[FIC SHERLOCK BBC] Love is hurts #Johnlock

ตอนที่ 7 : Ch.Seven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ก.ย. 62

 Title: Love is hurts #Johnlock

Chapter: 7

Author: ชื่อแปลกแล้วไงครับ?

Pairing: Sherlock Holmes & John Watson


........................................................


หนึ่งอาทิตย์ผ่านมา

จอห์นลางานที่คลินิกมาได้ประมาณ1อาทิตย์เพื่อมาดูแลเชอร์ล็อคซึ่งตอนนี้ เชอร์ล็อคมีอาการทรงตัวดีขึ้นได้ย้ายมานอนที่ห้องพักฟื้นและเขาไม่ต้องใส่หน้ากากให้อ็อกซิเจนเพราะเขาเริ่มหายใจด้วยตัวเองได้แล้วแต่ได้ไม่มากหนักจึงต้องให้สายอ็อกซิเจนไว้ 

จอห์นมานอนเฝ้าทุกวันทุกคืนหวังเพื่อให้คนรักของตื่นแต่ไร้วี่แววว่าจะตื่นจะฟื้นขึ้นมาแต่เขาก็พร้อมดูแลเชอร์ล็อค เวลาที่หมอประจำมาตรวจเชอร์ล็อค จอห์นก็ดูอยู่ห่างๆบางทีก็ถามคุณหมอเรื่องอาการของเชอร์ล็อคบ้าง จอห์นจองมองคนที่นอนหลับอยู่อย่างนั้น บางครั้งก่อนเปิดทีวีดูข่าวอาชญากรรมบ้าง บางทีอ่านบล็อกให้เชอร์ล็อคฟังบ้าง จอห์นทำแบบนี้เป็นประจำทุกวัน

เสียงเปิดดังขึ้นจอห์นจึงหันไปมอง

ไงจ๊ะ จอห์นคุณนายฮัดสันเดินเข้ามาพร้อมถืออาหารเล็กๆน้อยๆมาให้จอห์นทาน

สวัสดีครับคุณนายฮัดสัน มีวันนี้ทำอะไรมาให้ทานครับจอห์นเอ่ยทักทายตามมารยาท

ก็วันนี้ไม่ค่อยมีอะไรมาก มีแต่ผลไม้ ขนมปังแซนด์วิช คุกกี้ เล็กๆน้อยๆหน่ะจอห์น ฉันรู้ว่าช่วงนี้นายทานอะไรไม่ค่อยลง ฉันเลยทำมาให้แค่นี้หน่ะจอห์นคุณนายพูด

เออ...เกรงใจจังครับจอห์นพูดแล้วยิ้ม

ไม่ต้องเกรงใจจอห์น กินเยอะๆนะคุณนายพูดเมื่อเห็นจอห์นหยิบแซนด์วิชเข้าปาก

อร่อยมั้ย?” คุณนายฮัดสันถาม

อะอร่อยครับจอห์นทานแล้วหัวเราะออกมาหน่อยๆ

อร่อยก็ทานเยอะๆนะ เดี๋ยวเชอร์ล็อคตื่นมาเห็นนายสภาพแบบนี้นะ ฉันกับนายโดนดุแน่ๆคุณนายฮัดสันพูดติดตลกและมองไปยังคนที่นอนอยู่

จอห์น เชอร์ล็อคอาการเป็นไงบ้างคุณนายฮัดสันจับมือจอห์น

อาการทรงตัวแล้วครับ ผมคิดว่าอีกไม่นานเขาคงตื่นจอห์นพูดไปจับมือคุณนายฮัดสันไป

ตื่นไวๆนะเชอร์ล็อค ทุกคนรอนายอยู่โดยเฉพาะจอห์นคุณนายพูดออกมาแล้วมองคนที่นอน จนจอห์นยิ้มออกมา

เสียงเปิดประตูดังอีกครั้งหนึ่ง เผยให้เห็นร่างชายสองคนคุ้นตาเดินเข้ามา

สวัสดีครับคุณนายฮัดสันทั้งสองเอ่ยทักทายพร้อมกัน

ไงจ๊ะ หนุ่มๆ วันนี้ว่างมาเยี่ยมเชอร์ล็อคสินะคุณนายเอ่ยทัก

ครับ วันนี้ผมว่างเลยมาเยี่ยมแต่อีกคนไม่ว่างนะสิครับแต่ก็ยังมาไมครอฟต์พูดแล้วมองหน้าไปที่เกร็ก

