ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,948 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    73

    Overall
    12,948

ตอนที่ 15 : ยิ่งกว่าคิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    27 ก.พ. 62

วันนี้ตัด NC เยอะเลยลงให้ 2 ตอน นะคะ14 กับ 15 ค่ะ

 

หลังที่ผมให้รางวัลพี่เวแล้ว ไม่นึกว่าพวกมาเฟียจะมีคอนเซ็บแบบหนังจีนคือ มีบุญคุณต้องตอบแทน พี่เค้าเลยจัดชุดใหญ่ให้ผม แต่ละท่า ตั้งแต่พื้นฐานจน ผมใจจะขาด จากนั้นก็จับผมพลิกไปมาทั้งคืน ผมทั้งตื่นเต้นแปลกใหม่เสียวสลับกันไป ไม่รู้จะรู้สึกอะไรก่อนดี จิตกระเจิดกระเจิงไปหมด จน ผมหมดแรง

“นกใหญ่ ทีไม่ไหวแล้วนะ”

“อีกรอบเดียว คนดี มามีความสุขด้วยกันนะ”

“จะอีกรอบก็ได้ แต่ทีมีเรื่องขอ แต่ไม่บอกว่าเรื่องอะไร แต่นกใหญ่ต้องรับปากเมียก่อน” นี่คือลูกอ้อนพร้อมยิ้มไม้ตายอีก 1 ที

“ได้ครับ คนดี นกน้อยของพี่” เสร็จไอ้ทีแล้ว พี่นกใหญ่ตกหลุมจนได้ ขณะที่ผมดีใจที่ทำให้พี่เวรับปากได้ สุดท้ายพี่มาเฟียก็จับผมกินทั้งคืน

รุ่งเช้า ผมก็เข้ามากอดพี่เว

“พี่เว.....”

“ครับ เมียจ๋า”

“ที่บอกว่าจะขอ ก็คือ ขอหยุดงาน 7 วันไปกับเพื่อนๆ ไปสอนหนังสือเด็กด้อยโอกาสบนดอยได้ไหมครับ”

“ไปตั้ง 7 วัน ทีไม่คิดถึงพี่บ้างเหรอ”

“คิดถึงครับ พี่ แต่ทีเช็คตารางดูแล้ว อาทิตย์นั้น พี่ก็ต้องไปดูสาขาที่พัทยา เราคงไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน”

“ได้ครับ นกน้อย พี่รับปาก แต่ต้องสัญญาว่า กลับมาต้องไปทำงานพิเศษกับพี่ ที่ผับ วี  ของเรานะครับ แล้วดูแลตัวเองให้ดี ห่างกันคราวนี้ทีจะได้รู้ว่า ที ก็คิดถึงพี่เหมือนกัน พี่มั่นใจ

และแล้วก็ถึงวันที่ทำบุญกับเด็กๆ บนดอยไปเป็นครูอาสาทีเชียงใหม่ พร้อมทั้งนำเงินที่ได้จากการถ่ายแบบของเจ้าเคกับพี่คีมามอบให้นักเรียนและแบ่งเป็นทุนการศึกษา ผมอยากไปเป็นครู เพราะผมรู้ว่า เด็กด้อยโอกาสกว่าผมมีมาก  พวกเราไปกันเกือบ 20 คน รวมทั้งพวกผมแก๊งค์เสียงดนตรี โด เร มี ฟา ซอล ลา ที แฟนคลับส่วนตัวของพี่คี ตอนนี้ผมสนิทกับพี่ เพราะปรึกษาเรื่องแฟนมาเฟียของผมบ่อยๆ รวมทั้งเรื่องรางวัลด้วย เวลาที่พี่เวได้รางวัล พี่เวฟินกระจายไปไหนไม่รอด รักผมอีกเท่าตัว พี่คีสอนให้ทำแบบนี้ เพราะเราเป็นผู้ชายด้วยกัน ถ้าไม่มีออดอ้อนเอาใจกันบ้าง จะขาดสีสันของชีวิตคู่ พี่คีสอนผมอย่างนั้น เพราะอยากให้พวกเราทั้งคู่รักกันไปนานๆ

