I'm a priest not a villian girl ข้าคือบาทหลวงนะ มิใช่นางร้าย

ตอนที่ 63 : แองดริวผู้สาปแช่งอิสตรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    23 พ.ค. 61

  เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วทุกคนเริ่มสนิทกันขึ้นต่างหาทางโดดเรียนกันมากขึ้น อะไรๆก็เปลี่ยนแปลงไปตามเวลาเว้นเสียแต่วิลเลี่ยมที่นับวันก็ยิ่งเรียนมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆอีกอาทิตย์หน้าก็ได้เวลาสอบกลางภาคแล้ว วิลเลี่ยมไม่ต้องการที่จะพลาด วันๆหนึ่งเขาแก้สมการไปเป็นร้อย ไม่ว่าจะโจทย์พลิกแพลงหรือโจทย์ธรรมดาวิลเลี่ยมก็ทดลองทำจนหมดสิ้นเพื่อความแน่ใจว่าตนเองจักไม่พลาด ส่วนวิชาอื่นๆที่ต้องใช้ความจำเช่นประวัติศาสตร์เขาก็ท่องจำ ทำความเข้าใจ ไล่ลำดับ สรุป เกลาคำสรุปให้เข้าใจง่าย นำมาอ่าน ตั้งคำถามหรือทำเป็นแก้ปริศนา ทำซ้ำๆจนกว่าจะจำได้และเข้าใจ 

เขาเป็นคนที่จริงจังมากอย่างถึงที่สุด ส่วนตัวแล้ววิลเลี่ยมไม่ใช่พวกผลัดวันประกันพรุ่ง คิดอะไรได้ก็ทำหลังจากการไตร่ตรองแล้ว 

ทุกวันเขาก็จะหมกตัวอยู่ในกองภูเขาหนังสือ เว้นแต่วันอาทิตย์ที่จะไปโบสถ์ แต่ถึงไปโบสถ์เขาก็ยังจะหอบหนังสือไปอ่านด้วยเสมอ ไม่ว่าเดธ เจ้าต้นไม้ ดิเรก หรือแองเจลิน่าต่างก็เพลียใจกับความขยันเกินพิกัดของเขา

ทั้งสี่ได้แต่คิดอย่างหนักใจ เรียนเอาโล่รางวัลแห่งมนุษย์ชาติหรอ? แม้แต่ครรภ์แห่งปัญญาอย่างเจ้าต้นไม้ยังไม่หนักเช่นนี้เลยด้วยซ้ำไป

แองเจลิน่าเองก็เห็นคนมาหลายรูปแบบในช่วงชีวิตคนเป็นและคนตาย ส่วนใหญ่นางเห็นแต่เด็กโดนคนในครอบครัวบังคับให้อ่าน ให้เล่าเรียน เรียนเองก็มีบ้างมแต่ใครจะบ้าเรียนขนาดนี้กัน?!  นางไม่เคยเห็นมาก่อน

จนสุดท้ายเดธต้องใช้มาตราการเด็ดขาด เมื่อไปถึงโรงเรียนเขาก็เดินไปลากคอสหายมนุษย์ไปหาที่คุย

"วิลลี่ข้าคิดว่าเจ้าสมควรจะหาเวลาพักผ่อนบ้าง"

เทพแห่งความตายกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงจะยังไงก็ควรหาเวลาพักให้ตัวเองบ้าง ใครจะทนเรียนตลอดเวลาไหว?

"ข้านอนพักผ่อนวันละ6ชั่วโมง นั่นเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว"

วิลเลี่ยมตอบกลับไปอย่างเฉยเมย เขานึกว่าเวลาพักผ่อนที่เดธพูดถึงคือเวลานอนหลับ

"ข้าไม่ได้หมายถึงตอนนอน ข้าหมายถึงว่าเจ้าสมควรหยุดอ่านกับแก้สมการตลอดเวลาได้แล้ว เรียนทุกวี่ทุกวันไม่เบื่อบ้างรึไง"

กล่าวพลางกอดอกหรี่ตามองสตรีร่างหนาที่เอียงคอกระพริบตาปริบๆอย่างไม่ค่อยรู้เรื่องกับคำกล่าวเมื่อครู่ วิลเลี่ยมไม่เห็นว่ามันจะหน้าเบื่อตรงไหนเรารู้สึกสนุกกับมัน สนุกเวลาที่ได้ทำความเข้าใจมสนุกที่ได้รับความรู้เพิ่มเติม มันหน้าเบื่อตรงไหน? 

"ข้าคิดว่ามันสนุกดีที่ได้รับความรู้ใหม่ๆ"

น้ำเสียงใสถูกเปล่งออกมา ดวงตาสีแอเมทิกส์กระพริบปริบๆ

"แต่เจ้าควรพักบ้าง ขอเถอะวิลเลี่ยม เจ้าควรไปพักได้แล้ว ไม่งั้นข้าจะงดไม่ให้เจ้าเรียนปรุงยา ไม่ให้หนังสือเพิ่ม และไม่ให้เจ้าแซนด์ฝึกดาบให้ด้วยนะ"

เดธขู่อีกฝ่าย

"แต่ว่า..."