ฉันว่างแต่ไม่มาก ไม่ใช่ไม่ว่างเลย ฉันมาเยี่ยมเพื่อนฉันก่อนเดี๋ยวก็ไปแล้วเกร็กพูดอารมณ์เสียใส่ไมครอฟต์

เกร็กเป็นไรหรือป่าวจอห์นเห็นเกร็กอาการเสียนิดๆ

ก็ฉันจะมาเยี่ยมเชอร์ล็อค แต่มีบางคนเห็นฉันงานเยอะเลยไม่ยอมให้ฉันมาเกร็กพูดแล้วมองหน้าไปที่ไมครอฟต์

ก็ได้ๆ ผมผิดเอง ขอโทษครับ อย่าโกรธผมนะไมครอฟต์เสียงน้ำเสียงอ้อนๆ

ที่หลังอย่าทำอีกรู้มั้ยเกร็กพูดใส่

ครับๆไมครอฟต์พูด

ทุกคนในห้องตลกหัวเราะออกมาด้วยความตลกของไมครอฟต์

.

.

.

.

.

ช่วงเย็นของวัน หลังจากที่เกร็กเยี่ยมเสร็จ เขาก็ขอลาตัวไปก่อนเพราะเขาต้องมีงานทำต่อและอาสาไปส่งคุณนายฮัดสันที่แฟลตอีกด้วย ซึ่งตอนนี้เลยเหลือแต่จอห์นกับไมครอฟต์ที่ยังเฝ้าอยู่ในห้อง

จอห์นวันนี้นายเป็นพักก่อนได้นะ เห็นเฝ้าน้องชายฉันมาหลายวันแล้ว เดี๋ยวฉันเฝ้าต่อเองไมครอฟต์พูดขึ้น

ไม่เป็นไรไมครอฟต์ ฉันอยู่เฝ้าได้จอห์นพูดกลับ

อืม ก็ได้ๆไมครอฟต์พูดได้เท่านั้น เขารู้นิสัยของจอห์นดี ต่อให้พูดอะไร คำตอบก็ยังเหมือนเดิม คือ จอห์นจะอยู่เฝ้าเชอร์ล็อคต่อ และทั้งคู่ก็อยู่ด้วยความเงียบจน ไมครอฟต์ต้องหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน

เออ...ไมครอฟต์จอห์นเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่เงียบมานาน

หืม ว่าไงไมครอฟต์ตอบออกไปด้วยที่ตาของเขาจ้องอยู่ที่หนังสือพิมพ์

ฉันจะลงไปร้านสะดวกซื้อ นายเอาอะไรมั้ย?” จอห์นถาม

ไม่เอา นายไปเถอะไมครอฟต์ก็ยังอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

ได้ๆเดี๋ยวฉันจะรีบมาจอห์นพูดเสร็จก็เดินออกไป

อืมไมครอฟต์ก็ยังอ่านหนังสือพิมพ์ต่อไปนานเท่านาน จนจอห์นกลับถึงห้องแต่ก็ไม่พูดคุยอะไรจอห์นจึงเดินไปหาเชอร์ล็อคและนั่งกุมมือไว้

นานแล้วนะเชอร์ล็อคเมื่อไหร่นายจะฟื้นสักที นอนเป็นว่าเล่นเลยจอห์นเอ่ยกับคนตรงหน้า

ไมครอฟต์ที่อ่านหนังสือพิมพ์อยู่ก็หันมามองด้วยหางตาและกลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

และเวลาผ่านมานานจนดึกดื่น จอห์นก้มหัวฟุบลงข้างมือของเชอร์ล็อค ส่วนไมครอฟต์ก็เปลี่ยนจากอ่านหนังสือพิมพ์ก็มาอ่านข่าวในแท็บแล็บต่อ

จนกระทั่ง....

จะจอห์น...ขะ..โท..” เสียงแหบแห้งดังขึ้นเบาๆและปลายนิ้วกระตุก จนทำให้จอห์นสะดุ้งตื่น

เชอร์ล็อค!” จอห์นตกใจเมื่อรู้ว่าเชอร์ล็อคเริ่มรู้สึกตัว ไมครอฟต์ที่อ่านแท็บแล็บอยู่ก็วางลงแล้ววิ่งมาที่เตียงเท่าที่

ไมครอฟต์ เชอร์ล็อคเริ่มรู้สึกตัวแล้ว เดี๋ยวไปฉันตามหมอนายอยู่นี้นะจอห์นรีบวิ่งไปตามหมอทันที

น้องพี่ นายรู้สึกตัวสักที รอแปบหนึ่งนะหมอกำลังมาไมครอฟต์พูดพร้อมลูบหัวคนที่กำลังรู้สึกตัว

.

