Move on เป็นวงกลม (end)

ตอนที่ 6 : มูฟออนครั้งที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    29 ม.ค. 63

มูฟออนครั้งที่ 5

K.

ผมถึงหอแล้วนะครับ : NanFha

K. : ครับ เพิ่งถึงเหรอ

เปล่าครับถึงนานแล้ว มัวแต่เก็บผ้าที่ตากไว้เลยลืมบอกพี่ ขอโทษนะครับ : NanFha

K. : พี่ไม่ได้จะว่าอะไร เห็นเราเงียบไปเลยเป็นห่วง งั้นพี่ไม่กวนเราแล้วรีบไปกินข้าวเถอะ

ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง พี่คินครับ : NanFha

K. : หืม

ถึงบ้านแล้วบอกผมด้วย แล้วก็เดินทางปลอดภัยนะครับ : NanFha

K. : ได้สิ ถึงแล้วพี่จะบอก

ผมเกือบทำโทรศัพท์ตกทันทีที่เห็นข้อความว่าเป็นห่วงจากพี่คิน ผมจะคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมเพราะตอนนี้เราก็ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนในทีมฟุตบอลแล้ว หรือว่าพี่เขาจะห่วงผมในฐานะน้องเทคกันแน่ แต่ผมจะไม่ยอมแพ้หรอกนี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ตอนนี้ห่วงในฐานะน้องอีกไม่นานต้องห่วงผมในฐานะแฟนแน่ๆ

หลังจากคุยเสร็จผมก็หันมาทำธุระส่วนตัวต่อทั้งกินข้าว อาบน้ำ ทำการบ้าน รอเวลาที่พี่คินจะไลน์มาหา แต่รอจนตอนนี้ห้าทุ่มกว่าแล้วพี่คินก็ยังไม่ไลน์มา ไม่รู้ว่ายังไม่ถึงบ้านหรือถึงแล้วแต่ติดธุระอะไรหรือเปล่าผมเองก็กลัวว่าถ้าไลน์ไปถามจะเป็นการรบกวนหรือเปล่า พี่เขาจะคิดว่าผมจู้จี้ไปไหม แต่ถ้าไม่ถามผมเองก็อดเป็นกังวลไม่ได้ว่าพี่เขาจะถึงบ้านอย่างปลอดภัยหรือเปล่า

ตื้อดึง

เสียงไลน์ผมเองครับ สงสัยพี่คินจะกลับถึงบ้านแล้ว

Kaonah

Kaonah : น่านการบ้านเสร็จยังขอลอกหน่อย

ฮืออออ ทำไมถึงเป็นก้าวอะ!!! : NanFha

Kaonah : เอ้า!!! แล้วทำไมถึงเป็นเราไม่ได้ รอใครอยู่ตอบมาเดี๋ยวนี้

เปล่าสะหน่อย เดี๋ยวเราถ่ายส่งให้แล้วกัน แต่รอบหน้าต้องทำเองนะเดี๋ยวตอนสอบจะทำไม่ได้ : NanFha

Kaonah : เคๆ รอบหน้าทำเองแน่ๆ แต่วันนี้ไม่ไหวจริงๆกว่าจะกลับถึงห้องเกือบสี่ทุ่มแล้ว

ทำไมกลับดึกจัง มัวแต่เถลไถลล่ะสิ : NanFha

Kaonah : คุณน่านฟ้าครับ เห็นผมเป็นคนยังไงผมออกจะเป็นคนดีนะครับ

ดีจริงเหรอ วันนี้ยังแกล้งเราอยู่เลย : NanFha

Kaonah : ใครแกล้งไม่มี๊ ที่ทำคือกำลังช่วยอยู่ไง จะได้จีบติดเร็วๆ

เรากลัวจะโดนถีบกลับมาน่ะสิ ยังไม่รู้เลยว่าพี่คินคิดยังไงถ้ารู้ว่ามีผู้ชายมาชอบ : NanFha

พี่เขาอาจจะไม่ได้ชอบผู้ชายก็ได้ : NanFha

Kaonah : ถ้าไม่ชอบจริง ๆ พี่คินคงไม่ยอมเล่นด้วยหรอก

พี่เขาอาจจะเล่นไปตามน้ำก็ได้ : NanFha

Kaonah : อย่าเพิ่งคิดมากสิ

อืม เราจะพยายามไม่คิดมากแล้วกัน ค่อยเป็นค่อยไปก่อน : NanFha

ถ้าดูแล้วไม่น่าจะคืบหน้าเราคงถอยออกมาเองอะ : NanFha

Kaonah : สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ ที่สำคัญเลยนะ ส่งการบ้านให้ก่อนจะรีบทำแล้วไปนอน ง่วงมาก!!

