I'm a priest not a villian girl ข้าคือบาทหลวงนะ มิใช่นางร้าย

ตอนที่ 68 : มารศาสนา(จบภาค1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 292 ครั้ง
    31 ก.ค. 61

หลังจากเหตุการณ์นั้น เรื่องราวของเหล่าชายชุดดำก็ได้เงียบไป ไม่ว่าอย่างไรก็ตามไม่มีใครที่ได้ยินอะไรออกมาจากปากของผู้อยู่ในเหตุการณ์ จนแล้วจนเล่าเรื่องราวก็เงียบไป แม้นแต่จาร์เวียยังหาต้นตอของเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้….ใครกันที่ลบร่องรอยทั้งหมดนั่นทิ้งไป? ชายชุดดำทั้งหมดถูกบดจนกลายเป็นเศษเนื้อละเอียด เครื่องแต่งกายภายนอก อุปกรณ์ต่างๆต่างหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไปสืบมาก็ได้แค่นี้เท่านั้น

 

วินเซ้นต์เลิกตามเรื่องของกลุ่มชายชุดดำ ด้วยความที่เขานั้นยุ่งมากจนขยับไปไหนไม่ได้

 

วิลเลี่ยมรู้สึกปวดแสบปวดร้อนตามตัว โดยเฉพาะบริเวณที่เป็นจุดกดเอาไว้กางปีกของเทวา เขารู้สึกทรมาณจนแทบจะขยับไม่ได้เลย แต่การเรียนย่อมมาก่อน เขาจึงต้องโรงเรียนด้วยสภาพแบบนั้น เขาเรียนไปด้วยความมึนงงเพราะตั้งสติแทบไม่ไหว เวลาล่วงเลยมาถึงตอนกลางวันอาการยิ่งแย่หนักขึ้นไปอีก หัวของเขาขาวโพลน ทุกก้าวที่ได้เหยียบลงบนพื้นพสุธา ยิ่งทำให้แย่ลงไปอีก

 

อาบิเกลกับฟอลเลนเทียร์ที่อยู่ใกล้ๆก็แสยะยิ้มออกมา ช่วงเวลานี้นี่แหละที่เหมาะสมที่สุดที่จะลงมือแล้ว….

 

ขอตัวสักครู่นะคะ

 

วิลเลี่ยมกล่าวดว้ยน้ำเสียงเบาหวิว เขานั้นรีบเดินไปห้องพยาบาลแล้วขอเบิกโพชั่น เมื่อได้มาเขาก็เปิดจุกดื่มก่อนจะเข้าเรียนตามปกติ แม้นมันจะไม่ได้ทำให้อาการเขาดีขึ้นเลยสักนิดก็ตาม สงสัยเขาคงต้องลาพักแล้วล่ะสิพรุ่งนี้….

 

สิ้นสุดเวลาเรียนเขาก็วิ่ง ไม่สิ ถลาเข้าหารถม้าทันทีที่เข้าใกล้ เด็กสาวร่างหนากลับบ้านด้วยใบหน้าซีดเซียวราวกับศพ

 

ดูเหมือนเจ้าวิลน้อยจะอาการไม่ดีแฮะ เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย?

 

เดธกล่าวเบาๆเมื่อเห็นสภาพของสหายมนุษย์ของตนเอง สงสัยคงต้องไปดูอาการหน่อยแล้วสิ เข้าหายตัวกลับคฤหาสต์ของตนเอง

 

ก่อนอื่นต้องไปหาเรื่องกวนตีนเจ้ายูกิโอะหน่อยดีกว่าถึงจะสบายใจ ไม่ได้กวนตีนมันมานานแล้วสิ

 

เดธ!!! ”

 

มีเสียงตะโกนของแซนด์ฮัลด์ดังขึ้นมา เทพแห่งอัคคีวิ่งเข้ามาหาเทพแห่งความตายอย่างเร็วไว ในมือถือม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกมัดมาอย่างดี เมื่อเดธเห็นกระดาษม้วนนั้นก็เบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึงและตกใจในวินาทีเดียวกัน

 

สารจากองครักษ์แห่งผู้สร้างกระนั้นหรือ?