.

.

.

.

หลังจากที่คุณประจำได้มาตรวจดูอาการ

คนไข้รู้สึกตัวแล้ว แต่เขาจะมีอาการเหนื่อยๆไม่มีแรงอยู่จะรู้สึกอ่อนเพลียบ้าง และหมอจะบอกว่าอย่าพยายามให้คนไข้ขยับตัวมากนะครับเพราะแผลยังไม่หายดีอาจมีอาการเจ็บได้นะครับ แต่ถ้ามีอาการเจ็บที่แผลหรือนอกเหนือจากนี้ก็รับตามหมอทันเลยนะครับหมอบอกอาการของเชอร์ล็อค

ครับทั้งคู่เอ่ยพร้อมกัน

งั้นหมอขอตัวกลับก่อนนะครับหมอขอตัวออกจากห้องทันที จอห์นจึงอาสาไปส่งคุณหมอแทนปล่อยให้พี่น้องคุยกัยตามลำพัง

เป็นไงบ้างน้องพี่ไมครอฟต์ตามด้วยความเป็นห่วง

เหนื่อย...ไม่มีแรงเลย มัน...ง่วงมากๆเชอร์ล็อคเสียงแหบๆ

หึๆ เพราะยาหมอแน่ๆ ง่วงก็นอนสะไมครอฟต์จัดผ้าห่มคุมตัวให้เชอร์ล็อคและเขาก็หลับไปทันที

หลังจากที่จอห์นไปส่งหมอเสร็จเขาก็เข้ามากะว่าจะมาหาเชอร์ล็อคแต่หลับไปแล้ว 

เขาหลับไปเมื่อกี้ เห็นบอกว่าง่วงไมครอฟต์พูดเมื่อเห็นจอห์นเข้ามา

อืม ให้เขาได้หลับเถอะจอห์นพูด

นายก็เช่นกัน จอห์น เออ...ไหนก็ไหนเชอร์ล็อครู้สึกตัวแล้ว ฉันจะกลับแล้วละ พรุ่งนี้มีงานด่วนเข้ามา ฝากน้องชายด้วยนะไมครอฟต์พูด จริงๆแล้วตัวเขาเองไม่ได้มีงานอะไรด่วนหรอกแต่อยากให้จอห์นดูแลเชอร์ล็อคเท่านั้นเอง เพราะเขารู้ว่าหลังจากนี้จอห์นจะต้องทำอะไรกับเชอร์ล็อคต่อและเขาก็ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอเท่าไหร่

อืม..ได้จอห์นพูดแล้วเดินไปส่งไมครอฟต์ตรงหน้าประตูห้อง

พูดกับน้องชายดีๆหล่ะไมครอฟต์จับบ่าของจอห์น

ฉันจะพูดกับเขาดีๆจอห์นพูด

หลังจากที่ส่งไมครอฟต์เสร็จ จอห์นก็กลับมานั่งข้างเตียงเชอร์ล็อคต่อและจับมือเชอร์ล็อคเชอร์ล็อคอย่างแผ่วเบา

จะจอห์น...ผมขอโทษ จอห์นเชอร์ล็อคละเมอออกมา

อย่าเกลียดผมจอห์น ได้โป....”เชอร์ล็อคละเมอออกมาเป็นช่วงและเขาก็กลับสู่นิทราอีกครั้ง จนจอห์นได้ยินเขาถึงกับเก็บน้ำตาไม่อยู่แล้ว

อึก ฉันให้อภัยแล้วเชอร์ล็อค ฉันไม่เคยเกลียดนายเลยนะ ฉันขอโทษเชอร์ล็อค ฉันขอโทษ..อึกจอห์นพยายามไม่ร้องไห้ให้เบามากๆเพราะกลัวคนที่สูงอยู่นั้นจะตื่น จะจอห์นอยู่อย่างนั้นนานเท่านานจนเขาก้มหัวฟุบลงข้างมือเชอร์ล็อคไว้เหมือนเดิมและก็หลับไป.....


........................................................

 

ตอนที่7 จบแล้วคร๊า

เย้เชอร์ล็อคตื่นแล้ว จอห์นจะง้อคืนเชอร์ล็อคยังไงน๊า รอติดตามอ่านต่อไปนะคะ

ไรท์ไปหล่ะ บ๊าย บ่าย 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น