Move on เป็นวงกลม (end)

ตอนที่ 21 : มูฟออนครั้งที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    11 มี.ค. 63

มูฟออนครั้งที่ 19

 

ครบหนึ่งสัปดาห์สำหรับทริปมาเที่ยวบ้านผมแล้ว ตอนนี้กำลังยืนส่งผู้ร่วมทริปทุกคนอยู่สนามบินกับพี่น้ำที่อาสาขับรถมาให้ ส่วนผมจะอยู่ต่อตามกำหนดการณ์เดิมแต่ต่างออกไปตรงที่คราวนี้ไม่ต้องตัดใจจากพี่คินแล้ว แต่เปลี่ยนมาเป็นเตรียมใจโดนพี่คินจีบแทน

พูดถึงเรื่องจีบตอนที่ทุกคนรู้ครั้งแรกต่างก็อึ้งไปตามๆกัน โดยเฉพาะแป้งพายกับก้าวหน้าที่ถึงกับต้องลากผมออกไปคุยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟังรวมถึงเรื่องที่พี่คินเข้าไปขออนุญาตกับที่บ้านผมด้วย หลังจากได้ฟังเรื่องที่ผมเล่าจบแป้งพายถึงกับกรี๊ดออกมาเสียงดังสะจนพวกพี่ๆที่อยู่ในบ้านตกอกตกใจวิ่งออกมาดูเลยทีเดียว ส่วนก้าวหน้าก็ได้แต่ตบบ่าแสดงความยินดีกับผม

"จะไม่กลับพร้อมกันจริงๆเหรอ"

"อีกตั้งเป็นเดือนกว่าจะเปิดเทอม ผมไม่รู้จะรีบกลับไปทำไมอยู่ที่บ้านมีอะไรให้ทำตั้งเยอะแยะ"

"กลับไปให้พี่จีบไง"

อยากจะกรอกตาเป็นเลขแปดไทยจริงๆครับ คนอะไรตีมึนได้เก่งขนาดนี้ แล้วนอกจจากจะตีมึนเก่งแล้วยังงอแงเก่งอีกต่างหาก

"กลับด้วยกันเถอะ นะ นะ นะครับ"

ขอเชิญพบกับเด็กชายคีรินทร์อีกครั้งครับ ตั้งแต่รู้ว่าผมจะไม่กลับไปพร้อมกันก็เอาแต่งอแงจะให้ผมกลับด้วยให้ได้ งอแงตั้งแต่ที่บ้านจนมาถึงสนามบินขนาดใกล้ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วยังงอแงไม่เลิกเลย

"ถือว่าผมให้เวลาพี่คินกลับไปเตรียมตัวจีบผมแล้วกันนะครับ"

"จริงๆพี่ก็จีบเรามาตลอดนั้นแหละ เราเองต่างหากที่ไม่รู้ตัวเลย"

"ตอนนั้นพี่ก็ไม่ยอมพูดให้ชัดเจนเหมือนกัน ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าพี่จีบผมอยู่ แต่เอาเป็นว่าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพี่จะจีบ พี่ก็กลับไปคิดมุขจีบมาดีๆแล้วกันครับ"

"งั้นก็เตรียมตัวรับมือให้ดีเถอะเจ้าเด็กดื้อ"

"เห้ยๆ ตรงนั้นน่ะจะจีบกันอีกนานไหมจะได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วนะ"

"ร่ำลาเหมือนจะห่างกันนาน ลำไย!!"

"จีบกันเกรงใจคนโสดบ้าง ยืนอยู่นี่มดกันขาลายหมดแล้ว"

โดนแซวไปตามระเบียบจากเพื่อนๆของพี่เขา แล้วดูสิเด็กชายคีรินทร์พอโดนแซวมากๆแทนที่จะเขินเพื่อน แต่ก็ไม่เพราะมัวแต่ทำหน้าหงอยที่ผมไม่ยอมกลับด้วย ฮ่าๆๆ

"ไปได้แล้วครับ เดี๋ยวตกเครื่องนะ"

"ช่างมัน พี่จะได้อยู่กับฟ้าต่อ"

"เมื่อไหร่จะเลิกเรียกผมว่าฟ้าครับ"

"ได้เราเป็นเมียเมื่อไหร่ จะเรียกเมียแทนฟ้าเลย"

เพียะ!

"พี่คิน!! คนอยู่เยอะแยะพูดออกมาได้ยังไงครับ แล้วใครจะยอมเป็นเมียพี่กัน"

"เดี๋ยวก็รู้ว่ายอมไม่ยอม แต่ตอนนี้ขอกอดก่อนจะต้องไปแล้ว"

"ไม่เอาครับคนเยอะแยะ"

"ไม่กอด! ไม่กลับ!"

