ตอนที่ 9 : เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    13 ก.พ. 62

หลังจากจัดการสะสางปัญหาต่างๆ ภายในบ้าน ไม่ว่าจะขายพืชผลออกไป หาซื้อเครื่องมือทันสมัยมาช่วยผ่อนแรงพ่อแม่ในไร่ และก็ใส่ใจดูแลนัดหมอให้พ่อแล้ว ที ก็กลับมาใช้ชีวิตเป็นคนสนิทมาเฟียที่หล่อกระชากใจ ที่ไม่เคยให้ทีคนนี้ทำงานหนักเลย กินอยู่สุขสบายยิ่งกว่าคุณชาย ทีสำนึกในบุญคุณของพี่ชายที่ชื่อเวคนนี้ ด้วยการช่วยงานเป็นอย่างดี จนตอนนี้ เว รู้สึกสบายขึ้น เช่นเดียวกันกินอิ่มนอนหลับนับว่า มีความสุขในรอบหลายสิบปี และตอนนี้ เวก็รอบางอย่างอยู่

“พี่เว ดึกแล้วนะมานอนได้แล้ว ทีง่วงแล้วนะ”

 นี่ไงเสียงสวรรค์ ทีทำเอาเวหวั่นไหว อยากได้ยินไปตลอดชีวิต มีเงินเท่าไหร่ก็สุขไม่เท่า เวดีใจที่ทีชินกับการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างคู่ชีวิต แบบที่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรับรู้ ติดอยู่ที่ทียังไม่เข้าใจและไม่รู้ใจตัวเอง แต่ไม่เป็นไร เวยังไม่อยากฝืนใจน้อง เลยต้องหลอกล่อทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะใช้เสน่ห์ตัวเอง ใช้ความรัก ใช้ความห่วงใย และแม้กระทั่งสินน้ำใจ เช่นเงินทอง ของจำเป็น เพราะเวอยากให้ที รู้สึกโชคดีที่มีเวเข้ามาในชีวิต

“ครับๆ คนดี พี่ ไปแล้ว”

ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ ทั้งทีทั้งเวต้องนอนกอดกันหลับทุกคืน ทีติดอกติดใจกลิ่นกายหอมสะอาดของเว เวก็ชอบเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของที ที่ทำให้เขาหลับสบาย โดยไม่พึ่งยานอนหลับใดๆ เลย ระยะหลังๆ มานี่ หลังจากทีกลับมาจากมหาวิทยาลัย ทีก็ต้องแปลกใจ เมื่อมีญาติๆ ของเว ผลัดเปลี่ยนกันมาเยี่ยมเยียนทีไม่ได้ขาด จนต้อนรับไม่ไหว แถมมีน้ำใจเอาของมาฝากทุกครั้งทุกคนตอนแรกทีก็เข้าใจผิด คิดว่าพวกเขามาพบพี่เว แต่แขกที่มาพบ ก็พูดอย่างมั่นใจว่า พวกเขาขอพบที

“คุณทีคะ คุณชัยกับภรรยามาขอพบค่ะ”

นี่ไงมากันอีกแล้ว แค่พบกันในงานเลี้ยงไม่สนิทอะไรกันมาก แต่ก็เจาะจงมาหาเขา ทีเดินเข้ามาในห้องโถง ซึ่งตอนนี้มี รูปทีกับเวที่เชลฟี่กันบนชั้นดาดฟ้า เมื่อคราวพาทีมาที่นี่ครั้งแรก ตั้งตระหง่านอยู่ในห้องโถงบอกถึงสถานะของทีได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ทีไม่รู้สึกอะไร เพราะชินเดินผ่านไปผ่านมาทุกวัน

“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า วันนี้มีอะไรให้ทีรับใช้ครับ”

“เอ่ออย่าพูดเกรงใจอย่างนั้น ลุงกับป้าไม่กล้าใช้คนระดับน้องทีได้หรอกลูก ที่มาที่นี่ เพราะมีของมาฝาก ป้าเพิ่งกลับจากญี่ปุ่นเลยซื้อกระเป๋าเป้แบรนด์เนมมาฝาก และยังไม่พอ ลุงเค้าเลือกรองเท้าผ้าใบสุดเท่มาให้ด้วยนะ มาดูสิลูก”