แทบจะหมดแรง หลังพวกเราลงจากเครื่องบินแล้วก็นั่งรถออกจากเชียงใหม่เป็นร้อยๆ กิโล พวกเราก็มาถึงชุมชนชาวไทยภูเขา เป็นหมู่บ้านที่อยู่ในหุบเขา มีภูเขาล้อมรอบเต็มไปหมดเขียวสดชื่น แต่......ในความโชคดี มีความโชคร้ายภูเขาเยอะเยี่ยงนี้ ลืมไปเลยเรื่องสัญญาณโทรศัพท์ ทำให้ไม่มีสัญญาณเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอ้าก.......พี่เว ผมติดต่อพี่เวไม่ได้ ทำไงดีไม่ได้มีสามีพกมาด้วยเหมือนอาจารย์คิรากรคนสวย คิดถึงตายแน่ๆ ผมมาอยู่นี่ 7 วัน จะคิดถึงกันบ้างไหมน้าาา นกใหญ่

พอมาถึงหมู่บ้าน ก็มีพ่อหลวงมาต้อนรับเรา ก็ประมาณผู้ใหญ่บ้านแถวบ้านเรา พวกเราเดินตามพ่อหลวงไปยังที่พักของเรา

“พ่อหลวงครับ ที่พักอยู่ไกลไหมครับ” พี่คีในนามหัวหน้าคณะถามขึ้นเพราะทุกคนเดินจนเหนื่อยแล้ว

“ม่ะไก ที่พ๊ะม่ะไก” เสียงซาวด์แทร็คแบบชาวไทยภูเขาแท้น่ารัก เล่นเอาพวกเราอมยิ้มกันทุกคน แต่แทบจะยิ้มไม่ออก เพราะเลยเข้ามาหน่อยมีตัวทากกระโดดเกาะพวกเราเดินไปในป่า รกๆ มากๆ บรรยากาศสดชื่นปนเย็นยะเยือกๆ เดินจนเหนื่อย  สลับกับตกใจตัวทากไปตลอดทางทั้งคณะเลยทีเดียว และแล้วก็มาถึงที่พักที่มีเด็กๆ ที่จะมาเรียนหนังสือ โอ้โห้....หน้าตาน่ารักแก้มใสเป็นธรรมชาติทุกคนเลยเด็กๆ เยอะเลยที่นี่ลูกดกแฮะ สงสัยต้องแอบสอนเรื่องการคุมกำเนิดแล้วละ

“คุมะแร้ คุมะแร้” เด็กๆดีใจที่ครูมา

“พวกครูมาแล้วนะครับ พรุ่งนี้อย่าลืมมาเรียนกันนะครับ” พี่คีพูดพร้อมยิ้มกับทุกคน แต่ดูเหมือนเด็กๆ จะจ้องหน้าพี่คี จนผมตกใจแล้ว เค้าจะพูดเป็นภาษากะเหรี่ยงแล้วมองหน้ากันไปมาฟังแล้วแบบทั้คณะงงมาก พี่คีบอกว่า เข้าใจหัวอกลูกศิษย์พี่ที่ฟังภาษาอังกฤษเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย จากที่เพิ่งทราบชาวบ้านส่วนใหญ่จะพูดหรือฟังภาษาไทยไม่ค่อยเข้าใจ

“แว่หน่อ เง”

