ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,954 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    79

    Overall
    12,954

ตอนที่ 13 : สิ่งสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

เรากลับมากรุงเทพเมื่อตอนเช้ามืด เพราะผมต้องทำงานตอนบ่ายและนกน้อยมีเรียนตอน 10 โมง

“ พี่เว....ผมเตรียมน้ำเสร็จแล้ว เข้ามาได้เลย” นั่นไงเสียงนกน้อยของผม

“อ่ะ คะคร้าบบ คนดี พี่ไปแล้ว”

“เฮ้ยยย ไอ้พี่เว เอาอีกแล้วน้าาาา แก้ผ้าเดินมาอย่างนี้ได้ยังไง อายน่ะเป็นไหม” ปากก็ด่าหน้าก็แดง นี่ไงหล่ะ ทวิชล่ะ อายทีไรโวยวายเสียงดัง ผมเลยยักคิ้วแกล้งกัดริมฝีปากทำท่าให้เซ็กซี่ให้น้องทีได้ดูคนเดียว ได้ผลคนที่กำลังด่า อ้าปากค้าง ผมเลยค่อยๆ หย่อนตัวลงในอ่างน้ำ น้องทีก็สบตาผมตาเยิ้ม เอามือค่อยหย่อนลงไปในอ่างตรงบริเวณแถวสะดือของผม ผมลุ้นหัวใจจะวาย

“โอ้ยยยยย  นกน้อยคนดี หยิกพุงพี่ทำไม” ขนาดผมออกกำลังกายมีซิกแพ็กนะ น้องยังจะหยิกได้อีก

“ไอ้ท่าทางเมื่อครู่นี้ อย่าให้ทีเห็นว่า ทำกับใครนะจะไม่แค่หยิก แต่จะซัดให้หนักเลย”

“หูยยยที่เค้าว่า เหนือกว่ามาเฟีย ก็คือเมียมาเฟียนี่แหละ พี่เพิ่งรู้ว่า จริงก็วันนี้ จุ๊บ” ผมยื่นตัวแอบไปจุ๊บที่ขมับน้อง เพื่อเป็นการออดอ้อนเอาใจ เผื่อเมียจะได้รักเพิ่ม

“ไม่ต้องมาอ้อนเอาใจนอนลงไป ทีจะสระผมให้ครับ”

นี่ไงน่ารักไหมเมียผม บรรจงสระและก็นวดหัวให้อย่างดี ไม่รู้ว่าไปฝึกจากไหนมา น้ำที่ผสมในอ่างก็มีกลิ่นสดชื่นอยู่ ผมชอบมาก

“พี่เวชอบใช่ไหม ทีดูในวีดีโอเมื่อสองวันก่อน เค้าว่านวดแล้วดี ทีเลย อยากทำให้” ผมตื้นตันใจที่น้องทำให้อาบน้ำเสร็จ ผมก็มานั่งรอข้างนอก ให้น้องอาบบ้าง เพราะอาบด้วยกัน วันนี้ก็ไม่ต้องไปเรียนกันพอดี

“นั่งลงดีๆ ครับ มาๆ ทีเป่าผมให้ “ปากไม่พูดเปล่า เดินเอาไดร์มาเป่าผมให้ผมอย่างคล่องแคล่ว

“เสร็จแล้วครับ พี่เว”

“ขอบคุณครับ”

“เอ่อพี่เว รอแป้บนะครับ” น้องก็ลุกขึ้นไปหยิบของในกระเป๋าเดินทางเสร็จแล้วก็บังเอิญทำหนังสือหล่นเล่มนึง น่าจะเป็นนิตยสารอะไรสักอย่าง แต่น้องรีบเลยวางไว้ใกล้ๆ โต๊ะทำงานของผมแล้วเดินมาหา

“มามาๆ พี่เวมาตัดเล็บกัน เล็บยาวแล้วนะนี่ เมื่อครู่นี้ ทีเห็น”

“ขอนอนหนุนตักได้รึเปล่าครับ”

