I'm a priest not a villian girl ข้าคือบาทหลวงนะ มิใช่นางร้าย

ตอนที่ 23 : ป่าแสนสนุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 348 ครั้ง
    9 ธ.ค. 60

ทุกคนหันขวับไปมองเดธพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายแล้วก็เริ่มซุบซิบกันเกี่ยวกับเรื่องที่ว่า เดธนั้นแอบมาหาท่านอลิซที่พวกเขารักและเคารพอยู่บ่อยครั้ง มันหมายความว่าอย่างไรกัน?! แสดงว่าข่าวลือที่ทั้งคู่คบกันนั้นเป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?

 

อ-เอ่อ...คือ

 

เดธชี้หน้าตัวเองอย่างงงๆ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนจับได้...

 

ข้าอยากจะเจอกับแกซึ่งๆหน้ามานานแล้ว! จาเวียร์!”

 

ดยุกวินเซ้นต์เรียกพ่อบ้านประจำกายของตนออกมา ชายวัยกลางคนที่มีผมสีขาวแซมดำจู่ๆก็ปรากฏออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ในมือของพ่อบ้านนั้นถือไม้กวาดไว้ด้วย

 

จัดการมัน!”

 

จาร์เวียเตรียมเอาไม้กวาดไล่ฟาดเดธ

 

เดี๋ยวก่อนค่ะท่านพ่อ ท่านจะทำอะไรหรือคะ?

 

มันจะทำให้ลูกเสียคน พ่อจะกำจัดมัน!”

 

เสียคน...ท่านพ่อหมายถึงอะไรกันคะ?

 

วิลเลี่ยมพูดอย่างไม่เข้าใจ

 

มันชอบพาตัวลูกไปโน่นไปนี่ตลอด ทุกครั้งที่มันมาลูกจะหายตัวไป! มันทำให้ลูกเสียคน!”

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็น แต่เห็นมาโดยตลอด ทุกครั้งที่ไอ้เด็กเวรนั่นมาหาลูกสาวของเขา นางจะหายตัวไป แล้วกลับมาในตอนดึก ไม่ก็อยู่ๆลูกสาวของเขาก็เดินออกมาจากห้องนอนทั้งๆที่เขายังไม่เห็นนางเดินเข้ามาในคฤหาสต์เลย!

 

เข้าใจผิดแล้วค่ะท่านพ่อ เขาเพียงพาลูกไปฝึกซ้อมดาบเท่านั้น เขามิได้ทำลูกเสียคนนะคะ

 

วิลเลี่ยมตอบกลับไปในทันที ดยุกวินเซ้นต์และจาร์เวียหยุดกึก


"ล-ลูกว่าอะไรนะอลิซ?"


"เขาพาลูกไปซ้อมดาบค่ะท่านพ่อ"


"ยิ่งแล้วใหญ่! เป็นสาวเป็นนางไปฝึกดาบได้ยังไงกันอลิซ! แล้วถ้ามีคนมาทำร้ายลูกระหว่างทางล่ะ พ่อยอมไม่ได้ วันหลังถ้าจะฝึกพ่อจะจ้างคนมาสอนลูกเอง!"


ดยุกวินเซ้นต์พูดกลับไป เขาไม่มีทางให้ลูกสาวเขาไปกับไอ้เด็กบ้านี่อีกครั้งแน่ๆ! มันไม่น่าไว้ใจ ใช่ ไม่น่าไว้ใจสุดๆ!


"แต่ว่าท่านพ่อคะ....เขาเป็นเพื่อนของลูก...คนที่สอนดาบก็เป็นเพื่อนของลูก....ลูกอยากใช้เวลาอยู่กับมิตรสหาย...ได้โปรดนะคะท่านพ่อ"


วิลเลี่ยมพูดขึ้น...ถึงแม้เทพเหล่านั้นจะทำตัวเป็นเด็กไปบ้าง แต่พวกเขานั้นถือว่าวิลเลี่ยมเป็นสหาย เขาก็จะถือว่าเทพเหล่านั้นเป็นสหายเช่นเดียวกัน...การใช้เวลากับเพื่อนเป็นสิ่งที่เขาถวิลหามาตั้งแต่หนีจากหน้าที่ทหารมา เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานแสนนาน เมื่อได้โอกาสมีสหาย เขาก็จะไม่ปล่อยมันไป ถึงแม้จะรู้สึกผิดที่ปฏิเสธความเป็นห่วงของบิดาก็เถอะนะ....หรือเขาจะทำตามที่บิดาพูดดีกันล่ะ...เขามิกล้าที่จะทำตามใจของตัวเองเลย ถึงจะพูดขอไปแล้วแต่ก็อดใจสั่นมิได้ วินเซ้นต์ชะงักไปเมื่อได้ยินคำตอบเขาหยุดครุ่นคิดสักพักหนึ่ง


