Move on เป็นวงกลม (end)

ตอนที่ 20 : มูฟออนครั้งที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    11 มี.ค. 63

มูฟออนครั้งที่ 18

 

ตีห้าก็ถึงเวลาล้อหมุนมุ่งหน้าสู่ดอยอินทนนท์เป็นที่แรก อากาศเช้านี้เย็นสบายใส่เสื้อหนาวตัวเดียวพอเอาอยู่ เดินทางมาถึงก็จัดแจงหาที่นั่งเพื่อรอเวลาพระอาทิตย์ขึ้นระหว่างนั้นก็กินมื้อเช้าที่แม่เตรียมมาให้ด้วย 

จนพระอาทิตย์ขึ้นต่างคนต่างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแสงแรกของวันเอาไว้ จากนั้นก็เริ่มถ่ายรูปกันเองบ้าง ถ่ายรูปกลุ่มบ้างโดยให้นักท่องเที่ยวแถวนั้นช่วยถ่ายให้ เสร็จเรียบร้อยก็เตรียมเดินทางกันต่อ

ทั้งวันผมพยายามไม่อยู่คนเดียวเพื่อเปิดโอกาสให้พี่คินได้เข้าถึง พยายามเกาะติดก้าวหน้ากับแป้งพายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

"เป็นอะไรน่าน ทั้งวันเอาแต่ทำตัวติดกันอยู่ได้"

"เปล่าสะหน่อย มาเที่ยวกับเพื่อนก็อยากอยู่กับเพื่อนไง"

"ไม่ใช่อะ เหมือนพยายามหลบหน้าใครอยู่ แล้วคนนั้นก็คือพี่คิน อะๆ อย่าคิดจะเถียงทำไมจะดูไม่ออก"

"....."

"ปกติตัวติดกันจะตาย แต่ตั้งแต่ออกมาจากหอแกแล้ว ไม่คุยกับพี่เขาเลย ตอนแรกคิดว่าแกคงเพลียอย่างที่บอก แต่มาถึงที่บ้านแล้วก็ยังเป็นอยู่ มันเกิดอะไรขึ้น"

สุดท้ายก็โดนก้าวหน้าสังเกตเห็นจนได้ จะบอกว่าไม่มีอะไรคงทำไม่ได้แล้ว สุดท้ายเลยตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง

"ตัดสินใจแบบนั้นมันก็ดี แอบชอบคนมีเจ้าของก็มีแต่เราที่เจ็บอยู่ฝ่ายเดียว แต่อดสงสัยไม่ได้วะพี่เขาสองคนเป็นแฟนกันจริงๆเหรอ"

"เราว่าทุกอย่างมันก็ชัดแล้วนะ"

"เเต่ฉันเห็นด้วยกับก้าวอะ แกจำวัน First Day ได้ปะ ที่ฉันถามเรื่องเเฟนเเล้วพี่คินตอบว่าตำเเหน่งนี้ยังว่าง ถ้าพี่คินกับพี่ลูกพีชเป็นเเฟนกันจริงๆทำไมวันนั้นพี่คินไม่บอกตรงๆไปเลยว่ามีเเฟนเเล้ว"

คำพูดของแป้งพายทำให้ผมเริ่มคิดตาม ก็จริงอย่างว่าถ้ามีเเฟนเเล้วก็ควรจะบอกความจริงสิ จะมาโกหกกันทำไม

"เเต่ถ้าเเกยังคิดแบบนั้นจริงๆ แกลองหันไปมองก่อนดิ สายตาพี่เขาดูกังวลมาเลยนะ"

ค่อยๆหันไปมองตามที่ก้าวหน้าบอกก็จริงอย่างที่ว่า สายตาของพี่คินที่มองมาทางผมมันเป็นสายตาที่มีแต่ความกังวล ความสับสน แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะถ้าให้เดินเข้าไปคุยตอนนี้เลยผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี

กว่าจะกลับถึงบ้านก็ห้าทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว มาถึงต่างคนต่างก็แยกย้ายเข้าห้องพักผ่อน 