"งอแงจังเลยเด็กชายคีรินทร์"

"ถ้างั้นพี่ฟ้าก็ต้องกอดน้องคินเยอะๆนะ น้องคินจะได้ไม่งอแง"

หมับ!

"เลิกงอแงได้แล้วนะน้องคิน พี่ฟ้าโอ๋ๆแล้วนะ"

สุดท้ายก็ต้องกอดจนได้ แต่กอดอย่างเดียวไม่พอต้องทั้งกอดทั้งโยกตัวเหมือนโอ๋เด็กเล็กๆเลย ไม่งั้นพี่คินคงไม่ยอมขึ้นเครื่องแน่ผมสัมผัสได้

"ไปได้แล้วครับ"

"ไปก็ไป จะกลับวันไหนบอกพี่นะเดี๋ยวพี่มารับ"

"มารับที่เชียงใหม่เลยเหรอครับ"

แกล้งทำสีหน้าตกใจ ที่รู้ว่าพี่คินจะมารับถึงเชียงใหม่

"อย่าท้านะฟ้า"

"ล้อเล่นครับ ไปได้แล้ว กลับวันไหนผมจะบอกนะครับ"

"ถึงแล้วพี่จะรีบโทรหานะ"

"เดินทางปลอดภัยนะครับ"

"ครับผม"

 

 

 

 


~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

วันนี้เป็นวันเดินทางกลับของผมเพราะสัปดาห์หน้าจะเปิดเทอมแล้ว เลยจะกลับไปเตรียมตัวก่อน

"เตรียมของเรียบร้อยยังฟ้า"

"เหลือพวกของกินอะแม่ ฟ้ายังไม่ได้จัดลงกระเป๋าเลย"

"อันนี้สำคัญเลยนะ ลืมไม่ได้เด็ดขาด มาๆแม่ช่วยจัด"

คราวนี้แม่เตรียมพวกของกินให้ไปเยอะกว่าครั้งแรกที่ไปกรุงเทพฯสะอีก ให้เหตุผลว่าเอาไปฝากเพื่อนๆพี่ๆ มีทั้งน้ำพริกหนุ่ม น้ำพริกอ่อง ไส้อั่ว หมูยอ แคบหมู และอื่นๆอีกมากมายที่สามารถขนกลับมาได้

"ถุงนี้ของพี่คินนะฟ้า อย่าลืมเอาให้พี่เขาด้วย"

"แม่ย้ำฟ้ารอบที่ร้อยแล้ว ฟ้าเริ่มสงสัยแล้วนะตกลงใครลูกแม่กันแน่"

นั้นแหละครับไม่รู้ว่าตอนนี้ใครเป็นลูกแม่กันแน่ ทำอะไรเดี๋ยวนี้นึกถึงพี่คินตลอดไหนจะเรื่องของกิน 'แม่จำได้ว่าพี่เขาชอบกินไส้อั่ว เอาไปให้พี่เขาเยอะๆ' หรือ 'กรุงเทพฯหนาวไหมฟ้าแม่ว่าจะฝากผ้าพันคอไปให้พี่เขา' ทำเอาพ่อผมเริ่มหึงขึ้นมาเลยครับ

ไม่รู้ว่าพี่คินกับแม่ไปแลกไลน์แลกเบอร์กันตอนไหน ถึงได้คุยกันจนสนิทขนาดนี้ แรกๆทุกคนในบ้านก็สงสัยว่าทำไมแม่ติดโทรศัพท์จังช่วงนี้ บางครั้งก็เหมือนจะมีแอบๆไปคุยบ้าง จนพ่อผมถึงขั้นต้องถามกลางโต๊ะกินข้าวเลยว่าแม่มีกิ๊กเหรอ

แทนที่แม่จะตกใจกลับหัวเราะออกมาเสียงดังแล้วบอกว่า 'แม่ไม่กิ๊กกับว่าที่ลูกเขยตัวเองหรอกพ่อ' เท่านั้นแหละพ่อถึงได้ยิ้มอารมณ์ดีออกมาได้บ้าง ส่วนผมก็ได้แต่นั่งก้มหน้าซ้อนแก้มร้อนๆไม่ให้ใครเห็น

พอถามว่าคุยเรื่องอะไรกันแม่ก็เอาแต่บอกว่าเป็นความลับบอกไม่ได้ ไว้ผมไปเค้นถามจากพี่คินเอาก็ได้