"งั้นหรือ....ฉะนั้นแล้วพ่อจะลองคิดดูอีกที จาร์เวีย...กลับ"


ดยุกวินเซ้นต์เดินหนีเข้าห้องทำงานของตน จาร์เวียเมื่อได้ยินคำสั่งก็เดินตามผู้เป็นนายไปทันที เขามิต้องการให้ลูกเขารู้สึกแย่ หากนางต้องการจะอยู่กับมิตรสหายเขาก็มิขัด แต่มิคิดหรือว่ามันอันตรายเกินไป....นางอยู่กับเพื่อนที่เป็นผู้ชาย อีกทั้งเพื่อนที่สอนดาบให้นางก็คงจะเป็นผู้ชายมิต่างกัน...มันอันตรายเกินไป แต่ในขณะเดียวกันเขาก็มิอยากจะทำร้ายจิตใจบุตรสาวที่รักของเขา...เรื่องนี้จำต้องตัดสินใจภายในวันนี้ เขาจะหาข้อสรุปที่ดีที่สุดให้ได้ เพื่อความสุขและความปลอดภัยของลูกสาวเขา


วิลเลี่ยมมองบิดาของร่างเนื้อนี้ที่เดินจากไป อดจะรู้สึกผิดไม่ได้ แม้อีกฝ่ายจะมิใช่บิดาแท้ๆ แต่ความเป็นห่วง ความเอาใจใส่ และการดูแลที่อีกฝ่ายให้เขามาตลอดเพราะความรัก แม้จะเป็นความรักที่มอบให้เจ้าของร่างนี้ก็ตาม...มันอบอุ่นหัวใจ เขาไม่อยากให้บิดาเสียใจเลย....ไม่น่าพูดแบบนั้นออกไปเลย....


วิลเลี่ยมถอนหายใจออกมา เดธที่เห็นดังนั้นจึงเดินไปจับไหล่ของอีกฝ่าย ถึงแม้จะรู้จักกันไม่นานเท่าไหร่ 

แต่สิ่งที่เขารับรู้ได้คือ...ถึงแม้ว่า นางจะมีสีหน้าที่เรียบเฉยเป็นปกติ หรือบางทีก็ไม่แสดงลักษณะอารมณ์ใดให้ใครเห็นเลย ทว่าภายในจิตใจของนางนั้นให้ความเอาใจใส่คนรอบตัวที่นางถือว่าเป็นมิตรสหาย แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ในบางครั้งนั้นเขารู้ว่า นางก็จะทำทุกอย่างให้ตรงตามที่ทุกคนคาดหวัง สมาชิกห้องFนั้นคาดหวังในตัวนางมากในเรื่องการสอบ นางจึงอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน พยายามทำทุกสิ่งเพื่อไปสอน และทำคะแนนของตนให้ได้ดี เพราะนางไม่ต้องการให้ใครผิดหวังในตัวนาง.....ในกรณีนี้เขารู้ว่านางนั้นใส่ใจในมิตรสหายกับครอบครัวมากกว่าตนเองเสียอีก ถึงจะไม่ได้สนิทมากมาย ถึงนางจะไม่แสดงความรู้สึกออกมาบ่อยๆ แต่การกระทำของนางนั้น ทำให้เขาพอจะรับรู้ได้ถึงนิสัยลึกๆของนาง เขาเคยมีสหายที่มีลักษณะนิสัยคล้ายคลึงแบบนี้มาก่อน ไยจะมิรู้ล่ะ? อีกทั้ง......มันทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้เลยจริงๆ กลัวเหลือเกินว่านางจะเครียดมากเกินไปจนมิเป็นอันทำอะไรเลย...


"ไม่เป็นไรหรอก....อย่าเครียดหรือคิดมากสิ ทุกวันนี้เจ้าก็ทำหน้าบึ้งตลอดเวลาอยู่แล้ว หัดยิ้มเสียบ้าง..."


เดธเอานิ้วทั้งสองข้างจิ้มปากของวิลเลี่ยมแล้วดึงให้เป็นรูปยิ้ม 


"ข้าก็แค่....กังวลว่าคำพูดของข้าจะทำให้บิดาเสียใจเท่านั้นเอง"


"เขาไม่ได้เสียใจหรอก เชื่อข้าสิ....รอคำตอบจากพ่อของเจ้าก่อนดีกว่านะ อย่าเพิ่งมาเครียดอะไรทั้งนั้น สนุกกับงานที่เจ้าจัดขึ้นสิลิซ"


เด็กหนุ่มลูบผมสีครีมของวิลเลี่ยมพลางยิ้มกว้าง วิลเลี่ยมพยักหน้าแล้วเดินไปหากลุ่มของฟรานซิสส์....ฟรานซิสส์รีบจับไหล่ของเขาพลางมองไปรอบๆว่าเดธได้ทำอะไรกับท่านผู้นำของนางรึเปล่า เมื่อไม่พบอะไรใจถอนหายใจแล้วลากวิลเลี่ยมไปฉลองกับคนอื่นๆ...