วิลเลี่ยมครางเสียงต่ำ เมื่อได้รับสายตาอันสุดแสนจะจริงจังของสหายเทพจึงปิดปากเงียบ 

"งั้นข้าจะไปออกกำลังกายบ้างแทนการอ่านหนังสื--"

"ไม่ได้!  เจ้าต้องพักผ่อนได้ยินรึไม่ อยากเรียนจนเสียสติเลยรึไง? สมองเจ้าทำงานหนักเกินไปแล้วนะวิล! เจ้าต้องหาเวลาพักผ่อนคบายเครียดอย่างน้อยอาทิตย์ละหนึ่งวัน!"

เดธตะโกนขึ้นมาแต่ก็ไม่ดังมากนัก ใบหน้าบูดบึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

"วันเต็มๆเลยหรือ...แค่หนึ่งชั่วโมงข้าก็เต็มอิ่มแล้วนะ..."

วันๆหนึ่งนอกจากการเรียนวิลเลี่ยมก็แทบไม่ได้ทำอะไร ถ้าได้พักชั่วโมงหนึ่งวิลเลี่ยมก็จะเบื่อเนื่องจากไม่มีอะไรให้ทำ หนึ่งวันเต็มๆเขาจะอยู่ได้อย่างไรโดยที่ไม่ได้ศึกษาหาความรู้?

"หนึ่งวัน วิล เจ้าต้องไปหาทำอะไรที่คนปกติทำกัน! ไปเที่ยว ไปหาเรื่องคุยซุบซิบหรืออย่างอื่นก็ได้ เล่นเกมก็นับ แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ "

วิลเลี่ยมขมวดคิ้วจนเป็มปม อ่านหนังสือนี่ไม่ถือว่าผ่อนคลายรึไง?  เข้าใจยากจริงๆ

"แต่ข้าเที่ยวไม่เป็น...เกมข้าก็แทบไม่เคยได้เล่น เรื่องซุบซิบข้าก็ไม่เคยทำ"

วิลเลี่ยมกล่าวเสียงแผ่ว ทั้งชีวิตเขาเขามักจะทำตามเส้นทางที่พ่อเขาปูให้ ถึงแม้ในวัยเด็กจะมีออกนอกลู่นอกทางไปศึกษาหาความรู้ด้านการรักษาหรือการทำงานอดิเรกเหมือนสตรีบ้าง เพราะในตอนนั้นเขาอยากเป็นหมอ เมื่อโตขึ้นเขาก็แทบจะไม่มีพฤติกรรมเช่นนั้นแล้ว เขาจะทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด กินนอนเป็นเวลา ฝึกดาบหาความรู้ตามที่บิดาจัดตารางให้ เขาแทบไม่มีอิสระ เรื่องการเที่ยวโลดแล่นไปทั่วยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาต้องอยู่ในระยะสายตาของบิดาตลอด และเขาก็ไม่คัดค้านเพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่สมควร การไปเที่ยวมันเป็นอะไรที่เสียเวลาชีวิต สู้เอาเวลาเที่ยวไปหาความรู้ไม่ดีกว่าหรือ?  แต่ถ้าเที่ยวเพื่อหาความรู้มันก็อีกอย่างหนึ่ง

เรื่องของเกม เขาก็มีเล่นบ้างในสมัยเด็กก่อนที่จะโดนบิดาจับได้แล้วบังคับให้ไปฝึกดาบตามตาราง ซึ่งเขาก็ไม่โต้แย้งอะไรอีกนั่นแหละ บิดามักจะบอกว่าการเล่นเกมมันไร้สาระ เขาควรเตรียมตัวโตได้แล้ว และเขาก็ยังยึดถือคำพูดนั้นมาตลอด

การซุบซิบนี่ไม่ต้องพูดถึง วิลเลี่ยมเป็นคนประเภทที่แทบจะตัดขาดจากสังคมโดยสิ้นเชิง เขาเป็นพวกไม่ค่อยอยู่ร่วมกับคนอื่นก็จริง แต่เขาเองก็ไม่ได้สนใจความเปลี่ยนแปลงรอบตัวเลยเช่นกัน ฟ้าจะถล่มดินจะทลายเขาก็ไม่ค่อยสนใจ เขามีหน้าที่ทำตามกฎระเบียบคำสั่งสอน ตอนอยู่ในค่ายทหารเขาก็หลับหูหลับตาทำตามคำสั่งโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้าง ถึงเวลาว่างเขาก็ไปจดบันทึกไม่ก็สวดมนต์ ถ้าไม่มีคนมาเล่าตัวต่อตัวให้เขาฟังเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงรู้ไม่นานเขาก็ลืมเพราะมันไม่ได้เกี่ยวกับเขาหรือสหายเขา เขาจะเก็บมาใส่ใจทำไมถ้าคนที่ถูกยกมาในบทสนทนาไม่ได้มีเรื่องเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือเช่นด้านการเงิน หรืออาหาร

"เจ้าสมควรหัดทำได้แล้ววิลเลี่ยม เจ้าควรทำบ้าง ควรเที่ยวบ้างควรทำตัวผ่อนคลายบ้าง ทำหน้าดำคล่ำเครียดเช่นนี้ทุกวันข้ากลัวสมองเจ้าจะหยุดทำงานไปแบบฉับพลันนะ"