ชิ! เบรกอารมณ์เราเฉยเลย เดี๋ยวเราไปถ่ายให้ : NanFha

ก้าวนะก้าวผมเกือบจะซึ้งแล้วเชียวดันมาเบรกอารมณ์ผมหัวทิ่มเลย ไม่ถ่ายการบ้านส่งให้ดีไหมเนี่ย

ตื้อดึง

K.

อย่ามาเร่งนะ! ไม่งั้นไม่ส่งให้จริง ๆ ด้วย : NanFha

K. : พี่ไม่ได้เร่งอะไรเราเลย แค่จะมาบอกว่าถึงบ้านแล้วนะ

ผมขอโทษครับพี่คิน ผมนึกว่าก้าวพอดีเมื่อกี้คุยกันอยู่แล้วชื่อไลน์ก็ขึ้นด้วยตัวเคเหมือนกันอีก : NanFha

K. : หึหึ โดนเพื่อนแกล้งหรือไงถึงได้อารมณ์เสียจนไม่ดูดีๆก่อน

ประมาณนั้นครับ ว่าแต่ทำไมพี่คินถึงบ้านดึกจัง ก้าวเองก็เพิ่งถึงเหมือนกัน : NanFha

K. : มีประชุมทีมเพิ่มน่ะเลยกลับกันช้า เราเองก็นอนดึกนะ รอพี่อยู่หรือเปล่า

ครับผมรออยู่ พี่เองเป็นห่วงผมได้ผมเองก็ห่วงพี่เหมือนกัน : NanFha

K. : ขอบคุณที่เป็นห่วงพี่นะ ตอนนี้พี่ถึงบ้านปลอดภัยครบสามสิบสอง เราเองก็ไปนอนได้แล้ว ฝันดีนะ

ครับผม! ฝันดีเช่นกันครับพี่คิน : NanFha

ต่างฝ่ายต่างเป็นห่วงกันเฝ้ารอว่าเขาจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยหรือเปล่า แถมยังบอกฝันดีกันก่อนนอนอีก ช่างเป็นโมเมนต์ที่ดีจริงๆ ว่าไหมครับ

 

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

ยิ่งใกล้วันแข่งความเข้มข้นของการฝึกซ้อมก็เพิ่มมากขึ้น สัปดาห์นี้มีการนัดซ้อมเพิ่มเสาร์อาทิตย์แล้วด้วยจริงจังกันน่าดูคณะผม

"แฮก ~ แฮก ~ ขะ ขอน้ำหน่อย"

"ขอผ้าเย็นด้วย"

"จะเอาน้ำ ขอน้ำหน่อย"

"จะตายแล้วววววววว"

"โคตรเหนื่อย เลิกซ้อมเหอะพี่"

"ร้อนมากนี่สนามบอลหรือกระทะทองแดง!"

"แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน แง ~ ~"

"จันเอาน้ำแข็งมาถูหลังชั้นสิ!"

เสียงร้องโหยหวนจากเหล่านักฟุตบอลดังไปทั่วสนาม วันอาทิตย์ตอนเที่ยงตรงไม่ควรออกมาซ้อมบอลกลางแดดเปรี้ยงๆแบบนี้เลย อากาศร้อนแถมยังซ้อมกันหนักแล้วจะไม่ให้แต่ละคนโหยหวนกันได้ยังไงไหว

"เอาน้ำไปกินกันนะ อันนี้ผ้าเย็น สีไม้เอาฟิวเจอร์บอร์ดตรงนั้นมาพัดให้เพื่อนหน่อย"

ผมกับเต้กำลังมือเป็นระวิงในการแจกน้ำกับผ้าเย็นในทุกคนในทีม เลยต้องให้สีไม้เอาฟิวเจอร์บอร์ดมาพัดให้ทุกคนก่อน วันนี้ร้อนมากจริง ๆ แถมยังไม่มีลมอีก ดีนะที่หยิบติดมาด้วย

"โหยหวนอะไรกันขนาดนั้นฮะไอ้พวกนี้"

"โห พี่แชมป์อากาศร้อนๆแบบนี้ควรเปิดแอร์นอนอยู่ห้องพี่ไม่ใช่มาซ้อมบอล"

จริง!

