Move on เป็นวงกลม (end)

ตอนที่ 24 : มูฟออนครั้งที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    11 มี.ค. 63

มูฟออนครั้งที่ 22

 

หลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อยก็ออกเที่ยวตามโปรแกรมที่วางเอาไว้ พอตกเย็นพี่คินก็พาไปร้านอาหารริมทะเลบรรยากาศดีร้านหนึ่ง พอมาถึงร้านปรากฏว่าพี่คินจองโต๊ะเอาไว้เรียบร้อยทำเอาผมรู้สึกเซอร์ไพร์สไม่น้อย มุมที่นั่งก็เป็นมุมส่วนตัวจัดตกแต่งอย่างดี และที่เซอร์ไพร์สที่สุดคือมีช่อดอกหน้าวัววางอยู่บนโต๊ะอีกด้วย

พี่คินให้เหตุผลว่าอยากฉลองที่ได้เป็นแฟนกัน เลยจัดหนักจัดเต็มแบบนี้

"ขอบคุณนะครับ ฟ้าชอบมากเลย"

"พี่ดีใจที่ฟ้าชอบนะ"

เราสองคนใช้ช่วงเวลาที่แสนพิเศษร่วมกัน เพื่อที่จะบันทึกโอกาสนี้ไว้เป็นความทรงจำอันล้ำค่า

วันสุดท้ายสำหรับการมาเที่ยวทะเล ผมตื่นมาแต่เช้าเตรียมทำมื้อเช้าของเราสองคน เปิดโทรศัพท์เพื่อจะโทรถามแม่ว่าอยากได้อะไรไหมจะได้ซื้อแล้วส่งไปให้ พอเครื่องเปิดได้สักพักโทรศัพท์ของผมมันก็เริ่มสั่นถี่ๆ จากแจ้งเตือนที่เข้ามามีทั้งเฟซบุ๊ก ไอจี ไลน์ แม้แต่สายที่ไม่ได้รับก็มีเป็นสิบๆสาย

ผมตกใจมากว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแจ้งเตือนมันเยอะแบบนี้เลยเลือกที่จะเข้าไลน์ก่อน แจ้งเตือนในไลน์มีทั้งของครอบครัว ของพวกแป้งพายกับก้าวหน้า ของพี่ๆเพื่อนพี่คินยังมี

แต่ผมเลือกเข้าไปในกลุ่มครอบครัวก่อนก็เห็นข้อความของแม่รัวกระหน่ำเข้ามา รีบย้อนอ่านทันทีสรุปแล้วแม่ถามว่าตกลงคบกับพี่คินแล้วใช่ไหม เปิดตัวกันสะทีนะ พร้อมรูปที่แคปมาจากเฟซบุ๊กของพี่คิน

รูปที่ลงเป็นรูปที่เราสองคนใส่เสื้อคู่ที่พี่คินซื้อมาวันนั้น เราสองคนยืนจับมือกัน พี่คินเขียนแคปชั่นว่า 'อีกครึ่งของใจ' พร้อมแท็กชื่อผม มีคนกดไลก์เเละคอมเมนต์ใต้รูปมากมาย ยอดเเชร์ออกไปก็ไม่ใช่น้อยๆ พอเข้าไปดูในเฟซเพจข่าวของมหาวิทยาลัยก็เอารูปนี้ไปลงเช่นกัน ทั้งยอดไลก์ยอดแชร์ยอดคอมเมนต์เข้ามาถล่มทลายไม่ต่างกันกับเฟซของพี่คิน

ผมเลือกจะโทรหาแม่เป็นคนแรกแล้วเล่าเรื่องให้แม่ฟังทั้งหมด แม่ก็อวยพรมาสะยืดยาว อยากจะบอกแม่ว่านี่แค่คบกับเป็นแฟนยังไม่ได้แต่งงานสะหน่อย

ก่อนจะไล่ตอบคนอื่นๆต่อ กว่าจะเรียบร้อยก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง ระหว่างนี้ก็ยังไม่เห็นพี่คินลงมาจากชั้นบนสงสัยยังไม่ตื่น คอยดูนะตื่นมาเมื่อไหร่จะจัดการให้ โทษฐานที่ปล่อยให้ผมมารับหน้าคนเดียวแบบนี้