เดธเองก็อดจะถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้....นึกว่าจะโดนทำอะไรแล้วสิ ดีนะแค่โดนชี้หน้าเฉยๆ แต่ถ้าบิดาของนางห้ามไม่ได้ไปซ้อมกับพวกเขา เขาก็จะมาซ้อมที่บ้านนางนี่แหละ นอกจากเทพอย่างเขาและเพื่อนจะมีใครสอนนางได้ดีกว่าอีกล่ะ? ไม่มี! เขาทำเพื่อนางล้วนๆเลยนะเรื่องการฝึกน่ะ! สักพักเดธก็เดินไปฉลองกับคนอื่นๆแม้จะโดนมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรมา...ด้วยความที่เขาหน้าหนาพอจึงฉลองต่อไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น


เวลาผ่านไปจนถึงตอนเย็นเมื่องานฉลองสมควรจะจบได้แล้วทุกคนจึงช่วยกันเก็บและทำความสะอาด เสร็จแล้วก็แยกย้ายกลับบ้านกัน


"บ๊ายบายนะท่านอลิซ!"


ทุกคนพูด เสร็จแล้วจึงเดินไปทันที เดธเองก็โบกมือไปมาสองสามทีแล้ววิ่งไปเข้าพุ่มไม้เพื่อหายตัวไปบ้านของตน วิลเลี่ยมปิดประตูคฤหาสต์ เขาเดินไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วเข้าห้องนอน แต่ดยุกวินเซ้นต์นั้นได้รอเขาอยู่หน้าห้องนอน


"คือพ่อมาคิดดูแล้ว....พ่ออยากให้ลูกได้ใช้เวลาร่วมกับเพื่อน ดังนั้นพ่อจึงจะให้อนุญาตลูกไปฝึกดาบ แต่ห้ามกลับดึกมากนะลูก...พ่อเป็นห่วง ไม่ก็ถ้าบางครั้งไม่แน่ใจว่าจะกลับดึกมากไหมก็พาจาร์เวียไปด้วยนะ เข้าใจไหม?"


"ค่ะ...ท่านพ่อ ขอบคุณมากนะคะ"


"ไม่เป็นไร ถ้าลูกมีความสุข พ่อก็มีความสุข  นอนได้แล้วนะลูก พ่อเองก็ต้องไปทำงานแล้ว...ฝันดีนะลูก"


"เช่นกันค่ะท่านพ่อ"


วิลเลี่ยมเดินเข้าห้องไปสวดบทก่อนนานแล้วล้มตัวลงนอนกับเตียง...รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆที่บิดามิได้เสียใจ โกรธ หรือรู้สึกแย่...แค่นี้เขาก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจแล้ว...สักพักหนึ่งเขาก็หลับสนิท...


เวลาผ่านไปก็มาถึงวันที่ต้องสอบเอาตัวรอดแล้ว ทุกคนในห้องFที่กำลังจะเป็นอดีต ได้มารวมตัวกันในโรงอาหาร ทุกคนนั้นได้พกพากระเป๋าใบใหญ่ที่ใส่อุปกรณ์จำเป็น? ในการเอาตัวรอดไว้


"ตื่นเต้นจริงๆเลยแฮะ เรื่องเอาตัวรอดในป่าพวกเราล่ะถนัดนัก!"


นักเรียนชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา


"ถุ้ย! ถนัดบ้าบออะไร ข้ารู้นะว่าเจ้าคิดมาเสมอว่าสวนหลังบ้านของเจ้าเปรียบเสมือนป่าน่ะ มันไม่เหมือนกันหรอกเว้ย! อีกอย่างแถวๆนี้ไม่มีป่าอะไรใกล้ไปกว่าป่าหมื่นพฤกษาที่มีเส้นทางคดเคี้ยวง่ายต่อการหลงทางหรอกนะ ข้าได้ยินมาว่าป่าที่พวกเราจะไปเอาตัวรอดน่ะคือป่าปีศาจที่มีแต่พวกสัตว์ดุร้ายเต็มไปหมด ต้นไม้มีพิษก็เช่นกัน มันไม่เหมือนกับป่าแถวบ้านของพวกเราที่น่ากลัวแค่หลงทางหรอก! "


"ห๋า?! โรงเรียนบ้าไปแล้วรึไง พวกเรายัง 14-15 อยู่เลยนะ ให้พวกเราไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้ คิดได้ยังไงกัน?!"


