ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,954 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    79

    Overall
    12,954

ตอนที่ 8 : ความหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

ตอนนี้ผมกับทีทานข้าวกันอิ่ม แล้วก็ลงมาอาบน้ำ

“ไหนห้องอาบน้ำครับ นกน้อย”

“ห้องอาบน้ำ ห้องน้ำมีครับ แต่ให้แม่ใช้ พวกเราแมนๆ อาบข้างโอ่งนี่ก็ได้เย็นสบายดี นี่ครับ ผ้าขาวม้า ผืนนี้ยังไม่ได้ใช้ซักเก็บไว้ ทีให้พี่ครับ”

“แล้วคือ นุ่งแบบผ้าขนหนูใช่ไหมครับ”

“ใช่ครับ”

“สบู่ใช้แคร์ได้ไหมครับ ผมแพ้สบู่อื่นๆ ที่มีน้ำหอมรุนแรง พี่เวใช้กับผมนะครับ”

ผมได้รู้อีกอย่างนึง คือน้องแพ้น้ำหอมรุนแรง ดีนะที่ผมไม่ใช้มาก ใช้นิดเดียว เพื่อล่อให้นกน้อยมาซบอกครับ

“ใช้ได้สิ นกน้อย ฟอดดด  หอมดีจริงๆ”

“นี่ไอ้พี่เว อย่ามาเนียน สบู่อยู่ในมือดูให้ดีๆ ที่หอมมานี่แก้มครับแก้ม แทะเล็มผมตลอดๆ ผมจะเก็บตังค์นะ เอาให้จนเลย”

“เรียกมาเลย พี่พร้อมม”

“งั้นเตรียมตัวเลยนะ”

“อ๊ะ ตรงนั้น มีกบด้วยย”

“ไหนครับพี่เว”

“ข้างโอ่งหน่ะ”

“โธ่.....ท่านมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ กบที่ไหน นั่นคางคกกก”

“เหรอ มันคล้ายๆกันหน่ะ” ผมพูดกับน้องแบบอายๆ

“แล้วนี่ บ้านทีเลี้ยงปลาในโอ่งด้วยเหรอ”

“เอาอีกแล้ว พี่นกยักษ์บ้า นั่นมันปลาที่ไหน รู้จักไหมลูกน้ำ หน่ะที่จะมาเป็นยุง สุดหล่อไปอยู่ดาวไหมมาครับ 555 พี่นี่น่ารักจริงๆ”

“น่ารัก ก็รักเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“เอาเชียว เห็นช่องเป็นไม่ได้หยอดใส่ตลอด นี่เป็นสาวๆ นะ จะปล้ำซะให้”

“ไม่เป็นไร สาวที่ไหนก็น่าสนใจเท่าพี่ไม่ได้ พูดแล้วนะ ว่าจะปล้ำ คืนนี้พี่จะแก้ผ้ารอ”

“พอๆ เลย ยังไม่ตอบผมเลย ว่าไปอยู่ดาวไหนมา”

“อยู่ไม่ไกล แค่ประเทศอังกฤษ หน่ะ อยู่มาตั้งแต่เด็ก”

“โห....อย่างนี้ พี่ก็พูดภาษาอังกฤษเก่งสิ สอนหน่อยดิ”

“ได้สิ แต่พี่คิดค่าสอนนะ”

“เห็นตาวิบวับอย่างนี้ ไม่เรียนก็ได้ ผมกลัวเปลืองตัว แค่จะอยากแข่งกับไอ้เคแค่นั้นเอง อาบน้ำกันเถอะพี่ ทีถูหลังให้” พอถูไปได้สักพัก ผมไม่ไหว อะไรๆ ของผมจะตื่นเอา เลยรีบเอ่ยเตือนน้อง

“เอ่อ ...ทะ..ที ...หยุดถูตามตัว พี่กลัวว่า ลูกพี่มันจะตื่น มือที มันนุ่มเบาและก็เร้าใจ ชาวสวนอะไรมือไม่หยาบเลยสักนิด”