 

เทพแห่งความตายเอ่ยถาม ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปสุขุมใจเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แซนด์ฮัลด์พยักหน้า อันที่จริงเขาเองก็ตกใจเช่นกัน จู่ๆเจ้ายูกิโอะก็ฝากเอากระดาษที่ส่งมาจากองครักษ์แห่งผู้สร้างมาให้เดธ ทั้งยังบอกว่าพวกท่านเรียกเทพสายหลักทุกคนไปเข้าประชุมด้วย เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

 

ข้าไปก่อนนะ เจ้าเองก็ตามมาล่ะ

 

แซนด์ฮัลด์กล่าวก่อนจะกลายเป็นเปลวเพลิงและหายไป

 

ข้าจะรีบไป

 

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นดังขึ้นมาพร้อมกับร่างของเดธที่กลายไปเป็นชายหนุ่มรูปงามในชุดของชนชั้นสูง ดวงตาคู่คมกริบดังพญาเหยี่ยวหรี่มองม้วนกระดาษขณะที่เปิดอ่านมัน

 

มันคือสารการจับตาดูและกักบริเวณ ผู้ลงชื่อคือ Odin V Britanish

 

หมายความว่าอย่างไรกัน?

 

ไม่รอช้าร่างของเขาสลายกลายเป็นไอสีดำก่อนจะไปปรากฏตัวบนโต๊ะสีทองที่เป็นวงกลมอันลอยอยู่กลางห้องอวกาศ รอบข้างถูกเติมเต็มไปด้วยฟันเฟืองสีทองแวววาวที่หมุนไปมาอย่างพร้อมเพรียง ข้างบนเป็นนาฬิกาขนาดใหญ่ที่เดินต่อไปเรื่อยๆ บ้างก็เร็ว บ้างก็ช้า

 ที่นี่คือห้องแห่งการเวลา ห้องที่มีการดำเนินเวลาไม่แน่นอน ภายในห้องนี้อาจจะเป็นสิบนาที แต่ภายนอกอาจเป็นชั่วโมง บ้างช้าบ้างเร็วไร้ซึ่งการคำนวณว่ามันจะดำเนินช้าเร็วแค่ไหน เทพที่มีศักดิ์เหนือกว่าเทพสายหลัก และเป็นผู้ปกครองเทพสายหลักทั้งหมด สหายของเดธทั้งหมดนั่งลงอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับองครักษ์ที่ใส่ชุดเกราะสีแดงเลือดหมู ตรงอบเป็นสีฟ้าเรืองแสง ตรงหมวกถูกปิดจนทำให้ไม่สามารถเห็นใบหน้าภายใต้นั้นได้


