ตอนที่ 25 : คนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

“ฮัลโหล นกใหญ่ เค้าเพิ่งสอบเสร็จ ปวดดดหัวมากกก”

“พยายามได้ดีมากกก พี่ประชุมคงกลับดึก แต่พี่จองร้านหรูให้ไปกินเค้กเป็นรางวัล ดีไหม จะได้อารมณ์ดี”

“นี่ไงล่ะ ผัวตัวอย่างของที แล้วงี้จะไปไหนรอด”

“เดี๋ยวริวจะพาไป ไกลสักหน่อยนะ แล้วอย่าลืมเอาขนมกลับมาให้พี่ทานเป็นอาหารเช้าด้วย พี่ไม่ได้ทานมานานมากแล้ว”

“ครับ คนดี ที จะไม่ลืมเด็ดขาดด” ไม่นานริวก็มารับแล้วก็พามาร้านเค้กที่ว่าค่อนข้างไกลเข้าไปในอาณาเขตสวนมะพร้าว แล้วก็พบบ้านยุโรปหรูอยู่กลางสวนบ้านตกแต่งหรูหราอลังการดาวล้านดวงมากๆๆๆ เดินเข้าตั้งแต่ห้องรับแขกที่ตกแต่งในสไตล์คลาสสิก ผมเห็นเป็นเฟอร์นิเจอร์หลุยส์เป็นหลัก มองไปทางไหนก็เห็นสีทองเป็นสีหลัก ทำให้บ้านออกมางดงาม ถูกใจผมมากกสวยเหมือนบ้านของพี่เวเลย แต่ที่นี่หรูหราแฝงไปด้วยความอบอุ่นกว่า ส่วนบริเวณโถงบันได ใช้กระจกบานใหญ่ ปูด้วยพรมสีแดง วอลล์เปเปอร์ด้านข้างก็เลือกลวดลายได้หรูหราเอามากๆ ผมตื่นตาตื่นใจ แม้จะอยู่กับท่านเวนไตยผัวผมมาสี่เดือนก็ยังไม่ชิน ยิ่งเมื่อห้องนี้ประกอบเข้ากับแชนเดอเลียช่อใหญ่ ยิ่งเสริมให้บ้านดูมีราคามากยิ่งขึ้น กว่าไอ้ทีจะเก็บตังค์ได้แบบนี้ คงต้องเก็บค่าขนมแล้วฝังดิน เมื่อตายพอเกิดก็มาเก็บใหม่ตายก็ฝังดินไว้อีกกี่ชาติเนี่ย แล้วผมก็ต้องตกใจ  ไหนเฮียเวแกประชุมไง มายืนหันหลังให้อยู่นี่เอง เป็นผัวเมียกันมาเกือบครึ่งปี หันหลังแค่นี้ ไอ้ทีจำด้ายยยยจะอ้อนให้ตายเลย นกยักษ์นี่ มีแผนดีนัก

“พี่เวววววว.....คนดี ไหนว่า ไม่ว่างไง ที่ร้าาาาากกกกหมับ ฟอดด” อ้อนไม่อ้อนเปล่าผมเข้าไปกอดด้านหลัง แล้วหอม แต่ก็หอมได้แค่กลางหลัง เพราะผัวผมตัวสูงใหญ่ไซส์ฝรั่ง

“มาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม ไกลหรือเปล่า”

“นะนี่ มะไม่ใช่พี่เว” ผมเกือบลืมหายใจ เพราะผู้ชายที่หันมาหน้าเหมือนพี่เว แต่ดูขรึมกว่าเล็กน้อย แต่เสียงนี่สิ กรีดหัวใจของผมเหลือเกิน เพราะไม่ใช่เสียงพี่เว แต่เป็นเสียงของคนมีอายุที่ดูไม่เข้ากับหน้า เพราะแหบกว่าพี่เว มองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มทั้งหน้าและดวงตา ตายห่าแล้ว ไอ้ที มากอดใครละ นี่ผัวยิ่งขี้หึงอยู่ด้วยซวยแล้วกู๊......ไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่มองซ้ายขวา เสือกกกกกกกถลาเข้ากอด ไอ้นิสัยนี้แก้ไม่หายสักที ไงดีเค้าเป็นใครนี่หนีดีไหมไอ้ทีเอ้ยยยย