“โอ้โหขอบคุณมากๆ ครับสวยมากกก...เอ่ออ แต่คุณลุงคุณป้าครับ ทราบเบอร์รองเท้าทีได้ยังไง”

“จะยากอะไรก็แค่โทรมาถามเด็กรับใช้ในบ้าน”

หลังจากคุยกันพักใหญ่ ทีชงเครื่องดื่มให้เป็นการรับรอง สองสามีภรรยาก็ขอตัวกลับไป

“พี่เว เครื่องดื่มที่จะทำให้พี่เวสดชื่นครับ” ทีเข้ามาหาเวที่เพิ่งกลับพร้อมกับชงน้ำมาเอาใจ

“ไงครับคนดี วันนี้เรียนเหนื่อยไหม” เวถามอย่างใส่ใจและห่วงใย

“ไม่เหนื่อยครับพี่ แต่ทีถามอะไรหน่อยสิ ทำไมหมู่นี้ญาติๆ และคู่ค้าทางธุรกิจของพี่ มาขอเข้าพบที ไม่เว้นวัน ยิ่งกว่านั้น ยังมีของดีๆ แพงๆ มาให้อีก ผมงงมากเลยครับ”

“แล้วใครมาบ้างครับ” เวถามไปทั้งที่ในใจรู้จุดประสงค์ของพวกที่มาว่า จงใจจะมาเอาใจคนที่กุมหัวใจของพญาครุฑอย่างที คนพวกนี้ทำเพื่อผลประโยชน์ทางการค้า

“ล่าสุดก็มีคุณลุงคุณป้าเพิ่งกลับจากญี่ปุ่น ซื้อรองเท้ากับกระเป๋ามาให้ทีครับ”

“แล้ว ที ชอบไหมครับ”

“ชอบครับ แต่ทีไม่ค่อยอยากพบคนมากๆ เท่าไหร่ครับ”

“งั้นต่อไปนี้ ทีพิจารณาเองว่า จะพบหรือไม่พบก็ได้ และของฝาก ทีชอบก็รับไว้ เพราะทีมีสิทธิ์เต็มที่”

“ครับ ขอบคุณครับ”

ตอนเช้าวันรุ่งขึ้น “พี่เวครับเย็นนี้ พี่รหัสนัดผมดื่ม ผมขอไปได้ไหมครับ”

ทีเดินมาที่ห้องทำงานของเวตอนเช้า เพราะมีเรียน แล้วขออนุญาตไปสังสรรค์กับรุ่นพี่

“ไปที่ไหน ไปกับใคร กลับกี่โมง และเอาริวไปด้วย ได้ไหมครับ” เวถามออกไปเหมือนเมียสอบสวนผัว ที่จะออกไปกินเหล้ากับเพื่อน ทำเอาทีถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ

“เอ้า เอ้า ใจเย็นๆ ครับพี่เวถามซะละเอียดแบบนี้ ทีตอบไม่ทันเลย ผมไปผับไม่ไกลจากนี่ ผับ วีที่เพิ่งเปิดใหม่ นะครับพี่ๆ เค้าชอบกัน ผมไปคนเดียวนัดเจอกับพี่เค้าที่นั่น ไม่แน่ใจว่าจะกลับกี่โมง แต่คงไม่ดึกมาก และถ้าพี่เป็นห่วง ก็จะพาริวไปด้วยนะครับ”

“ผับ วี เหรอ งั้นคงไม่เป็นไร ถ้าพี่ไม่ติดดูความเรียบร้อยกิจการอีกแห่งนึง พี่อยากไปเป็นเพื่อน”

“โหหหห พี่นกใหญ่ของนกน้อยคนนี้ ใจดีจริงๆ ไม่ต้องไปหรอก คนดีนอนรอน้องอยู่ที่นี่ เสร็จแล้วทีจะรีบกลับมาหานะครับ” ทีพูดอ้อนๆ เพราะกลัวท่านมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่จะตามไปประกบ จนทำอะไรไม่ได้

“ก็ได้  โทรศัพท์ให้เปิดตลอด พี่โทรไปก็ต้องรับ”

“ครับๆ “ ทีรับปาก

“มานี่มาให้พี่กอดที ก่อนที่จะไปเรียนหนังสือ” ทีรู้สึกดีที่อยู่ดีๆ ก็มีคนที่รักที่ห่วงใย เหมือนคนในครอบครัวเพิ่มอีกคน