โปรแกรมสำหรับเช้านี้คือเข้าสวนไปเก็บองุ่นกับพ่อ และคงอยู่ในสวนจนถึงช่วงสายๆเลย

"โอ้โห! องุ่นลูกใหญ่มากเลยค่ะคุณน้า"

"ทั้งใหญ่ ทั้งหวานกรอบอร่อยด้วยนะ เอ้า ลองชิมดู"

พ่อเด็ดองุ่นจากพวงที่เก็บแล้วส่งให้พวกเราคนละลูก องุ่นของสวนพ่อขึ้นชื่อมากในจังหวัด ใครที่มาเชียงใหม่ต่างก็ต้องมาซื้อกลับไปเป็นของฝากอยู่เสมอ

"อร่อยจริงๆด้วยค่ะ แบบนี้กินได้ทั้งวันเลย"

"พบคนอ้วนหนึ่งอัตราครับผม ฮ่าๆ"

"เดี๋ยวจะโดนดีไอ้แชมป์"

"เอาล่ะๆ ค่อยตีกันต่อนะเด็กๆ ตอนนี้ช่วยพ่อเก็บองุ่นก่อน ฝากตรงนี้ด้วยนะน้ำ พ่อจะไปดูฝั่งโน้นหน่อย"

"ครับ"

จากนั้นพี่น้ำก็สอนวิธีการเก็บองุ่นให้พวกเรา พร้อมกับแจกอุปกรณ์ในการเก็บ เมื่อเข้าใจวิธีการแล้วก็แยกกันไปเก็บตามจุดที่พี่น้ำบอก จะได้ไม่ไปปนกับบริเวณที่คนงานเก็บ

ยืนเก็บไปได้สักพักหางตาก็เหลือบไปเห็นพี่คินกำลังเดินเข้ามา ผมรีบหมุนตัวทำท่าจะเปลี่ยนจุดไปเก็บองุ่นที่อื่นแต่ก็ช้ากว่าพี่คินที่พุ่งเข้ามารั้งแขนผมไว้ทัน

"จะหลบหน้าพี่ไปถึงไหนน่าน"

"ผะ ผมเปล่า"

"ก็เห็นๆอยู่ว่าเราหลบ ตั้งแต่วันที่เรากลับจากคอนโดพี่ พี่ก็ติดต่อเราไม่ได้ วันก่อนก็หลบหน้าพี่เมื่อวานก็ด้วย เราพยายามเลี่ยงพี่มาตลอด ทำไมพี่จะไม่รู้"

"พี่คิดไปเอง ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นสะหน่อย แล้วก็ปล่อยได้แล้วผมจะไปเก็บองุ่นต่อ"

"นี่ไง ตอนนี้เราก็พยายามเลี่ยงพี่อยู่ แล้วก็ไม่ต้องคิดเรื่องเก็บองุ่นเลยถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่อง ตามพี่มา"

"พี่จะพาผมไปไหน"

พี่คินกึ่งจูงกึ่งลากผมออกไป แต่ผมก็พยายามขืนตัวเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

"ถ้าไม่ยอมตามมาก็คุยมันตรงนี้แหละ ทุกคนจะได้รู้เรื่องของเราไปเลย"

"ปะ ไปที่อื่นก็ได้"

ตอบกลับเสียงอ่อยแล้วยอมเดินตามแรงจูงของพี่คินไป ถึงเวลาที่จะคุยกันแล้วสินะ ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบไหน เดาไม่ได้จริงๆ

  

 


~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

"จะบอกพี่ได้หรือยังว่าเป็นอะไร"

"ไม่มีอะไรครับ"

"ไม่มีอะไรแล้วจะหลบหน้าพี่ทำไม เงยหน้ามองพี่"

พี่คินเอามือเชยคางผมที่เอาแต่ก้มหน้า ให้เงยขึ้นไปสบกับดวงตาคมที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว คิดว่าจะไม่เป็นอะไรแล้วเชียว แต่พอได้มองน้ำตามันจะพาลจะไหลออกมา ฮึบไว้น่านฟ้าจะมาร้องตอนนี้ไม่ได้นะ