ได้ฟังที่สหายมนุษย์พูดเดธก็หน่ายใจ โอเคยอมรับว่าวัยเด็กของเทพที่มีอายุขัยมากกว่าล้านปีหรืออาจจะเกินหลักล้านเขาก็ไม่แน่ใจนักเพราะอยู่มานานจนลืมหมดแล้ว ตอนเด็กเขาก็ไม่เคยได้เที่ยวแต่เล่นเกมส์กับซุบซิบนี่บ่อยเลย เขาเข้ารับว่าที่ตำแหน่งเทพด้วยอายุยังไม่ถึงสิบห้าด้วยซ้ำถ้าสมองแก่ๆของเขายังบันทึกไว้ได้ พอมาเป็นว่าที่ตำแหน่งเทพก็ต้องฝึกๆๆๆ วันๆไม่ต้องทำอะไรอ่านแต่ตำราฝึกแต่ต่อสู้ แต่เขาก็มีแวบไปเล่นบ้าง แหมใครจะเครียดตลอดเวลาล่ะ หนีเที่ยวเองก็มีนะ เรื่องธรรมชาติของบุรุษ

แต่ไอ้วิลเลี่ยมมันโตมาแบบไหนกันวะถึงไม่เคยทำเรื่องพวกนั้นเลย อย่างกับสตรีในห้องหอไม่มีผิด!

"ข้าจะลองดู...มันไม่ผิดกฎบัญญัติข้อไหนใช่ไหม?"

เจ้าตัวเอ่ยดักออกมาเขาไม่ต้องการทำผิดกฎหรือประพฤติตัวไม่เหมาะสมหรอกนะ 

เดธถึงกับถอนหายใจดังเฮือกทั้งยังเบะปากมองบน ไอ้เจ้านี่ยังจะกลัวผิดระเบียบอีก มันต้องเป็นพวกกฎระเบียบลิซึ่มแน่ๆ!

"เที่ยวมันไม่ผิดหรอก! แต่ต้องชวนเพื่อนไปด้วยนะเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันได้!"

"อื้อ...ขอข้าไปสอบถามและขออนุญาตบิดาข้าก่อนนะ"

เขากล่าวก่อนจะผละออกไปเพื่อเข้าเรียน เดธถอนหายใจแล้วพ่อแกมันจะยอมให้ไปง่ายไหมวะวิล?!ตอนนี้แกอยู่ในร่างสตรีนะเว้ย!พ่อต้องห่วงลูกสาวเป็นธรรมดา!!!

เลิกเรียนเสร็จเขาก็กลับไปที่บ้านวิลเลี่ยมไปอาบน้ำแต่งตัวทำอะไรให้เรียบร้อยก่อน สักพักก็ไปเคาะประตูห้องของดยุกวินเซ้นต์

"จาร์เวีย!! ข้าไม่ต้องใช้คุ๊กกี้นมอุ่นกับนิทานของเด็กเพื่อจะนอนหรอกนะ!!  นี่เพิ่งค่ำเองเจ้าจะรีบให้ข้านอนทำไม!"

เสียงของดยุกวัยกลางคนดังออกมาจากห้อง

"จะให้บอกไหมขอรับ ว่าท่านชอบกินนมอุ่นพอดี พร้อมกับคุกกี้ พอนอนบนเตียงต้องลูบผมท่านแล้วก็อ่านนิทานเรื่องโปรดของท่านไปด้วย เรื่องอะไรนะ? เจ้าชายอิกัวน่าที่ต้องจุมพิตกับสตรีเพื่อที่จะคืนร่าง ท่านจะทำตาโตทั้งยังส่งเสียงด้วยความตื่นเต้นตลอดเวลาที่กระผมจะอ่านถึงฉากที่เจ้าชายอิกัวน่าคืนร่า--"

ไม่ทันพูดจบพ่อบ้านประจำตระกูลก็ถูกนายของตนปาเอกสารใส่หน้าด้วยความเขิน

ก๊อกๆ

"ท่านพ่อคะ ลูกมีเรื่องจะคุยด้วย"

วินเซ้นต์กระแอมไอสองสามที เขาเดินไปเปิดประตูเพื่อคุยกับบุตรสาว

"อะไรหรือลูกรัก?"

ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงหวานส่วนจาร์เวียจับเอกสารที่ติดบนใบหน้าของตนไปจัดให้เรียบร้อย

"ลูกขออนุญาตไปเที่ยวผ่อนคลายตามที่สหายแนะนำค่ะ"

เขากล่าวออกมาตามความจริงทุกประการ ไปเที่ยวโดยที่สหายเป็นคนแนะนำให้ไป แต่ถ้ามองอีกแง่หนึ่งคือไม่ได้อยากไปแต่สหายบอกให้ไปเที่ยว ทว่าวิลเลี่ยมไม่ได้มองในแง่นี้เช่นนั้นดยุกวินเซ้นต์จึงได้จับไหล่อันมีกล้ามเนื้อกำยำของบุตรสาว

"ถ้าลูกไม่เต็มใจก็ไม่ต้องไปเข้าใจไหมพ่อไม่อนุญาต!"