“พี่ริว เย็นนี้ ผมจะไปดื่มกับพี่รหัสที่ผับ วี พี่ไปกับผมเหมือนเดิมนะ ผมจะพยายามกลับไม่ดึก เกรงใจพี่ริว”

“ผับ วี เหรอครับ พวกเรารู้จักเป็นอย่างดี ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมยินดี รับใช้คุณทีมากๆ เพราะเหมือนได้รับใช้คุณเวณไตยนะครับ”

ทีงงว่าเหมือนกันตรงไหน เพราะเขาเป็นคนใช้เหมือนกับริว แต่เวเป็นนายใหญ่ของที่นี่ แต่ทีก็ไม่ได้ถามออกไป ขับมาไม่นาน ก็ถึงผับเปิดใหม่ดูดีที่เพิ่งเปลี่ยนเจ้าของที่รุ่นพี่บอกไว้ เดิมเจ้าของหลักๆ เป็นชาวต่างชาติ แต่เพิ่งขายให้มหาเศรษฐีคนนึงของไทย

“พะพี่ริวจอดๆๆ  ด่วนๆ “ ทีรีบบอกให้ริวจอด เพราะหันไปเห็นคนทะเลาะกันที่ลานจอดรถมุมนึง และที่น่าตกใจ คือทีเห็นพี่คีนางฟ้าของที กำลังประคองคนรัก คือเจ้าเคเพื่อนสนิทของเขาที่ดูสภาพเหมือนโดนยาอะไรซักอย่างมา อีกฝั่งนึง เป็นเจ้ากร เพื่อนอีกคนอยู่ในสภาพบอบช้ำ รายล้อมไปด้วยกลุ่มศัตรูที่ดูแล้ว ตัวบึกๆ ทั้งนั้น และที่น่าตกใจไปกว่านั้นมี 2 คนที่กำลังจะพุ่งเข้าทำร้ายพี่คีกับไอ้เคจากทางด้านหลัง

“พลั่ก โอ้ย” ทีเข้ามารับหมัดแทนและแก้มโดนกับหมัดบางส่วน จนปากแตกได้เลือด แต่สวนกลับไปได้สมกับที่เคยคุยไว้ว่า แข็งแกร่งสมเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย ส่วนริวก็รับมือกับอีกคน

“พี่คีพาเคไปก่อน ไม่ต้องห่วงพวกเรา ดูท่าไอ้เคจะไม่ไหวรีบไปเถอะครับ”

“ขอบใจนะที พี่ไปละ พี่แจ้งตำรวจแล้ว” พอคีพาขึ้นรถออกไปจนลับตาก็มีผู้ชายกลุ่มใหญ่เข้ามา

“เฮ้ยหยุดเดี๋ยวนี้ ห้ามก่อเรื่องที่ผับนี้” ผู้ชายกลุ่มนั้นก็ตรงเข้ามาล็อคตัวแต่ละคนรวมทั้งที

“หยุดนะ พวกนาย ถ้าไม่อยากเดือดร้อน อย่าแตะต้องคุณที” เป็นเสียงของพี่ริวเอ่ยเตือนพวกการ์ดอย่างร้อนรน

“ทำไมจะจับเด็กทอมนี่ไม่ได้ ก็มันก่อเรื่อง”

“555 ไอ้ที มึงเป็นทอมเหรอ”

“ไอ้สัดกร มันใช่เวลาไหม ไอ้พวกห่านี่เป็นใครก็ไม่รู้” ทีด่ากรที่ถูกล็อคตัวอยู่ข้างๆ เหมือนกันและที่ใบหน้าของเค้าสองคนก็มีแผลทั้งคู่”

“คุณที ไม่ต้องกลัวนะครับ พวกนายปล่อยคุณที ท่านเดี๋ยวนี้นะ” ริวบอกพวกการ์ดทั้งหมด

“โอ้โห ไอ้ที เดี๋ยวนี้ มึงเป็นท่านแล้วเหรอ”