“เด็กอีกกลุ่มตรงนั้นพูดกับพี่คีแบบนี้ ครับพ่อหลวง แปลว่าอะไรครับ” พี่คีถามผู้ใหญ่บ้าน แกก็พยายามบอกมาว่า เด็กกะเหรี่ยง เรียกพี่เค้าว่า แว่หน่อ แปลว่า พี่สาว ส่วน เง แปลว่าสวย ทุกคนรวมถึงผมไอ้ที พอได้ยินก็หัวเราะ ส่วนพี่คีน่าสงสารมาถึงที่นี่ ยังโดนเข้าใจผิดอีก ก็พี่เค้าสวยจริงๆ เจอกันครั้งแรกพวกผม 7 คน ถึงกับแย่งกันจีบพี่คีเลยทีเดียว

“ที่รักครับ เอ่ออย่าลืมนอนข้างๆ เคนะ คืนนี้” แน่ะไอ้เคไอ้คนหลงเมีย มันแอบมากระซิบข้างหูพี่คี

“นี่!ไอ้หมาเค เตือนก่อนเลยนะว่า อย่าทำอะไรรุ่มร่ามที่นี่อายผีสางเทวดากลางป่ากลางเขา” พี่คีก็รีบตอบไปเหมือนกัน ผมแกล้งทำไม่ได้ยิน เพราะกลัวพี่คีอาย เฮ้ออ เห็นอย่างนี้คิดถึงพี่เว ป่านนี้จะทำอะไรอยู่น้าาาาา

“โธ่ที่รัก ถ้าชาวบ้านแถบนี้ เค้าอายผีสางเทวดา แล้ เด็กๆ น่ารักพวกนี้มาจากไหน อีกอย่างนอนบ้านเดียวกัน เรียงกันเป็นแก้งค์ลูกหมูแบบนี้ พี่คีจะเสร็จผมได้ยังไง” นั่นไง ไอ้เคมันคิดแบบเดียวกับผมเลย สมเป็นเพื่อนกัน 5555

“ใครจะไปรู้ คนอะไรหื่นได้ทุกวัน แถมหลายรอบ ดีนะ ที่พี่ไม่ตามใจ ไม่งั้น งานก็ไม่มีแรงจะทำ” ห๊ะไอ้เคกับพี่เวก็เป็นเหมือนกันหรือนี่ ไอ้พวกหื่น เอ๊ยยยย สงสารพี่คี และก็ตัวเองด้วยว่ะ

“ก็สวย เซ็กซี่ ขยี้ใจ เคขนาดนี้ ใครจะไปอดใจไหว” ดูไอ้เค ไอ้หน้าหมา กล้าหยอดเมีย แล้วตวัดสายตามาทางผม เออตอนนี้ ผมมีผัวแล้วมันก็ยังไม่วายกันท่า

“ไปเลยที่พูด เมื่อครู่นี้ พี่หรือโคโยตี้กันแน่” ใช่ครับพี่คี ณ จุดๆ นี้ ผมเห็นด้วยหนักมากกก จากนั้น เราทั้งกลุ่มก็พักผ่อน พอตอนเย็นๆ พวกเราก็ต้องไปอาบน้ำ แต่ก็ต้องแปลกใจที่ไม่มีที่อาบน้ำ ส่วนใหญ่เค้าก็จะไปอาบน้ำในลำธารที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน พอได้ยิน พวกเราก็เลยยกขบวนกันไปอาบน้ำ ผมชอบนะ เพราะผมเคยหนีพ่อ ไปเล่นน้ำกลับมาโดนทำโทษซะขาลายเลย

“พี่คีอาบกับผมไหม ผมมีครีมอาบน้ำเด็กลิ่นหอมอ่อนๆ มาเผื่อพี่ด้วย ผมรู้ว่าพี่ชอบเหมือนผม เลยเอามาให้” ผมเอ่ยปากชวนออกไปการอยู่ใกล้ๆ พี่คีหรือมีอะไรให้พี่เค้า มันก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่ง ตอนนี้ผมรักพี่คีเหมือนพี่น้อง

“ขอบใจนะที ว่าแต่เรื่องนั้นที่พี่แนะนำ ทีได้ทำไหม” พี่คีเห็นปลอดคนแอบมากระแซะถามผม

“พี่คีอ่ะ......เอาดีๆ ผมนี่เขินมากกก”