“ได้ๆ อย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อนะพี่เว นี่มันกลางแจ้งกลางวันแสกๆฟ้าผ่าตายห่า” หลังจากอาน้ำเสร็จ เวก็สอนทีทำงานในส่วนของบัญชี เอกสารและการสรุปรายงานสำคัญ และแผนปรับปรุงสถานบันเทิงสาขาพัทยา ซึ่งตอนนี้ปิดปรับปรุงอยู่

“พี่เวครับ ตรงนี้ผมทำเสร็จแล้วครับ อ้าวรับลมธรรมชาติเย็นๆ หลับซะแล้วท่านพญาครุฑ เดี๋ยวก็ปล้นซะหรอก”

“พี่ได้ยินนะ คุณโจรผู้น่ารักพี่ ขอร้องว่า ปล้นแล้ว แถมข่มขืนด้วยได้ไหม”

“ตกลงไม่หลับ ใช่ไหมครับเนี่ย”

“ง่วงครับ”

“งั้นรออยู่ตรงนี้ ทีจะไปเอาหมอนมาให้ครับ”

“ไม่เอาาา พี่เบื่อหมอนนน พี่อยากนอนหนุนตักที”

“พี่คิดว่า เราทำมิวสิควีดีโออยู่หรือไง งานใหญ่ๆ วางกองอยู่เต็มโต๊ะ”

“โธ่ เห็นใจพี่นะ เมื่อคืนนอนดึก เพราะนึกถึงคนแถวนี้่ให้พี่นอนหนุนตักหน่อย แล้วค่อยบ่น นะครับนะครับ”

“อะก็ได้ แต่ผมขออะไรอย่างนึง”

“อะไรครับ”

“ขอเอาไว้ก่อน ทีนึกได้แล้วจะบอก จะนอนก็เอนตัวลงมา” พอหัวถึงตักทีพ่อพญานกตัวดีก็หลับไปเลย ทีนั่งเอาหลังพิงผนังห้อยขาเหยียดยาวสอดใต้โต๊ะ เมื่อขยับไปไหนไม่ได้เลยตั้งใจทำงานบนโต๊ะต่อไปเรื่อยๆ

“ทำไม ไม่ให้พี่เค้าไปนอนในห้องละลูก นอนกับพื้นจะปวดหลัง” ทีเห็นแม่มองมา ก็อายจนหน้าแดงไปถึงหู แม่ก็พอรู้ จึงไม่ว่าอะไร แต่ก็แปลกใจว่า เวทำไมออดอ้อนทีขนาดนี้ หรือแม่จะมีลูกสะใภ้ ไม่นะ ตัวใหญ่ขนาดอุ้มทีได้สบายๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่คงนอนแป้บเดียว”

“แม่อยากได้อะไรหรือครับ”

“ไม่เป็นไร แม่แค่มาหยิบกุญแจรถให้พ่อ ทำงานต่อไปเหอะ ตั้งใจทำงานทั้งต่อหน้าและลับหลังเจ้านายนะลูก”

“ครับแม่” สองชั่วโมงผ่านไป

“อื้ออออ ที กี่โมงแล้วครับ แล้วพี่หลับไปนานเท่าไหร่”

“ประมาณสองชั่วโมงครับ”

“นานขนาดนั้นเลย ปกติพี่จะหลับอย่างมาก 10 นาที แต่นี่ยาวเลย อยู่ใกล้ที พี่รู้สึกอบอุ่นปลอดภัย เหมือนอยู่กับคนในครอบครัว ทีเป็นเหมือนพี่ไหมครับ”

“จะพูดยังไง มันคงจะคล้ายๆ กันละครับ พี่ดีกับผมมาก”

“แล้วนี่อะไร งานพี่หายไปไหนครับ”

“ผมทำเสร็จแล้วครับ เหลือบางส่วนที่เป็นภาษาอังกฤษที่ผมไม่ค่อยถนัด ก็เลยเหลือไว้ให้พี่เวทำครับ ผมขอตัวไปฉี่ก่อนครับ