ทีกำลังจะอ้าปากด่ากรอีกระลอก ก็ต้องตกใจที่เห็นรถคันใหญ่คุ้นตาเลี้ยวโฉบเข้ามา เวรีบลงจากรถโอบตัวทีเอาไว้พร้อมใช้เท้าถีบคนที่ล็อคคอทีเอาไว้ซะกระเด็นหงายท้อง ทีเห็นแล้วยังจุกแทน ดีไม่ดีมีซี่โครงหัก

“อยากตายนักใช่ไหม ถึงได้มาแตะต้อง คนสำคัญของชั้น”

“นาย!!!” พวกการ์ดของผับเรียกเวเสียงดังพร้อมกัน

“พี่เว” ทียิ้มอย่างดีใจ ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่แค่ไหน ไอ้ทีก็รอดแน่ๆ งานนี้ถ้ามีพี่เว แต่ทีก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของคนที่นอนกอดอยู่ทุกคืน เวเอามือมาลูบแก้มทีและเช็ดเลือดที่ริมฝีปากทีที่แตกออก เวกอดทีไว้แววตาเวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเหมือนกับว่าคนที่โดนทำร้ายเป็นเค้าเอง

“ใครทำ!!!”

“พี่เว ใจเย็นๆ ทีไม่เป็นไร บนหน้าโดนไปหมัดเดียว” ทีรีบบอกเพราะไม่อยากให้บานปลายใหญ่โต

“พะ พวก ผมเปล่าทำ คะครับนาย” ลูกน้องรีบตอบออกมาทันทีแถมรีบปล่อยมือจากกรและริว

“ชั้นจะถามอีกครั้ง ใครทำ!!”

ตอนนี้ใบหน้ามาเฟียที่เย็นชาชื่อว่า เว ได้ค่อยๆ ควักปืนรุ่นเก็บเสียงที่ติดตัวออกมา คนที่ต่อยที ก็เลยรวบรวมความกล้าทำท่าจะหยิบปืนขึ้นสู้

“แกนี่ไงที่บังอาจทำร้ายหัวใจฉัน ฟุ่บ  โอ้ยยยยยย”

เวพูดขึ้นพร้อมกอดทีเอาไว้ให้ซบหน้าลงกับไหล่ของเว และเหนี่ยวไกปืนเก็บเสียงยิงไปที่มือของคนคนนั้นจนกระจุย ปืนในมือกระเด็นกรีดร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ทีและกรตกใจกลัวเป็นอย่างมาก เคยเห็นแต่ในทีวี นี่เพิ่งเคยเจอมาเฟียตัวจริง

“จำไว้ใครที่บังอาจแตะต้องคุณที ชั้นจะทำให้เสียใจที่ได้เกิดมาเลยทีเดียว” เวพูดด้วยน้ำเสียงดุเดือด

“เหม”

“นายไม่ต้องเป็นห่วงครับ เชิญนายกับคุณทีพักผ่อนครับ ผมจะจัดการทุกเรื่องให้เอง”

“ริว นายก็ตามชั้นกับทีมาด้วย” บนห้องพักผู้บริหารชั้นสอง

“พี่เว นี่ไอ้กรเพื่อนผมครับ แต่อยู่คนละสาขา กร นี่คุณเวนไตย เจ้านายกูเอง”

กรดูแปลกใจเจ้านายที่ไหน จะกอดไอ้ทีแน่นขนาดนี้ และตอนนี้ก็ยังไม่ปล่อยมือ ถ้าแนะนำว่า เป็นผัวไอ้ที น่าจะฟังดูดีกว่าเจ้านาย ส่วนทีไม่รู้สึกเแปลกอะไร เพราะเวเป็นแบบนี้ที่บ้านจนทีชิน

“สวัสดีครับท่าน”

“ไม่ต้องเรียกท่านหรอก เรียกคุณแทนดีกว่า”

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“ผมขอตอบครับ ไอ้ทีมันมาจากไหนก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ มันก็มาช่วยพี่คีซ่านางฟ้าของมันจากคนทำร้าย”

“นางฟ้าของทีเหรอ”

“เอ่อคือพี่เว”

“ริวขับรถไหวไหม ไปส่งคุณกรตรวจร่างกายที่โรง พยาบาล แล้วนายก็ไปหาหมอด้วย”

“ครับท่าน” กรพยายามจะพูดอะไรต่อ แต่ริวก็รีบพาออกมาก่อน เพราะอยากให้พวกเจ้านายได้คุยกัน