ผมบอกพี่คีออกไปแบบอายๆ แค่พอนึกว่า พี่คีเคยทำให้ไอ้เคแล้ว ผมคิดตามยิ่งเขิน โธ่ไอ้ทีคิดถึงผัวอีกแล้ว

“ตกลงว่า ไม่ได้ทำสินะ เพราะเขิน” พี่คีแกล้งโยนหินถามทางแบบเดาสุ่ม

“เปล่า ผมกลัวพี่จะเสียน้ำใจที่สอนให้ ผมทั้งศึกษาในวีดีโอ และอ่านเพิ่มอีก จัดให้ผัวไปแบบเน้นๆ “ ผมพูดพร้อมทำหน้าเซ็งให้พี่คีเห็น

“แล้วเป็นไง คุณเวนไตยไม่ชอบเหรอ ถึงทำหน้าแบบนี้” พี่คีเริ่มไม่สบายใจฟังได้จากน้ำเสียง

“ไม่ชอบอะไร เล่นจัดชุดใหญ่กลับมา ทั้งลดทั้งแลกทั้งแจกทั้งแถม จนผมจมเตียงแทบลุกไม่ได้” ไม่มีอายแล้วผม ตรงๆ เลยแล้วกัน

“โห....พี่ไม่นึกว่า คนเย็นชาหน้าตานิ่ง ที่จริงก็แอบร้อนแรง” พี่คีทำสีหน้าพร้อมทำน้ำเสียงประหลาดใจ

“ผมเองก็เข้าใจอย่างงั้น ที่ไหนได้ ขี้งอน ขี้อ้อนยังกับเด็กๆ “ ผมบอกนิสัยส่วนตัวผัวผมไป พี่คีจะได้ไม่กลัว

“จริงดิ พี่นึกหน้าไม่ออก ถ้าเป็นหมาเค ก็ว่าไปอย่าง” พี่คีหัวเราะออกมาเบาๆ

“อะแฮ่มหลบมานินทาผัวอยู่ตรงนี้นี่เอง พี่คีครับ ผมให้อาบน้ำกลางแจ้งแบบนี้ได้ แต่ห้ามถอดเสื้อ” นี่มาแล้วครับ ไอ้เค ไอ้ตัวขัดคอ

                “ได้ไง ทริปนี้ มีผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น อย่าคิดมาก ใส่เสื้อคนเดียว มันแปลกๆ นะ” พี่คีบอกสามีที่อ่อนกว่าออกไป

“ใช่ ไอ้เค ไอ้ขี้หวง กูว่าจะแอบเหล่พี่คีหน่อย มึงนี่มัน” ผมแกล้งแหย่ ไอ้คนหวงเมียเล่น

“หยุดหยุดเลยไอ้ที มึงก็ต้องใส่ด้วย ไม่งั้นก็ฟ้องคุณเวนไตยแน่ กูว่า ผัวมึงคงไม่ดีใจที่มึงไม่ใส่เสื้ออาบน้ำ ท่ามกลางหนุ่มๆ ต่างคณะแน่นอน” มันหันเอาพี่เวมาขู่ ผมตัดสินใจยอมมัน จะได้จบๆ ไป

“เออ เออ ไม่ต้องเอา ไอ้พี่เวมาขู่ กูไม่กลัวหรอก ไหนล่ะ เสื้อกูกับพี่คีที่จะให้ใส่เปลี่ยน” เฮ้อ..ตกลงผมก็กลัวสามีโกรธเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเคไปสนิทสนมพี่เวตอนไหน ถึงกับฝากฝังให้ดูแลผมเป็นเงาตามตัว เหมือนเป็นเมียน้อยมันก็ว่าได้

