ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,960 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    85

    Overall
    12,960

ตอนที่ 12 : โลกหมุนช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

“พี่เวทานข้าวเย็นหรือยังครับ” ผมเดินเข้ามาใกล้พร้อมถามไถ่ เพราะเป็นห่วงหลังจากกลับมาจากงานบุญแถวบ้าน

“เรียบร้อยแล้ว พ่อย่างไก่ให้พี่กินอร่อยมาก ขาดแต่ของหวาน จุ๊บบบ” พูดเสร็จแล้วก็ยื่นหน้าจูบ แถมแอบดูดปากของผมด้วย

“อื้อพี่เว อายมั่งไหม ไม่ได้กินแต่ไก่ใช่ป่าว กลิ่นเหล้าขาวติดลิ้นทีเลยเนี่ย”

“พ่อตาจัดให้ ไม่ดื่มพ่อจะเสียน้ำใจ มาๆๆ นกใหญ่จะแบ่งให้”

“ไม่ต้องหาเรื่องมาจูบทีเลย ง่วงแล้วจะนอน”

“งั้นขอกอดก่อนคิดถึง หมับ เอ๊ะ!!เมียพี่ตัวร้อนนี่ ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมานอน ผัวจะเช็ดตัวให้”

“จะดีหรือพี่เว”

“ดีสิ นี่เป็นคำสั่งนะ คนดีตัวร้อนอย่างนี้จะแย่”

 ผมแปรงฟันออกมา ผัวดีเด่นอย่างพี่เว ก็ซักผ้าบีบน้ำหมาดกำลังพอดี แล้วบอกให้ผมนอนลง สีหน้าดุๆ ปนเครียด ผมเลยไม่อยากขัดใจให้เช็ดไป เดี๋ยวมันคงเรียบร้อย พี่เวค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อผมค่อยๆ เช็ดตัว เอเช็ดเก่งแฮะ หนักเบากำลังพอดี ใจคอนี่จะเก่งไปทุกเรื่องเลยใช่ไหม อิจฉานะนี่ เช็ดไปผมก็ขนลุกไป มันอาย มันฟินเลยหลับตา

“ฟืดฟาดๆๆๆ” ผมได้ยินเสียงอะไรเหมือนเสียงลมหายใจหนักๆ เลยลืมตาเจอไอ้ห่าพี่เวหน้าแดงหายใจแรง ตาเยิ้ม มองร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนของผม แถมเปลี่ยนเอามือลูบคลำแทนผ้าเช็ด ชัดแระไอ้หื่นนี่

“เฮ้ยๆๆ พี่เว ไอ้ผีทะเล ไอ้ผัวหื่น ทีป่วยอยู่นะ”

“โธ่ เมียจ๋า คนดีอารมณ์พี่มาเต็ม ตอนนี้ขอพี่สักรอบได้ไหมครับ”

“หน้าไม่อาย พูดออกมาได้ยังไง ไม่เอานะ”

“โธ่คนดี ดูสิพี่แย่แล้วนี่ นะนะคนดีนกน้อยของพี่” พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังจะเอามือผมไปจับตรงนั้นอีก จับไปก็ใจหวิวเหมือนกัน

“พอๆ หยุดอ้อนเลย นี่ผัวหรือลูก กรรมของไอ้ที มีผัวหื่น จะใช้มือทำให้นะ ได้ป่ะ”

“ดะได้ครับ แต่พี่ขอทำให้ทีด้วยได้ไหม จะได้สุขไปพร้อมกัน” ผมพยักหน้าอายๆ ไม่ใช่ไม่อยาก  ชอบเลยล่ะ เพราะเวลาทำอะไรกับแฟนหน้าตาดีแบบนี้ ผมก็ชอบ แต่เล่นตัวไว้ เดี๋ยวผัวจะว่าผมง่าย 555 แล้วเบื่อผม เราทั้งสองช่วยกันขยับจากช้าๆ ไปจนเร็วมากและในที่สุดก็มีความสุขไปพร้อมๆกัน ตอนนี้เลยเบาสบายตัวต้องเข้าไปชำระร่างกายแล้วนอนจูบกัน

“ฝันดีนะ เมียพี่ / พี่ก็เหมือนกัน”

เช้ามาวันนี้ ผมหายดีแล้วตั้งใจว่า จะพาพี่เวเที่ยว เพราะพรุ่งนี้วันจันทร์เราต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องทำ ปกติพี่เวไม่เคยได้หยุด ทำงานหามรุ่งหามค่ำตลอด แม้จะรวยล้นฟ้า ผมเลยคิดว่า น่าจะผ่อนคลายบ้าง