คนอื่นๆเริ่มบ่นออกมา ในคราแรกนึกว่าจะคล้ายๆกับป่าหมื่นพฤกษาซะอีก


"กระผมได้ยินมาว่า ป่าปีศาจนั้นคือป่าซ้อนป่าอีกทีหนึ่ง เพราะมันมีป่าต้องคำสาปอยู่ใกล้ๆด้วย ที่ป่าต้องคำสาปนั้นมีแต่พวกสัตว์อันตรายหรือสัตวืที่ยังมิมีการค้นพบมาก่อน จึงอันตรายมากๆเลยล่ะขอรับ"


"โรงเรียนนี้มันบ้าไปแล้วแน่ๆ!"


พวกเขาบ่นออกมาไม่หยุด...แต่วิลเลี่ยมเองยังคงนิ่งเฉยกับคำบอกเล่า ถ้ามิออกนอกเส้นทางก็จะไม่มีทางหลุดเข้าไปในป่าต้องคำสาป และถ้าเกาะกลุ่มกันไว้สัตว์พวกนั้นก็คงจะทำอะไรพวกเขามิได้หรอก เหตุใดต้องกังวลกันขนาดนั้น ยิ่งกว้าสัตว์ดุร้ายเขาก็เจอมาแล้ว....อ๊ะ เดี๋ยวนะ...ลืมไปว่าที่แห่งนี้มิได้เหมือนกับที่ที่เขาจากมา มันมีสัตว์แปลกๆอยู่เต็มไปหมด....สมเหตุสมผลที่จะกลัวแล้วล่ะ...


"ลิซ!"


เดธวิ่งมาทางเขาแล้วโบกมือหยอยๆมาทางเขา ฟรานซิสส์ย่นจมูกเมื่อเห็นเดธ เจ้าเด็กใหม่นั่นจะมาเกาะแกะท่านอลิซของนางอีกใช่หรือไม่? ตอนแรกนางก็ปล่อยผ่านๆไปแต่พอได้ยินเรื่องที่หมอนี่แอบไปหาท่านอลิซอยู่บ่อยครั้งนางก็เปลี่ยนความคิดแทบไม่ทัน มันต้องคิดจะมาจีบท่านอลิซเป็นแน่! นางไม่ยอมเด็ดขาด


"มาทำไมมิทราบเด็กใหม่"


นางพูดด้วยน้ำเสียงมิพอใจ แต่เดธกลับเมินนางเสียอย่างนั้น


"น่าเสียดายจังเลยนะ อาจารย์ที่ปรึกษาห้องข้าบอกว่าแต่ละห้องต้องแยกกลุ่มกัน  เสียดายจังเลยนะที่ไม่ได้อยู่กับเจ้า"


นักเรียนห้องFถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีแล้วที่หมอนี่ไม่ได้มาเกาะท่านอลิซ เดธมองไปยงวิลเลี่ยมอย่างน่าสงสารราวกับว่าตัวเองโดนทำร้ายอย่างสาหัส แต่วิลเลี่ยมได้แค่มองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจว่าจะมองเขาแบบนั้นเพื่ออะไร? เมื่อเห็นว่าวิลเลี่ยมมิได้มีปฏิกริยาอะไรกับใบหน้าอันน่าสงสารของเขาเดธจึงเดินไปรวมกลุ่มกับห้องตัวเองอย่างน้อยใจ


สักพักหนึ่งก็มีประกาศจาก ผอ.ให้ไปรวมตัวกัน ทุกคนจึงรวมกันโดยโดนแยกเป็นห้องๆไปเมื่อเสร็จแล้ว รองผอ. ลัซ เนาติลุชท์กับอาจารย์คนอื่นๆก็ลากบานประตูขนาดใหญ่มา ลัซร่ายคาถาแล้วประตูก็เปิดออก! ทันทีที่ประตูเปิดออกมามีเพียงแสงมากมายที่ออกมาจากประตูเท่านั้น นอกนั้นก็มิเห็นอะไรแล้ว


"ขอให้นักเรียนทุกคนเข้าแถวกัน ให้ไปโดยเริ่มจากห้องAนะ ทุกห้องจะโดนพาไปยังจุดต่างๆที่แตกต่างกัน และห่างไกลกันมาก หวังว่าทุกคนจะกลับมาอย่างปลอดภัย"


ผอ.พูด นักเรียนห้องAทยอยเดินเข้าประตูไป สักพักหนึ่งห้องอื่นๆก็ค่อยๆทยอยเข้าไปสุดท้ายด้วยห้องFซึ่งวิลเลี่ยมได้ก้าวเข้าไปในประตูเป็นคนแรกเมื่อเขาก้าวเข้าไปก็ไปหลุดอยู่ในป่าทันที คนอื่นๆที่ก้าวเข้ามาทีละคนจนครบเองก็มองไปรอบๆ เพราะมันมีบรรยากาศที่น่ากลัวและวังเวงสุดๆ มีแต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ ที่สูงจนแทบจะบังแสงอาทิตย์ทั้งหมดไปได้เลย แถมยังดูกว้างขวางง่ายต่อการหลงอีกด้วย...