                พอไปถึงลำธารก็เจอเด็กๆ เยอะเลยก็เลยชวนเด็กเล่นน้ำ อาบน้ำที่ลำธารแล้วก็แบ่งแชมพูของผม ที่เอามาเผื่อพี่คี ให้เด็กๆ ที่นี่ลองใช้ เค้าไม่ค่อยได้ใช้น้ำยาสระผมหรือสบู่อาบน้ำกัน เด็กๆ เล่นฟองสบู่ชอบใจกันใหญ่ สนุกสนาน ผมรู้สึกสนุกไปด้วย ถ้าพี่เวมาคงชอบเหมือนอย่างที่ชอบ ที่ผมพาซิ่งไปอ่างเก็บน้ำคราวก่อน พอถึงเวลาอาหารเย็น พ่อหลวงให้เราทานกันที่บ้านของชาวบ้าน อธิบายให้ฟังประมาณว่า ต้องผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป บ้านละวัน จนครบ 7 วัน อาหารมื้อแรกของพวกเราคือ ผักต้มกับน้ำพริกทางเหนือเป็นที่รู้กันว่า เป็นแบบนี้ แต่ที่ต้องรู้เพิ่มมากขึ้นคือ ต้องกินแบบนี้ทุกมื้อ ซึ่งผมคนที่เคยลำบากมาก่อนอยู่แล้ว แบบนี้ ถือว่าสบายๆ ครับ อาหารของชาวดอยแทบทุกมื้อ จะเป็นต้มผักกับน้ำพริกครับ เช้าเที่ยง เย็น ก็ต้มผักกับน้ำพริกเหมือนเดิม แต่ที่ทุกคนทานลำบาก ยกเว้นผมคือยอดมะระจิ้มน้ำพริกขมมากกกก กอไก่ล้านตัว แล้วยังมีข้าวต้มกับยอดมะระอีก ซึ่งพ่อหลวงบอกว่า เป็นอาหารที่จัดพิเศษนอกเหนือจากน้ำพริก เมนูนี้ถือเป็นอาหารที่ดีที่สุดของพวกเขา ผมซึ้งใจ เพราะผมก็เคยไม่มีกินเหมือนพวกเค้า ผมเลยกินเรียบเลย เนื่องจากไม่มีไฟฟ้าเท่าไหร่ มืดแล้วก็ต้องเข้านอน นี่ใช่ไหมที่ทำให้ไม่มีอะไรทำ ทำลูกเด็กเล็กแดงเต็มไปหมดอย่างที่ไอ้เคมันพูดให้พี่คีฟัง ดังนั้นพวกผมก็เลยเข้านอนกันเร็ว เพราะอยากพักผ่อนเต็มทีและก็เอาอีกแระไอ้เค

“เค ทำอะไรน่ะ” พี่คีถาม

“ใช่ แกทำอะไรวะ” ผมก็ถามพร้อมกับพี่คี

“ไม่ต้องมาพูดเลย สองคนมานอนนี่ แล้วไอ้ที ถ้ามึงไม่ทำ”

“ทำๆ มึงจะฟ้องพี่เวใช่ไหม” ผมรู้มันจะพูดอะไรแต่ไม่อยากให้มันพูดถึงพี่เวผมคิดถึง

“ใช่รู้ก็ดีแล้วไปนอนข้างหลังกู ส่วนพี่คีนอนชิดฝาผนังไปเลย ตกลง ผมนอนกลางระหว่างสองคน”

ไอ้เคผู้ยิ่งใหญ่มันสั่งพวกผม ผมเลยแกล้งด่ามัน

“แหม ไอ้ขี้หวงตัวพ่อ ดึกๆ อย่าหันมากอดผิดข้างแล้วกันงานนี้ กูมีถีบอ่ะ” ผมเตือนแบบทีเล่นทีจริง

“ใครจะกล้ากับภรรยาท่านมาเฟียใหญ่ คุณเวนไตยจะได้ยิงกูจนพรุนนะสิ หวงอย่างกับอะไร ถ้าติดปีกบินมาได้นี่มาแล้ว” น่านไง มึงจะพูดถึงผัวกูทำไม ไอ้เคกูคิดถึงพี่เว