“อ้าว สองพ่อลูก มานี่เร็ว แม่ทำเค้กเสร็จแล้ววนะ”

“พ่อ แม่เหรอ” มีสาวสวยวางเค้กชิ้นใหญ่ไว้บนโต๊ะแล้ว ก็มาจับจูงมือผมไปนั่งที่เก้าอี้ ส่วนผู้ชายใจดีหน้าเหมือนพี่เวเปี๊ยบก็เอามือประคองไหล่ให้ผมนั่งเหมือนกัน

“พอลงจากเครื่อง พ่อกับแม่ก็ตรงมานี่ ส่วนเค้กนี่ แม่เค้ารีบเข้าครัวมาทำจะได้ทัน ที่น้องทีกลับมาจากมหาลัย จะได้หายเหนื่อยทานเยอะๆ นะ แม่เค้าจะได้ดีใจ” พ่อแอบกระซิบผม เมื่อพอจะรู้ว่ารู้ว่าใครเป็นใครผมก็ตอบไป

“ครับพ่อ สวัสดีครับ พ่อ แม่ ทีขอฝากตัวด้วยนะครับ” ผมรับคำแล้วรีบชิมเค้กทันทีไม่รีรอ เพราะผมหิว

“เป็นไง / เป็นไง”

“5555 พ่อกับแม่พูดพร้อมกันเลย อร่อยมากกกกกกกกครับ พ่อ ผมชอบมากกกกกกก ครับ แม่ รสชาติของบลูเบอร์รี่เมื่ออยู่กับชีส รสเข้ากันมากๆๆๆ บลูเบอร์รี่เปรี้ยวนิดๆ ชีสรสเค็มนิด ๆเข้ากันมากเลยครับนี่ไงครับ ที ทานหมดชิ้นคนเดียวก็ไม่รู้สึกเลี่ยนเลย” ผมตอบออกไปตามที่ใจคิดผสมวิญาณตะกละไปอีกหน่อย พ่อกับแม่ยิ้มพ่อลูบหัวผม ส่วนแม่เอากระดาษเช็ดเค้กที่เลอะมุมปากให้ ผมรู้สึกอบอุ่นจนน้ำตาคลอ

“ที รู้ไหม พ่อแม่อยากมีลูกน่ารักๆ อย่างทีมากแค่ไหน มีอย่างพี่เวนไตยดูเป็นผู้ใหญ่หน้านิ่งๆ จริงจังจนแม่เหนื่อยแทน” แม่ระบายออกมาให้ผมฟังพร้อมส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

“ตอนนี้พี่เว ดีขึ้นแล้วครับแม่”

“ก็เพราะทีไงล่ะ   ของแทนใจนี่ พ่อกับแม่เต็มใจและตั้งใจให้รับขวัญสะใภ้คนดีอย่างน้องทีไงล่ะ พ่อใส่ให้นะลูก”

ผมพยักหน้าตกลงอย่างงงๆๆ พ่อบรรจงสวมสร้อยทองคำขาวล้ำค่าให้ด้านหน้าเป็นรูปแม่กับพ่อเล็กๆ ฝังเพชรเท่ๆ ด้านหลังเป็นรูปหัวใจ

“ชอบไหมลูก ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเราอย่างเป็นทางการ พ่อกับแม่อยากทำอย่างนี้มานานขอบคุณมากที่มอบความสุขให้กับเวดูแลเวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ต่อไปวันข้างหน้า พ่อกับแม่ฝากเวไว้กับทีด้วยนะ แม้ไม่ได้อยู่ใกล้ๆแต่ทีกับเวจะอยู่ในใจของพ่อกับแม่เสมอนะลูก”