วิลเลี่ยมพยักหน้านิ่งๆเมื่อได้รับคำตอบก่อนจะเดินหันหลังกลับไปเพื่อเดินเข้าห้องตนเอง ไปอ่านหนังสือดีกว่า...ถ้าบิดาไม่อนุญาตเขาก็ไม่ขัดขืน

"นายท่าน ข้าคิดว่าท่านควรปล่อยบุตรสาวท่านบ้างนะ นางใกล้ถึงวัยแตกสาวแล้ว"

จาร์เวียกล่าวหลังจากที่วินเซ้นต์ปิดประตูห้องแล้ว

"อย่ามานะจาร์จาร์! วัยนี้เป็นวัยที่อันตรายที่สุดข้าจะไม่ปล่อยบุตรสาวข้าให้เตร็ดเตร่ไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนหรอกนะ!"

"แล้วตอนที่ท่านชวนข้าหนีออกจากบ้านไปตอนอายุสิบหกล่ะขอรับนายท่าน "

พ่อบ้านข้างกายกล่าวพลางยิ้มอ่อน

"ข้าไม่อยากให้บุตรสาวเดินทางเดียวกับข้าต่างหาก! เจ้าไม่มีงานให้ทำรึไงไปทำสิ!"

พูดไปก็คว้าเอกสารที่จาร์เวียเพิ่งจัดเสร็จเมื่อครู่ปาใส่หน้าอีกฝ่ายไม่หยุดจนทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเอกสาร

"รื้อแล้วเก็บด้วยนะขอรับกระผมไม่เก็บให้แล้ว"

กล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องไปทันที

เสร็จแล้ววันรุ่งขึ้นวิลเลี่ยมก็ไปบอกกับเดธส่าบิดาของตนเองไม่อนุญาต 

"เห้อ...งั้นถ้าใช้เวลาร่วมกันกับเพื่อนแบบค้างคืนที่บ้านเพื่อนหรือให้เพื่อนมาค้างที่บ้านตัวเองอะไรแบบนั้น ดีไหม?"

เดธเสนอความคิดขึ้นมา วิลเลี่ยมครุ่นคิด....เขาคงต้องไปขออนุญาตบิดาของร่างนี้ก่อนแล้วค่อยไปหาชวนสหายทั้งหลายมาอีกทีหนึ่ง 

กลับบ้านไปวิลเลี่ยมจึงไปขออนุญาตดยุกวินเซ้นต์ที่กำลังใช้หมอนนุ่มๆฟาดหน้าพ่อบ้านประจำตัวของตนเองที่ดันมาพูดล้อเลียนเรื่องสมัยเด็กๆของทั้งสอง

"ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกขอให้เพื่อนมาค้างคืนที่คฤหาสน์ของเราได้ไหมคะ ลูกจะหาเวลาผ่อนคลาย"

น้ำเสียงอันเฉยเมยเดาอารมณ์ไม่ได้ถูกเปร่งออกมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ วินเซ้นต์หันไปคุยปรึกษากับจาร์เวียสักพักหนึ่ง

ผลที่ได้ออกมาคืออนุญาต เพราะว่าถ้าอยู่ในเขตของวินเซ้นต์เขายังสามารถตรวจตราดูความปลอดภัยของบุตรสาวได้ แน่นอนว่าเข้าจะให้เมดแอบดักฟังผ่านประตูห้องให้หมดทุกคนเลย

วิลเลี่ยมพยักหน้า สรุปว่าอนุญาตสินะ...จะว่าไปมีเพื่อนสนิทกี่คนบ้างในร่างนี้...วิลเลี่ยมรู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยจะสนิทกับใครเลย เขาไม่รู้ว่าตนสนิทกับใครบ้างเพราะปกติเขามักจะปลีกตัวไปอ่านหนังสืออยู่บ่อยครั้งไม่ค่อยได้เกาะติดกับคนอื่นๆเสียเท่าไหร่..

งั้นคนไหนที่อยู่กับเขาบ่อยที่สุดล่ะ?

ครุ่นคิดอยู่นานพอตัววิลเลี่ยมก็นึกออก

ซีโนเอล ฟรานซิสส์ คาเอล กับมาเรียแอนหรือที่ตอนนี้ทุกคนเรียกนางว่าอารี

ไม่นานวิลเลี่ยมก็สวดมนต์เสร็จก็ล้มตัวลงนอน...วันนี้นอนเร็วตั้งสองชั่วโมง...คงต้องตื่นเช้าหน่อยแล้วสิ

หลังจากที่เขานอน ครรภ์แห่งปัญญาก็สุมหัวนั่งคุยกับแองเจลิน่า ส่วนเจ้าดิเรกนั้นสลบไปตั้งแต่ถึงคฤหาสน์แล้ว

"กีกี่ อุกิกี้งงกี้"

เจ้าต้นไม้ส่งเสียงออกมาเบาๆ ผีสาวหันขวับไปมองสหายต้นไม้ของตนเอง

"อะไรนะให้ช่วยคิดชื่อให้หน่อยสองชื่องั้นหรือ?  เอาไปทำอะไรล่ะเจ้าบอกข้าก่อนสิ"

นางกล่างอย่างมึนงง

"อุกะกะกิ กรุ้กี้กี๊"

"อะไรนะเจ้ากำลังจะกำเนิดสิ่งมีชีวิตงั้นหรือ งั้นเจ้าก็เป็นต้นไม้สมบูรณ์เพศสิเนี่ยถึงได้ผสมกับตัวเองได้ เจ้าจะมีแฝดรึ?"