"ฟ้าน่ะลูกแม่ แต่คินน่ะลูกเขยจ้ะ"

"แม่!! ลูกเขยอะไรเล่าไม่ใช่สะหน่อย"

"อ้าว นี่แม่เข้าใจผิดเหรอ สงสัยต้องถามพี่คินแล้วล่ะว่าตกลงจะมาเป็นสะใภ้แม่เหรอ"

"ไม่แกล้งฟ้าสิแม่"

พุ่งตัวไปกอดเอวแม่แล้วทำหน้าอ้อนใส่ มีอย่างที่ไหนพูดเรื่องเขยเรื่องสะใภ้ได้หน้าตาเฉยแบบนี้

"พอๆไว้ค่อยกอดต่อ ตอนนี้มาจัดของให้เสร็จก่อนเดี๋ยวไปสนามบินไม่ทัน"

จัดของเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปสนามบิน ครั้งนี้ก็มาส่งกันครบทุกคนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือกระเป๋าใบใหญ่ที่เหมือนกับจะไปต่างประเทศ

"ตกลงคินมารับใช่ไหม"

"ครับพ่อ ฟ้าคุยกับพี่คินแล้ว"

"ถึงแล้วก็โทรหาแม่ด้วยนะ"

"ครับผม!"

"ดูแลตัวเองดีๆเข้าใจไหม อย่าดื้ออย่าซน"

"อื้ม ฟ้าจะดูแลตัวเองดีๆนะพี่น้ำ"

กอดลาทุกคนเรียบร้อยก็ได้เวลาเดินทาง ชั่วโมงกว่าๆผ่านไปก็มาถึงกรุงเทพฯแล้ว รับกระเป๋าเรียบร้อยก็โทรหาพี่คินทันที

"ผมถึงแล้วนะครับพี่คิน"

[พี่รออยู่ตรงประตูทางออก เดินออกมาก็เจอพี่เลย]

"ครับผม"

ลากกระเป๋าออกมาตามทางเดิน พ้นเขตประตูทางออกก็เห็นพี่คินยืนคอยอยู่แล้ว แค่มารับผมจากสนามบินจำเป็นต้องแต่งตัวจัดเต็มจนสาวๆเหลียวมองคอแทบเคล็ดกันหมดแล้ว

"หน้าบูดมาเชียว เป็นอะไรครับ"

"สาวๆมอง"

"หึงหรือไง"

"ไม่ได้หึงสะหน่อย"

"หึหึ ไม่หึงก็ไม่หึง กลับกันเลยไหมหรืออยากแวะไหนก่อน"

พี่คินฉวยเอากระเป๋าของผมไปลากเองทั้งสองใบ ก่อนจะเดินคู่กันไปที่ลานจอดรถ

"ไม่มีครับ กลับหอเลยก็ได้"

"โอเค ว่าแต่กระเป๋าใบนี่ของฝากพี่ใช่ไหม"

"แม่บอกแล้วสินะครับ"

"ใช่ คุณน้าบอกฝากของมาให้พี่เยอะเลย โดยเฉพาะนี่..ของฝากชิ้นใหญ่"

"งือออ ปล่อยแก้มผมได้แล้ว จิ้มจนจะทะลุแล้วนะ"

"ขอหน่อยเถอะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน" 

ก็นั้นแหละครับ สุดท้ายก็ต้องนั่งเฉยๆให้พี่เขาจิ้มแก้มจนพี่แกพอใจนั้นแหละถึงจะได้ฤกษ์กลับหอสะที

กลับมาถึงหอก็จัดแเจงเก็บข้าวของที่ขนมา แยกของฝากของทุกคนเป็นกองๆ แล้วส่งส่วนของพี่คินให้ไป

"อันนี้ของพี่คินนะครับ แม่ฝากมาให้แล้วก็มีส่วนของที่บ้านพี่ด้วย"

"คุณน้าฝากให้ที่บ้านพี่ด้วยเหรอ ไว้ต้องโทรไปขอบคุณสะแล้ว"

"ไม่ต้องโทรไปบ่อยเลยครับ พ่อผมหึงไปหมดแล้ว"

"งั้นเปลี่ยนเป็นโทรหาพ่อเราแทนแล้วกัน"

"ตามใจพี่เลยครับ ว่าแต่พี่จะกลับเลยก็ได้นะ"

"น้อยใจได้ไหมจู่ๆก็โดนไล่"

"ไม่ได้ไล่ครับ แต่มันเริ่มดึกแล้ว ขับรถดึกๆอันตรายนะครับ"

"ถ้างั้นพี่นอนค้างห้องฟ้าเลยแล้วกัน จะได้ไม่ต้องขับรถ"

"ไม่ได้ครับ!"