ในทางวิลเลี่ยมเขาได้กลับมาถึงคฤหาสต์ เมื่อมาถึงเข้าก็แทบจะคลานลงไปหาโพชั่นบรรเทาอาการมาดื่ม อาการเขาดีขึ้นมาแต่ยังปวดแสบปวดร้อนอยู่ โดยเฉพาะตรงด้านหลังของเขา วิลเลี่ยมไม่คิดแม้แต่จะกินอาหารเย็น เขารีบตรงด่งล้มตัวลงนอนในห้อง บอกทิ้งท้ายเมดว่า พรุ่งนี้ข้าขอลาหยุด เท่านั้น เจ้าต้นไม้ปรากฎตัวขึ้นมันใช้มือใบมีดเฉือนตรงรากจนน้ำสีฟ้ามุกไหลออกมา มันบรรจงเอาน้ำนั้นทาหลังวิลเลี่ยมอย่างเบามือก่อนจะปีนออกจากคฤหาสต์ไป วันต่อมา วิลเลี่ยมรู้สึกอาการดีขึ้นมาก อาการปวดแสบปวดร้อนหายไปแล้วอย่างน่าประหลาดใจ ในตอนนี้ไม่เหลือใครอยู่ในห้องของเขา ดิเรก แองเจลิน่า แม้นแต่เจ้าต้นไม้ก็ตาม... สงสัยจะสายแล้วกระมั้ง แต่ละตนจึงไปหาเรื่องส่วนตัวตามชีวิตประจำวันของตนเองทำ วิลเลี่ยมลุกขึ้น อาบน้ำแต่งตัวทานอาหารเช้า เขายังรู้สึกว่าตนเองนั้นไร้เรี่ยวแรงจึงไม่คิดจะออกกำลังกายแต่จะไปหาซื้อหนังสือมานั่งอ่านแทน เด็กสาวผมสีครีมเดินไปยังตลาดเพื่อหาซื้อหนังสือมานั่งอ่าน แต่ก็พบกับอาบิเกลเสียก่อน "สวัสดีค่ะรุ่นพี่อลิซ! คือ...ข้าอยากสอบถามเกี่ยวกับวิชาพฤกษาศาสตร์หน่อยน่ะค่ะ ถ้ารุ่นพี่ไม่ว่าอะไร.." นางกล่าวพลางบิดไปมา วิลเลี่ยมคิดถึงเหตุการณ์คราที่แล้วที่นางพาเขาไปศึกษาพืชหายากจนพบกับเหล่าชายชุดดำ "ได้ค่ะ แต่พยายามอย่าไปหาที่ศึกษาไกลมากนะคะ..." วิลเลี่ยมตอบตกลงไป ถ้านางต้องการศึกษาหาความรู้เขาเองก็จะช่วยอย่างเต็มที่ "ได้ค่ะ!...หึหึ" อาบิเกลหัวเราะในลำคอเบาๆ นางพุ่งไปลากมือวิลเลี่ยมไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่นางเตรียมเอาไว้...สำหรับฆ่าปิดปากอลิซโดยเฉพาะ วิลเลี่ยมรู้สึกว่าตนเองแทบจะล้มเพราะเด็กสาวนั้นกระชากมือเขาแล้ววิ่งอย่างรวดเร็ว เดิมทีอาการเขาก็ไม่ดีอยู่แล้วเจอแบบนี้ถึงกับปรับตัวไม่ทัน วิ่งมาสักพักก็มาถึงสถานที่ราวกับโรงนา...แน่นอนว่าอยู่ไกลสายตาของขาวบ้านอยู่แต่ก็ไม่ไกลมากเหมือนคราที่แล้ว วิลเลี่ยมมองเห็นชายฉกรร์หลายสิบคนล้อมอยู่โดยรอบ อาบิเกลเขยิบไปอยู่ที่มุมของโรงนา "จัดการมัน!" ฟอลเลนเทียร์ที่หาที่แอบอยู่ตะโกนขึ้นมา ชายพวกนั้นพุ่งมาจัดการวิลเลี่ยมจนเขาล้มลงไปอย่างง่ายดาย อาการเขาทรุดหนักขึ้นไปอีก "หึ...ดูสภาพแกตอนนี้สิ!!!" อาบิเกลแสยะยิ้มอย่างบิดเบี้ยวออกมา วิลเลี่ยมที่ถูกชายทั้งหลายเหยียบจนนอนอยู่บนพื้นดินเงยหน้าขึ้นมามองนาง "เท่านี้ เดฟก็ไม่สนใจอะไรเจ้าอีกแล้ว!! แค่กำจัดเจ้าไปให้พ้นๆทางซะ! ข้ากับเขาก็สามารถแต่งงานกันได้!" วิลเลี่ยมปะติดปะต่อเรื่องราวจากที่นางพูดมาหมายความว่าที่นางทำก็เพราะนางหลงรักเดธแล้วคิดว่าเขาจะขวางทางกระนั้นหรือ? นางทำเรื่องผิวบาปหลายประการเฉกเช่นนี้เพาะเรื่องแบบนี้..วิลเลี่ยมหลับตาแน่น พระบิดา...พระองค์โปรดช่วยชี้นำทางให้กับเด็กผู้หลงทางนี่เถิด...นางถูกความช่ำร้ายครอบงำตั้งแต่เยาว์วัยขืนปล่อยไว้เช่นนี้นางคงจะแยกแยะอะไรไม่ได้... ผมสีครีมถูกจิกขึ้นมา วิลเลี่ยมนั้นถูกตบโดยอาบิเกลจนแก้มของเขาช้ำ ปากแตกจนเลือดไหลออกมา ผมที่เคยถูกหวีจนเรียบฟูฟ่องดูไม่ได้ วิลเลี่ยมโต้กลับได้ แต่ไม่ทำ ถึงทำไปก็ไม่มีอะไรต่าง อาการของเขานั้นแย่เพียงนี้..แรงแทบจะไม่มี เมื่อได้เห็นใบหน้าของอาบิเกลที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายเขาก็หลับตาลงด้วยความสงสารจับใจ.. ความรักหนอช่างซับซ้อนและอันตราย สามารถเปลี่ยนให้เด็กตัวน้อยกลายเป็นเช่นนี้ได้.. วิลเลี่ยมได้แต่สวดอ้อนวอนขอให้พระเจ้าทรงอภัยให้นางและชำระล้างจิตใจของนางซ้ำไปซ้ำมา...จนสติของเขานั้นเริ่มเลือนลางไปทุกที ความร้อนราวกับถูกแผดเผาไปทั่วร่างถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น.. ฟุ่บ ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงก็ได้สลบไปแล้ว อาบิเกลสะบัดข้อมือตัวเองด้วยความปวดมือหลังจากที่ตบหน้าศัตรูหัวใจของนางหลายต่อหลายครั้ง "จะทำอะไรกับนางก็เชิญ" สิ้นคำชายทั้งหลายก็ช่วยกันยกวิลเลี่ยมขึ้น.. วิ้ง! ร่างของเด็กสาวเรืองแสงเป็นสีขาวนวล ก่อนจะลอยขึ้นสูง อาบิเกลกับฟอลเลนเทียร์หันไปมองทันทีด้วยความตกตะลึง ปีกของวิลเลี่ยมกางออกมาเองเมื่อกางออกมาแล้วมันก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดเป็นสองเท่าตัวของเขา ปีกที่เคยโปร่งแสงนั้นกลับเป็นปีกสีขาวอย่างเต็มรูปแบบ เลือดที่ติดตรงขอบปากเพราะปากแตกกลายเป็นสีทอง "กรี๊ดดด!!!" อาบิเกลกรีดร้องออกมาอย่างตกใจ ชายฉกรรร์นั้นวิ่งหนีออกจากโรงนากันแทบจะในทันที ปีกคู่ใหญ่ทั้งสองข้างกางออกมา ทำให้เกิดกระแสลมอันรุนแรง โรงนานั้นถูกแรงลมนั้นถล่มจนเศษไม้กระเด็นไปคนละทาง ร่างของวิลเลี่ยมยังส่องแสงไม่หยุด