มันส่ายดอกสีชมพูของมัน

"อุกุ้ววี่"

"คนเดียว? แต่อีกชื่อนึงคือของเจ้ากระนั้นหรือ?"

มันพยักหน้า...ผีสาวนั่งครุ่นคิดสักพัก

"งั้นเจ้าน่าจะชื่อลีน่า ส่วนชื่อสิ่งที่เจ้าจะให้กำเนิดคือวัลคีรี่ดีรึไม่?"

นางพูดขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ เจ้าต้นไม้เอียงคอพลางส่งเสียงงึมงำสักพัก ดอกสีชมพูของมันมีสีเขียวแทรกขึ้นมาเล็กน้อย

"อื้อ"

แองเจลิน่ายิ้มเมื่อได้รับเสียงอื้อ นางขยับตัวไปหยิกลำต้นของมัน

"กี้!"

เจ้าต้นไม้ มันใช้ดอกสีชมพูชนแองเจลิน่า ทำให้ร่างของผีสาวไปโดนกำแพง เกิดเสียงดังขึ้นภายในห้องเล็กน้อย

"อืม..."

เด็กสาวร่างหนาลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงดวงตาสีแอเมทิกส์หรี่มองหนึ่งต้นไม้หนึ่งผี

"บอกแล้วใช่รึไม่ว่า อย่า ส่ง เสียง ดัง รบ กวน คน อื่น....ลุกนั่งสองร้อยครั้งปฏิบัติ!!"

สิ้นเสียงเจ้าต้นไม้กับผีสาวก็ลุกนั่งทันที เจ้าต้นไม้ขยับลำต้นของตนเองให้งอไปด้านหลังเหมือนกับลุกนั่ง ส่วนแองเจลิน่าที่มีขาแค่ลางๆก็ต้องทำ..

ขนาดนางเป็นวิญญาณยังเหนื่อยได้เลย!!  พับผ่าสิ!! ไม่ยุติธรรม!!

เมื่อลุกนั่งครบเจ้าต้นไม้ก็ล้มตัวนอนบนพื้นเพราะความเหนื่อยล้าที่ลำต้น ส่วนผีสาวสลายไปอยู่ในสัญลักษณ์เรียบร้อย

วิลเลี่ยมล้มตัวลงนอนต่อ

วันรุ่งขึ้นเขาก็ลองไปสอบถามทั้งสี่คนดู ซีโนเอลดูมีท่าทีเกร็งๆเล็กน้อยทำให้สี่คนที่เหลือหันมามองเขาอย่างสงสัย

"มีอะไรรึเปล่าซีโน่?"

"ค-คือ..ผ-ผมขอเอาโดโรธีไปด้วยได้ไหมครับ?"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ฟรานซิสส์กอดคอเทวาหนุ่มทันที

"แหมพัฒนาขึ้นนะเราน่ะ ไปจีบสาวที่ไหนมาล่ะ?"

นางกล่าวใบหน้าของนางปรากฎรอยยิ้มที่แลดูมีเลศนัยขึ้นมา

"ม-ไม่ใช่ ร-เราเป็นแค่เพื่อน"

ตัวXของเขาเริ่มเป็นสีชมพูอ่อน

"ได้สิคะ "

วิลเลี่ยมอนุญาต เขาเคยเจอนางมาก่อนพบว่าเด็กสาวร่างอวบเป็นคนที่มีนิสัยใช้ได้อยู่พอตัว นางคงไม่สร้างปัญหาเท่าใดนัก

"ข-ขอบคุณ"

เจ้าชายเทวาผมเงินกล่าวเสียงแผ่ว

"แล้วไปวันไหนดีล่ะเจ้าคะท่านอลิซ"

มือขวาของผู้นำห้องAกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"วันศุกร์ค่ะ"

ถ้าให้สหายของเขาไปวันศุกร์ เขาก็มีเวลาว่างพอวันเสาร์ก็กลับ ดังนั้นวันอาทิตย์เขาก็ยังสามารถเจียดเวลาไปโบสถ์ได้อีก

"รับทราบค่ะ เอ้าทุกคน แยก!"

ฟรานซิสส์ตะโกนทำให้ทุกคนแยกกันไปนั่งประจำที่เพื่อเรียน ส่วนเทวาหนุ่มนั่งมือสั่นด้วยความตื่นเต้นเบาๆ

เวลาดำเนินไปจนกระทั่งถึงวันศุกร์หลังจากที่เลิกเรียนทุกคนเองก็ใส่สัมภาระมาเพื่อที่จะไปเที่ยวบ้านของวิลเลี่ยม โดโรธีใส่ชุดคลุมสีเหลืองอ่อนมีหูหับหางแมวกางเกงเองก็เป็นเนื้อเดียวกับชุดคลุม วิลเลี่ยมไม่รู้จะอธิบายยังไงเพราะเขาไม่เคยเห็นชุดแบบนี้มาก่อน แต่ถ้าอธิบายคร่าวๆคือเสื้อกับกางเกงเป็นชุดเดียวกันแล้วก็มีหมวกหูแมวด้วย

ส่วนฟรานซิสส์ใน่ชุดเดรสหางนกยูงสีแสบตาลากพื้นมาตั้งแต่ห้องเปลี่ยนเสื้อในโรงเรียน ซีโนเองใส่ชุดสีดำที่คลุงยาวไปถึงคอก่อนที่จะใส่ชุดคลุมสีขาวขอบทองทับอีกที