"ฟ้า เป็นอะไรบอกพี่สิครับ พี่ทำอะไรให้ฟ้าโกรธเหรอ"

"ยะ อย่ามาเรียกว่าฟ้านะ ชื่อนี้ผมให้คนในครอบครัวเรียกได้เท่านั้น"

"พี่ก็อยากเป็นคนในครอบครัวฟ้าเหมือนกันนะ"

"ในฐานะอะไรล่ะครับ"

"อันนี้พี่แล้วแต่ฟ้า แต่ก่อนอื่นบอกพี่มาก่อนว่าโกรธเรื่องอะไรทำไมต้องหลบหน้า"

แค่ถามอย่างเดียวก็พอมั่ง ไม่เห็นต้องรวบตัวผมไปกอดแบบนี้เลย ไหนจะหน้าอีกโน้มเข้ามาทำไมจะชนกันอยู่แล้ว

"ปะ ปล่อยผมเลยนะ พี่จะมาทำกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ ปล่อยสิผมบอกให้ปล่อย"

ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของพี่คิน แต่ยิ่งดิ้นพี่คินยิ่งรัดกอดแน่นขึ้นไปอีก ฮือออ เป็นงูหรือไงรัดจนกระดูกจะแตกแล้ว

"ถ้าไม่หยุดดิ้น พี่จะทำมากกว่ากอดไม่เชื่อก็ลองดู"

"....."

"เอาล่ะตอบคำถามพี่มาได้แล้ว"

"....."

"ถ้ายังไม่ตอบพี่จะทำมากกว่ากอดนะ"

"....."

ฟอดดดด

"ทีนี้จะตอบคำถามพี่ได้ยัง"

อึ้ง! ไม่คิดว่าพี่คินจะกล้าหอมแก้มผมแบบนี้ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่แค่อยากได้คำตอบต้องลงทุนทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ

"พี่ทำแบบนี้ทำไม"

"ก็ฟ้าไม่ยอมตอบคำถามพี่ ถ้ายังไม่ตอบอีกพี่ก็จะหอมจนกว่าจะตอบ"

ผลัก!

"พี่อยากรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น! เพราะผมชอบพี่ไง ผมชอบพี่ได้ยินไหมว่าผมชอบพี่!!" 

"ฟ้า"

"ชอบทั้งๆที่รู้ว่าพี่คิดกับผมแค่น้อง ชอบทั้งๆที่รู้ว่าพี่มีแฟนอยู่แล้วแต่ก็ดันทุรังจะชอบต่อไป"

"......"

"แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ เพราะตอนนี้ผมกำลังตัดใจจากพี่อยู่ จะไม่ให้พี่กับแฟนต้องมารำคาญกับความรู้สึกของผมแน่นอน"

"....."

"แล้วถ้าผม อึก ตัดใจได้เมื่อไหร่ หวังว่าวันนั้นพี่จะยังยอมรับผมเป็นน้องเหมือนเดิมนะครับ ฮึก ก ก"

พยายามกลั้นน้ำตามาตั้งนานสุดท้ายก็ร้องไห้จนได้ ไม่คิดว่าการคุยกันครั้งนี้จะกลายเป็นการสารภาพความรู้สึกของผมออกไป ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะมูฟออนออกมาเงียบๆคนเดียว พอตัดใจได้แล้วจะได้กลับไปเป็นน้องเทคได้อย่างบริสุทธิ์ใจ แต่คราวนี้ไม่รู้ว่าถ้าผมตัดใจได้แล้วพี่เขายังจะรับผมเป็นน้องอยู่หรือเปล่า

หมับ!

"ชู่วว อย่าร้อง เงียบเร็วแล้วฟังพี่ก่อน"

"อึก ก ก ผมรู้ว่าพี่จะพูดอะไร ฮึก ไม่ต้องพูดหรอกครับ ผมเข้าใจ"

"เรารู้หรือไงว่าพี่จะพูดอะไร"

"พี่จะบอกให้ผมตัดใจ ตอนนี้ผมกำลังทำอยู่แต่ขอเวลาผมหน่อยนะ"

"พี่จะบอกว่าอย่าตัดใจจากพี่ต่างหาก"

"เอ๊ะ! มะ หมายความว่ายังไงครับ พี่มีแฟนอยู่แล้วนะ จะมาทำแบบนี้ไม่ได้มันไม่แฟร์"

"พี่ไม่มีแฟน มีแต่คนที่ชอบ"

"ไม่จริง พี่ลูกพีชไงแฟนพี่!"