อาบิเกลจ้องมองใบหน้าของวิลเลี่ยมที่ถูกแสงสีทองรักษาจนหายเป็นปกติ เส้นผมที่สั้นประมาณบ่าเริ่มยาวขึ้นจนอยู่ประมาณเอว ร่างกายจากสาวร่างหนา กลับเป็นร่างของสตรีที่เหมาะสมทุกประการ ทรวดทรงองเอว กลับมาเป็นดั่งเดิมราวกับไม่เคยออกกำลังกายหนักๆมา เล็บมือที่มีสภาพไม่ดีเนื่องจากการฝึกดาบกลับมานุ่มนิ่มดูสมบูรณ์อีกครั้ง


นางกรีดร้องเสียงดังราวกับคนเสียสติ ฟอลเลนเทียร์กัดฟันของนาง ดวงตาเบิกโพล่ง น้ำตาเริ่มไหลออกมา ภาพของเหตุการณ์เลวร้ายที่นางเป็นผู้กระทำนั้นวนเวียนอยู่ในหัวนาง และเล่นไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า


"องค์เทพธิดา ข้าขอโทษ ฮึก!"


ฟอลเลนเทียร์ก้มกราบลงกับพื้นแล้วร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกร้าว เสียงของแม่นางที่พร่ำสอนแต่เรื่องเกี่ยวกับคุณธรรมมาแทนที่ความทรงจำที่นางทำเรื่องร้ายๆไป


'ลูกรู้ไหม ถ้าลูกเป็นคนเลว เทพธิดาจะมาลงโทษลูกนะ'


"ลูกขอโทษ อย่าลงโทษลูกเลย!"