"น่ากลัวจังเลย..."


"ไม่ต้องห่วงนะคะท่านอลิซ! ข้าจะปกป้องท่านเอง!"


ฟรานซิสส์กล่าวขึ้นมา คนอื่นๆเองก็เริ่มหายกลัวและพยักหน้า วิลเลี่ยมเลิกคิ้วขึ้น...เขาไม่คิดว่าที่นี่จะน่ากลัวเลยสักนิด..แค่มีต้นไม้เยอะกับแสงสว่างที่น้อยนิดเท่านั้นเอง สัตว์ป่าเองก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาเท่าไหร่ถ้ามิได้มาเยอะมาก พวกเขายังคงหนีไปซ่อนได้ ต้นไม้ใช้เป็นที่ซ่อนได้อย่างดีเลย ปีนขึ้นต้นไม้ หรือว่าหลบตรงรากขนาดใหญ่ของพวกมัน...


วิลเลี่ยมวิเคราะห์การหลบหนีและแผนไว้อย่างชัดเจน


"เอาล่ะ หาที่ตั้งเต้นท์กันเถอะ...แหล่งน้ำดีไหม?"


วิลเลี่ยมเสนอความเห็นขึ้นมา คนอื่นๆพยักหน้ากันหงึกๆจากนั้นวิลเลี่ยมก็เดินนำเพื่อไปหาแหล่งน้ำทันที ในระหว่างทางเองก็ทำสัญลักษณ์กันหลงเอาไว้ด้วย เดินผ่านไปเรื่อยๆทุกคนก็เริ่มเหนื่อยจึงนั่งพักแล้วหยิบพวกขนมขบเคี้ยวมานั่งกิน วิลเลี่ยมนั้นเริ่มท่องบทเพื่อเสริมพลังให้เพื่อนๆทุกคน ให้แข็งแกร่ง รวดเร็ว และมีพลังป้องกันมากขึ้น 


"จู่ๆข้าก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาแฮะ"


"ข้าด้วยๆ"


ทุกคนเริ่มพูดถึงเรื่องนี้กัน วิลเลี่ยมรู้สึกพอใจมาก เพราะสิ่งที่ตนฝึกฝนมาก็ไม่เสียเปล่า พวกมันอยู่ได้ราวๆหนึ่งชั่วโมงล่ะมั้ง?...


สักพักหนึ่งหลังจากที่เสร็จแล้วทุกคนก็เดินไปหาแหล่งน้ำกันต่อไป คราวนี้เดินกัเนร็วขึ้นและเหนื่อยน้อยลงกัน บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงไป จากที่เคยเงียบสงบกลับเริ่มมีเสียงนกร้องดังขึ้นมาหลายๆเสียง แถมยังถี่มากขึ้น ทุกคนเริ่มเกาะกลุ่มกันอย่างหวาดระแวง


"ใจเย็นๆ เกาะกลุ่มกันไว้นะ"


วิลเลี่ยมมองไปรอบๆ เขาเดินนำไปเรื่อยๆในขณะที่มือของเขาเริ่มลูบดาบที่คาดไว้ข้างๆตัวตลอดเวลา  ดั่งที่ทุกคนกลัวมีหมาป่าตัวใหญ่ยักษ์ที่ดูดุร้ายมากทุกคนร้องกรี๊ดออกมาไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ในขณะที่ทุกคนกำลังหวาดกลัวและตกใจกับอยู่นั้นวิลเลี่ยมก็พุ่งเข้าไปต่อยที่ดวงตาของหมาป่าอย่างแรง

"เอ๋ง!!!"


มันร้องออกมาทันที วิลเลี่ยมมองมันในขณะที่เตรียมจะต่อยหมัดต่อไป แต่มันกลับกระโดดหนีไปทันทีที่เห็นดังนั้น....


"ท-ท่านอลิซ ส-สุดยอด!!!"


ทุกคนตะโกนขึ้นมาพลางมองวิลเลี่ยมด้วยดวงตาทอประกายแวววาววิลเลี่ยมส่งเสียวชู่ว ทุกคนจึงรู้ตัวว่าได้ทำเสียงดังเกินไปแล้วจึงพากันเงียบแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีวิลเลี่ยมคอยระวังหลัง...