“แต่งตัวเลย สาวน้อย วันนี้ พี่ที สุดหล่อจะพาน้องเวไปเดทกัน”

“555 โอเค สุดหล่อ น้องเว พร้อม แต่ต้องไปกดเงินนะน้องเว มีแต่บัตรเครดิต” พี่เวรับมุกผม พร้อมกังวลเรื่องเงินสด

“ไม่ต้อง วันนี้ พี่ที เลี้ยงเอง และไม่ต้องเตรียมรถ เพราะต้องแว้นซ์ไป” ผมขี่มาได้สักพักพี่เวก็ชวนคุย

“รถเก่าๆ ขี่ยากไหม “

“ขี่ยาก จริงๆ ครับ 555 พี่อายหรือเปล่า”

“ไม่หรอก คนดีทุกที่ที่มีทีอยู่ พี่ไม่เคยอาย”

“หวานหว่ะ อายนะนี่” ผมแวะแถวๆ อ่างเก็บน้ำสวยมาก ตอนไปถึงอากาศค่อนข้างร้อนครับ เลยจัดน้ำบ๊วยกะนมเย็นคนละแก้วกับพี่เว เห็นรอยยิ้มของพี่เวที่ชอบธรรมชาติง่ายๆ มีน้ำกับฟ้าพี่คงรู้สึกผ่อนคลาย

“ทีมาบ่อยหรือครับ”

                “นานแล้วครับ มาบ่อยตอนเด็กๆ ผมนะพี่เว สมัยก่อนนั้นแค่ฝนตกก็ดีใจที่จะได้เล่นน้ำ จับปลาที่ไหลมากับน้ำที่เอ่อล้นข้างทางก็สนุกแล้ว ผมจำได้ว่า แค่แม่ซื้อยำยำช้างน้อยมาให้ ก็ถือไปหลายวัน ไม่กล้าจะกินเพราะกลัวหมด   เทียบกับชีวิตปัจจุบันที่มีเงินกินใช้ แต่ไม่ได้มีความสุขแบบนั้นอีก นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้ยิ้มให้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว”

“พี่ก็รู้สึกอย่างนี้เหมือนกัน วันนี้พี่สดชื่นมากก ทำให้พี่เข้าใจว่า พี่อาจมีเวลามากมายให้กับการหาเงิน แต่ไม่ค่อยจะมีเวลาหาความสุขใส่ตัวเสียเลย ดูคนที่นี่สดใส พี่มีความสุขมาก”

“สงสัยพี่เวจะพูดจริง เพราะตอนนี้ ผมไม่แน่ใจผมกับพี่ใครยิ้มกว้างกว่ากันเนี่ย” ผมเอ่ยล้อมาเฟียรูปหล่อที่วันแรกพบกันหน้านิ่งเป็นราชาน้ำแข็ง ไม่มีอารมณ์ความรู้สึก ตอนนี้ยิ้มหวานดูหล่ออบอุ่น จนไอ้ทีอยากจะจับปล้ำทำเมีย แต่ติดว่า สู้แรงไอ้นกใหญ่นี่ไม่ไหว เอ..ไอ้ยาที่ใส่แล้วไร้แรงขัดขืน นี่เค้าไปซื้อที่ไหนไอ้ทีอยากมีไว้สักห่อสองห่ออิอิ”

“คิดอะไรอยู่ครับ น้องที ยิ้มงี้ตาเป็นสระอิเชียว”

“ปะปะเปล่า หิวข้าวน่ะครับ”

“ร้านอยูไหนครับ พี่จะพาไปกิน”

“ร้านเริ้นอะไร ทีให้แม่ห่อผัดพริกปลาสดๆ แสนอร่อยมาให้ เมื่อเช้า พ่อหว่านแหได้เยอะเลย เราจะปูเสื่อกินกันใต้ต้นไม้ใหญ่ๆ ตรงโน้น ทีเตรียมของกินมาเพียบบบ”

“เป็นไงครับพี่ ผัดพริกปลา ฝีมือแม่”

“แย่เลย แม่ทำให้พี่กินแกงปลาที่อื่นอีกไม่ได้อีกแน่เลย อร่อยมากครับ”

“แม่คงดีใจที่พี่ชอบ ไปกินติมล้างปากกันพี่ตรงโน้น”

