ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,954 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    79

    Overall
    12,954

ตอนที่ 28 : พยาบาลของพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

วันนี้ตัด NC เยอะเลยลงให้ 2 ตอน นะคะ

หลังจากที่ผมกับน้องโดนยา ก็กะว่าจะไปเล่นงานเอาคืน เหมกับซอล แต่พอรู้เรื่องนั้นเข้า ผมกับเมียก็เอาเรื่องไม่ลงจริงๆ และน้องที อาการไม่แย่อย่างที่คิดผมแอบดีใจที่เมียรับความรักอันหนักหน่วงของผมไหว มันทำให้เติมเต็ม และมีความสุข จนอยากขอบคุณ เหม ซอลเลยทีเดียว และวันนี้ ตามธรรมดา คนหล่อกล้ามแน่นอย่างผมตื่นเช้ามาก่อนจะเข้าไปนอนอีกรอบ ผมก็ลุกไปออกกำลังกายที่ห้องฟิตเนสตามปกติ ร่างกายเหนื่อยและได้เหงื่อ ผมฟิตและเฟิร์มไว้ เมียสวยใสอย่างน้องทีจะได้ไม่ทิ้งพี่เวไปไหน

“จุ๊บ ตื่นแล้วหรือครับ คนดี”

“เอ๊ะ พี่เว ทำไมตัวร้อนผิดปกติ” เมียถามพร้อมกับนำหลังมือนุ่มนิ่มมาแตะที่หน้าผากผม

“คนดี พี่รู้สึกว่า มีไข้”

“ไปหาหมอไหมครับ พี่”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่แข็งแรง เดี๋ยวนอนพักสักครู่ก็หายครับ คนดีไปเรียนได้เลยครับ”

“งั้นขึ้นไปนอนบนเตียงเร็วๆ ครับ”

ผ่านไป 1 ชั่วโมง “พี่เวตื่นครับ ตื่นเร็วๆ”

“ที่รัก ทำไม ไม่ไปเรียนละครับ ขอพี่นอนพักอีกได้ไหมครับ”

“ไม่ได้ครับ ไปหาหมอกันด่วนเลยครับ ดีที่ผมไม่ไปเรียน ดูนี่สิครับ”

“เฮ้ยยอะไรเนี่ยย” ผมนอนพักผ่อนไป 1 ชั่วโมง ตื่นขึ้นมา เจอตุ่มใสๆๆ ขึ้นที่ท้องแขน

“ตัวอะไรกัดพี่ แน่ๆ”

“ใช่ ที่ไหนครับ นกใหญ่  ที่กล้ามท้องก็มีตุ่มอีกหลายเม็ด ไปหาหมอกันเถอะครับ ผมเตรียมเสื้อผ้าให้แล้วครับ” ระหว่างที่ผมแต่งตัว ก็เริ่มมีตุ่มน้ำใสๆ ขึ้นตามตัวมาอีก 2 ตุ่ม และตามเสต็ปเลยคือ ผมคันเล็กน้อย

“พี่หมอ พี่เว เป็น “อีสุกอีใส” ใช่ไหมครับ” ทันทีที่หมอเห็นตุ่มน้ำที่ท้องแขนก็ของบอก

ใช่ครับ คุณที” ตุ่มมันใหญ่และใสมากจริงๆ เหมือนหยดน้ำเกาะตามตัวแม่งเอ้ยยยแพรวพราวทีเดียว มาเป็นตอนแก่ทำไมวะ

“ผมว่าแล้ว เลยรีบพามาหาพี่หมอ”

“ผมฉีดวัคซีนไว้ครับ คุณหมอตอนเด็ก” ผมฝืนตอบหมอ แม้ผมจะนอนหมดสภาพบนเตียง

“ใช่ครับ คุณเวนไตย แต่อยู่ได้ แค่ 20 ปี นี่คงเพิ่งหมดอายุ” แหมเพิ่งหมดวัคซีน มึงก็เล่นกูเลยนะ ถ้าเป็นคน กูจะยิงให้พรุนเชียว

“หมายความว่า ผมต้องฉีดกระตุ้น”

“ใช่แล้วครับ ดังนั้น ใครฉีดวัคซีน ตอนเด็ก ก็อย่าลืมไปกระตุ้นกันนะครับอย่างเช่น คุณที แล้วก็หมออยากจะบอกให้ทราบเพิ่มเติมก็คือ โรคนี้ถึงเคยเป็นแล้วก็เป็นได้อีกนะครับ คุณที คุณเว แต่โอกาสจะเป็นได้ยากกว่าเดิม เท่านั้นเอง อย่าได้วางใจไป บางคนเป็นเบิ้ลทั้งตอนเด็ก ตอนโตก็มีครับ คุณเวนไตย” หมอให้ความรู้ผมกับเมียเพิ่มเติม สิ่งที่หมอได้ให้คำแนะนำมาคือ