ทางด้านอาบิเกลเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน สัญลักษณืที่มือของวิลเลี่ยมอันเป็นรูปพระจันทร์เรืองแสงพร้อมกับพระอาทิตย์....มันคือการผสานกันของธาตุทั้งสอง วิลเลี่ยมได้ใช้พลังธาตุของตนเองไปโดยไม่รู้ตัว


ด้วยความปราถนาที่อยากจะให้มีใครสักคนมาขจัดความมืดในใจของเด็กสาวทั้งสองของเขาทำให้เกิดเวทย์มนต์เช่นนี้ขึ้นมา เวทย์แห่งธาตุมืดทำให้ประสาทหลอน และได้จำกัดอยู่ในขอบเขตของเรื่องที่พวกนางทำไป โดยเฉพาะเรื่องร้ายๆ ธาตุแสงช่วยเสริมทำให้สิ่งที่เกิดราวกับพวกนางกำลังอ้อนวอนขอการอภัยจากเทพธิดาแห่งการลงทัณฑ์อยู่จริงๆ


"นั่นมัน!"


จาร์เวียที่เริ่มสงสัยเมื่อหาคุณหนูของตนเองไม่เจอ จึงได้ถามคนในตลาดไปทั่วแล้วก็ได้รู้ทิศทางที่คุณหนูของตนเองเดินไป ตรงกับที่ๆมีแสงสว่างนั่นพอดี ไม่รอช้า พ่อบ้านวัยกลางคนรีบเร่งฝีเท้ากระโดดไปหาคุณหนูของตนเองในทันที ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ!


เมื่อไปถึงเขาก็ได้แต่ตกตะลึงเมื่อเห็นคุณหนูของตนเองนั้นนอนอยู่บนพื้นโดยมีปีกสีขาวทั้งสองห่อตัวเองเอาไว้ จาร์เวียหยิบของบางอย่างออกมา


มันคืออุปกรณ์พิเศษที่เกิดจากการรวมพลังของธาตุลมและธาตุมืด ช่วยสร้างเป็นภาพลวงตาได้ในระยะหนึ่ง ดังนั้นถ้าพวกทหารมาตรวจย่อมไม่มีทางเห็นภาพลักษณ์ของคุณหนูในตอนนี้แน่!


"แล้วเด็กสองคนนี้....อย่าบอกนะว่า"


เขาเริ่มคิดไปถึงคำรายงานจากทหารที่มีเด็กจากสามตระกูลอยู่ในเหตุการณ์ที่มีชายชุดดำมาทำร้ายคุณหนูเขาแล้ว นี่เหลือแค่สองคน แต่เหตุการณืนี้มันทำให้ระลึกถึงตอนนั้นได้เลย...


จาร์เวียหรี่ตามองทั้งสองที่มีสภาพน้ำตานอง...


ถ้าเป็นดั่งที่เขาคิด เขาก็ไม่คิดที่จะละเว้นโทษของเด็กสองคนนี้...แต่ขอให้หลักฐานครบก่อนเถอะ สองคนนี้ไม่รอดแน่


เขารีบวิ่งไปรายงานทางการพร้อมกับอุ้มร่างคุณหนูเขากลับไปด้วย สภาพของคุณหนูเขาเปลี่ยนไป แต่ใครเล่าจะสน? ความปลอดภัยของคุณหนูเขาต่างหากที่สำคัญที่สุด


เมื่อรายงาน ผู้สืบก็กับทหารอีกสิบกว่าคนก็วิ่งมายังที่เกิดเหตุ พวกอาบิเกลเองก็ฟื้นขึ้นมาพอดีอย่างเหมาะเจาะ


"คุณหนูครับ เป็นอะไรรึเปล่าครับ"


ทหาารถามอย่างเป็นห่วง อาบิเกลน้ำตาไหลออกมาอีกครา นางขดตัวเองเอาแต่พูดพร่ำขอโทษซ้ำไปซ้ำมา ฟอลเลนเทียร์คร่ำครวญเสียงดังไม่แพ้กับอาบิเกล


พวกเขาทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่พาทั้งสองไปโรงพยาบาล


หลังจากเหตุการณ์นี้เรื่องราวที่เป็นต้นเหตุทำให้ทั้งสองนั้นเสียสติเช่นนี้ยังคงเป็นปริศนา จาร์เวียไม่ได้เอาผิดทั้งสองเพราะตอนนี้พวหนางกลายเป็นคนเสัยสติไปแล้ววิลเลี่ยมเองก็อยู่ไปด้วยความมึนงงหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาแล้วได้ยินข่าวเรื่องนี้...บางทีพระบิดาอาจจะได้ยินคำอ้อนวอนของเขาก็เป็นได้และนั่นคือบททดสอบของพวกนางหลังจากที่พวกนางผ่านพ้นมันไปได้ พวกนางก็พร้อมจะก้าวเข้าสู่อาณาจักรของพระบิดาแล้ว


ชายทั้งหลายที่ทำร้ายวิลเลี่ยมนั้นหายไปอย่างไรร่องรอย...ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครทราบ


พ่อแม่ของพวกนางเดินทางมาดูอาการบุตรสาวของตนเองที่บัดนี้ถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลทางจิต ฟอลเลนเทียร์คร่ำครวญพูดพร่ำขอโทษไปมา ส่วนอาบิเกลนั้น...


"สวยจังเลยน๊า~"


เด็กสาวเต้นบัลเล่ล์กระโดดไปรอบห้อง ตามกำแพงเป็นรูปวาดแบบเด็กตามจินตนาการของนางในคราที่นางเห็นเทพธิดาตนนั้น พ่อแม่ของเด็กสาวทั้งสองได้แต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดหัวใจ ทำไมจึงต้องเป็นบุตรสาวของพวกเขาด้วย? เวรกรรมอันใดทำให้พวกนางต้องมาประสบพบชะตากรรมเฉกเช่นนี้....


เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะว่าพลังเวทย์ของวิลเลี่ยมที่ปล่อยไปมันไม่ใช่น้อยๆ ธาตุมืดได้ทำลายระบบประสาทของพวกนางแทบจะหมดสิ้น จนเป็นผลต่อเนื่องทำให้พวกนางคิดถึงแต่เหตุการ์ ณ เวลานั้นซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดจนเป็นบ้า


ทางด้านวิลเลี่ยมนั้นดยุกวินเซ้นต์ได้สั่งห้ามเขาออกไปข้างนอกเป็นเดือน แต่จะมีอาจารย์จากทางโรงเรียนมาสอนที่บ้านให้ ข่าวเรื่องปีกของเขาถูกเหยียบจนมิด ไม่มีการเล็ดรอดออกไปเลย แต่วินเซ้นตืจำต้องสร้างเรื่องอื่นๆมาปกปิดในสภาพที่เปลี่ยนแปลงของเด็กสาว เช่น เขาได้จ้างนักบำรุงมาเพื่อบำรุงสุขภาพร่างกายของวิลเลีย่มจนเป็นเช่นนี้ ที่ยาวเองก็เพราะไปซื้อยาปลูกผมมา และอีกต่างๆร้อยแปดคูณเก้า


เมื่อครบเวลาที่กำหนดวิลเลี่ยมเองก็ถูกปล่อยมาที่โรงเรียนได้ตามปกติ เดธไม่ได้มาที่โรงเรียนอีกเลย จนทุกคนผิดสังเกตุ เว้นแต่ซีโนเอลที่รู้ว่าเพราะอะไร พวกเทพสายหลักถูกเรียกตัวไปประชุม ณ ห้องแห่งการเวลา ห้องที่มีเวลาไม่แน่นอน ในห้องอาจจะประชุมไปไม่กี่ชั่วโมง แต่ภายนอกนั้นเป็นเดือนไปแล้ว ....