 

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

 

ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วหลังจากที่ไปเที่ยวทะเลและตกลงเป็นแฟนกัน แม้จะเปลี่ยนสถานะกันแล้วแต่ทุกอย่างระหว่างเราสองคนยังเหมือนเดิม เว้นแต่เรื่องสกินชิพที่หนักขึ้นกว่าตอนแรกมาก ไม่ใช่มากธรรมดานะมากๆเลยล่ะ

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

"แฮ่กๆ พอแล้วครับ ปากฟ้าช้ำไปหมดแล้ว"

นี่แหละครับที่ว่าหนักกว่าเดิม พอมีจูบแรกแล้วจูบที่สองสามสี่ห้าหกก็ตามมาอีกไม่ขาดสาย กลายเป็นว่าอย่างน้อยในหนึ่งวันเราต้องจูบกันหนึ่งครั้ง ส่วนเหตุผลของคนหื่นคือให้ผมฝึกหายใจไว้พอจูบแบบดีพคิสจะได้หายใจเป็น มันน่าทุบให้ช้ำในจริงๆ

"ไหนดูสิ ช้ำจริงหรือเปล่า"

พี่คินเชยคางผมขึ้นแล้วก้มลงมองสำรวจริมฝีปากของผมที่เริ่มเจ่อขึ้นมา พี่คินใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆอย่างถนุถนอม แต่ผมว่าทางที่ดีจูบผมให้น้อยลงเถอะปากผมจะได้ไม่เจ่อแบบนี้

"บวมเลย โทษทีนะอยู่กับเราทีไรอดใจไว้ไม่ได้ทุกที ถ้างั้นพักก่อนนะอีกครึ่งชั่วโมงค่อยจูบใหม่"

ตุบ!

"ออกไปจากห้องฟ้าเลยนะ!"

"ฮ่าๆ พี่ล้อเล่นอย่าไล่พี่เลย เดี๋ยวพี่เหงา"

"ชิ!"

"คืนนี้พี่ขอค้างอีกคืนนะ"

อีกหนึ่งความเปลี่ยนแปลงคือเดี๋ยวนี้พี่คินมาค้างที่ห้องผมบ่อยมาก แรกๆคือชอบอยู่จนดึกดื่น ถัดมาก็เริ่มขอค้างจากวันสองวันต่อสัปดาห์ ขยับมาที่ทุกศุกร์ถึงอาทิตย์ 

แต่คราวนี้มานอนทั้งสัปดาห์มีกลับคอนโดตัวเองแค่ตอนไปเอาของใช้มาไว้ที่ห้องผม จนตอนนี้ผมคิดว่าห้องพี่คินน่าจะเหลือแต่พวกเฟอร์นิเจอร์ใหญ่ๆที่ไม่ได้ขนมา นอกนั้นมากองอยู่ที่ห้องผมหมดแล้ว

"กลับไปนอนคอนโดตัวเองบ้างสิครับ พี่มานอนห้องฟ้าทั้งอาทิตย์แล้วนะ"

"ก็ที่คอนโดไม่มีฟ้าให้กอด พี่นอนไม่หลับ"

"คืนสุดท้ายแล้วนะ พรุ่งนี้กลับไปนอนคอนโดตัวเองได้แล้ว"

"ครับผม"

อย่าไปบอกพี่คินนะครับ ว่าผมเองก็ติดอ้อมกอดของพี่เขาเหมือนกัน

"พี่คินทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งล่ะครับ เสื้อก็ไม่ยอมใส่เดี๋ยวก็เป็นหวัดยิ่งใกล้สอบแล้วด้วย"

"อยากให้ฟ้าเช็ดให้"

รับผ้าขนหนูจากมือแล้วเดินมานั่งที่ปลายเตียง พี่คินนั่งลงที่พื้นตรงหน้าเพื่อให้ผมเช็ดผมได้สะดวกเนื่องจากส่วนสูงที่ต่างกัน ค่อยๆซับน้ำออกจากปลายผมก่อนจะลงน้ำหนักมือเพื่อนวดผ่อนคลาย

"อื้มมม ให้ฟ้าทำให้สบายกว่าเป็นไหนๆ"

"พี่คินชอบฟ้าก็ดีใจครับ ไว้ฟ้าทำให้บ่อยๆนะ"

"ขอบคุณครับ"

จุ๊บ!