“คุณเวนไตย ควรหยุดงานและพักรักษาตัว 1 อาทิตย์ครับ”

“7 วันเลยเหรอครับ แย่เลย ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้”

“อย่าคิดมาเลย พี่เว ที ว่า ใครๆ เค้าก็เป็นกันครับ” เมียพยายามให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย และยอมรับคนหน้าใส จับมือผมไว้พร้อมยิ้มปลอบใจ

“ใช่ครับ โรคนี้เป็นโรคที่เกิดจาก ไวรัสครับ  ลอยอยู่ในอากาศครับ ทุกคนมีโอกาสเป็นได้ ไม่ว่าจะปฏิบัติตัวอย่างไรก็ตาม โอกาสมากน้อย มันแล้วแต่ดวงเท่านั้นเอง สำหรับโรคนี้จะให้ความรู้สึก”

“แย่มากๆ” หมอยังพูดไม่จบผมพูดต่อ

“ใช่ครับ สำหรับผู้ใหญ่วัยโตแล้ว ไม่ใช่เพราะอาการป่วยมันหนักหนาอะไรมากมาย แต่ แผลเป็นตะหากที่มันทิ้งไว้ให้กับชีวิตอย่างยาวนาน”

“พี่หมอครับ เพื่อนทีที่อยู่ชลบุรีเป็นเมื่อปีที่แล้วกินยาแผนโบราณเห่อขึ้นเต็มตัวเลย

“อย่าแช่ อย่ากินครับ คุณที โอเคว่ามันเป็นยาแผนโบราณ และคนก็ใช้มันมากันนาน แต่ผลของยาประเภทนี้ไม่ดี”

“ยังไงครับพี่หมอ” เมียซักหมอละเอียดสงสัยอยากดูแลผมอย่างถูกต้องนกน้อยคนดี พี่เวเป็นปลื้ม

ทำให้ตุ่มมันขึ้นเยอะขึ้น เห่อขึ้นทำให้ดูแลรักษาตัวเองยากขึ้น มีโอกาสเกิดแผลเป็น ก็มากขึ้นด้วยเช่นกัน”

“แล้วผมควรดูแลพี่เวยังไง เพราะไม่ยอมนอนโรงพยาบาลแน่” น้องทีรู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครแตะตัว แม้แต่พยาบาล

“รักษาตัว ทำกิจวัตรปกติครับอาบน้ำได้ ต้องรักษาความสะอาดมากขึ้นกว่าเดิม เสื้อผ้าเปลี่ยนบ่อยๆ ผ้าปูที่นอน ผ้าเช็ดตัวก็เปลี่ยนด้วย”

“ที่สำคัญ ห้ามบีบตุ่ม เจาะตุ่ม มันจะอักเสบและเป็นหนักไปใหญ่”

“แต่ถ้าแตกไปแล้ว คือแบบอาจ โดยไม่ตั้งใจอ่ะครับ” คือก่อนมานี่ ผมเผลอใส่เสื้อแรงแตกไปสดๆ สองเม็ดเมียผมเห็นคาตา

“ถ้าอย่างนั้น ก็ทำความสะอาดแผลทั่วไป สิ่งสำคัญครับคุณที คือจำเป็นต้องระวังไม่ให้ติดเชื้อ”

“แล้วอย่างผมดูแลพี่เวเอง ได้ใช่ไหมครับ ผมอยากดูแลเอง” แม้ผมจะเบลอๆ อยู่บนเตียงพอได้ยินเมียพูด ที่หูแต่กลับรู้สึกอบอุ่นมาถึงใจ โชคดีแค่ไหนที่ได้น้องทีคนดีมาเป็นคู่ชีวิต

“ได้แน่นอนร้อยเปอร์เซนต์ครับ  อีสุกอีใสเป็นโรคที่หายได้เองครับ ยาที่ให้มาก็เป็นยารักษาตามอาการ มีไข้ก็ ยาลดไข้คันก็ ยาแก้แพ้ครับ ส่วนที่มีเพิ่มมาสำหรับรุ่นใหญ่ก็จะมียา ต้านไวรัสมาให้อีก 1 แพค ทานทุก 4 ชม.”