“บ้าตัวโตยังกับอะไร ใช่ เด็กไหมนี่ ใจคอพี่เวจะทำให้ทีหน้าแดงอย่างนี้ทั้งวันใช่ไหม นอนลงไปดิ” ปากว่า แต่ก็ตามใจนี่ไงนกน้อยของผม ตักผู้ชายด้วยกันหรือนี่ น้องทีตักนุ่มเช่นเคย ผมเงยหน้ามองดูก็พบหนุ่มน้อยหน้าขาวคิ้วเข้มคางเรียวกำลังค่อยๆ บรรจงตัดเล็บมือให้ผมอย่างขมักขเม้น พอเสร็จแล้วผมก็ดึงตัวน้องให้ล้มนอนลงให้ผมกอดอยู่กลางเตียงกว้าง

“พี่เวจะนอนอีกหรือครับ”

“พี่แค่อยากนอนกอดทีเฉยๆ อยากคุย ขอบคุณครับ ที่ดูแลพี่ดีมาก พี่ไม่เคยฝันว่า จะได้แฟนดีๆ แบบทีนี้ ทั้งสระผม เป่าผมให้ ตัดเล็บ ให้พี่นอนหนุนตัก เวลาหิวก็มีของให้กิน เวลานอนก็นอนกอด คอยอยู่ข้างๆ พี่อย่างนี้ตลอดเวลา”

“ก็ทีทำ ทีก็มีความสุขด้วย พี่เวก็ดีกับที ดูแลทีดีทุกอย่างเช่นกัน  พี่เว....ทีรู้นะ คนที่ร่ำรวยและสุขสบายมาตลอดชีวิตของพี่ไม่เคยต้องดูแลใคร ไม่แม้กระทั่งแตะตัว แต่พี่ก็เช็ดตัว ล้างรถให้ผม ยอมซ้อนรถไปกับผม ดื่มได้แม้กระทั่งเหล้าขาวธรรมดา นอนบนเตียงแคร่ไม้ แทนที่จะไปพักที่โรงแรมสบายๆ ขอบคุณที่ดูแลทีนะครับ”

“ไม่ดูแลได้ไง ก็ทีได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อวันก่อนนี้”

“เลื่อนอะไร ได้เงินเดือนเพิ่มไหมครับ”

“ก็คนดี เลื่อนเป็นเมียพี่ นี่ไงล่ะ ดีที่สุดแล้ว เงินที่พี่มีเท่าไหร่ ทีอยากได้ไปเบิกเอา เพราะเราใช้สองคนก็ไม่หมด พี่หาเงินเก่งนะ พี่เป็นคนที่รักแล้วแสดงออก”

“ฟอดด ขอบคุณครับ เงินทีขอรับด้วยใจ ไม่มีเมื่อไหร่ ทีจะมาขอใช้เองนะครับ” น้องหอมแก้มแล้วไหว้ที่หน้าอกผมอีกที ดูสิน่ารักมากๆ จำทีคนที่อาละวาดเมื่อวันก่อนไม่ได้เลย

“ขับรถให้คุณทีดีๆ นะ ริว ฝากด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วงครับนาย ไว้ใจผม” พอน้องทีออกไปเรียนได้สักพัก เหมก็เดินมาหาผมที่โต๊ะทำงาน

“นายครับ นี่คือกล้องวงจรปิดที่ลานจอดรถผับวี ตอนที่คุณทีเกิดเรื่องครับ” ในภาพผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จนกระทั่ง ทีเอาตัวมารับหมัดแทนผู้ชายหน้าหวาน แต่ท่าทางแมนๆ คนนั้น ผมใจวูบ เมื่อเห็บใบหน้าผู้ชายคนนั้นสวยสง่าน่ารักคนละแบบกับน้องที เห็นท่าทางห่วงใยที่น้องทีมีให้เขาคนนั้น ก็บีบหัวใจผมเหลือเกิน คนสวยหน้าใสผู้ชายคนนั้นไปใคร

“นายครับ จะถามใช่ไหมครับ ว่าผู้ชายผมยาวเป็นใคร”

“ใช่ เหม รู้ไหม”

“ชื่อ คี หรือนาย คิรากร ครับ เป็นนักศึกษาทุนที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยมทางภาษา อยู่ปี 3 แต่เป็นอาจารย์พิเศษให้กับทางมหาวิทยาลัยและหน่วยงานของรัฐ ครับ เพิ่งได้รับตำแหน่งรองประธาน บริษัท เคเอ็น กรุ๊ป พ่วงด้วยตำแหน่งลูกบุญธรรมของท่านประธานครับ ส่วนรายละเอียดอื่นๆ อยู่ในแฟ้มนี่หมดแล้วครับ”