คาเอลใส่ชุดเหมือนกับเสื้อนักเรียนแต่เป็นสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดกางเกงสีดำขายาว ส่วนอารีใส่ชุดกระโปรงสีขาวใส่หมวกทับปิดใบหน้าอีกทีหนึ่ง

เมื่อรถม้ามาถึงทุกคนก็ยัดสัมภาระวางไว้ แล้วเข้าไปนั่ง ข้างในค่อยข้างจะแออัดหน่อยส่วนหนึ่งมาจากขนาดตัวของคาเอลกับซีโนเอล อีกส่วนมาจากความอลังการของชุดฟรานซิสส์ที่หางนกยูงของนางมันกินที่ของคนอื่นไปจนหมด

ดยุกวินเซ้นต์กับเมดทำอาหารต้อนรับสหายของวิลเลี่ยม ฟรานซิสส์กินอย่างเรียบร้อยดูมีสกุล ซีโนเอลไม่ได้แตะอาหารแต่เมื่อทุกคนละสายตาออกจากเขาไปสักสองนาทีเมื่อมองกลับมาจานอาหารตรงหน้าของเด็กหนุ่มผมเงินก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย...

โดโรธียัดพวกอาหารจนแก้มป่องเป็นแฮมสเตอร์ คาเอลก็คอยป้อนให้อารี อารีก็คอยป้อนให้คาเอล

วิลเลี่ยมสวดมนต์เสร็จเขาก็นั่งเคี้ยวพวกอาหารประเภทผักจนครบสามสิบรอบค่อยกลืนก่อนจะเคี้ยวอีกคำสามสิบรอบใหม่

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วทุกคนก็ช่วยกันล้างจานถึงแม้ว่าพวกเมดจะบอกไม่จำเป็นแต่ในฐานะแขกและเจ้าบ้านก็ต้องทำเพื่อเป็นมารยาทเพราะปริมาณอาหารที่พวกเขากินนั้นมันไม่น้อยเลย

ทุกคนมานั่งสุมหัวกันในห้องวิลเลี่ยมหลังจากที่เสร็จหมดแล้ว เจ้าต้นไม้กับผีสาวก็ออกไปโลดแล่นในยามดึกเพราะนายของทั้งสองได้บอกแล้วว่าสองวันนี้จะไปไหนก็ได้เพราะสหายของวิลเลี่ยมมาบ้าน

ดิเรกก็นอนเคี้ยวของกินอยู่นอกคฤหาสน์

วิลเลี่ยมนั่งเหม่อในห้อง แต่ในใจเขากำลังคิดแก้สมการอยู่ เขาไม่ได้สนใจว่าคนอื่นๆนั้นกำลังชักชวนกันเล่นเกมส์เกี่ยวกับพวกอาถรรพ์กันอยู่ ซีโนเอลเองก็เงียบๆไม่ได้สนใจรอบข้างเพราะเขากำลังถักเปียให้โดโรธี

"เคยได้ยินเกี่ยวกับแองดริวผู้สาปแช่งอิสตรีทั้งหลายไหม?"

ฟรานซิสส์เปิดประเด็นขึ้นมา

"ต๊ายหล่อน อุ๊บ อะแฮ่ม ตายจริงอย่าบอกนะว่าเจ้าจะเล่นเกมส์อาถรรพ์ที่จะนำพวกเราไปสู้โลกของแองดริวน่ะ"

คาเอลรีบเปลี่ยนเสียงให้สมชายชาตรีเมื่อเผลอทำเสียงแหลมเหมือนสมัยเป็นสาวประเภทสอง

"ช่าย แล้วโดโรธีจะเล่นกับพวกเราไหม?"

ฟรานซิสส์เอ่ยชวนสหายคนใหม่ เด็กสาวร่างอวบครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ เทวาหนุ่มส่งเสียงครางต่ำเมื่อผมที่ตนกำลังถักเปียนั้นอยู่ดีๆก็สะบัดไปมา

"ข้าเตรียมอุปกรณ์มาเรียบร้อยแล้ว"

ฟรานซิสส์คว้าของที่ใช้เล่นออกมาจากหางนกยูงของนาง

"ไม่เคยรู้เลยนะคะว่ามนุษย์เองก็มีเรื่องอาถรรพ์ด้วย"

อารีกล่าวอย่างแปลกใจหน่อย ฟรานซิสส์วาดวงเวทย์ เอาเทียนสีชมพูแป๋นแหล๋นมาปัก ก่อนจะเต้นท่าสอยดาวกลางวงเวทย์

"เดี๋ยวๆมันใช่แน่หรอวะ"

คาเอลกล่าวเมื่อเห็นฟรานซิสส์เต้นท่าสอยดาวด้วยใบหน้าราวกับคนกำลังมึนเมาอะไรสักอย่าง

"ใช่สิ เอ้าเดี๋ยวรองเพลงแป๊ป รีรีข้าวสาร--"

อารี โดโรธี คาเอลมองฟรานซิสส์ที่เต้นท่าสอยดาวอย่างเมามันส์จนกระโปรงเปิด เทียนสีชมพูมีไฟสีแดงเลือดลุกพรึบขึ้นมา หมอกเริ่มเข้ามาในห้อง ทุกสิ่งอย่างรอบตัวทุกคนสลายหายไปกลายเป็นอาคารร้างแห่งหนึ่ง 