“ชอบครับ ฮือๆๆ มันมีแต่ในนิยายไม่ใช่หรือครับ ที่ความรักระหว่างผู้ชาย ฮือๆ จะได้รับการยอมรับจากครอบครัวดีขนาดนี้ ฮือๆๆๆขอบคุณ ครับ ขอบคุณมาก พ่อแม่ทราบหรือยังว่าทีเป็นแค่นักศึกษาทุนธรรมดา ฮือๆ คนนึงทีมีครอบครัวเรียบง่าย ไม่ร่ำรวยอะไร ทีเลยไม่แน่ใจ ว่าทีมีอะไรดีถึงจะได้รับความรักของพ่อแม่ขนาดนี้ ฮือๆผมขอสารภาพกับพ่อแม่อันที่จริง ทีเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัว ทีรู้ว่าพ่อแม่มีพี่เวเป็นลูกคนเดียวฮือๆๆ ผมยังเห็นแก่ตัวมากๆๆ รับรักพี่เว ทำให้พ่อแม่ไม่มีทายาทต่อไป ทีเสียใจติดค้างในใจ ทีขอโทษฮือๆๆๆๆ” เพราะความดีของพ่อแม่ทำให้สิ่งที่ค้างอยู่ในใจ มันพร่างพรูออกไปพร้อมน้ำตาแห่งความเสียใจและขออภัยผมคุกเข่าลงพื้นก้มลงกราบเท้าพ่อกับแม่ที่นั่งข้างกันตรงหน้าโซฟา ขอขมาอย่างจริงใจผมอยากทำอะไรที่แสดงความขออภัยด้วยใจจริงของผม

“ที กราบเท้า ขออภัยที่ไม่หักห้ามใจ ฮือๆ แต่ทีจะไม่เลิกรักกับพี่เว ครับ เค้าคือชีวิตที ฮือๆ ชีวิตที่ที่เหลืออยู่นี้ ทีอยากใช้เคียงข้างพี่เวคนเดียวครับ ฮือๆๆ”

“ลุกขึ้นเถอะ ลูกที นี่แม่เค้าร้องไห้ตามทีแล้วเห็นไหม พ่อก็น้ำตาไหลไปด้วย พ่อกับแม่ชอบทีตั้งแต่แรกเห็น เมื่อสี่เดือนก่อน เวส่งรูปให้ดูตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไร ช่วยสร้างตึก ช่วยทำบัญชี หาคนดีเป็นคู่ชีวิตให้เหม รวมถึงขับมอเตอร์ไซต์พาเวไปเที่ยว ช่วยรับรองแขกด้วยเครื่องดื่มแสนอร่อย หรือแม้กระทั่งเป็นบาร์เทนเดอร์จำเป็นช่วยกิจการของครอบครัว ตอนนี้เงินที่ทีช่วยบริหารบางส่วน เวก็ส่งไปให้พ่อแม่ใช้เพิ่มอย่างสุขสบาย”

“ใช่จ้ะแแม่กับพ่อรักทีที่เป็นที ไม่ใช่รักที่ความดีหรือหน้าตา เพราะถ้ารักที่ความดีแวันหนึ่งเราสองคนเจอคนดีกว่าหรือหน้าตาดีกว่าก็จะเปลี่ยนใจแแต่ถ้ารักที่เป็นที ชาตินี้ก็จะมีทีรูปแบบนี้เพียงคนเดียวที่พวกเราจะรัก  หาทีไหนไม่ได้อีกแล้ว”

“ขอบคุณครับ แม่” ผมซึ้งใจกับคำบอกรักของพ่อกับแม่มากๆ เหมือนเคยรู้จักกับพวกท่านมานนานแล้ว ยังไงยังงั้นเลยทีเดียว

“ส่วนเรื่องลูก เรื่องหลาน จะมีหรือไม่ พ่อไม่ใส่ใจ แล้วแต่ทีกับเว เพราะวิทยาการมันก้าวไกล การที่จะมีลูกให้มีทั้งดีเอ็นเอของทีกับเวนั้นทำได้ไม่ยาก พ่อแม่อยู่เมืองนอกเห็นมามาก ครอบครัวเราไม่ได้ยากจนมีเงินทำได้ ขอให้ทีสบายใจไม่ต้องกังวลลูก”

“จริงสิคะ เอาที่คุณทำไว้ เอามาให้ลูกทีสิคะ”

“ได้ๆ” จากนั้นพ่อก็ลุกไปปล่อยให้อยู่กับแม่

“ที แม่ต้องขอบคุณ ที่ทีไม่รังเกียจพวกเราที่ประวัติไม่ดี เป็นพวกมาเฟีย มีคู่อริเหลืออยู่มากมาย กลับมาที่นี่แต่ละที ก็เป็นความลับ ไม่งั้นจะถูกจับตัวไป ทำให้เวลำบากใจ แต่เพราะทนอยากเห็นทีไม่ไหว เลยแอบมาดูที่มหาวิทยาลัยแล้วให้เวช่วย แต่เวบอกทีทางโทรศัพท์ไม่ได้ มันไม่ปลอดภัย หวังว่าทีคงเข้าใจพ่อกับแม่นะ”