พี่คินจับมือผมข้างหนึ่งไปจุ๊บที่หลังมือเป็นการขอบคุณ บ้าจริง! ทำผมเขินจนได้ผู้ชายคนนี้

เช็ดผมจนแห้งก็เอาผ้าไปตาก เดินไปปิดไฟแล้วล้มตัวนอนลงบนเตียง หลังยังไม่ทันติดเตียงดีก็โดนพี่คินรวบตัวไปกอดจนหน้าผมแนบไปกับอกอุ่นที่ปราศจากเสื้ออีก

"สอบเสร็จกลับบ้านเลยหรือเปล่า"

"ยังครับ ต้องอยู่เคลียร์ห้องก่อนคราวนี้ปิดเทอมใหญ่ต้องหาผ้ามาคลุมของฝุ่นจะได้ไม่เกาะครับ อ๋อมีนัดกับแป้งและก้าวด้วย"

"นัดกันไปไหน"

"กินบุฟเฟ่ต์ ดูหนัง แล้วก็เดินตลาดนัดหลังสอบครับ"

"เสร็จธุระแล้วพี่จองตัวนะ"

"จะพาไปไหนเหรอครับ"

"บ้านพี่"

"อะไรนะครับ!"

เด้งตัวออกจากอ้อมกอด แล้วเงยหน้าเพื่อจ้องหน้าพี่คิน ก่อนจะสังเกตสีหน้าเผื่อว่าจะล้อกันเล่น แต่พบว่าไม่มีแววตาล้อเล่นอยู่ในนั้นเลย

"พ่อกับแม่อยากเจอ กังวลหรือไง"

"กังวลสิครับ พ่อกับแม่พี่เลยนะ ฟ้ากลัวพวกท่านไม่ชอบฟ้า"

"ไม่ต้องกลัวอะไรเลย พ่อกับแม่พี่ใจดี ออกจะเอ็นดูฟ้าด้วยซ้ำ"

"เอ็นดู?"

"ใช่ พี่เคยเอารูปฟ้าให้พวกท่านดู แถมพีชยังไปสปอยล์เราให้พวกท่านฟังอีก ท่านเลยอยากเจอเรามาก อีกอยากมีพี่อยู่ทั้งคนไม่ต้องกลัวอะไร"

พี่คินโอบศีรษะผมกลับไปซบที่อกอีกครั้ง ใช้มือลูบผมเบาๆคล้ายปลอบประโลมให้ผ่อนคลายความกังวล

"ตกลงครับ ฟ้าจะไปพบพวกท่าน"

 

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

 

และแล้ววันที่ต้องไปเจอพ่อกับแม่พี่คินก็มาถึง ผมตื่นเต้นมากทำอะไรไม่ถูกสักอย่างไหนจะเรื่องเสื้อผ้าหน้าผม เรื่องของฝาก เรื่องการวางตัวมันกังวลไปหมดกลัวก็ทำอะไรผิดพลาดแล้วจะทำให้พวกท่านไม่ชอบผม สุดท้ายเลยต้องโทรไปปรึกษาแม่เพื่อขอคำแนะนำ

แม่แนะนำให้เป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด ผู้ใหญ่ท่านจะดูออกว่าอันไหนเป็นธรรมชาติของเราอันไหนเราฝืนทำ เพราะถ้าเราฝืนทำยังไงก็ฝืนได้ไม่นานมันก็ต้องหลุดออกมาอยู่ดี เพราะฉะนั้นเอาความเป็นตัวเองเข้าหาผู้ใหญ่ดีที่สุดแล้ว

