ ไวโอเล็ท"
  "กรี๊ด อย่านะแวน"
  แวนอุ้มไวโอเล็ตในท่าอุ้มเจ้าสาวกระโดดลงน้ำ
  ตู้ม!!
  คู่นี้ก็เกรียน
  "มิน่า เธอจะขึ้นไปไหนอ่ะ?" ซานิสถามพร้อมทำหน้าบ๊องแบ๊ว
  "เรื่องของฉันน่า" มิน่าตอบก่อนจะทิ้งตัวนั่งตรงโขดหิน ซานิสว่ายน้ำตามมาพิงโขดหินใกล้ๆ เธอ
  "นะ...นี้ อย่าลูบขาสิ" มิน่าพูดเสียงสั่นพร้อมกับก้มหน้าซ่อนใบหน้าเขินอาย
  " 'ไมอ่ะ มีอารมณ์เหรอ?" ซานิสถามเสียงกวนประสาท
  "บะ...บ้ารึไง เอามือออกไปนะเจ้าคนลามก!" มิน่าโวยพร้อมกับปัดมือซานิสออกแต่เขากลับเลื่อนมาตะครุบเอวเธอแทนก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตากับมิน่า
  "น่ารักจัง~" ซานิสเอ่ยก่อนจะยื่นมือไปหยิกแก้มที่แดงเป็นลูกมะเขือเทศของมิน่า
  "ปละ...ปล่อยนะอีตาบ้า"
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ขอจูบทีดิ"
  "ไม่ย่ะ!!!"
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ "
  มีแต่คู่รักมาทำร้ายคนโสดจริงๆ เลยคะ
  ลินดิสเล่นสาดน้ำกับคริกซี่และเฟนนิกก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นยอร์นเหม่อมองคู่ของมอทอสและเทล'แอนนาสด้วยสายที่เศร้าและเจ็บปวด
  "ลินดิสระวัง!!!"
  ขวับ
  "?"
  ตู้ม!!!
  "โอ๊ย! แค่กๆ แค่กๆ คุณทูเลนทำไมถึงกระโดดมาล่ะคะ?" ลินดิสถามทั้งๆ ที่กำลังสำลักน้ำ
  " 'โทษทีๆ มันผิดพลาดไปหน่อยน่ะ" ทูเลนยิ้ม
  ลินดิสหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสาดน้ำใส่หน้าทูเลน โดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมาที่เธอ
  เมื่อตะวันเริ่มคล้อยลงต่ำทุกคนจึงแยกกันกลับบ้านของใครของมัน ลินดิสนั่งอยู่ที่โขดเพื่อที่จะรอดูพระจันทร์ เธอเหม่อมองบนฟ้าโดยที่ไม่ทันได้รู้สึกตัวว่ามีคนมานั่งข้างๆ จนลูน่าสะกิดเธอจึงรู้
  "อ้าว นายนั้นเอง ยอร์นสินะ" ลินดิสพูดขึ้น
  "อื้ม คือว่า...."
  "มีอะไรคะ"
  "คือจะมาขอบคุณที่ช่วยดูแลฉันวันนั้นน่ะ"
  "ไม่เป็นไรคะ"
  "..........."
  "..........."
  และก็ปล่อยให้ความเงียบครอบงำ
  "...คุณรักคุณเทล'แอนนาสมากเลยสินะคะ" จู่ๆ ลินดิสก็เอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศที่แสนอึดอัด
  "เธอรู้ได้ยังไง" ยอร์นถามกลับเสียงดังจนเกือบเป็นตะคอก
  "สายตาคุณมันแสดงออกตั้งขนาดนั้น แค่เด็กทารกยังรู้เลยคะ"
  "ขนาดนั้นเชียว"
  "พึ่งสังเกตุเมื่อตอนกลางวันที่เล่นน้ำนั้นแหละคะ"
  "แล้วเธอคิดว่าไงต่อล่ะ"
  "ก็ไม่รู้สิคะ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของฉัน"
  "..."
  "อา พระจันทร์สวยจัง"
  ลินดิสพุ่งความสนใจไปที่พระจันทร์สีเงินยวงดวงโตที่เด่นอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้า ยอร์นเหลือบมองใบหน้าเรียวของคนข้างๆ ผมสีเงินสะท้อนกับแสงดวงจันทร์เป็นประกายสวยยิ่งทำให้ดวงหน้าสว่างขึ้น ริมฝีปากบางที่กำลังยิ้มนั้นดูมีสเน่ห์จนเขาละสายตาไม่ได้
  เธอเองก็สวยเหมือนพระจัทร์บนฟ้า
  "เอ๊ ที่นี้มีหิงห้อยด้วยเหรอคะ?" ลินดิสถามด้วยความตื่นเต้น
  "อืม... สวยดีมั๊ยล่ะ"
  "สวยมากเลยคะ"
  "เธอสวยกว่า"
  "ค่ะ?"
  "เอ่อ เปล่า ไม่มีอะไร" ยอร์นบอกพร้อมกับเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าเขินอาย
  ทั้งคู่นั่งดูพระจันทร์และหิงห้อยอยู่อีกสักพักก่อนที่ลินดิสจะขอตัวกลับบ้านก่อน
  "ให้ฉันไปส่งมั๊ย"
  "ไม่เป็..."
  "ไปเถอะ ฉันเป็นห่วง"
  "ก็ได้คะ..."
  ยอร์นเดินมาส่งลินดิสจนถึงหน้าบ้านระหว่างทางนั้นเขาก็เล่าเรื่องตลกของแวนให้ฟัง ลินดิสก็อดที่จะขำไม่ได้
  "เอาล่ะถึงแล้ว ราตรีสว้สดิ์นะ" ยอร์นบอกพร้อมรอยยิ้ม
  "ขอบคุณที่มาส่งคะ ราตรีสวัสดิ์เช่นกันคะ" ลินดิสยิ้มก่อนจะไขประตูเปิดเข้าบ้าก่อนจะชะงักหันไปมองยอร์น
  "มีอะไรเหรอ?"
  "คือ....คืนพรุ่งนี้จะมีหิงห้อยอีกมั๊ยคะ?"
  "ต้องมีสิ จะไปดูงั้นเหรอ?"
  "คะ..."
  "งั้นฉันให้ไปเป็นเพื่อนเธอนะ"
  "คะ..."
  "งั้นราตรีสวัสดิ๋นะ"
  "คะ ราตรีสวิสดิ๋..."
  ยอร์นโบกมือให้ลินดิสก่อนจะหมุนตัวเดินกลับบ้านซึ่งลินดิสก็หมุนตัวเปิดประตูเข้าบ้านอาบน้ำนอนเช่นกัน
  "^_^~"
  ยอร์นเดินยิ้มไปตลอดทางพลางคิดว่าพออยู่กับลินดิสมันก็ช่วยให้เขาลืมเรื่องบางเรื่องไปได้ บางทีนี้อาจเป็นการเริ่มต้นรักครั้งใหม่ของยอร์นก็เป็นได้...
  คืนพรุ่งนี้เขาต้องไปแน่นอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #81 RouEmpire-D (@RouEmpire-D) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 11:17

    เเบบนี้เเหละนักเขียนระดับไดม่อน
    #81
    0