“พี่คีคือใคร นกน้อย” เวพยายามพูดให้ดูนุ่มนวล แต่บอกตรงๆ เค้าเครียดมากก แต่พยายามเก็บอาการ ทีมีแฟนแล้วสินะ ถึงไม่เข้าใจความรู้สึกของเค้าสักที เวไม่เคยเสียใจเท่านี้มาก่อน แต่เวจะไม่ยอมเสียทีไป ถ้าขาดหัวใจ เค้าก็คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้

“พี่คีเป็นแฟนเพื่อนสนิทผมที่ชื่อเคครับ อยู่เอกเดียวกับเจ้ากร เป็นรุ่นพี่ที่น่ารัก เก่งเหมือนพี่เวเลย”

ทีตอบออกไปตามความจริงแบบไม่ได้ปกปิดอะไรพูดด้วยสายตาชื่นชม แต่ส่งผลให้โลกทั้งใบของเวสดใสอีกครั้ง เวยังแปลกใจที่คนคนนึง ทำให้เค้าเป็นได้ขนาดนี้ แต่เขาก็ยังไม่วางใจอยากรู้ให้กระจ่างกว่านี้

“แล้วพี่เว ทำไมมาช่วยทีได้ล่ะครับ”

“พี่มาตรวจงานที่นี่”

“โอ้โห พี่ก็เป็นเจ้าของที่นี่เหรอครับ ดีจังผมชอบที่นี่มาก แต่ยังไม่ได้ดื่มเลยพี่รหัสก็คงกลับไปแล้ว”

“พี่เพิ่งซื้อหน่ะ จำเอกสารภาษาอังกฤษที่ทีเหลือให้พี่ทำได้ไหม มันคือที่นี่แหละครับ”

“ดีจัง พี่ก็เลยเปลี่ยนมาตรวจที่นี่ ไม่ได้มาจับผิดทีใช่ไหม”

“ไม่ใช่เลยครับ พี่แค่อยาก มามอบของขวัญให้ที”

“อะอะไรหรือครับพี่”

“ผับนี้ ชื่ออะไร เหรอครับที”

“ชื่อ “ วี” ครับ”

“ใช่แล้ว มาจากคำ ว่า “เว” กับ “ที”

“ผับนี้ พี่ซื้อให้เป็นของขวัญครบรอบ หนึ่งเดือนของเรา  และคำว่า วี ภาษาอังกฤษแปลว่า เรา เราพบกันครั้งแรกในผับ จำได้ไหมครับ”

ทีอ้าปากค้างและก็เป็นโอกาสดีที่ให้เวประกบปากลงมาจูบทีอย่างดูดดื่ม แต่นุ่มนวลเพราะเกรงทีจะเจ็บแผล

“ก้อกๆ นายครับ” เวอยากจะฆ่าคนที่มาเคาะประตู

“เข้ามา เหม”

“นายครับ เจ้าพวกนี้จะมาขอโทษคุณที เพราะทราบว่า เป็นเจ้าของที่นี่”

“อืม”

“คุณทีครับ พวกเราขอโทษที่ล่วงเกินคุณทีครับ”

“ไม่เป็นไร ทุกคนไปทำงานต่อเถอะ” ทีพูดพร้อมกับรู้สึกเจ็บที่ชายโครงด้านขวา แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไร แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาช่างสังเกตของเวไปได้

“ทุกคนออกไปทำงาน เหม เอารถออก พาคุณทีไปหาหมอเร็ว”

“ไม่เป็นไร พี่ ทีแค่เจ็บเล็กน้อย”

“ไม่เอาครับ ที อย่าดื้อกับพี่นะครับ” หลังจากที่หมอบอกอาการว่า ทีไม่น่าเป็นห่วงมาก หนักไปทางฟกช้ำเท่านั้น เวก็ขอตัวไปโทรศัพท์ และทีก็ขอไปเข้าห้องน้ำ หลังจากทีเดินออกไป เวก็โทรสั่งให้ที่ผับวีส่งบันทึกกล้องวงจรปิดมาให้เว เพราะอยากเห็นคี และจะได้รู้ว่าคนที่ทีเคยมีใจให้หน้าตาเป็นอย่างไร ส่วนทีระหว่างเดินไปห้องน้ำก็พบกับคุณเดชา คนที่บริหารร้านอาหารไทยริมแม่น้ำเจ้าพระยาและเคยเป็นเจ้านายที 1 วัน ก่อนที่เวจะมาฉกตัวไป