พอมีคนเริ่มก็ย่อมต้องมีลูกคู่ตามมาด้วย ผมยังแอบเห็นด้วยเลยครับขนาดไม่ได้ลงไปในสนามเองผมยังร้อนแทบละลาย นับถือใจพวกนักกีฬาจริงๆ

"เอาไงกัปตัน ดูพวกมันคงไม่ไหวกันแล้ว" 

พี่แชมป์หันไปถามความเห็นของพี่คิน

"ไปจัดทีมมา วางแผนกันเองแข่งกับพวกพี่ ถ้าพี่ยิงประตูได้ก่อนต้องซ้อมต่อ แต่ถ้าพวกน้องยิงได้ก่อนเลิกซ้อมทันที ให้เวลาเตรียมตัวครึ่งชั่วโมงเริ่มได้"

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงทั้งสองทีมเตรียมพร้อมที่จะลงสู่สนามแล้ว ศึกนี้เป็นศึกแห่งศักดิ์ศรีที่มีการเลิกซ้อมเป็นเดิมพัน! ฝั่งพี่ปีสองเท่าที่ผมดูคือส่งตัวจริงของปีที่แล้วลงทั้งหมด ไม่รู้พี่เขาใช้วิธีการไหนถึงได้เกณฑ์พี่ๆที่ไม่ได้มาซ้อมตั้งแต่เช้าให้มาลงแข่งได้

ส่วนทีมเฟรชชี่มีก้าวหน้าลงแข่งด้วยไม่รู้ผลจะออกมาเป็นยังไง เพราะทีมปีสองมีแต่ตัวเล่นสดใหม่กว่าค่อนทีม แต่ปีหนึ่งมีแต่คนล้าๆทั้งนั้นอย่างกับฝูงซอมบี้เลย

"กติกาการแข่งขัน แข่งกันยี่สิบนาทีถ้าปีสองยิงได้ก่อนซ้อมต่อ ถ้าปีหนึ่งยิงเข้าเลิกซ้อม แต่ถ้ายังเสมอกันพักสิบหน้าที่แล้วแข่งต่อ ถ้ายังเสมอกันยิงจุดโทษสามคนชี้ชะตา ทราบ!"

ทราบ!

"นักกีฬาลงสนาม"

พี่คินเป็นคนอธิบายกติกาการแข่งขันผมว่าก็ดีนะลูกเดียวรู้ผลไปเลยว่าจะได้กลับกันหรือเปล่า ผมขอเชียร์ฝั่งปีหนึ่งแล้วกันถึงจะอยากอยู่กับพี่คินนานๆแต่ตอนนี้ร้อนมากอยากกลับไปนอนแช่แอร์ใจจะขาดแล้ว

ปี๊ดดดดด

เสียงนกหวีดส่งสัญญาณเริ่มการแข่งขันปีหนึ่งเป็นฝ่ายบุกก่อน แต่ละคนคือมีความจริงจังและเอาจริงมากใช้ทักษะและการฝึกซ้อมจนเข้าขากันทุ่มเทเต็มที่ในเกมครั้งนี้ แอบเห็นพี่คินยิ้มมุมปากแบบพึงพอใจ แถมพี่แชมป์ที่ตอนแรกผมสงสัยว่าทำไมไม่ลงแข่งยืนอยู่ข้างสนามพร้อมโทรศัพท์มือถือคอยบันทึกภาพการแข่งขันเอาไว้

ผมพอจะเดาออกแล้วล่ะว่าพวกพี่เขาแค่ต้องการกระตุ้นเพื่อดูศักยภาพของแต่ละคนว่าเป็นยังไงหลังผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างเข้มข้น แถมยังได้ดูอีกว่าสภาพร่างกายของแต่ละคนมีความพร้อมมากขนาดไหนถ้าต้องแข่งเก้าสิบนาทีเต็ม สมแล้วที่เป็นกัปตันทีมเก่งมากครับ(อนาคต)แฟน

 

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

ฟิ้วววว

ตุบ

“โอ้ย!”

เห้ย!