เจ้าหมาป่าตัวเดิมวิ่งกลับมากระโจนใส่วิลเลี่ยมทันทีที่เขาหันหลัง 


"ท่านอลิซ!"


ฟรานซิสส์ตะโกนขึ้นมาเมื่อเห็นหมาป่าตัวใหญ่ยักษ์คาบร่างของวิลเลี่ยมแล้ววิ่งจากไปทุกคนร้องตะโกนและพยายามไปช่วย แต่ฝีเท้าของหมาป่านั้นรวดเร็วเกินกว่าที่มนุษย์จะตามทัน แม้บางคนจะใช้พลังธาตุลมเสริมความเร็วแล้วก็ตาม...หรือต่อให้มีพลังที่ถูกส่งมาจากวิลเลี่ยมก็ยังมิสามารถวิ่งมาช่วยได้ทัน ทุกคนจึงนั่งอยู่กับที่แล้วเริ่มร้องอย่างโศกเศร้าเท่านั้น...


ในทางฝั่งของวิลเลี่ยม เขาโดนหมาป่าคาบวิ่งห่างไกลจากกลุ่มของเขามากขึ้นเรื่อยๆ  หมาป่าที่คาบร่างของเขานั้นกัดร่างของเขาค่อนข้างจะแรงอยู่แต่น่าแปลกที่เขี้ยวของมันยังมิทะลวงร่างของเขาไปเลยแม้เพียงนิด เขาจึงต่อยไปยังดวงตาของมันอย่างแรงจนมันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่มันยังมิหยุดวิ่ง เขาจึงต่อยไปเรื่อยๆจนตาของมันมีเลือดทะลักออกมา แม้จะมิต้องการทำร้ายสิ่งมีชีวิตใด แต่มันก็จำเป็นที่จะต้องทำ


สุดท้ายหมาป่าก็ยอมแพ้ มันสะบัดร่างของวิลเลี่ยมไปชนกับต้นไม้อย่างแรง วิลเลี่ยมรู้สึกว่ามันรู้สึกปวดตามเนื้อตัวอยู่บ้าง...คงเพราะการท่องบทเสริมพลังอย่างนั้นละมั้งเขาถึงมิมีรอขีดข่วนอันใดเลย แค่ปวดตามเนื้อตามตัวเท่านั้นเอง...


เขาปัดฝุ่นตามเนื้อตามตัวแล้วมองไปรองๆ...พบว่ารอบตัวเขานั้นมืดมิดไปหมด...มันคนละบรรยากาศกับตอนแรกเลย...เขารับรู้ได้ว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมายังเขาวิลเลี่ยมเตรียมชักดาบของตนออกมา...


โฮกกกกก!


มีเสือกระโจนเข้ามาแต่มันกลับหยุดชะงัก! สัตว์อื่นๆเองก็ย่องมาใกล้ๆแต่ยังเว้นระยะห่างจากวิลเลี่ยมไว้มากโข... เขาขมวดคิ้วแน่นเกิดอะไรขึ้น...สายตาของพวกมันมองไปยัง....


เขาหันขวับไปมองต้นไม้...ไม่สิ มันมีลักษณะเหมือนดอกไม้ แต่ใหญ่กว่าคนปกติถึงสองเท่า! อีกทั้งยังมีรูปร่างแปลกๆอีกด้วย มันมีดอกสีชมพู ใบเลี้ยงและลำต้นสีเขียว รากของมันนั้นอยู่ข้างบนดินแทนที่จะฝังเข้าไปในดิน... วิลเลี่ยมสังเกตุสายตาของพวกสัตว์ที่จ้องมองมายังต้นนี้...ด้วยความหวาดระแวงและความกลัว


ทันใดนั้น ต้นไม้ก็เริ่มขยับ....แล้วก็มีแขนที่มีปลายเป็นใบมีดงอกออกมาจากลำต้นของมัน....


มิทันที่ตาจะเห็นัมนก็เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วด้วยรากของมัน...มัดใช้ใบมีดหั่นพวกสัตว์จนกลายเป็นชิ้นๆ ตัวที่เหลือรอดนนั้นวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศคนละทางส่วนที่เหลือก็กลายเป็นเศษเนื้อต่อหน้าต่อตาของวิลเลี่ยม เขาค่อยๆก้าวหนีทีละน้อยเพื่อไม่ให้ไอ้ต้นไม้นี่ได้ยิน....


ต้นไม้เดินไปยืนอยู่บนเศษเนื้อพวกนั้นแล้วเศษเนื้อนั่นก็ค่อยๆโดนรากของมันดูดเข้าไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษเดียว...จากนั้นวิลเลี่ยมก็เริ่มสาวเท้าหนีอย่างเร็วไว้...