"ทีฟ้ายังไปค้างห้องพี่ได้เลย ทำไมพี่จะค้างห้องฟ้าบ้างไม่ได้"

เด็กชายคีรีนทร์จอมงอแงกลับมาอีกแล้วครับ จากที่กำลังเปิดดูถุงของฝากพอไม่ให้ค้างเท่านั้นแหละ วางถุงของฝากแล้วนั่งกอดอกเชิดหน้าแก้มพองลมทันที

"กะ ก็มันไม่เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนกันยังไง"

"ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าพี่…...พี่ชอบผม"

"เขินพี่ว่างั้น"

"ใครจะไม่เขินบ้างล่ะครับ แค่ผมชอบพี่ฝ่ายเดียวก็แย่แล้ว ตอนนี้พี่ดันใจตรงกับผมอีก จะไปนอนหลับลงได้ยังไงเล่า"

นั่งก้มหน้างุดซ้อนแก้มแดงๆ จนหน้าจะมุดถุงของฝากอยู่แล้ว แต่ละครั้งที่ไปค้างกว่าจะข่มตาให้หลับได้ใช้เวลาตั้งนาน แล้วตอนนี้เราสองคนดันใจตรงกันอีกขืนให้มานอนด้วยกันจะข่มมาหลับได้ยังไงไหว

"โอเคๆ พี่ยอมแล้ว เอาไว้รอเป็นแฟนก่อนค่อยนอนกันนะ"

"อื้มม"

"ถ้างั้นพี่กลับก่อน ไว้พรุ่งนี้พี่มารับไปเที่ยวนะ"

"ผมขอสายๆหน่อยนะครับ อยากเก็บห้องให้เรียบร้อยก่อน"

"ได้สิไม่มีปัญหา งั้นพี่กลับก่อนไม่ต้องลงไปส่งนะ ส่งแค่หน้าห้องพอ"

ช่วยถือถุงของฝากมาส่งถึงหน้าห้อง แต่พอจะออกจากห้องจริงๆพี่คิดดันอิดออดไม่ยอมออกไปสะที แล้วจะได้กลับกี่โมงล่ะเนี่ย

"กลับได้แล้วครับ ขับรถระวังๆ ถึงห้องแล้วไลน์หาผมด้วยนะ"

"ไม่อยากกลับเลย"

"พรุ่งนี้ก็เจอกันแล้วครับ"

จุ๊บ!

"ฝันดีครับฟ้า"

อะ คนบ้า! มาจุ๊บหน้าผากแล้ววิ่งหนีแบบนี้ได้ยังไง ฮือออออ กลับมาให้จุ๊บคืนเลยนะ!

 

 

 


~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

ใช้เวลาตลอดปิดเทอมที่เหลือไปกับการเที่ยวเล่นกับพี่คิน ไปกินข้าว ดูหนัง เดินเล่นในสวน บางครั้งก็ไปแค่คอนโดพี่คินเพื่อนอนดูหนังเฉยๆ เข้าฟิตเนสบ้างแต่อันนี้ผมแค่เข้าไปส่งนะครับเล่นด้วยไม่ไหวจริงๆ พี่คินเล่นแต่ละอย่างโหดๆทั้งนั้นนึกว่าจะไปประกวดเพาะกายสะอีก ไม่น่าล่ะซิกแพคถึงได้แน่นขนาดนี้

เรียกได้ว่าใช้เวลาเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงไปกับพี่คินก็ว่าได้ ความสัมพันธ์ของเราสองคนจะเรียกว่าพัฒนาก็ใช่ หรือจะไม่พัฒนาก็ไม่เชิง เพราะทุกการกระทำระหว่างเราเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง ต่างกันที่ความรู้สึกที่ชัดเจนมากขึ้นเพราะเปิดใจคุยกันแล้ว 

อีกเรื่องที่ต่างจากเดิมคือการสกินชิพ เดี๋ยวนี้เผลอให้หน่อยไม่ได้เอะอะหอม เอะอะกอด เอะอะจุ๊บแต่ไม่ใช่ที่ปากนะครับ พี่คินบอกว่ารอเป็นแฟนก่อนเพราะที่ปากจะเป็นจูบไม่ใช่จุ๊บ

ฟอดดดด

"โอ้ยยย พี่คิน! แก้มผมจะหลุดแล้วหอมอะไรขนาดนั้น"

"ก็แก้มฟ้ามันหอม จริงๆไม่อยากแค่หอมนะอยากจับปั้นเป็นก้อนแล้วกลืนลงท้องไปเลย"

"โรคจิต!"