นี่มันอะไรกัน น้องที หัวไวทำงานเก่งทำงานดีขนาดนี้ สมแล้วที่ได้เป็นนักเรียนทุนตลอด ทำงานเสร็จเกือบทั้งหมด แม้แต่เรื่องโครงการปรับปรุงสาขาที่พัทยา ก็ให้คำแนะเกี่ยวกับเรื่องห้องน้ำและมุมอับที่เกิดปัญหาในผับ และความเห็นเกี่ยวกับโครงสร้างด้านความปลอดภัย สมกับเรียนวิศวะโยธา แม้ว่าจะเรียนแค่ปีหนึ่งก็ตาม ผมเพิ่งเข้าใจ คำว่า แบ่งเบาภาระ  และเคียงบ่าเคียงไหล่ เข้าใจคุยกันรู้เรื่อง ก็วันนี้นี่เอง นี่สินะคนที่กำลังจะมาเป็นคู่ชีวิต  หึหึ ชาตินี้ ที อย่าคิดหนีจากพี่เลยนะนกน้อยย

 “พี่ เว ดื่มน้ำก่อนนะครับ เพิ่งตื่นจะได้สดชื่นไม่เวียนหัวเพราะเลือดข้น”

“ขอบคุณครับ ที่ทำงานให้พี่เสร็จ ที่สำคัญถูกต้องด้วยสิ  ถือว่าเรียนรู้ไว”

“ผมชอบทำงาน โดยเฉพาะทำงานให้พี่ ผมมีความสุขมากๆ ผมจำได้ว่า ท่านพุทธทาสเคยกล่าวไว้ว่า

/..การทำงานเพื่อเงินนั้น ต้องรอจนกว่าจะได้เงินเสียก่อน จึงจะรู้สึกพอใจ ถ้าทำงาน เพื่องาน พอลงมือทำก็พอใจแล้ว../  

ผมชอบมาก เลยตั้งใจเรียนตั้งใจทำงานมาโดยตลอด

“พี่เว ครับ ผมกราบขอบคุณพี่เว ที่ใส่ใจมอบเงินให้ผมเยอะแยะ ผมไม่คืนให้นะครับ เพราะผมและครอบครัวจำเป็นต้องใช้เงิน แต่ผมสัญญา ว่าจะตั้งใจทำงานให้พี่ตลอดสี่เดือนนี้ครับผม”

“น้ำใจของพี่ พี่ไม่คิดจะเอาคืน หรือหวังผลตอบแทนอะไร สุขของพี่คือได้เห็นทีมีความสุขครับ”

“พระเอกมากกก หล่อมากกก เพอเฟคมากก ถ้ามีน้องสาวววจะยกให้พี่เวเลยได้ใจผมมากก”

“สำหรับชีวิตพี่ เพียงทีคนเดียวก็พอ”

“พูดอะไร อายมั่งไหมพี่เว จะเป็นเกย์กันไปหมดแล้ว”

“ถ้าการเป็นแบบนั้น ได้อยู่กับทีเกิน 4 เดือน พี่เป็นอะไรก็ได้ แล้วแต่ใจที”

“งั้นพี่เว รอทีเก็บตังค์ไปขอพี่เว มาเป็นสะใภ้บ้านนี้ดีไหม555”

“555 ครับ รีบๆ เลย พี่รออยู่” แหมเจ้าตัวดี คิดจะกดพี่ยังเร็วไป ไม่เป็นไรปล่อยให้คิดแบบนี้ไปก่อน มีโอกาสจะกินทั้งตัวเลย

“พี่เว ครับ จำตอนที่ทีให้หนุนตักได้ไหม”

“จะขออะไรพี่ครับ น้องที”

“ผมอยากให้พี่เวไปเดินตลาดนัดเป็นเพื่อน นะนะพี่นะ พี่เวคนดี ทีไม่ได้ไปนานแล้ว ถ้าพี่เวไปพ่อจะไม่ว่า ไม่รู้เป็นอะไร พ่อไม่ให้ผมไปคนเดียว”

“พี่ไม่เคยเดินตลาดนัดมาก่อนเลย แต่เพื่อทีพี่ยอมก็ได้ แต่พี่ขอกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ”