"ฟังพี่นะฟ้า ลูกพีชไม่ใช่แฟนพี่ แล้วคนที่พี่ชอบก็คือเราไง"

"กะ โกหก ฮึก ยะ อย่ามาหลอก ผมไม่เชื่อ"

"ถ้างั้นฟ้าฟังพี่ แล้วจะเชื่อหรือไม่เชื่อพี่ก็จะเคารพการตัดสินใจของฟ้า"

"....."

"พี่กับพีชเป็นพี่น้องกัน แม่พีชเป็นน้องสาวของแม่พี่ เราสองคนเลยสนิทกันมากเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ออกจากท้องแม่แล้ว"

"....."

"ช่วงมอปลายพีชย้ายมาเรียนโรงเรียนเดียวกับพี่ ตอนนั้นพี่มีแฟนอยู่แล้วแต่แฟนพี่ดันเข้าใจผิดคิดว่าพีชจะมาแย่งพี่ไปเลยทะเลาะกันใหญ่โต พี่อธิบายไปหมดแล้วว่าเป็นแค่พี่น้องกันแต่เขาก็ไม่เชื่อ สุดท้ายก็เลิกกันไปเพราะเขาเอาแต่ตามรังควานพีชสารพัด"

"....."

"เลิกกันไปแรกๆ เขาก็เงียบหายไปไม่ตามรังควานพีชอีก แต่ผ่านไปได้ไม่นานพีชกลับโดนแกล้งหนักขึ้นถึงขั้นขังไว้ในห้องน้ำโรงยิม ดีที่พี่ตามไปช่วยทันไม่งั้นพีชจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้"

"....."

"บ้านพีชตัดสินใจแจ้งความเอาผิดคนทำ แล้วรู้ไหมใครทำ...แฟนเก่าพี่เอง พี่เอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นคนทำให้พีชเดือดร้อน เลยตัดสินใจหลังจากนั้นว่าจะต้องปกป้องพีชให้ได้เลยทำให้เหมือนกับว่าเราสองคนเป็นแฟนกันไปเลย จะได้ไม่มีใครมาวุ่นวายกับเราสองคนอีก"

"....."

"พอเข้าปีหนึ่งก็ยังปฏิบัติต่อกันเหมือนเดิมด้วยความเคยชิน จนหลายคนเข้าใจผิดเราสองคนเลยปล่อยเลยตามเลยให้คนเข้าใจว่าเป็นแฟนกัน แต่ตอนนี้พี่คงปล่อยแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพราะคนที่พี่ชอบกำลังเข้าใจผิดอยู่"

ใจผมเต้นระรัวทันทีที่ได้ฟังเรื่องที่พี่คินเล่า ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้สรุปแล้วทั้งหมดกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิด พี่คินกับพี่ลูกพีชเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกัน 

"เป็นแค่พี่น้องจริงๆใช่ไหม"

พี่คินไม่ตอบคำถามผมแต่ล้วงมือหยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมา กดหยุกหยิกสักพักก็หันหน้าจอมาทางผม ปรากฎว่าพี่คินวิดีโอคอลหาพี่ลูกพีช

[โอ๊ะ อยู่ด้วยกันแบบนี้แสดงว่าคุยกันเข้าใจแล้วใช่ไหม]

"เปล่า น้องยังไม่แน่ใจเรื่องของเราสองคน"

[กากจริงๆ เรื่องแค่นี้ต้องให้ถึงมือคุณลูกพีช น้องน่านฟังพี่นะพี่ยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ตีลังกายันแถมให้ด้วยว่าพี่กับคินเป็นพี่น้องกันจ้ะ พี่น้องที่แท้ทรูไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย ถ้ายังไม่มั่นใจพี่ตามแม่มายืนยันได้เลยนะ]

"มะ ไม่ต้องครับ ผมเชื่อแล้ว"

"พี่น้อยใจได้ไหม พูดตั้งเยอะฟ้าไม่เห็นจะเชื่อ พีชพูดประโยคเดียวเชื่อสะงั้น"

[อะ มาจีบกันต่อหน้าอีกเห็นใจคนโสดทางนี้บ้างค่ะ]

"ถ้างั้นก็แค่นี้นะ"

ติ๊ด!