“อืมขอบใจนะ” ผมรู้สึกว่า คุณสมบัติน้องเขาดี และที่สำคัญ ความรู้สึกผมบอกว่า น้องทีต้องชอบคีแน่ๆ วันนี้ผมไม่มีใจทำงานต่อ ขอพักในห้องนอนสักนิด พอเข้าไปในห้องตรงโต๊ะทำงานสายตา ผมก็สะดุดกับนิตยสารที่วางไว้บนโต๊ะ และก็ทำให้ผมประหลาดใจ เพราะหน้าปกเป็นรูปของ อาจารย์ คี คิรากร อะไรนั่น เห็นแล้วมันหงุดหงิดคนอะไรจะดูหล่อ ก็หล่อ จะดูสวย ก็สวย  จะดูในอิริยาบทไหนก็ดูดี แต่ที่ผมหนักใจ ก็เพราะผมดันจำได้ว่า เป็นหนังสือนิตยสารของมหาวิทยาลัยที่ทีตั้งใจ ขอเวลาย้อนกลับไปเอาที่หอ ตอนที่กำลังจะออกรถที่ทีตัดสินใจมาอยู่กับผมใหม่ๆ ใช่จริงๆ แน่ๆ เพราะมีอยู่เล่มเดียว นอกนั้นเป็นหนังสือเรียน แค่คิดว่า ทีมีใจให้ใคร ผมก็รู้สึกน้อยใจ อิจฉา แล้วก็เสียใจ ไม่ใช่ว่าผม พาล ที่จริงก็ไม่ใช่ไม่เชื่อใจ เมียผม ผมทั้งหวงทั้งห่วง ผมยอมรับ ผมกลัวว่า วันนึงคิรากรจะเข้ามาแทนผม ผมกระวนกระวาย กลุ้มใจเลยตัดสินใจเปิดแฟ้มข้อมูลที่ได้จากเหมออกมา แล้วกดโทรศัพท์

“ครับ คิรากรพูดครับ” แค่เสียงยังหวานกระชากใจเสียงใสแบบไม่ดัด

“สวัสดีครับ ผมเวนไตย ผมขอพบคุณ สะดวกไหม”

“ไม่ทราบว่า คุณจะติดต่อเรื่องอะไร ถ้าเป็นเรื่องสอน เลื่อนไปก่อนได้ไหม ถึงผมจะมามหาวิทยาลัยวันนี้ แต่ผมไม่พร้อมครับช่วงนี้”

“ไม่ใช่เรื่องสอน แต่เป็นเรื่องของทีครับ”

“คุณรู้จักกับที หรือว่าคุณจะเป็นเจ้านายใหม่ของที”

“ใช่ครับ ผมขอเวลาคุณสัก 10 นาทีพบเป็นการส่วนตัวที่มหาวิทยาลัยก็ได้ ผมมีเรื่องปรึกษาครับ”

“สวัสดีครับ คุณคิรากร” ผมทักเค้าก่อน เพราะแน่นอนว่า เค้าไม่รู้จักผม วันนี้เค้าดูดียิ่งกว่าในรูป แต่ติดที่ว่าใบหน้าเค้าซีดเล็กน้อยเหมือนกับป่วยมา

“เอ่อ คุณเวนไตย ใช่ไหมครับ”

“ใช่ครับ”

“ผมขอคุยตรงนี้ได้ไหมครับ เสร็จแล้ว ผมจะกลับคอนโดเลย ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย”

“ได้ครับ คือผมมาเรื่องน้องที และผมเจอนิตยสารนี่น้องติดตลอดต้องเอามาอยู่ด้วย ผมพูดพร้อมมองตาเขา เพื่อสื่อความหมายลึกๆ

“ผมรู้คุณกังวลใจเรื่องอะไร ใช่ที่ผมคิดไหม บอกผมมาว่ากับที คุณมีความรู้สึกยังไง”