“เออๆ ไม่ต้องพูดมาก ไอ้บ้าเค นี่ก็นอนแล้วก็ได้” สักพักผมก็ได้ยินเสียงกรนของสิบกว่าชีวิต ผมเลยแกล้งทำเสียงหายใจหนักๆ ให้เหมือนผมหลับไปแล้ว เพื่อรอฟังของดีเอ....ผมโรคจิตหรือเปล่านี่แอบฟังผัวเมียเค้าจู๋จี๋กัน

“ที่รัก พี่คีครับ หลับหรือยัง” นั่นไงไอ้เคเริ่มละ

“ยัง มีอะไรเค”

“ขอกอดหน่อย กอดเฉยๆ” มีด้วยเหรอวะ กอดเฉยๆ ไอ้เพื่อนหื่น

“มาสิกล้าขอ ก็กล้าให้” แหมๆๆ พี่ผมใจถึง

“ที่รัก วันนี้ เคจะสอนภาษาไทยภูเขาให้” เอาไอ้นี่จะจีบเมียแน่ๆ เลย

“ว่ามาสิ เด็กๆ สอนให้ใช่ไหมล่ะ” เคมันพยักหน้าให้พี่คี

“ยาแอะนา แปลว่า เครักพี่คี เจ่อซาลอนา แปลว่า เคหลงรักพี่คี เจ่อซะโอ๊นา แปลว่า เคปลื้มพี่คี

“พอๆ เลยปากหวาน พี่เขินจนตัวจะระเบิดแระ มีม่อมือมื่อ แปลว่า ฝันดีนะเค และที่สำคัญ แอะโด๊ แปลว่ารักนะ และรักมากด้วย”

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยผมไม่น่าแอบฟัง เค้าจีบกันเลยเอาดีๆ ผมนี่คิดถึงผัวมากกกกกกก อยากกอดพี่เวตัวหอมๆ กล้ามแน่นๆ

การเรียนการสอนตลอดเจ็ดวันเด็กๆ ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือเด็กวัยประถม แล้วก็เด็กวัยอนุบาล เด็กประถมนี่จะสอนภาษาไทยกับคณิต ภาษาไทยจะเป็นพวกพี่คีและเพื่อนๆ ส่วนคณิตศาสตร์จะเป็นผมกับเพื่อนๆ เด็กอนุบาลนี่สอนท่องก.ไก่ กับ วาดรูประบายสีพื้นฐานความรู้ของเด็กจะอ่อนมากมาก เพราะไม่ค่อยได้เรียน สมองดีแต่ขาดโอกาส สอนภาษาไทยคำง่ายๆ เช่น พ่อทำงานหรือแม่ทำกับข้าวอะไรแบบนี้ เสร็จแล้วก็ถึงตาวิศวะอย่างพวกผมสอนเด็กๆ นับเลขหลักสิบเป็นอย่างแรก เห็นเด็กคล่องแล้ว ก็ให้บวกเลข เห็นเด็กๆ ขอยืมนิ้วกัน ไอ้ โด เร มี ฟา ดูแล้วเป็นภาพที่วุ่นวายปนฮามากๆ  เจ็ดวันนี้มีค่ากับพวกผมมาก สนุกดีแต่ผมคิดถึงพี่เวมาเฟียหล่อกระชากใจ  ผมแย่เลยเหมือนกัน ที่แอบเหงาเล็กๆ ขากลับเจ้าโดพาเด็กหนุ่มหน้าใสลูกใครก็ไม่รู้กลับมาด้วย น่ารักมากๆ แต่ไม่ได้ถาม พวกเราทุกคน สัญญาว่าจะกลับมาที่นี่อีกปีหน้าแน่นอน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #26 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:04

    ขอบคุณ
    #26
    0
  2. #20 palm-mild (@palm-mild) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42

    คิดถึงแล้วไรท์ต่อนะ
    #20
    0