"หึหึ ลงไปเรียนได้แล้ว เลิกแล้วโทรมานะจะได้ไปกินข้าวพร้อมกัน"

"ครับผม! ตั้งใจเรียนนะครับ"

"ฟ้าก็เหมือนกัน"

วันนี้เปิดเทอมวันแรกแล้วครับ เมื่อเช้าพี่คินไปรับมาจากหอไปกินมื้อเช้าพร้อมกันแล้วค่อยมาส่งผมที่คณะ  เพราะเช้านี้พี่คินมีเรียนที่อาคารเรียนรวม

เดินเข้ามามองหาที่นั่งใต้ตึกคณะก็เจอเข้ากับสองเพื่อนซี้ที่นั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว

"แหมมมมมมมมม รถจอดตั้งนานแล้วทำไมเพิ่งลงมา เนอะก้าวเนอะ"

"นั้นสิ นั้นสิ มัวแต่ทำอะไรอยู่น้าาา เนอะแป้งเนอะ"

"อุ๊ยๆ ปากดูบวมๆอะ ไปทำอะไรมาน้าา เนอะก้าวเนอะ"

"ไม่ได้จูบสักหน่อย! แค่หอมแก้มเอง! อุ๊บ!"

แปะ!

"เยส! ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าปากดูบวมเพราะจูบน่ะ จำเลยสารภาพเองหมดเลย"

"แบบนี้ศาลลดโทษให้กึ่งหนึ่ง โดยการเล่ามาสะดีๆว่าอาทิตย์ที่แล้วไปทำอะไรกันมาบ้าง"

สนุกสนานกันใหญ่สองคนนี้ มีการแทคมือดีใจที่สามารถต้อนจนผมจนมุมได้แบบนี้ ผมเองก็ไม่น่าหลุดปากเรื่องในรถเลย เขินนนน ><

สุดท้ายก็เลยต้องเล่าเรื่องของอาทิตย์ที่ผ่านมาให้ฟังว่าทำอะไรไปบ้าง เว้นแต่เรื่องสกินชิพที่ต้องเล่าข้ามๆไป เรื่องแบบนี้รู้กันแค่สองคนก็พอแล้ว

"โคตรชัดเจนอะ ทำไมเราไม่เอะใจกันตั้งแต่ทีแรกนะ ว่าพี่คินก็น่าจะชอบน่านเหมือนกัน"

"เพราะเรื่องพี่ลูกพีชแหละ ถ้าทุกคนไม่เข้าใจว่าเขาสองคนเป็นแฟนกัน ก็คงคิดว่าพี่คินจีบน่านได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้วไง สบายใจได้"

"ก็จริง เอาเป็นว่าให้เพื่อนตัวดีของเราใจอ่อนสะทีเถอะ เล่นตัวอยู่ได้ลำไย!"

"แป้งอ่าาาาา เราก็แค่อยากมั่นใจในความรู้สึกของพี่คินก่อนเท่านั้นเอง"

"แต่ก็อย่านานนักล่ะ คิดถึงใจพี่เขาบ้าง"

"ฉันว่านางเล่นตัวเพราะอยากให้พี่คินจีบ ฉันดูออก"

"รู้ดีจังเลยแป้ง แต่ก็อีกไม่นานนี้หรอก"

พยายามจีบผมอีกหน่อยนะครับ ผมน่ะจีบไม่ง่ายแต่ได้ไม่ยากนะ อุ๊บ!

 


~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

เปิดเทอมมาได้สองอาทิตย์มรสุมงานก็กลับมารุมเร้าอีกครั้ง ทั้งเรื่องเรียนทั้งกิจกรรม โดยเฉพาะกิจกรรมกีฬาภายในคณะที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้า ตอนนี้แต่ละสาขาจึงเร่งเตรียมตัวให้พร้อมทั้งนักกีฬา กองเชียร์ แม้แต่ฝ่ายสวัสดิการอย่างผมก็ต้องเตรียมตัวเช่นกัน

ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปลงเป็นกองเชียร์สะหน่อย อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศบ้างแต่มีคนงอแงอยากให้ผมลงฝ่ายสวัสดิการทีมฟุตบอล โดยให้เหตุผลว่าต้องการกำลังใจและคนดูแลเป็นพิเศษ และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเด็กชายคีรินทร์เจ้าเก่าเจ้าเดิม