มึน! บอกได้คำเดียวว่ามึนมากมองการแข่งขันอยู่ดีๆ ลูกบอลในสนามก็ลอยออกมาอัดใส่หน้าผมเต็มๆ ตอนนี้เลยได้แต่เอามากุมหน้าไว้อย่างเดียวเลยครับ

"ไอ้น่านเป็นอะไรมากไหม เอามือออกดิขอกูดูหน่อย" 

อันนี้ผมจำได้ว่าเป็นเสียงเต้ครับ อยากเอามือออกให้นะแต่สมองไม่สั่งการเลยจริงๆ

"น่าน! เป็นไงบ้างเอามือออกขอพี่ดูหน้าเราหน่อย" 

เป็นพี่คินที่เอ่ยถามผมอีกคน ผมต้องใช้เวลาอีกซักพักถึงจะเอามือออกจากหน้าตัวเองได้ แล้วถึงเงยหน้ามองพี่คิน

"เลือดกำเดาไหล! น่านก้มหน้าลงไปก่อนนะเอานิ้วบีบจมูกไว้หายใจทางปากแทนไปก่อน เต้ไปเอาผ้าห่อน้ำแข็งมาให้พี่ คนอื่นๆ ถอยออกไปก่อน"

ตอนนี้ทุกคนมารุมล้อมผมเอาไว้เลยโดนพี่คินไล่ออกไปให้ห่างๆ ผมรู้นะว่าต้องปฐมพยาบาลคนเลือดกำเดาไหลยังไง แต่พอเป็นตัวเองแทบจะไม่มีสติพอจะทำได้เลย พี่คินเลยเป็นคนจัดท่าทางให้ผมทั้งหมด

"น้ำแข็งได้แล้วพี่"

"น่านเอามือออกพี่ขอดูหน่อยว่าเลือดหยุดไหลหรือยัง" 

ผมเอามือออกจากจมูกของตัวเองตอนนี้ทั้งหน้าและมือผมมีแต่เลือดทั้งนั้น สยองสุดๆไปเลย

"เลือดไม่ค่อยไหลแล้วนะ ประคบน้ำแข็งไปก่อนแล้วกันจะได้ดีขึ้น ถ้ายังไม่หยุดไหลจริงๆพี่จะได้พาไปหาหมอ" 

ผมยื่นมือจะไปรับห่อผ้ามาประคบจมูกตัวเอง แต่พี่คินดันโยกมือหลบแล้วเอามาประคบให้ผมแทน

"แล้วนี่เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่าน่าน" 

คราวนี้ถึงตาก้าวหน้าถามผมบ้าง

"หน้าผากอะ หัวต้องโนแน่ๆเลย"

"อะ!"

"เจ็บตรงนี้ใช่ไหม"

พี่คินใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆบริเวณหน้าผากผม ถึงจะเบายังไงแต่เพราะมันเจ็บผมเลยส่งเสียงร้องออกมา

"คะ ครับ ตรงนั้นเลย"

"มันโนนิดหน่อย เดี๋ยวลองประคบเย็นก่อนนะ เอาล่ะทุกคนแยกย้ายได้วันนี้พอแค่นี้ก่อน"

"ว่าจะไม่แซวแล้วนะ แต่ขอหน่อยเหอะไอ้พวกนี้ขอให้เลิกซ้อมยังหาข้อเสนอมาต่อรอง พอน้องเจ็บหน่อยเลิกซ้อมทันทีเลยนะกัปตัน"

จริง!

"พอเลยมึงไอ้แชมป์ พาพวกนั้นไปคูลดาวน์ได้แล้ว ส่วนน้องสองคนขนของไปเก็บห้องสโมฯได้เลย"

"น่านรอเราก่อนนะ เดี๋ยวเราไปส่งที่หอ"

"เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง นายเอารถมอ'ไซค์มาไม่ใช่เหรอ"

"จริงด้วยแบบนี้กลับไม่สะดวกแน่ๆ งั้นผมฝากเพื่อนด้วยนะครับ"

ก้าวหน้าอาสาจะไปส่งผมที่หอครับแต่ดันเอามอเตอร์ไซค์มาเลยโดนพี่คินดักคอไว้ซะก่อน ผมก็ว่าจะปฏิเสธก้าวเพราะสภาพนี้ผมไม่สามารถนั่งมอเตอร์ไซค์ได้จริงๆ  กลัวจะร่วงลงมาแล้วจะเจ็บหนักกว่าเดิม

"พี่คินไปคูลดาวน์ก่อนเถอะครับผมรอได้ จริงๆนะครับคูลดาวน์มันสำคัญมากพี่เองคอยบอกแต่คนอื่น แต่ตัวเองกลับไม่ยอมทำ"

"โอเคๆ พี่ไปแล้วก็ได้เราก็นั่งรอเฉยๆนะ ประคบที่หน้าผากกับจมูกไปก่อน"

พี่คินยอมไปทำคูลดาวน์แล้วครับ ส่วนผมก็นั่งประคบทั้งหน้าผากและจมูกต่อไป เป็นอะไรที่ทุลักทุเลมากมือซ้ายประคบจมูกมือขวาประคบหน้าผาก

"กูสองคนเอาของไปเก็บแล้วนะ นี่กระเป๋ากับของๆมึงกูเก็บให้แล้วเอาวางไว้ตรงนี้นะ" 

สีไม้เป็นคนยื่นกระเป๋าของผมมาให้

"ขอบใจมากนะ"

"เออๆ ไม่เป็นไรหายไวๆแล้วกัน ถ้าพรุ่งนี้ไม่ไหวยังไงไลน์มาบอกด้วยเดี๋ยวพวกกูสองคนจัดการเอง"

"อื้ม!" 