แม่ยังแนะนำเรื่องการแต่งตัว เรื่องของฝากจนเกือบจะส่งผลไม้จากไร่มาเป็นของฝากอีกแต่ดีที่ผมเบรกไว้ก่อนว่าหาซื้อเอาจากที่นี้ก็ได้  แถมยังเล่าตอนที่พ่อไปเจอตากับยายและตอนที่แม่ไปเจอปู่กับย่าให้ฟังอีก จากนั้นก็อวยพรมาอีกเป็นกระบุงให้การไปเจอพ่อกับแม่พี่คินผ่านไปได้ด้วยดี

"ถึงแล้วครับ บ้านพี่เอง"

ในหัวผมตอนแรกคิดว่าบ้านของตระกูลเจริญศิริกุลจะเป็นคฤหาสน์หลังโตเนื้อที่เป็นสิบไร่ แต่เปล่าเลยบ้านพี่คินเป็นแค่บ้านเดี่ยวหลังไม่ใหญ่มากสไตล์โมเดิร์น สวนหน้าบ้านเป็นแบบสไตล์อังกฤษ มีน้ำพุขนาดกลางตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง 

"ผิดคาดแหะ"

"หืม ฟ้าคิดไว้ว่ายังไง"

"ฟ้าคิดว่าจะเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ เหมือนในละครสะอีก"

"ฮ่าๆๆๆ"

"ขำอะไรกัน"

"ไม่แปลกหรอกที่ฟ้าจะคิดอย่างนั้น พวกไอ้แชมป์ทีแรกก็คิดแบบฟ้าเหมือนกัน"

"เห็นไหมใครๆก็คิดแบบฟ้า"

"ครอบครัวพี่มีกันแค่สามคนจะให้อยู่คฤหาสน์ก็คงไม่ไหว แม่บอกว่าวังเวงเกินไป อยู่หลังเล็กๆอบอุ่นๆดีกว่า อีกอย่างดูแลง่ายดี"

"ก็จริงนะครับ อยู่กันสามคนในคฤหาสน์วันๆหนึ่งกว่าจะได้เจอหน้ากัน เดินหากันเหนื่อยพอดี"

"เอาล่ะ ลงรถได้แล้ว"

หมับ

เอื้อมมือไปรั้งชายเสื้อพี่คินเอาไว้ ขนาดเตรียมตัวเตรียมใจมาพร้อม แต่พอถึงเวลาจริงๆกลับไม่พร้อมเอาสะเลย

"ฟะ ฟ้ายังไม่พร้อม"

"อยู่กับพี่ไม่มีอะไรต้องไม่พร้อม เชื่อใจพี่นะ"

"ครับ"

ขยับตัวลงจากรถอย่างเชื่องช้าพยายามจะถ่วงเวลาเอาไว้ให้ได้นานที่สุด แต่พอเหลือบไปมองตรงประตูหน้าบ้านก็พบกับชายหญิงคู่หนึ่งยืนรออยู่ เดาได้ไม่ยากเลยว่าเป็นพ่อกับแม่พี่คินเพราะหน้าตาของพี่คินถอดแบบทั้งพ่อแม่และแม่ออกมาเลย

สุดท้ายเลยกลายเป็นต้องเร่งตัวเองให้เร็วขึ้นเพราะจะให้ผู้ใหญ่มายืนรอนานๆแบบนี้ไม่ได้

"พ่อแม่สวัสดีครับ"

"สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า"

"สวัสดีจ้า ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกนะคะคุณ"

"น่ารักจริงๆ ไม่ได้โดนเจ้าคินล่อลวงมาใช่ไหม"

"พ่อออ ผมลูกพ่อไง"

"พอค่ะๆ พ่อลูกคู่นี้อายหนูน่านบ้าง ไปๆเข้าบ้านก่อนตรงนี้แดดร้อน"

คุณป้าควงแขนผมเดินเข้าบ้านโดนไม่หันไปสนใจสองคนพ่อลูกอีกเลย 

เข้ามาในบ้านคุณป้าพาผมมาที่ห้องนั่งเล่น ภายในห้องมีรูปครอบครัวตั้งเอาไว้มากมาย ฝั่งหนึ่งของห้องเหมือนจะเป็นฝั่งของพี่คินโดยเฉพาะ เพราะมีรูปตั้งแต่สมัยเด็กจนโต แถมยังมีตู้โชว์ถ้วยรางวัลมากมาย เก่งมาตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย

"แล้วนั้นหอบอะไรมาตาคิน แม่ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

นั่งลงที่โซฟาเรียบร้อย โดยคุณลุงคุณป้านั่งที่โซฟาตัวใหญ่ด้วยกัน ส่วนผมกับพี่คินนั่งที่โซฟาเดี่ยวด้านข้าง

"ของฝากน่ะครับ ฟ้าเขาซื้อมาให้"

ผมเอื้อมมือไปรับตะกร้าผลไม้จากมือพี่คินส่งต่อให้กับคุณลุงคุณป้า

"นี่ครับคุณลุงคุณป้า"

"ลุงกับป้าอะไรกันลูกเรียกพ่อกับแม่เถอะ แฟนเจ้าคินก็เหมือนลูกพ่อกับแม่"

"ครับ คุณพ่อคุณแม่"

"แล้วที่หลังไม่ต้องซื้อมาฝากก็ได้ลูก คนกันเองทั้งนั้น"

"ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่นะครับที่ไม่รังเกียจผม"

"มานี่มา ให้แม่กอดหน่อย"

ผมลุกไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวกับคุณแม่ ท่านโอบผมเข้าไปกอดพลางลูบหัวลูบหลัง คุณพ่อเองก็เอื้อมมือมาลูบหัวผมเช่นกัน เพียงเท่านี้ทำเอาผมน้ำตาซึมออกมาด้วยความตื้นตันใจที่ท่านไม่รังเกียจ แถมยังเอ็นดูผมอีก

"เมื่อกี้พ่อได้ยินแกเรียกน้องว่าฟ้า? น้องไม่ได้ชื่อน่านหรอกเหรอ"

"น้องชื่อน่านฟ้าครับ ฟ้าเป็นชื่อที่คนในครอบครัวใช้เรียกน้อง"

"ถ้างั้นแม่ขอเรียกว่าฟ้าด้วยได้ไหมลูก"

"พ่อด้วยสิ ชื่อน่ารักดีพ่อชอบ"

"ได้ครับ"

นั่งคุยเล่นกันจนถึงช่วงเที่ยงก็ย้ายไปที่ห้องอาหารเพื่อทานอาหารกลางวันร่วมกัน เมนูบนโต๊ะส่วนใหญ่คุณแม่บอกว่าเป็นของชอบของคุณพ่อกับพี่คิน แต่ก็มีแทรกเมนูกุ้งของโปรดของผมเหมือนกัน

 

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

ช่วงบ่ายเราย้ายกันมานั่งเล่นที่ริมสระน้ำหลังบ้าน ด้านหลังนอกจากจะมีสระว่ายน้ำแล้วยังมีสวนดอกไม้ที่คุณแม่ชอบ และสวนพีชผักสวนครัวที่คุณพ่อเป็นคนปลูกเอง

คุณแม่เอาอัลบั้มรูปตั้งแต่สมัยเด็กของพี่คินมาให้ดู พร้อมทั้งเล่าวีรกรรมต่างๆให้ฟัง เรียกว่าเผาลูกชายในระยะเผาขนก็ว่าได้

"พอแล้วครับแม่ ตัวผมเกรียมไปหมดแล้ว"

"แค่นี้ยังน้อยไป มาเดี๋ยวพ่อเล่าให้ฟังบ้าง"

"พ่ออออออออ"

"ฮ่าๆๆ พี่คินตลกจัง"

"จำไว้ๆ" 

พี่คินชี้หน้าคาดโทษผมแบบไม่จริงจังนัก ก่อนจะทำท่ากอดอกสะบัดหน้าไปอีกทางบ่งบอกให้รู้ว่างอนแล้ว

"โตจนมีแฟนแล้วยังงอนพ่อกับแม่เป็นเด็กๆอีก เฮ้อ~"