“เข้าใจครับ เพราะตอนนี้ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน”

“มาแล้ววววน้ำ ราสเบอรี่แสนอร่อยพ่อทำเอง เพราะมีน้ำตาลจากธรรมชาติที่จะช่วยเติมความสดชื่นให้กับร่างกาย กับรสชาติที่เปรี้ยวอมหวานที่จะทำให้รู้สึกสดใส นอกจากนั้น ยังอุดมไปด้วยวิตามินเอ ที่ช่วยบำรุงสายตาที่เหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสือสอบด้วยนะลูก พูดแล้วจะหาว่าคุย” พ่ออธิบายเหมือนโฆษณาขายสินค้ายังไงยังงั้น

“ขอบคุณครับ พ่อ” สามคนเราหันไป เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของใครเข้ามา

“สวัสดีครับ พ่อกับแม่” พ่อแม่รับไหว้พี่เว ผมดีใจ ปกติจะกระโดดอ้อนคุณเวนไตย แต่ตอนนี้เกรงใจพ่อแม่สามี

“ว่าไง คนดี มีพ่อแม่ใหม่ ไม่ทักผัวเลยนะ”

“พี่เวพูดได้ไง อายพ่อแม่บ้างไหม แล้วไหนว่ามีประชุมล่ะครับ”

“ให้ลูกสะใภ้มาทำคะแนนคนเดียวได้ไง ชอบใจไหมครับ คุณแม่ เด็กขี้แยคนนี้นี่คงร้องไห้จนตาแดงสินะ นี่เรียนวิศวะโยธาจริงๆ หรือเปล่านี่คุณ ทวิช คนดีของพี่”

“แม่ครับ พี่เวล้อทีครับ”

“เว นี่เปลี่ยนไปจากทุกที เงียบขรึมรู้จักแกล้งน้องด้วยเหรอนี่ แม่ดีใจจริงๆ”

“อ้าวๆๆ นั่นพูดชมลูกแล้ว ทำไมร้องไห้ล่ะคุณ” พ่อแอบยิ้มปลื้มใจแล้วเดินไปกอดแม่

“ทุกคนครับ ผมซื้ออาหารมาจากภัตตาคารที่ทุกคนชอบมาด้วย พ่อแม่จะได้ทานอาหารไทยอร่อยๆ ไป ที คนดีช่วยพี่เทกับข้าวได้ไหม ที่นี่ไม่มีแม่บ้านช่วยเพราะพวกเรามากะทันหันและเป็นความลับ”

“ได้สิครับ พี่”

“พ่อ แม่ นั่งรอพวกเราสักครู่นะครับ” วันนี้ผมที่เป็นลูกสะใภ้ดีใจที่เห็นครอบครัวมีแต่รอยยิ้มนั่งทานอาหารกัน

“เวนอนค้างที่นี่เถอะนะ แม่ขอร้อง แม่อยากคุยกับน้องที”

“ช่ายเจ้าเว พ่อก็อยากกอดน้องทีอีก”

“อะไรครับ พ่อมากอดเมียผมตั้งแต่เมื่อไหร่ คนดีบอกพี่มาสิ”

“พ่ออ่ะ งานเข้าทีเลย ใจเย็นครับพี่ ก็ทีเข้าใจผิดเห็นแค่ข้างหลัง เลยดีใจคิดว่าพี่ มาเซอร์ไพร้ส์กระโดดกอดพ่อไปเต็มๆ เลย”

“โถน่าสงสาร”

“สงสารที ใช่ไหมพี่เว”

“พี่สงสารพ่อเลย เพราะพี่เคยโดนวิ่งเข้ามากระโดดกอดบ่อยๆ”

“พี่เวอ่ะ นอนคนเดียวเลยคืนนี้”

“โธ่ คนดี พี่ล้อเล่นนนน” แล้วพวกเราก็หัวเราะพร้อมกันถือเป็นวันแห่งความสุขของเราอีกวันนึงจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #42 112233556688 (@112233556688) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:06

    หายไปเลยอ่ะ
    #42
    0
  2. #41 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:08

    ขอบคุณ
    #41
    0
  3. #40 7star_8-lin (@preciousstar) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 05:35

    น่ารักอบอุ่น ทั้งครอบครัวของพี่เวและทีเลยอ่ะ

    #40
    0