ผมรับคำกับเต้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะขนของกลับห้องสโมฯ

"ไปกันได้แล้วน่าน ค่อยๆลุกนะ" 

พี่คินช่วยพยุงผมให้ลุกขึ้นยืน แถมยังเอามือมาโอบรอบเอวผมไว้อีกแบบนี้ใครจะไปกล้าเดินต่อกันเล่า!

"ผมเดินเองได้ครับ พี่คินปล่อยผมเถอะ"

"เลือกเอาว่าจะให้พี่ประคองหรือให้พี่อุ้ม เพิ่งโดนบอลอัดหน้ามาเกิดวูบแล้วล้มลงไปได้เจ็บหนักกว่าเดิม" 

"แต่ผมหายแล้วนะครับ ไม่ค่อยมึนแล้วด้วย"

"ดื้อ!"

"ผมไม่ดื้อนะ!"

"งั้นพี่อุ้มเลยแล้วกัน"

"อะ….อย่านะครับยอมแล้วๆ ประคองไปก็ได้ครับ" 

พี่คินทำท่าจะเข้ามาอุ้มผมจริงๆ ขืนโดนอุ้มคราวนี้ผมคงเป็นลมไปเลย

"ก็แค่นี้"

 

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

ตอนนี้มาถึงหน้าหอผมแล้วครับ ระหว่างทางกลับพี่คินทำผมปวดหัวมากจะพาผมไปโรงพยาบาลให้ได้ แต่ผมรู้ตัวดีว่าไม่เป็นอะไรมากสังเกตอาการตัวเองจากสิ่งที่ได้จากการอบรมมา

"ทำไมดื้อแบบนี้น่าน"

"ผมไม่ได้ดื้อ ผมสบายดีแล้วจริงๆครับ"

"โอเคๆ พี่ยอมแล้ว แต่รู้ใช่ไหมว่าอาการของเราต้องเฝ้าระวังอยู่คนเดียวแบบนี้จะทำยังไง"

"ผมไลน์ตามก้าวมานอนเป็นเพื่อนแล้วครับ"

"ก็ดีพี่จะได้สบายใจหน่อย เอาเป็นว่ามีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดห้ามเกรงใจ"

"ครับผม! ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ"

"ไม่เป็นไร หายไวๆเจ้าเด็กดื้อ"

พี่คินเอานิ้วโป้งมาลูบที่หน้าผากของผมก่อนจะไล้ลงมาถึงจมูก โน้มหน้าลงมาจนใบหน้าของเราสองคนแทบจะติดกันอยู่แล้ว แถมตอนพูดว่า 'เจ้าเด็กดื้อ' พี่คินยังช้อนสายตามาสบกับผมอีก ผมว่าแบบนี้จะยิ่งทำให้ผมเลือดกำเดาไหลมากกว่าโดนบอลอัดหน้าสะอีก พี่คินไม่อ่อนโยนเลยแม่!

 

.................TBC.................

#moveon_เป็นวงกลม

 

Caramel Macchiato's talk

 

อยากเป็นเจ้าเด็กดื้อของพี่คินเลย ถ้าจะได้รับการดูแลและเป็นห่วงขนาดนี้ น่าอิจฉาน่านฟ้าจริงๆ 


คอมเมนต์เเละกดหัวใจเป็นกำลังใจให้เมลด้วยนะคะ


ติดตามข่าวสารการอัพเดทและพูดคุยติ-ชมนิยาย ได้ที่ทวิตเตอร์ @CaramelWritter เเละ #moveon_เป็นวงกลม

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #43 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 19:06
    พี่คินสองมาตรฐาน 55555
    #43
    0
  2. #8 ศรัญภรรค (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:59

    พี่คิ้นนนนนนนน

    #8
    1
    • #8-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 6)
      9 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:23
      พี่คินน่ารักเนอะ
      #8-1