"ลงฝ่ายสวัสดิการกับแกก็กะว่าจะมาส่องนักบอลหล่อๆหน่อย แต่ไหงต้องมาดูแกกับพี่คินสวีทกันล่ะเนี่ย"

โดนแซวไปอีกดอกจากแป้งพาย ตั้งแต่เริ่มซ้อมบอลกันมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ผมก็โดนแซวเป็นประจำจากตอนแรกที่เขินๆมาตอนนี้คือเฉยมากๆแล้ว

"ก้าวไง ในเพจมอยังเอาไปลงเลยติด #นักบอลหล่อบอกต่อด้วย เลยนะ"

"หล่อตรงไหน มองหญ้าในสนามยังดูดีกว่าอีก"

"จริงๆเลยนะแป้ง มาช่วยเราเตรียมของดีกว่าอีกแป๊บก็ซ้อมเสร็จแล้ว"

"ค่าาาาาา คุณภรรยากัปตันทีม"

"แป้ง!! ไม่ใช่สะหน่อย"

"หรือจะเถียงว่าไม่จริง"

"ไม่คุยด้วยแล้ว"

หันหลังหนีแป้งพายที่เอาแต่แซวท่าเดียว มาเรียกว่าภรรยากัปตันทีมได้ยังไง ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลยนะ

เตรียมของสำหรับนักกีฬาเรียบร้อยทางนั้นก็ซ้อมเสร็จพอดี โชคดีที่มีประสบการณ์มาก่อนการทำงานครั้งนี้เลยไม่ต้องเตรียมตัวมากนะ มีแค่จำรายละเอียดของนักกีฬาที่เพิ่มเข้ามาใหม่เท่านั้น นอกนั้นเหมือนเดิมทุกอย่าง

"เหงื่อออกเยอะเลย อยากได้ผ้าเช็ดหน้าจัง"

"นี่ครับ"

มาถึงก็อ้อนทันทีเลยนะเด็กชายคีรินทร์ ร้องจะเอาผ้ามาเช็ดหน้าผมเลยยื่นผ้าขนหนูส่งไปให้

"เช็ดให้หน่อยมือเลอะ"

"เช็ดเองสิครับ คนเยอะแยะ"

"ไม่ต้องเกรงใจแล้วม้างงงงงงงงง เนอะพี่แชมป์"

"กูก็ว่างั้น ไม่ต้องเกรงใจแล้วคนเยอะแยะจะได้รู้กันไปเลย เนอะกัปตัน ฮ่าๆ"

"นั้นสิจะได้รู้กันไปเลย ว่าฟ้าเป็นของใคร"

"เอาไปเช็ดเองครับ ผมมีอย่างอื่นต้องทำต่อ"

ยัดผ้าขนหนูใส่มือพี่คินแล้ววิ่งหนีไปเก็บของที่จุดอื่นต่อ บ้าที่สุด! จะมาอยากป่าวประกาศอะไรกันตอนนี้เล่า รอเป็นแฟนก่อนสิ 

"เก็บของเรียบร้อยแล้วกลับกันเลยไหม"

"กลับเลยครับ"

ทุกวันนี้พี่คินจะคอยไปรับไปส่งผมอยู่ตลอด ขนาดผมบอกว่าไม่ต้องมาก็ยังดื้อจะมาให้ได้ ทั้งที่บางวันมีเรียนไม่ตรงกันก็ยังอุตส่าห์มารับมาส่ง 

สุดท้ายผมเลยต้องยื่นคำขาดว่าวันไหนที่เรียนไม่ตรงกันไม่ต้องมารับมาส่ง ไม่งั้นคราวหลังจะไม่ยอมไปด้วยอีกเลย แรกๆก็มีงอแงไม่ยอมบ้างผมเลยแก้ปัญหาด้วยการรายงานตัวทุกครั้ง ตั้งแต่ออกจากหอ ขึ้นรถ ลงรถ เข้ามหาวิทยาลัย จนถึงห้องเรียนเรียกว่ารายงานผู้คุมนักโทษก็ว่าได้

"ฟ้า วันเสาร์นี้ว่างไหม"

"ว่างครับ"

"ไปเดตกัน"

"แค่กๆ แค่ก อะ อะไรนะครับ"

"ใจเย็นๆ กินน้ำก่อนเดี๋ยวข้าวติดคออดไปเดตกันพอดี"

ยังดีที่ส่งน้ำมาให้กับเดินมาช่วยลูบหลัง แต่ใครให้มาถามตอนกำลังกินข้าวอยู่เล่า!