“ครับๆๆ มันจะช่วยให้พี่เวหายได้ เลยไหมครับ” เมียผมถามเพิ่ม เพราะเป็นห่วงผมมาก อยากให้หายไวไว เพราะเข้าใจว่า ผมเป็นห่วงงาน หมออธิบายให้ฟังอีกอย่างใจดีว่า

มันคงไม่ช่วย ทำให้คุณเวนไตยหายเลยได้หรอกนะครับ แต่เป็นการต้านไม่ให้มันออกมาเยอะมากเกินไปกว่าที่ควรจะเป็น

“ทำไมเหรอครับ มันจะแย่ไปเรื่อยๆ เหรอครับ”

“ต้องดูแลให้ดี ผมขอเรียนคุณทีตามตรงเลยครับว่าอี สุกอีใสในผู้ใหญ่ อาการจะแรงกว่าในเด็กครับ”

หลังจากหมอดูอาการแล้ว เมียผมก็พาผมกลับบ้านพร้อมพูดปลอบใจผม

“ช่วงระยะสี่วันแรก พี่เวอาจลำบาก แต่ทีจะอยู่ข้างๆ นะ”

“พี่อยากให้ทีแยกอยู่กับพี่ เพราะโรคนี้มันติดกันได้”

“สำหรับพี่เวแล้ว ทีเป็นใคร ไหนพี่ตอบผมซิ”

“สำหรับพี่ ทีเป็นคู่ชีวิต”

“ใช่คู่ชีวิตอย่างที ก็คือคนคนที่อยู่ข้างๆ พี่เวผัวหล่อผัวรวยผัวแสนดีคนนี้ ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ ผมอยากที่จะเป็นคนที่ร้องไห้ และหัวเราะไปด้วยกันกับพี่นะครับผมรับได้ ทั้งข้อดี ทั้งข้อเสีย ที่สำคัญ พี่เวเป็นคู่ชีวิตที เป็นขวัญเป็นกำลังใจและแบ่งตังค์ให้ผมใช้สม่ำเสมอ 555.” เมียพยายามชวนผมหัวเราะ

 

“แต่น้องทีครับ”

“ไม่ต้องมีแต่ พี่เว ผมขอถามกลับกัน ถ้าเป็นทีป่วยเนี่ย พี่เวจะทำยังไง”

“พี่จะรัก ดูแล เอาใจใส่ อยู่ใกล้ๆ เป็นกำลังใจ ไม่หนีไปไหนเลยครับ”

“นั่นแหละสามี มันก็คือคำตอบของทีเช่นกัน พักผ่อนนะครับ”

เวลาสี่วันที่ทรมานของผมได้เริ่มต้นขึ้น วันแรกเป็นวันที่เรียกว่า คันมาเยี่ยมมาเยือน ตอนนอนมีอาการคันตามตัวยุบยิบ เหมือนมดกัด เช้าขึ้นมาที่น่าสนุกปนเศร้าก็คือ ตุ่มเล็กตุ่มน้อยจะขึ้นตามตัว รวมทั้งใบหน้าคมๆ ของผมด้วย พอเริ่มวันที่สอง ตุ่มเริ่มมารวมกันแบบไม่ได้นัดหมาย เป็นหมู่เป็นฝูงมากๆๆๆ มากขึ้น ขึ้นที่หน้า หลังหู ตามไรผม ทุกตารางนิ้ว ส่วนระดับความคันยังพอๆ กับวันที่ผ่านมา

รุ่งเช้า ผมมีตุ่มมีลามไปเพิ่มที่ขาเล็กน้อย แย่ที่สุดก็อยู่ที่ตอนนอนครับ เพราะตุ่มขึ้นหลังหัว ทำให้ผมนอนหนุนหมอนได้ลำบากมากทีเดียว ดังนั้น ทั้งคืนผมไม่เคยได้สัมผัสกับคำว่า นอนหลับสนิทจริงๆ เลยสักที นอกจากนี้ก็ยังปวดหัวกลัวนอนดิ้นจนตุ่มแตกก็กลัว

“ใจเย็นนะครับ พี่เว ผ่านคืนนี้ไปก็จะดีขึ้น สู้นะครับ สุดหล่อของเมีย ฟอดดดด” น้องเค้ามาหอมมาให้กำลังใจ แม้ว่าหนังหน้าผม ตอนนี้จะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่หลังจากคืนนั้น ตุ่มเล็กๆ ก็เริ่มๆ หายไปครับ ทีละเล็ก ทีละน้อย แต่ที่ตามมาคือ เป็นผื่นแดงๆ และมีสะเก็ดอยู่ตรงกลางแทน ตุ่มใสๆ ใหญ่ๆ โตๆ เริ่มเห็นได้ว่า มันแห้งลง ผมหวังว่า มันคงจะจากผมไปในเร็ววัน และเช้าวันนี้เป็นวันที่พีคสุดๆ ยังคงปวดหัวและนอนได้ไม่สนิท แต่ก็นอนได้มากขึ้นครับ ล่าสุด มีตุ่มใหญ่ๆ ที่ยุบไปแล้วเหมือนกัน มีตุ่มใสๆ อยู่ไม่มากแล้ว