ด้วยความเร็วขนาดนั้น ความเฉียบขาดขนาดนั้น ไม่มีทางที่เขาจะเอาชนะมันได้โดยมิบาดเจ็บหรอกนะ...เขามิอยากจะเสี่ยง...


วิลเลี่ยมหันไปข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง....แล้วเขาก็พบว่ามันวิ่งมาหาเขาด้วยความเร็วสูง!....


วิลเลี่ยมมองเส้นทางข้างหน้าที่มีแต่พวกหนาม เถาวัลด์ หรือสิ่งกีดขวางอื่นๆที่ต่อให้วิ่งก็ช่วยอะไรไม่ได้ จะใช้เวทย์ธาตุลมก็ดูจะมิปลอดภัยเพราะเขาเรียนมาแค่อย่างเดียวคือการบิน ข้างบนมีแต่เถาวัลด์ ยังไงก็ไม่รอด....วิธีเดียวคือประจันหน้ากับต้นไม้นี่...


เขาหยุดวิ่งแล้วชักดาบออกมาเตรียมสู้...แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันคือต้นไม้นั่นล้มใส่เขา...แล้วมันก็เอาดอกของมันถูไถไปมากับแก้มของเขา...


"มาม่ะ"


ถ้าเขามิได้หูฟาดไป....เขาได้ยินเสียงดังออกมาจากดอกของมัน...


-----------


ขออภัยครับ ตอนนี้ลงช้าเพราะว่าจะเขียนยาวกว่าปกติ แฮ่




ประกอบรูปของต้นไม้ที่อลิซ(วิลเลี่ยม)พบเจอ...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 348 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,237 ความคิดเห็น

  1. #2181 totton23tv (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 17:26
    เรียกวิลเลี่ยมเป็นแม่เลย5555
    #2,181
    0
  2. #2068 ยัยแมงป่องที่รัก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 17:42
    WTF!!!
    #2,068
    0
  3. #1980 tunty0505 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    เชี่_Nani kore!!
    #1,980
    0
  4. #981 Miko_Chan2002 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 00:43
    なに!! nani!! นานิ!! อะไรนะ!! //เอามันทุกภาษาเลย
    #981
    0
  5. #897 Fikusa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 13:31
    Nani!!!
    #897
    0
  6. #831 Khokaw50 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 08:54
    โอ้ยวิลมีลูกแล้ว555555
    #831
    0
  7. #823 RainTide (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 13:33
    ตอนแรกเราอ่านเป็นมาม่า... อ่านอีกที เป็นอาม่า... เรารู้สีกว่า เราเสื่อมจริงๆ
    #823
    0
  8. #817 ^ จู ^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:44
    แม่? ต้นไม่เรียกคนว่าแม่