พี่คินตัดสายพี่ลูกพีชทิ้งเฉยเลย พอพี่เขาโทรกลับก็กดปิดเครื่องสะงั้น ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะเนี่ย

"สรุปว่าเชื่อแล้วใช่ไหมเรื่องพี่กับพีช"

"เชื่อแล้วครับ"

"ถ้างั้นก็มาต่อเรื่องของเรา"

"ระ เรื่องของเราอะไรกันครับ ผมเข้าใจแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วนี่หน่า"

เง่อ จะมาอยากคุยเรื่องของเราอะไรกันเล่า ให้ผมได้พักหายใจหายคอบ้างเถอะ ยังไม่หายตกใจจากเรื่องพี่ลูกพีชเลยนะ

"ก็เรื่องที่เราสองคนชอบกันไง ทีนี่จะคุยกับพี่ได้หรือยัง"

ผมยังไม่ลืมหรอกเรื่องที่พี่คินบอกว่าชอบ ตอนได้ยินสมองมันโล่งไปหมด เหมือนหูจะดับไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ตอนนั้นจิตใจต้องกลับจดจ่อกับเรื่องเล่าของพี่คิน เลยยังไม่ทันได้เขินกับคำสารภาพนั้น ตอนนี้ขอเขินย้อนหลังแล้วกัน

"หน้าแดงแบบนี้จะมาปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องไม่ได้นะ"

พูดเฉยๆก็ได้ไม่เห็นต้องเอานิ้วมาเกลี่ยแก้มกันเลย ฮือออ หน้าแดงกว่าเดิมไปอี๊กกกก

"ผะ ผมไม่รู้ต้องพูดอะไร"

"พูดว่า 'ตกลง" ก็พอ"

"ตกลง?"

"ใช่ไง เราสองคนชอบกันก็ต้องเป็นแฟนกัน ฟ้าแค่ตอบตกลงก็พอ"

"ขี้ตู่ ใครจะยอมเป็นแฟนพี่กันเล่า"

บิด บิดจนตัวจะเป็นเกลียวอยู่แล้ว อะไรจะต้องรีบเป็นแฟนกันขนาดนั้น

"ชอบกันแล้ว ก็ต้องเป็นแฟนกันสิจะรออะไร"

"ผะ ผมยังไม่มั่นใจ ผมคิดมาตลอดตั้งแต่ที่ร้านวันนั้นที่พี่บอกมีคนที่ชอบแล้ว ไหนจะเรื่องพี่ลูกพีชอีกผมก็เลยคิดว่าพวกพี่เป็นแฟนกัน"

"....."

"ผมเลยพยายามตัดใจจากพี่มาตลอด ยิ่งวันที่พี่ป่วยแล้วเจอพี่ลูกพีชในห้อง ผมยิ่งมั่นใจในความสัมพันธ์ของพี่สองคนมาก แต่จู่ๆวันนี้ก็มารู้ว่ามันไม่ใช่ เป็นผมเองที่เข้าใจผิด"

"....."

"พอพี่มาบอกว่าชอบผม ผมเลยไม่มั่นใจว่าพี่ชอบผมได้ยังไง ชอบตอนไหน แล้วพี่มั่นใจได้ยังไงว่าชอบ พี่อาจจะแค่เอ็นดูผมเป็นน้องชายคนหนึ่งเท่านั้นเอง"

"พี่ว่าการกระทำพี่ก็ชัดเจนอยู่นะที่ผ่านมา"

"ผมก็เคยคิดแบบนั้น แต่มันดูคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อย เพราะตอนนั้นก็มีเรื่องพี่ลูกพีชอยู่ด้วย ผมเลยไม่กล้าคิดไปไกล"

"โอเค พี่เข้าใจแล้วว่าการกระทำอย่างเดียวมันไม่พอ พี่ยอมรับเลยที่ไม่ยอมบอกว่าชอบตอนแรกเพราะความไม่มั่นใจเหมือนกัน พี่ไม่แน่ใจในความรู้สึกตัวเอง ไม่แน่ใจว่าฟ้าจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว เอาเป็นว่า…"

"....."