“เย้ พี่เวดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วเดี๋ยวก็หายนอกจากเป็นกำลังใจ น้องที ยังดูแลผมดีมากๆ ดีใจที่ผมเลือกที่จะฝากชีวิตไว้กับคนไม่ผิด นกน้อยช่วยจัดระเบียบการทานอาหาร ทานยา และยังจัดเมนูให้ผมทาน แต่ของมีประโยชน์ พูดบ่อยๆ ว่า

“พี่เวครับ ผักทานเยอะๆ ทานยาให้ตรงเวลานะครับ ทีเตรียมไว้ให้แล้วโดยเฉพาะยาต้านไวรัส”

“พี่เวครับ  หกโมงแล้วครับ ตื่นมาทานยาเช้าเถอะครับ”

“นกใหญ่ คนดี ลุกขึ้นมาทำอะไรบ้างดีกว่าครับ นอนเยอะไปมันจะซมไข้ มันจะหายช้ากว่าเดิม นะครับ เมียเป็นห่วง”

นี่คือตัวอย่างเสียงของความรักความใส่ใจไม่ว่าจะอะไรเล็กน้อยเกี่ยวกับผมทีไม่เคยมองข้าม

“พี่เว ที เตรียมเสื้อแบบติดกระดุมก็เอามาให้ใส่นะครับ ใส่เสื้อยืด มันจะโดนตุ่มแตก ตรงหน้าผาก ตอนใส่เอาได้นะครับ “

ถ้าน้องรู้ว่า เมื่อเช้า มันแตกไปหลายอัน ผมคงโดนต่อว่าแน่ๆ และยังมีสิ่งที่ทำให้ผมซึ้งใจประทับใจน้ำตาจะไหล น้องทีอาบน้ำให้ผมพร้อมสระผมให้ทุกวันเลย มีความสุข เพราะน้องใช้มือนุ่มๆ แต่อาบเบาๆ สระผมเบาๆ ไม่เกา ไม่ขัดช่วยผมใช้มือ ลูบๆ เอาและใช้แชมพูเด็กกลิ่นหอมไกลไป สามหมื่นกิโลเมตร

“ผมจะทำเบาๆ นะพี่ เพราะผิวหนังตอนนี้ค่อนข้างอ่อนแอ สบู่เด็กเนี่ย ที ช้อบบบชอบละ พี่เว ใช้แล้วสบายใจสุดแล้ว พี่เวสบายใจได้ มันจะไม่ไประเบิดตุ่มเอา ผัวจ๋าทีขอเป็นกำลังใจสำหรับมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ผู้ที่ป่วยอยู่ตอนนี้ สู้ๆ นะครับจุ๊บๆๆๆๆ” น้องพรมจูบทั่วใบหน้าอย่างไม่นึกรังเกียจ

“อย่าครับที เดี๋ยวติดพี่”

“พี่จะให้ทีถอยไปไหน พี่แค่ป่วยเล็กๆ น้อยๆ ทีต้องหัดปรนนิบัติดูแลกันและกันไว้ เราจะแก่ไปด้วยกัน ถึงเวลานั้น เรามีร่างกายไม่แข็งแรงเท่าเดิม ยิ่งต้องเพิ่มความใส่ใจ ทีจะได้เรียนรู้แล้วฝึกไว้”

“แต่มันลำบาก และทีหนักแย่เลยทั้งเรียนให้ดี และดูแลพี่ด้วย”

 

“พี่เว ทีทำด้วยความรัก มันจะไปหนักได้อย่างไร คิดในแง่ดีหลายวันมานี่ทีได้มีเวลาอยู่กับพี่ตลอด ทีดีใจทุกอย่าง อยู่ที่มุมมองและความคิด มันไม่ใช่วิกฤติแต่มันเป็นโอกาสสำหรับที ไม่เอานะครับ สามี อย่าร้องไห้ ทีจะร้องไปด้วย” ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า น้ำตาไหลมาตอนไหน ซึ้งใจเมียที่ดูแล แม้ตอนนี้ผมไม่หล่อ ไม่มีสภาพความแข็งแรงอะไร ไม่เหลือมาดมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่เลยสักนิด

“ขอบคุณมากครับที พี่หายดีเมื่อไหร่ พี่จะพาเมียไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ที่ได้สัญญาไว้นะครับ” ผมไม่มีอะไรจะให้ ผมตัดสินใจจะให้สิ่งที่มีค่าในชีวิตผมก็คือเวลากับน้องและที่ที่น้องอยากไปด้วยกันกับผม น้องยิ้มกว้าง

“ขอบคุณครับ สามี ทีอยากไปทุกที่ที่มี พี่เวไปด้วย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #47 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 22:05

    รอออออ
    #47
    0
  2. #46 112233556688 (@112233556688) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:12

    ดูแลดี
    #46
    0
  3. #45 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:47

    ขอบคุณมาก
    #45
    0