“ผมรักเค้า เค้าเป็นของผม แล้วคุณหล่ะ”

“ทีเป็นน้องผม ผมเอ็นดูเขา”

“แต่เขาอาจจะรักคุณ”

“มั่นใจในตัวเองหน่อย คุณเวนไตย พวกเราสังเกตุได้ว่า ทีเปลี่ยนไป สดใสขึ้นไม่ทุกข์เศร้า กับครอบครัวมากๆ สงสัยคงได้กำลังใจจากคุณ ไม่ต้องหวั่นใจ ผมกับทีไม่มีอะไรกัน แฟนของผมเป็นเพื่อนรักของที และผมก็ไม่คิดจะมีใครอีก เลิกคิดมากเถอะครับ”

“ผมจะทำยังไง กลัวน้องเค้าเปลี่ยนใจจากผม ดูว่าเค้าชอบคุณมาก จากที่เค้ารับหมัดแทนคุณ”

“ไม่ต้องทำยังไง แต่ผมเดาว่า คุณทำให้น้องเป็นมากกว่าลูกน้องไปแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้น คุณถึงได้บอกว่า น้องเป็นของคุณ ด้วยคำนี้ คุณจะยึดติดและตามระแวง หลงลืมไปว่า เริ่มที่จะเปลี่ยนสถานะจากลูกน้อง มาเป็นคนรัก นี่คุณทำอะไร ดูแลน้องใช่ไหมครับ ถึงได้รักกัน”

“ใช่ครับ”

“ดังนั้น เราตามไปเป็นเจ้าของเค้าตลอดเวลาไม่ได้ สิ่งที่ทำได้คือดูแล ที่จริง คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม เรารักเค้าสม่ำเสมอก็พอ”

“แต่ทีกับคุณ”

“น้องไม่ได้รักผมหรอก เค้าชอบเหมือนที่ชอบดาราน่ะ อย่างพวกกรี้ดๆดารา แต่กลับบ้านไปกอดไปเอาใจใส่แฟนเหมือนเดิม ไม่ต้องกังวลใจไป แต่ขอบอกอะไรอย่างนึงว่า เรื่องนั้นเพลาๆ เบาๆ ลงบ้างก็ได้ เมื่อเช้าผมเห็นคอเจ้าที ตอนเดินเข้ามาทักทายผม ตอนเช้า” ผมยิ้มกับอาจารย์คี คนที่ดูดีทั้งหน้าตาและความคิด

“ขอบใจมากๆ ว่างๆ ไปเยี่ยมพวกเราบ้าง ผมเชิญ”

“ขอบคุณล่วงหน้าครับ วันนี้ผมไปก่อนนะครับอะอ๊ะ!!!

“ระวัง!!เป็นอะไรไหมครับ!!”อยู่ดีๆ น้องก็เข่าอ่อนเซล้มหัวจะฟาดไปกับเหลี่ยมเสาอันตรายมากก

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่พักผ่อนน้อย”

“จะเป็น เพราะรอยที่คอ”

“ก็เพราะไอ้หมาเค น่ะสิ” ผมก็แปลกใจผู้หญิงอะไรชื่อเค

“แฟนผมครับ เค ถ้าดูกล้อง ก็ไอ้เดือนมหาวิทยาลัยที่ไปไหนเก้งกวางบ่างชะนีรุม ผมถึงเข้าใจความรู้สึกคุณไงครับ ผมกลับนะครับ ขอบคุณจากใจ และรักน้องชายผมและเข้าใจเค้าให้มากๆ นะครับ ผมกลับละครับ” วันนี้คิรากรทำให้ผมเข้าใจว่า ความรักนำพาคนเรามาพบกัน แต่ความเข้าใจเท่านั้น ที่จะทำให้เราอยู่ร่วมกันได้ สำหรับผมกับทีนั้นความเข้าใจสำคัญกว่าความรัก แต่สิ่งสำคัญยิ่งกว่าก็คือ ยังคงรักแม้ในวันที่ไม่เข้าใจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #24 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:46

    ขอบคุณ
    #24
    0
  2. #18 Jhpcy👽PJY💕 (@Jhpcy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:03
    กริ้ดดดดดดเฮียหึงงงงง
    #18
    0