"ต่อจากนี้พี่จะจีบฟ้า และจะทำให้ฟ้ามั่นใจในตัวพี่ ถึงตอนนั้นฟ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธพี่แล้วนะ"

 


~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

 

การที่พี่คินจะพิสูจน์ตัวเองเพื่อให้ผมมั่นใจในความรู้สึกถือเป็นเรื่องที่ดี แต่การพิสูจน์ขั้นแรกมันก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้!!

"เมื่อกี้ว่าอะไรนะ น้าฟังไม่ถนัด"

"ผมมาขออนุญาตคุณน้าทั้งสองกับพี่น้ำจีบฟ้าครับ"

ตามนั้นเลยครับ พอกินมื้อเย็นเสร็จพี่คินก็ขอคุยกับครอบครัวผมเป็นการส่วนตัว ผมเองก็คิดไม่ถึงว่าพี่คินจะพิสูจน์ด้วยการขอจีบผมต่อหน้าครอบครัวแบบนี้ 

"แน่ใจแล้วใช่ไหมที่พูดมา"

ครอบครัวผมไม่รังเกียจเรื่องการคบเพศเดียวกัน เพราะพวกเราเคยจับเข่าคุยกันแล้ว พ่อกับแม่ให้เหตุผลที่เรียกมาคุยตอนนั้นว่าอยากให้ผมกับพี่น้ำมีอิสระในความรัก ความรักไม่ใช่เรื่องผิดถ้าไม่ไปแย่งเขามาหรือบังคับขืนใจให้เขามารัก 

เพราะฉะนั้นจะรักใครคบใครพ่อกับแม่ไม่ว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ขอแค่พากันไปในทางที่ดี รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองได้ก็พอ

ถึงจะมั่นใจแบบนั้นแต่การที่พ่อนั่งกอดอกเก็กหน้าครึมแบบนี้ ก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าพ่อจะอนุญาตเรื่องของผมกับพี่คินหรือเปล่า หรือแค่เก็กหน้าเพราะอยากแกล้งกันแน่

"ผมมั่นใจครับ"

"แต่เท่าที่สังเกตดูตั้งแต่วันแรกที่มา พี่ดูไม่ออกเลยนะว่าเราสองคนชอบพอกันอยู่"

เล่นละครเนียนมากพี่น้ำ ได้ข่าวว่ารู้ตั้งแต่วันแรกเลยนะว่าผมชอบพี่คิน

"เราสองคนมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่ครับ แต่ตอนนี้ปรับความเข้าใจกันแล้วเรียบร้อย ผมเลยอยากมาขออนุญาตเพราะอยากให้การคบกันของเราสองคนอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ครับ"

"ถ้างั้นเล่าให้ฟังได้ไหม ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง"

พี่คินเป็นคนเล่าเรื่องที่เราเข้าใจผิดกัน รวมถึงเรื่องที่ผมยังไม่มั่นใจในตัวพี่เขาให้ที่บ้านฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว

"แล้วเราล่ะฟ้า ชอบพี่เขาหรือเปล่า"

"ชะ ชอบครับ"

"เอาเป็นว่าทางเราไม่มีปัญหานะเรื่องนี้ แต่ครอบครัวเราล่ะจะรับได้เหรอ ตระกูลใหญ่โตมีหน้ามีตาในสังคมแบบนั้น"

ผมเองก็ลืมเรื่องครอบครัวพี่คินสะสนิทเลย จริงอย่างที่แม่พูดครอบครัวของพี่คินล่ะจะรับเรื่องนี้ได้มากน้อยแค่ไหน