คุณพ่อพูดพลางถอนหายใจคล้ายเหนื่อยใจกับพฤติกรรมของลูกชาย แต่ก็ยังไม่หยุดที่จะเล่าเรื่องราวความแสบซ่าของพี่คินให้ผมฟังไม่หยุด สุดท้ายพี่คินก็ต้องเลิกงอนไปเองแล้วรีบมาหยุดคุณพ่อเอาไว้

ตกเย็นคุณแม่ชวนผมเข้าครัวทำมื้อเย็นด้วยกัน โดยมีคุณแม่ลงมือทำส่วนผมเป็นลูกมือคอยช่วยหยิบจับ สับหั่นนู้นนี้ตามแต่คุณแม่จะให้ช่วย

จบมื้อเย็นเราสองคนก็ขอตัวกลับก่อน เพราะพรุ่งนี้ผมต้องเดินทางกลับบ้านแล้ว

"ไว้มาใหม่นะลูก ถ้าคินไม่พามาก็บอก พ่อจะส่งรถไปรับเอง"

"ได้ครับ"

"เดินทางปลอดภัยนะลูก คินขับรถดีๆนะ"

"ครับแม่"

"ฟ้าไปก่อนนะครับ ไว้ฟ้าจะแวะมาหาบ่อยๆ สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่"

ร่ำลาทั้งสองท่านเรียบร้อยพี่คินก็มาส่งผมที่หอ ก่อนที่จะตีมึนไม่ยอมกลับคอนโดตัวเอง บอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ยังไงก็ต้องไปส่งผมที่สนามบินอยู่ดี จะได้ไม่ต้องวนไปวนมา

จะไล่กลับตอนนี้คงไม่ได้เพราะพี่ท่านเล่นหอบกระเป๋าเสื้อผ้ามาพร้อม เตรียมการมาขนาดนี้ไล่ยังไงก็คงไม่ไปแน่ๆ

"เจอพ่อกับแม่พี่แล้วเป็นยังไงบ้าง"

พี่คินเอ่ยถามในตอนที่ผมกำลังเช็ดผมให้อยู่ หลังจากวันนั้นหน้าที่เช็ดผมของพี่คินก็ตกเป็นของผมทันที ตอนอยู่คนเดียวก็ทำได้แต่พอมาค้างด้วยกันทีไรทำเองไม่ได้ทุกที

"พวกท่านน่ารักมาก ตอนแรกฟ้ากลัวแทบแย่ กลัวพวกท่านจะไม่ชอบฟ้า"

"เห็นไหมพี่บอกแล้ว พวกท่านเอ็นดูฟ้าจะตายพี่กลายเป็นคนข้างบ้านเลย"

"โอ๋นะ ฮ่าๆๆ"

"หัวเราะพี่ใช่ไหม มานี้เลย มาให้ลงโทษสะดีๆ"

"อ๊าาาา พี่คินปล่อยฟ้า เดี๋ยวโตกกกก"

โอ๊ยย เล่นบ้าอะไรเนี่ย! จู่ๆก็ลุกขึ้นแล้วอุ้มผมจนตัวลอย แถมยังอุ้มเหมือนอุ้มเด็กเล็กอีก 

ผมนี่ต้องรีบเอามือคล้องคอเอาขาเกี่ยวเอวเอาไว้กันตก ตัวผมก็ไม่ใช่เล็กๆมาอุ้มผมเหมือนเด็กอายุสองขวบไม่ได้นะ!

"แล้วมาหัวเราะพี่ทำไม หืมมมม"

"อย่า! ปล่อยยยยย"

"เอายังไง เดี๋ยวปล่อยเดี๋ยวไม่ปล่อย"

นับวันยิ่งขี้แกล้ง มีอย่างที่ไหนมาปล่อยมือที่ช้อนตัวผมออก นี่ถ้าไม่กอดเอาไว้ตั้งแต่แรกมีหวังล่วงไปแล้วแน่ๆ

"ปล่อยเลย ปล่อยดีๆด้วย"

"ปล่อยแบบนี้ล่ะกัน"