“สวัสดีครับ คุณที”

“สะสวัสดีครับ นาย”

“โอ้ยย ระดับคุณที อย่าลดตัวลงมาเรียกผมว่า นายเลยครับ ผมเกรงว่า ผมจะลำบาก” เดชารีบบอกสีหน้าจริงจัง

“คนละระดับอะไร ผมก็ลูกจ้างคนนึงเหมือนกัน”

“อะไรกันคุณที ระดับภรรยาคุณเวนไตยเป็นลูกจ้างใครกัน”

“ห๊าาาา คุณเดชา ใครภรรยาใคร ผมไม่ใช่เข้าใจผิดกันใหญ่แล้วว”

“เอาอย่างนี้ ทุกวันนี้คุณที นอนที่ไหน ตอบผมในใจก็ได้”

“แล้วตอนนี้ คุณที ได้เงินเดือนเท่าไหร่ สองหมื่นเหมือนที่ขอไหม”

“แล้วไปมหาวิทยาลัยอย่างไร รถอะไร มีบอดี้การ์ดด้วยใช่ไหม ชีวิตความเป็นอยู่ทางบ้านเป็นอย่างไร เสื้อผ้าที่ใส่ มีแต่แบรนด์เนมใช่ไหม  คนวงการธุรกิจใหญ่ๆ เข้ามาเอาอกเอาใจไม่เว้นแต่ละวันหรือเปล่า ข้าวปลาอาหารที่จัดให้พิเศษตลอดใช่ไหม แล้วถ้าเป็นลูกจ้างเรียก คุณเวนไตย ว่าอะไร แล้วเคยแตะเนื้อต้องตัวคุณเวนไตยที่ถือได้ว่า เป็นสิ่งต้องห้ามสักครั้งไหม แล้วระดับไหน รูปภาพที่อยู่ห้องโถงใหญ่เป็นรูปใครกับใคร ตอบผมได้ไหม

“ผะผม ไม่มีใครบอกผมว่า ผะผมมีตำแหน่งนี้”

ภาพที่เป็นคำตอบที่เวทำให้ที แม้กระทั่งผับที่ซื้อให้ เพื่อไว้ทดลองบริหารสดๆ ร้อนๆ วันนี้ คำตอบมีแต่ ใช่กับใช่ แต่นกใหญ่ไม่เคยพูดเลย   พอทีคิดถึงความดีความรัก ความทุ่มเท ความใส่ใจ ความรักของเวนไตย ทวิชก็น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว

“นี่ไงผมบอกอยู่นี่ว่า คุณที คือหัวใจของพญาครุฑ คุณทีครับ ผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

“อะไร คุณเดชา มาว่าอะไร หัวใจของผม หือ ฟอดด”

เวเข้ามาสวมกอดด้านหลังพร้อมหอมแก้มซับน้ำตา

“ปะเปล่าครับ”

“ไม่เป็นไร ผมไม่ว่า แค่จะหาทางขึ้นเงินเดือนให้ ที่ทำให้คนแถวนี้เข้าใจผมซักที เชิญครับ”

“พี่เวตอบผมที ตอนนี้ผมเป็นเมียพี่เวเหรอ”


ชอบไม่ชอบนิยายเรื่องนี้บอกแคนได้นะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #50 jazsasii (@jazsika) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:02
    อ่านรวดเดียวเลย ชอบมากมีความน่ารัก ดิบๆ
    #50
    0
  2. #49 jazsasii (@jazsika) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:02
    อ่านรวดเดียวเลย ชอบมากมีความน่ารัก ดิบๆ
    #49
    0
  3. #8 112233556688 (@112233556688) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:14
    ชอบมากๆๆๆๆๆๆเลย
    #8
    0
  4. #7 Muaynan (@Muaynan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:38
    รอเด้ออออออ
    #7
    0
  5. #6 jeab007y (@jeab007y) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:55

    รอออค่าาา
    #6
    0
  6. #5 no.12 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:06

    ชอบค่ะ มารอทุกวัน

    #5
    0