    เอาจริงดิ
    #817
    0
  9. #815 febru2102 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 20:00
    งงเด้ งงเด้! เออ งง
    #815
    0
  10. #813 -------------cba (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:57
    !!!!!!!!!
    #813
    0
  11. #812 ภูตเงา [Doppelganger] (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 18:30
    มาม่ะนี่...หมายถึงแม่หรือแค่เรียกเฉยๆอ่ะคะ
    ปล.ถ้าหมายถึงแม่เปลี่ยนเป็นหม่าม้าน่าจะเข้าใจง่ายกว่านะคะ
    #812
    0
  12. #811 azusasama9 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 14:32
    อย่าบอกนะ...ว่าจะมีเด็กออกมาจากดอกไม้...O_O
    #811
    0
  13. #810 โอตาคุ คนนึง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 07:37
    ต้นไม้พูดว่า"มาม่ะ"แต่เราพูดว่า "nani?!?!?!"//ดอกไม้พูดได้ทำให้เรานึกถึงฟลาววี่จากundertaleเลย
    #810
    0
  14. #809 Ilusionnero (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:30
    -!!!
    #809
    0
  15. #808 Gunchiang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 15:03
    ว๊อทททททททท อิส "มาม่ะ"
    #808
    0
  16. #807 คาสึมิ โนะ ริสึเนะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 14:24
    มาม่ะ นี้คือเรียกหาหรอ?
    หรือเรียกว่าแม่ ==? ถ้าแม่นี้จะขำ 5555
    #807
    0
  17. #806 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 13:29
    ฉันเกือบลืมว่าอันนี้เป็นนิยายแฟนตาซี กำลังจะเม้นว่ารู้สึกออกทะเลข้ามมหาสมุทรไปแล้วเลยอะ555565555
    #806
    0
  18. #805 ความรักไม่ใช่ทุกสิ่ง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 13:12
    What the มาม่ะ?
    #805
    0
  19. #804 ฝนธารา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 10:29
    กลายเป็นม่าม๊ะไปซะแล้ว
    #804
    0
  20. #803 TNT_Boom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 08:29
    มาม่ะ...
    #803
    0
  21. #802 Minami jang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 08:27
    มาม่ะเฉยยย😂😂😂
    #802
    0
  22. #801 RT61212162 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 08:20
    ขอบคุณค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #801
    0
  23. #800 ์light (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 07:51
    รอออออออ
    #800
    0
  24. #799 LukeFay-- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 05:39
    วิลเลี่ยมมีลูกเป็นต้นไม้-0-
    #799
    0
  25. #797 สาววาย โฮะ โฮะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 04:51
    อืมมม น่าสนจายยยยยย
    #797
    0
  26. #532 BanphotChada (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 03:23
    ไรท์ลงรูปในคอมหรือในโทรศัพคับอยากรู้มากเลย เพราะผมลงรูปไม่เป็น
    #532
    0
  27. #504 Fhai Cotton (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 23:59
    เริ่มรำคาญ พระนางคู่นี้ละ
    #504
    0
  28. #502 frida/จินเหลียนฮวา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 22:05
    โอลิเวียนี่ใครคะลืม
    #502
    0
  29. #480 xvnotg (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:57
    ถีบเจ้าชายมันสักทีสิว่ะหึ่ยยบังอาจ!!!
    #480
    0
  30. #479 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 19:59
    นังนั้นโครหน้าด้านเลย.. ชิ!!
    #479
    0
  31. #473 MinMiss (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 11:51
    รออออออออ
    #473
    0
  32. #472 phonphimon0123 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 11:49
    ต่อออออ
    #472
    0
  33. #471 music of monster (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 04:24
    เจ้าชาย!เอ็งวอนโดนเดธกับห้องAกระทืบหรา!!!!!
    #471
    0
  34. #470 harume207 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 01:53
    วอนโดนเดชกระทืบ!
    #470
    0
  35. #467 ไนติงเกลสีดำ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 01:06
    เจ้าชานอย่าเนียนๆ
    #467
    0
  36. #466 azusasama9 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:50
    ขนลุกแปป...จูบหลังมืออลิซ วานใครก้อได้มาตบเจ้าชายที! และพาอลิซไปล้างแอลกอฮอลด้วย!! สนุกๆๆ รอออออออ
    #466
    0
  37. #465 Menewa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:16
    รอตอนต่อไป
    #465
    0
  38. #464 Hanna_Nohana (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:02
    ขอบคุณค่ะ
    #464
    0
  39. #463 wasanalon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:56
    ต่ออออออ
    #463
    0
  40. #462 Rose Blood (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:53
    ตัดเอ็นแล้วพิการรุสึกว่าฆ่าให้ตายดีกว่ามั้ยนั่น จุมพิตอะไรเดธยุไหนจัดการด่วน
    #462
    0
  41. #461 noonurse6 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:15
    ต่อออด่วนนน
    #461
    0
  42. #459 คาสึมิ โนะ ริสึเนะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:45
    ตอนหน้าเจ้าชายคงโดนตัดปาก-- 
    #459
    0
  43. #458 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:32
    ม่ายยยยยย แกรจะพราก(?)ความบริสุทธิ์ของหลังมือท่านอลิซไปไม่ได้นะ เจ้ไม่ยอม
    #458
    0
  44. #455 armetis resia (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:12
    ห๊ะ!? จุมพิต
    #455
    0
  45. #454 Khokaw50 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:55
    เมเดๆขอกำลังเสริมจากลัทธิท่านอลิซมากระทืบสองตัวนี้หน่อยซิ ฮรึ่มๆๆๆๆๆ
    #454
    0
  46. #453 ์Nightรัตติกาล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:53
    รอออออ
    #453
    0
  47. #452 _BlackRoses_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:44
    ฟิลลิปส์....แกทำไรวิลเลี่ยมตู!!!
    #452
    0
  48. #450 rinriko (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:35
    ขอบคุณ
    #450
    0
  49. #449 นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:33
    สตอล์คเกอร์ชัดๆ รู้ลึกรู้จริงยิ่งกว่าวิลจังอีกง่ะ ส่วนวิลจัง...มีความโหดซ้อนอยู่ในความซื่อ รออยู่คะ รีบๆอัพเลย
    #449
    0
  50. #448 Ocean-2005 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:29
    ค่ดโหด วิลเลี่ยมโคตรโหดด55555555 มาเรียนี่จะติดตามอลิซไปทุกที่เลยใช่มะ!? ยิ่งกว่าเจ้ากรรมนายเวรอี๊กกกก คราวที่แล้วไม่เข็ด สงสัยต้องโดนเอาคัตเตอร์กรีดหน้า หึหึ(?) (อินจัด55555555)
    #448
    0