"เรื่องครอบครัวผมก็ไม่มีปัญหาครับ ผมเคยเกริ่นเรื่องน้องให้ทางบ้านฟังแล้ว พวกท่านโอเคกับเรื่องนี้ครับ"

เรื่องช็อกเรื่องที่สามของวัน ใครจะไปคิดว่าพี่คินจะถึงขั้นบอกเรื่องของผมกับที่บ้านไปแล้ว ทั้งๆที่เรื่องที่ผมเองก็ชอบพี่คินพี่เขาก็เพิ่งจะรู้วันนี้ 

"เป็นแบบนั้นก็ดี ถ้ายังไงถือว่าพวกเรารับรู้เรื่องของทั้งสองคนแล้วนะ ตอนนี้ก็ศึกษากันไปก่อน ส่วนในอนาคตจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับทั้งสองคน"

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณครับ"

"ฝากน้องชายของพี่ด้วยนะ ถ้าดื้อมากๆก็จัดการได้เลยพี่อนุญาต"

"ฟ้าไม่ดื้อสะหน่อยพี่น้ำ"

"ไม่ดื้อน้อยล่ะสิไม่ว่า"

"พ่ออ่าาาา ฟ้าจะงอนทุกคนแล้วนะ"

"งอนไปเถอะย่ะ ตอนนี้พวกแม่ไม่ง้อแล้วนะ ปล่อยให้ว่าที่แฟนเราง้อแทนแล้วกัน"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเป็นคนง้อฟ้าเอง"

พี่คินเลื่อนมือมากุมมือผมพร้อมบีบเบาๆ อย่างให้คำมั่นสัญญา และก็ได้แต่หวังว่าพี่คินจะทำให้ผมมั่นใจได้ในเร็ววัน เพราะผมอยากมีแฟนจะแย่แล้ว

 

.................TBC.................

#moveon_เป็นวงกลม




Caramel Macchiato's talk

เคลียร์เเล้วจ้าาาาา

กว่าจะเคลียร์ได้ต้องรอน้องเป็นคนบอกชอบก่อนนะพี่คินนี่น่าเอาไม้ตีจริงๆเลย เเต่สรุปเเล้วพี่คินกับลูกพีชเป็นพี่น้องกันนะจ๊ะ น้องน่านสบายใจได้

เเต่เเหมขอจีบเขายังไม่ทันข้ามวันก็เข้าหาผู้ใหญ่สะเเล้ว นับถือใจพี่คินจริงๆ เอาเป็นว่ามาเอาใจช่วยพี่คินจีบน้องน่านของเรากันนะคะ

ให้กำลังใจกันได้นะคะ เมลรออ่านคอมเมนต์จากทุกคนอยู่

ติดตามข่าวสารการอัพเดทและพูดคุยติ-ชมนิยาย ได้ที่ทวิตเตอร์ @CaramelWritter เเละ #moveon_เป็นวงกลม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #83 เจ้ากระต่ายจมูกหมู (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 14:51
    ขอยืนยัยอีกครั้ง 'พี่คินไม่ควรมีคนเดียวในโลก'
    #83
    1
    • #83-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 20)
      20 สิงหาคม 2563 / 15:57
      พี่คินควรเป็นของเราทุกคน!
      #83-1
  2. #56 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:16
    คิดว่าพี่คินคงใช้เวลาจีบไม่นาน เพราะลูกเราให้ใจเค้าไปหมดแล้วนี่นะ 55555
    #56
    1
    • #56-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 20)
      6 พฤษภาคม 2563 / 00:21
      ขอให้น้องเล่นตัวก่อนนะพี่คิน
      #56-1
  3. #21 AreeyaPiwpuead (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:31
    สนุกมากกกกก
    #21
    1
    • #21-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 20)
      25 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:08
      ขอบคุณที่ชอบค่า
      #21-1
  4. #20 mynameismiko (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:49
    หึ้ยยดีกันเร็วไปยังหมั่นไส้คนพี่อยู่เลย
    #20
    1
    • #20-1 Caramel-Macchiato(จากตอนที่ 20)
      24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:19
      ให้โอกาสพี่เขาหน่อยนะคะ จากนี้ต้องตามจีบน้องอีก
      #20-1