"ต๊าย!!หล่อน!! มันใช้ได้จริงด้วย "

คาเอลหลุดมาดหนุ่มทันที อารีขยับมาโอบคาเอลที่ตัวสั่นน้อยๆราวกับจะปกป้องเด็กหนุ่ม

ฟรานซิสส์หยิบตะเกียงเปล่าสามสี่อันขึ้นมา มือตวัดไม้กายสิทธิ์ร่ายเวทย์ให้ตะเกียงไฟลุกก่อนจะพาคนอื่นๆเดินไปสำรวจสถานที่แห่งนี้ ซีโนเอลดึงผมของเด็กสาวร่างอวบไว้เพื่อที่ตนจะถักเปียให้เสร็จทำให้นางต้องนั่งรอไปสักพักจนกว่าจะถักเสร็จ

พวกฟรานซิสส์เดินนำไปไกลโขแล้ว 

"ว้าคนอื่นเขาไปไกลแล้วอ่ะซีโน่"

นางกล่าวออกมา เทวาหนุ่มที่เพิ่งเห็นการเปลี่ยนแปลงหันไปมารอบๆ

"มาๆตามข้ามาเดี๋ยวข้าจะนำทางเจ้าไปหาคนอื่นๆเอง!!!"

จากนั้นทั้งสองก็เดินไปเรื่อยๆเพื่อตามหากลุ่มฟรานซิสส์...

แต่ทุกคนดันลืมวิลเลี่ยมเอาไว้

เขาดำดิ่งเข้าไปในจิตใจลึกซะจนไม่ได้สนใจอะไรเลย 

กรี๊ดดดดดด!!!!

มีเสียงร้องของสตรีดังขึ้นมาทำให้เจ้าตัวสะดุ้งเฮือก เขาตวัดสายตามองไปรอบๆก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ที่นี่มันที่ไหนกัน...?"

ปากพึมพำ..แต่เขาไม่มีเวลาคิกมากนัก วิลเลี่ยมสาวเท้าวิ่งไปทางที่เกิดเสียงกรีดร้องทันที วิ่งไปใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรก็ไปเจอสถานที่เหมือนกับคุก 

เขาได้ยินเสียง เหมือนกับบางอย่างกระแทกของแข็ง

"ฟรานซิสส์--"

วิลเลี่ยมที่วิ่งไปเจอฟรานซิสส์ถูกชายหนุ่มที่ผิวหนังเหมือนกับตุ๊กตากระเบื้องเคลืบอันแตกไปทั่วบีบคออยู่ ชายคนนั้นหันมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง ใบหน้าของชายคนนี้แตกเล็กน้อยดวงตาเป็นสีดำราวกับไม่มีลูกตา ของเหลวสีดำเมือกไหลออกมาจากดวงตาเขา

"สตรี!! ข้าเกลียดสตรี!!"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เศร้า โกรธเกรี้ยวผสมปนเปกันดังขึ้นมา ชายหนุ่มพุ่งมาบีบคอวิลเลี่ยม

เพี๊ย!!!  ตู้มม!!!!!!

เขาใช้หลังมือตบไปยังไปหน้าเหมือนกระเบื้องเคลือบของชายหนุ่มด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แรงที่ตบไปนั้นมันทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายกระเด็นไปติดกำแพงอย่างแรง

"แค๊กๆ"

ฟรานซิสส์สำลักอยู่สักพักหนึ่งคาเอล อารี. กับฟรานซิสส์พุ่งมากอดวิลเลี่ยม

"ไร้มารยาท...การกระทำแบบนั้นัมนไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยนะคะ มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันก่อนสิ"

น้ำเสียงนิ่งเรียบอันเป็นปกติของวิลเลี่ยมดังขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าสิ่งตรงหน้าคือวิญญาณปีศาจร้ายหาใช่คนเป็น...

สักพักหนึ่งเขาก็กระชากลากถูชายหนุ่มมานั่งจับเข่าคุยกันเป็นหมู่คณะ ฟรานซิสส์ อารี คาเอล นั่งกระพริบตาปริบๆมองพฤติกรรมของเด็กสาวผมสีครีมด้วยใบหน้าเอ๋อ

"เอาล่ะบอกข้ามาเจ้าทำแบบนั้นทำไม"

เขากล่าวด้วยเสียงที่เข้มกว่าปกติดวงตาหรี่มองวิญญาณร้ายที่นั่งกอดเข่าอยู่

"ข-ข้าแค้นสตรีทุกคน พ-เพราะว่า..."

"เพราะว่า?"

วิลเลี่ยมกล่าวย้ำ แองดริวสะอื้นก่อนจะโผเข้ากอดวิลเลี่ยม

"ในตอนก่อนข้าจะเกิด แม่ข้าทำพ่อข้าท้องแล้วแม่ข้าก็ทิ้งพ่อไปชายแดนแล้วก็ตาย!!  ทิ้งให้พ่อข้าต้องเลี้ยงข้าคนเดียว ฮึก!"