วิลเลี่ยมได้สอบ กลางภาคของเทอมที่สองไปแล้ว และเขาเองก็ได้รับการบ้านมาให้ไปทำ ซีโนเอลได้พาเขานั้นไปศึกษาในเมืองอื่นโดยอาศัยพลังของเจ้าตัว แต่ซีโนเอลบอกว่าเขาต้องไปตามมารดาของเขาก่อนจึงบินขึ้ด้วยการพาบินไปแต่ไม่ให้โจ่งแจ้งมากเพราะว่าเมืองนี้ห่างไกลจากเมืองพวกเขามากทีเดียวทำอะไร

วิเลี่ยมอยู่คนเดียวในเมืองต่างถิ่นด้วยความที่ตนเองนั้นไม่รู้จะทำอะไรฆ่าเวลาระหว่างรอซีโนเอลจึงสวดมนต์ เพราะนี่เองก็เที่ยงแล้วคงได้เวลาสวดมนต์แล้วล่ะ


เมื่อชาวบ้านหมู่บ้านนั้นได้ยินเสียงวิลเลี่ยมสวดมนต์ก็รีบวิ่งแจ้นไปคุยกับทหารทันที


"พวกนอกรีต! พวกนอกรีต!"


วิลเลี่ยมได้ยินเสียงนั้น และรู้สึกดึงอถไรบางอย่างมาโดนคอเขา...สติของเขาก็ดับวูบไปทันที


วิลเลี่ยมสะดุ้งตื่นอีกทีในห้องที่เหมือนกับห้องขัง แขนขาเขาถูกล้ามเอาไว้ ภายนอกห้องขังนั้นมียามคอยเฝ้าไว้ด้วย หมายความว่าอย่างไรกัน?


"ตื่นแล้วเรอะ!"


ชายผิวสีคล้ำ ผมสีน้ำตาล ตาสีแดงเข้มกล่าวขึ้นมา


"ที่นี่คือที่ไหน?"


วิลเลี่ยมเอ่ยถามอย่างมึนงง


"นี่เป็นคุกเอาไว้ขังพวกมารศาสนา"


เสียงอันราบเรียบตอบกลับมา...มารศาสนา? เขาไปเป็นมารศาสนาเมื่อใดกัน?!

------------

จบภาคที่1แล้ว! เย้!!! 



หน้าวิลเลี่ยมในปัจจุบัน(ลายเส้นเละมากไรท์ไม่ถนัดใช้สีวาด(

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 292 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,237 ความคิดเห็น

  1. #2060 Fikusa (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 08:39
    วิลเลี่ยม เอาให้พวกนี้กลายเป็นแรงงานทาสเลย
    #2,060
    0
  2. #2059 Khokaw50 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 08:10
    นอกรีดx่อง ชาวบ้านปญอ.
    #2,059
    0
  3. #2058 SUNOBA (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 07:05
    นอกกรีตx่อง เทพธิดาสิไม่ว่า
    #2,058
    0
  4. #2054 Darkroseforrever (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 20:42
    ห่า- นอกกรีตอะไร นั่นลูกดรุคนะเห้ยย
    #2,054
    0
  5. #2053 dictate (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 16:34

    จบแบบนี้ก็ค้างเด้ๆ ใครจะมาช่วยวิลเลี่ยมของฉันคะ

    #2,053
    0
  6. #2052 Dar699699 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 15:18
    แค่สวดมนต์ก็ติดคุกสะงั้น?
    #2,052
    0
  7. #2050 DEVILPRINCESS (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 06:02
    ทำไมไม่มีเนี้อเรื่องอ่า???ขึ้นว่า "พิมพ์ตรงนี้" อย่างเดียวเอง
    #2,050
    2
    • #2050-1 babyrabbid17(จากตอนที่ 68)
      30 กรกฎาคม 2561 / 09:30
      เลื่อนไปดูตอนที่แล้วนะคะ
      #2050-1
    • #2050-2 DEVILPRINCESS(จากตอนที่ 68)
      30 กรกฎาคม 2561 / 10:51
      ขอบคุณจ้าเห็นว่าเป็นแบบกดอ่านไปแล้วเลยไม่ได้สงสัยอะไรพลาดสะแล้ว5555โชว์โง่จนได้สิน่า555ขอบคุณมากๆนะคะ
      #2050-2