"ดีขึ้นยัง"

"ดีขึ้นแล้วครับ"

"ถ้างั้นเสาร์นี้พี่จองตัวเราทั้งวันนะ"

"ครับ"

 


~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

นัดเดตกันวันเสาร์แต่ก็ไม่คิดว่าจะเช้าขนาดนี้ มันเพิ่งจะเจ็ดโมงเองรีบมาทำไมกัน!!

"พี่จะพาผมไปไหนครับ ทำไมมาแต่เช้าเลย"

"พาเรากินข้าว ดูหนัง เดินตลาดเหมือนรอบที่แล้วไง พี่อยากรำลึกความหลังกับเรา"

"แต่ห้างเปิดสิบโมงครับไม่ใช่เจ็ดโมง"

"พี่อยากเจอเราไวๆ ไม่ได้เหรอ"

อ่าา เหมือนเห็นน้องหมาตัวโตส่ายหางไปมาแล้วนั่งจ้องหน้าทำตาแป๋วใส่เลย

"เจอได้ครับ แต่น่าจะบอกกันก่อนผมจะได้เตรียมตัว"

"แบบนี้แหละดี ธรรมชาติ"

"ครับ ครับ เอาที่ว่าดีเลย"

"นอนต่อได้นะ ใกล้ถึงเวลาแล้วพี่ปลุกเอง"

"ไม่เป็นไรครับ ไหนๆก็ตื่นแล้วไปหามื้อเช้าทานกัน"

"เอาสิ ร้านแถวหอฟ้าเยอะดีซื้อ ฟ้าจะลงไปเลือกเองหรือจะให้พี่ลงไปซื้อมาให้"

"ผมลงไปเลือกเองดีกว่า พี่รอผมแป๊บนึง"

ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็พร้อมสำหรับไปซื้อมื้อเช้าแล้ว ที่จริงผมก็ไม่ใช่คนอาบน้ำอะไรเร็วขนาดนี้  แต่กลัวพี่เขาจะรอนานเลยทำเวลาสะหน่อยโชคดีที่เมื่อคืนสระผมไว้แล้ว เช้านี้เลยไม่เสียเวลามาก

"ไปครับ พร้อมแล้ว"

"ทำไมเร็วจัง พี่คิดว่าจะนานกว่านี้สะอีก"

"ทำไมคิดงั้นครับ"

"ก็เราตัวหอมพี่เลยคิดว่าต้องอาบนานแน่ๆ"

ฟอดดดด 

"แต่นี้ก็หอมนะ ไปเถอะก่อนที่จะไม่ได้กินข้าว"

มาหลอกหอมแก้มอีกแล้วนะ แล้วอะไรคือจะได้ไม่ได้กินข้าว กลับมาเคลียร์เลย!

สิบโมงนิดๆเราสองคนก็มาถึงห้างเรียบร้อย คราวนี้พี่คินให้ผมเป็นคนเลือกหนังส่วนโรงฉายพี่คินขอเป็นโรงแบบเดิม ให้เหตุผลว่ารำลึกความหลังทั้งทีต้องทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม

ได้เวลาหนังฉายเราสองคนก็เดินเข้าไปในโรง ด้วยความโชคดีหรือบังเอิญก็ไม่รู้ที่เราได้ที่นั่งเดิมเหมือนคราวที่แล้ว หันไปมองหน้าพี่คินก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ สมใจพี่เขาล่ะนะ

หมับ

"มากอดทำไมเนี่ยยยย"

"พี่หนาวขอกอดหน่อย"

"มีผ้าห่มครับ เดี๋ยวผมห่มให้"

คลี่ผ้าห่มคลุมตัวให้พี่คิน เงยหน้ามองอีกทีจอมงอแงก็โผล่มาให้เห็นอีกแล้วครับ คราวนี้คือไม่ยอมมองหน้าผมนั่งกอดอกจ้องจอฉายอย่างเดียว น่าตีจริงๆเลยเด็กชายคีรินทร์เนี่ย

"งอนพี่ฟ้าเหรอครับน้องคิน"

"ไม่ต้องมาง้อเลย"

"ว้าาาาา ว่าจะง้อด้วยการให้กอดสะหน่อยสงสัยต้องกลับไปกอดหมอนแทนแล้วมั่ง"

หมับ

"ยอมแล้วแน่เหรอ"

"แน่ครับ แต่ไม่กอดแบบนี้นะเดี๋ยวพี่เมื่อย"

"ไม่เมื่อยหรอกสบายมาก"