“ฟอดดด”

“โห พี่พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็หอมพี่แล้ว งานนี้คงอยากไปจริงๆ”

“ป่ะ เร็วๆ พี่เว รถพร้อมแล้วว”

“รถอะไร ไม่เอารถพี่ไปเหรอครับ”

“จะเอาไปทำไม ให้ชาวบ้านแตกตื่นแห่กันมาดูรถพี่”

“แล้วจะไปไง”

“ไป แว้นซ์ มอไซกับผมดีกว่า มามะน้องเว...พี่ทีจะพาไปซิ่ง” ผมนั่งมอเตอร์ไซต์แล้วกอดเอวทีไว้และคิดที่จะ...

 “อย่าคิดไซ้ซอกคอนะ รถคว่ำเชียววสก๊อยของพี่ เด็กแวนซ์คนนี้ขี่มอไซ ไม่แข็ง”

“จ้าๆ พี่เข้าใจเก็บไว้ไซ้ที่บ้านแล้วกัน”

 แล้วทีก็พาผมมาเดินดูของที่ตลาดนัดสำหรับคนอยากซื้อของเก่า ของมือสอง ทั้งเสื้อผ้า หนังสือ อะไหล่รถมอเตอร์ไซต์-รถยนต์ ของแต่งบ้าน พระเครื่องก็ยังมีด้วยเช่นกัน ตอนแรกคิดว่าตลาดนี้เป็นตลาดเล็กๆ นะครับ เพราะบริเวณทางเดินยาวมาก รวมถึงยังมีซอยเล็กซอยน้อย มามาย ผมเพิ่งเข้าใจว่า ทำไมพ่อทีไม่ให้ทีมาคนเดียว เดินไปไหนหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มองแต่ที ทีนุ่งกางเกงยีนส์ขาสั้น ยืดคอวีสีขาวสวมรองเท้าแตะ ดูแล้วเหมือนทอมมากกว่าผู้ชาย และขาขาวไม่พอยังเรียวอีก ทุกคนมองแล้วกลืนน้ำลาย ผมนี่หวงระดับสิบ ผมจะทำยังไงดี

“อ๊ะพี่เว เข้ามากอดทำไม มีอะไรครับ”

“มีใครก็ไม่รู้ จะเอามือมาจับตัวพี่ พี่ขอกอดหน่อยนะ”

“ดะได้ครับ เราไปทานข้าวตรงร้านนั้นดีไหม จะได้ไม่มีใครมาโดนครับ”

“ดีๆ ครับ” แค่นี้ เว ก็บรรลุเป้าหมาย ไอ้ผู้ชายหน้าไหนมาเหล่ ว่าที่คู่ชีวิตไอ้เวคนนี้ละก็ จะเจอดีแน่นอน ผมคิดพร้อมทั้งส่งสายตาพิฆาตไปรอบๆ น้องทีเป็นของผมคนเดียว และนับจากนี้ น้องทีบอกลาตลาดนัดได้เลย อดมาแน่ๆ

ที่จริง ที่นี่ก็น่าเดิน นอกจากสินค้าที่มีแล้วยังมีร้านอาหาร และที่จอดรถไว้ให้บริการลูกค้าด้วยถือว่า สะดวกมากๆ

“พี่เว นี่ทีให้ เป็นพวงกุญแจรูปนกกางปีกทำด้วยโลหะ เล็กน้อยๆ จากใจผม นกนี้แทนตัวผมที่เป็นคนสนิทที่จะติดตามพี่ไปทุกๆที่ครับ”

ผมพูดไม่ออก ได้แต่จูบมือน้องแทนคำขอบคุณ วันนี้เป็นวันดีอีกวันที่ใจน้องใกล้ผมมากขึ้น ผมมีความหวังเพิ่มขึ้นแล้วใช่ไหมครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #56 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:09

    คู่ชีวิตของพี่เวเขา

    #56
    0
  2. #22 ZEHEL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:51

    ไม่มีหรอกความหวังนะ.......


    มันเกินคำว่าหวังไปนานแล้วครัช

    #22
    0