พี่คินโน้มตัวลงมาจนหลังผมสัมผัสกับเตียง ส่วนตัวเองก็เอามือวางคล่อมตัวผมเอาไว้ให้อยู่ในอ้อมแขน ผมว่าปล่อยผมลงท่านี้มันชักจะอันตรายแล้วสิ

"ปะ ปล่อยแล้วก็ถอยไปสิครับ"

"ไม่ถอยได้ไหม"

พี่คินกระตุกยิ้มหนึ่งทีก่อนก้มลงมาขบเม้มริมฝีปากผมเบาๆ ค่อยๆจะขยับจูบอย่าเชื่องช้า ผมเองก็พยายามจูบตอบเท่าที่พี่คินเคยสอนมา เราจูบกันเนิ่นนานจนผมเริ่มหายใจไม่ทัน พี่คินถึงได้ละริมฝีปากออกไป

"ให้พักก่อน วันนี้ไม่จบแค่นี้นะ"

ยังไม่ทันหายงงว่าไม่จบแค่นี้คืออะไร พี่คินก็ก้มลงจูบอีกครั้งแต่คราวนี้พี่คินยื่นลิ้นออกมาแตะริมฝีปากผมเบาๆ เป็นเชิงให้เปิดทางและด้วยความที่เคลิ้มกับรสจูบผมเลยเผยอริมฝีปากตอบรับเรียวลิ้นร้อนที่แทรกผ่านเข้ามา

พี่คินสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาเกี่ยวกวัดกับปลายลิ้นของผมอย่างหยอกล้อ ก่อนจะค่อยๆไล้ลิ้นไปตามไรฟันและกลับมาจบที่การหยอกล้อกับปลายลิ้นของผมอีกครั้ง

"แฮ่ก แฮ่ก"

"ครั้งแรกก็ทำได้ดีเลยนะฟ้า"

พี่คินผละริมฝีปากออกไปก่อนจะจ้องมองเข้ามาที่นัยตาของผมอย่างสื่อความหมาย มันจะดีกว่านี้ถ้าสายตาที่มองมาไม่ได้สื่อว่าอยากจะกินผมขนาดนี้!

"อย่ามองฟ้าด้วยสายตาแบบนี้นะ!"

"พี่มองแบบไหน หืมม"

"มองเหมือนจะกินฟ้า!"

"แล้วกินได้หรือยัง"

"ถะ ถอยออกไปเลยไม่คุยด้วยแล้ว"

"โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว ฮ่าๆๆ"

"ชิ! เดี๋ยวไล่ไปนอนนอกห้องเลย"

"คำพูดเหมือนเมียเลย"

"ยังไม่ใช่นะ!"

"ถ้ายังไม่ใช่ก็ไล่ไม่ได้ มานอนเถอะพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าอีก"

คอยดูเถอะเป็นเมียเมื่อไหร่จะไล่ออกไปนอนนอกห้องให้ดู จรัมวั้ย!

 

………………….TBC……………….

#moveon_เป็นวงกลม

 

Caramel Macchiato's talk

หวานกันไปยาวๆจ้า คบกันเเล้วจะหวานเเค่ไหนก็ได้ จะค้างห้องน้องกี่คืนก็ได้ จะพาน้องเข้าบ้านก็ได้

ให้กำลังใจกันได้นะคะ เมลรออ่านคอมเมนต์จากทุกคนอยู่

ติดตามข่าวสารการอัพเดทและพูดคุยติ-ชมนิยาย ได้ที่ทวิตเตอร์ @CaramelWritter เเละ #moveon_เป็นวงกลม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #87 เจ้ากระต่ายจมูกหมู (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 17:25
    อย่าไปยอมค่ะลู๊กกกก
    #87
    1
    • #87-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 24)
      20 สิงหาคม 2563 / 21:00
      น้องต้องสู้!
      #87-1
  2. #60 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 10:12
    หนูอย่าไปหลงกลพี่เค้าสิลูก
    #60
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #31 //กราบ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 00:30
    ตาย ต้าย ต๊ายยยยยยยย❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #31
    1
    • #31-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 24)
      30 มีนาคม 2563 / 12:00
      ขอบคุณนะคะ
      #31-1