"ไหนว่ามารำลึกความหลังไง ทำไมไม่กอดแบบคราวนั้นล่ะ"

"อึ้บ! แบบนี้เนอะ เอาล่ะที่นี่ก็ดูหนังได้แล้ว"

"คะ ครับ"

รำลึกความหลังที่แท้ทรู รอบที่แล้วดูไม่รู้เรื่องยังไงรอบนี้ก็เหมือนเดิม ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ อ้อมกอดที่กอดกระชับจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ทำเอาสมาธิในการดูหนังหายไปหมดเลย

ดูหนังจบก็ต่อด้วยมื้อกลางวันพี่คินก็พาผมไปกินข้าวร้านเดิมที่ผมเคยพาไป อาหารก็สั่งเมนูเดิมจนผมอดทึ่งไม่ได้ที่พี่เขาใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ จำได้แม้แต่มุมที่นั่งยันอาหารที่สั่ง ทำไมเป็นคนโรแมนติกแบบนี้นะ

"มองหน้าพี่แล้วยิ้มแบบนี้ คิดอะไรอยู่บอกได้ไหม"

"ผมไม่คิดว่าพี่จะจำรายละเอียดได้ขนาดนี้"

"เคยบอกแล้วไงว่ากับคนสำคัญแค่ครั้งเดียวก็จำได้หมด"

ส่งยิ้มเขินๆให้ไปแล้วก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าต่อ สายตาตอนพี่คินพูดมันสื่อความหมายได้เป็นอย่างดีว่าผมคือคนพิเศษสำหรับเขา ผมเองก็อยากจะบอกเหมือนกันว่าพี่เองก็พิเศษสำหรับผมมากๆ

ออกจากร้านอาหารพี่คินพาผมแวะสวนสาธารณะใกล้ๆกับที่ร้าน บรรยากาศช่วงบ่ายค่อนไปทางเย็นแบบนี้กำลังดีเลยครับ ยิ่งตอนนี้อากาศในกรุงเทพฯเริ่มเย็นลงทำให้บรรยากาศตอนนี้เหมาะกับการเดินเล่นเป็นที่สุด แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงพาผมมาที่นี่

"ทำไมถึงพาผมมาที่นี่ครับ"

"พี่ไม่อยากรำลึกความหลังอยากเดียว อยากสร้างความทรงจำใหม่ๆร่วมกับเราบ้าง"

"น่ารักดีนะแบบนี้"

"น่ารักแล้วรักไหม"

"ปะ ไปให้อาหารปลาทางนั้นกันดีกว่า"

"เดี๋ยวสิ ยังไม่ตอบพี่เลย"

"พี่คินรอได้ไหม"

"ได้สินานแค่ไหนก็รอได้ จะให้อาหารปลาใช่ไหมไปกัน"

พี่คินฉวยมือผมไปจีบไว้ก่อนจะเปลี่ยนมาผสานมือเข้าไว้ด้วยกัน ความอบอุ่นแทรกซึมและส่งผ่านระหว่างกัน ผมก้มมองมือที่จับกันไว้ ก่อนตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดออกไปเบาๆ

"อีกไม่นานหรอกครับ ผมสัญญา"

 

 

.................TBC.................

#moveon_เป็นวงกลม

 

 

Caramel Macchiato's talk

หวานๆกันไปเลยจ้า เดินหน้าจีบน้องเต็มตัวเเล้วมันก็จะหวานกันประมาณนี้เเหละ เเต่เอะอะสกินชิพน้องนี้ไม่ไหวเลยน้าา น้องก็ยอมตลอดไม้เรียวในมือคือสั่นผับๆเเล้ว

ให้กำลังใจกันได้นะคะ เมลรออ่านคอมเมนต์จากทุกคนอยู่

ติดตามข่าวสารการอัพเดทและพูดคุยติ-ชมนิยาย ได้ที่ทวิตเตอร์@CaramelWritter เเละ#moveon_เป็นวงกลม
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #84 เจ้ากระต่ายจมูกหมู (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 15:34
    เป็นแฟนกันได้แล้ว สินสอดในมือมันสั่น
    #84
    1
    • #84-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 21)
      20 สิงหาคม 2563 / 15:58
      ต้องเตรียมเยอะหน่อยน้าาาา
      #84-1
  2. #57 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:31
    งอแงเก่งจริงนะ เด็กชายคีรินทร์
    #57
    1
    • #57-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 21)
      6 พฤษภาคม 2563 / 00:22
      เด็กชายคีรินทร์อายุฉามขวบฮับ
      #57-1