วิลเลี่ยมลูบหลังปลอบอีกฝ่าย

"แม่ของเจ้าเสียสละไปทำหน้าที่ของตนเพื่อให้เจ้ายังมีชีวิตต่อไปได้ ข้าว่านางคงไม่ตั้งใจจะทิ้งเจ้ากับพ่อหรอกนะคะ"

วิลเลี่ยมกล่าวปลอบอีกฝ่าย..เขายังเบลอๆอยู่นิดหน่อย

มันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

มันไม่ถูกต้อง เขารู้สึกแบบนั้น

แต่สมองเบลอๆของเขาคิดไม่ออกว่าอะไรที่ผิดปกติไป...

อะไรกันนะ?

-------

มาแล้ววว ตอนนี้ยาวพิเศษเลยนะครับ เพราะไรท์เพิ่งทะเลาะกับแม่มาคอมโดนยึดไรท์เลยต้องหอบไอแพดมาเขียนที่รร.แฮะๆ
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,237 ความคิดเห็น

  1. #2199 Arisse (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 17:24

    แม่ทำพ่อท้อง????what????

    #2,199
    0
  2. #2100 Sodaxzaza2549 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 15:11
    โลกโอเมก้าป่าว??(ในหัวมีแต่เรื่องวายใช่มั้ยย)
    #2,100
    0
  3. #2051 ของขวัญกล่องใหญ่ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 17:53
    เห๊ะ!!???? เอ่ออ..55555555
    #2,051
    0
  4. #2024 Dar699699 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 12:08
    แม่ทำพ่อท้อง!!!!! งี้ก็ได้หรอ5555555
    #2,024
    0
  5. #1988 statice / Sea_Laven / หมอกม่วง (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:49
    แม่ทำพ่อท้อง!? หรือว่าจริงๆ แม่ที่ว่าก็เป็นผู้ชายกันนะ เพราะเด็กไม่เคยเห็นแม่นี่นา(ก็แม่หนีไปชายแดน)... จะวายหรือจะเป็นหญิงกดชายกันนะ?
    #1,988
    0
  6. #1986 Fikusa (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:50
    น...นานิ!
    #1,986
    0
  7. #1985 Wind of Darkness (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 03:47
    อะไรคือแม่ทำพ่อท้องคะ =-=
    #1,985
    0
  8. #1984 PunaLatte (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:07
    โครตกาววว
    #1,984
    0
  9. #1983 pinza509 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:03
    5555555555 ลั่นเลย-ู
    #1,983
    0
  10. #1982 คาสึมิ โนะ ริสึเนะ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 18:56

    เดี๋ยวนะ..?

    #1,982
    0
  11. วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    สลับบทพ่อกับแม่หรือเปล่าคะ?😂😂😂
    #1,970
    0
  12. #1969 FuuFu (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 22:27
    วิลลลล เธอเรียนหนักไปใช่มั้ยถึงมึนได้ขนาดนี้
    #1,969
    0
  13. #1968 haruiharu (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:53

    เดี๋ยวๆๆ แม่ทำพ่อท้อง....ทำได้ไง...พ่องมึ_มีมดลูกเรอะ

    #1,968
    0
  14. #1967 Hakuryuo (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:52
    แม่ทำพ่อท้อง ? คือ พ่อ กับ แม่เป็น Futanari หรอ ?
    #1,967
    0
  15. #1966 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:32
    เอ๊ะ! อะไรนะพ่อท้อง...แกมีมดลูกรึไงยะ
    #1,966
    0
  16. #1965 _DARKGHOST_ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:20
    what!?
    #1,965
    0
  17. #1964 yoonly (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:08

    ใช่ค่ะวิลเลี่ยม มันไม่ถูกต้องจริงๆ แม่ทำพ่อท้องงงงงงงงงงงง

    #1,964
    0
  18. #1963 pick-17 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:08
    บทมันสับกันยังไงไม่รู้สิ 5555
    #1,963
    0
  19. #1962 WhatTheMelon (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:54
    แม่ทำพ่อท้องแล้วหนีไปรบ...แม่ทำพ่อท้อง...แม่ทำพ่อท้อง?!!!!!!
    #1,962
    0
  20. #1961 conankun17406 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:37
    แม่ทำพ่อท้อง?!!
    #1,961
    0
  21. #1960 JINX (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:22
    แม่ทำพ่อท้องคือไร..???
    #1,960
    0
  22. #1959 SUNOBA (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:18
    แม่ทำพ่อท้อง? แม่ทิ้งพ่อไปรบ? พ่อต้องอยู่เลี้ยง? WTF!!! สลับบทรึ แล่พ่อท้องได้ไงคะ!? แล้วแม่ไปทไอีท่าไหนพ่อถึงท้องล่ะ!? เฮ๊ยยยยย!!!! ไรท์กลับมาอธิบายก่อนนน
    #1,959
    0
  23. #1958 Hahasa (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:11

    .....!!!!!พ่อท้อง!!!!!!!
    #1,958
    0
  24. #1957 Kistun (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:01

    รอกันต่อไปค่ะ วิลเลี่ยมนี่มีอะไรให้แปลกใจอยู่เรื่อยๆเลยนะคะ ตอนแรกคิดว่านางจะนั่งเทศผีสังชั่วโมงสองชั่วโมงซะอีก

    #1,957
    0
  25. #1956 ^ จู ^ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:56

    มันสลับสถานะไง ปกติต้องพ่อทำให้แม่ท้องไหมอะ

    #1,956
    0