“ไปครับ”

“ทีเห็นไอติมตัดแล้วอยากกินเลยเนี่ย ตอนทีเด็กๆ นะ พี่เวตัดละไม่เกินสามบาท เดี๋ยวนี้เกือบจะสิบบาทแล้ว”

“พี่ชอบไหมครับ”

“ชอบครับ พี่อยู่ลอนดอนไม่ค่อยได้กินไอสครีม เพราะมันหนาวครับ ตอนนี้ พี่รู้สึกว่าจะมีสักกี่ครั้งที่พี่ได้ทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้ ไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา เรื่องธุรกิจและก็ลูกน้อง เรื่องปัญหาสารพัด สำหรับพี่ วันนี้โลกหมุนช้าจริงๆ”

“พี่เวครับ ทีว่า ชีวิตของผมและพี่อาจไม่จำเป็นต้องเดินไปให้สูงที่สุด ไกลที่สุด หรือดีที่สุดในใจของผมแล้ว ผมหวังให้เป็นการอยู่ของเราทั้งคู่อยู่ทุกวันอย่างมีความสุขที่สุดเท่าที่ทำได้ก็พอ”

“พี่ไม่สัญญา แต่พี่จะทำให้ทีโชคดีที่สุด มีความสุขเต็มกำลังของพี่ทุกๆ วันครับ พี่จะมอบสิ่งที่มีค่าของพี่ คือเวลาของพี่ให้กับทีนะครับ”

“ขอบคุณครับ ท่านหัวหน้าและสามี” เฮ้อผมรู้สึกแรดๆ อย่างไรไม่รู้ แค่อยากจะเรียกรอยยิ้มจากพี่เวและมันก็ได้ผล พี่เวฟินไปหลายนาทีกับคำว่าสามีที่ผมมอบให้

“ชอบจังเลยคนดี คืนนี้อย่าลืมเรียกนะ”

“พอๆๆ พ่อนักยักษ์ที่ไม่ได้พาไปเที่ยวไกล เพราะนั่งมอไซต์แล้วยังเจ็บอยู่เลย คิดจะจัดให้ท่าเดียวนะพี่” พอแดดร่มลมตก เริ่มมีคนมาออกกำลังกายกันริมอ่างเก็บน้ำ อากาศกำลังสบาย  พวกเราคุยกันว่า หากเป็นวันทำงานกับเรียนป่านนี้คงยังวุ่นกันอยู่ทั้งคู่ คงไม่ได้เงียบสงบอย่างนี้เลย พอค่ำหน่อยผมก็พาพี่เวไปชิมเบียร์วุ้นที่อร่อยที่สุด แต่ผมไม่ดื่มเพราะต้องขี่รถให้สามีนั่ง

“เป็นไงถูกใจไหมพี่”

“พี่ว่าเบียร์วุ้น เทพที่สุดที่เคยกินมา พี่ไม่เคยเห็นเลย นั่งดูเพลินๆ ไม่เคยเห็น เขาแช่ในถังไม้แช่เกลือกับน้ำแข็ง ปั่นไปมา ตอนใครซื้อก็ยกขึ้นมา เอาที่เปิดขวดเคาะก้นขวดกิ๊ง แล้วก็แปลกใจที่วุ้นก็วิ่งขึ้นเต็มขวด ดีมาก รสดีมากๆ พี่อยากกินบ่อยๆ เลย หล่ะ” ได้ยินก็ปลื้มสิครับ ไอ้ที รอไรท่านมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่พูดขนาดนั้นกินเสร็จเราก็กลับมานั่งซ่อมรถ พี่เวอาสาล้างรถ กลัวผมเหนื่อย ให้ผมนั่งดูเป็นกำลังใจ แต่พี่เวแกล้งล้างรถเหมือนเช็ดตัวให้ผมแถมโอบกอดลูบไล้รถ แม้ว่าจะล้างจนสะอาดแล้วก็ตาม

“ไอ้พี่เว ถ้าไม่หยุดทำแบบนี้ ทีจะหึงแล้วนะ ที่พี่ปันใจไปให้รถมอไซหน่ะ!!” ผมตะโกนออกไปปรามไม่ให้ทำ พี่เวหัวเราะแทบขาดใจที่ทำให้ผมหึง และก็โดนผมด่าด้วย คืนนี้เรานอนกอดกันคุยกันไป ตัดสินใจเดินทางกลับกรุงเทพ ตอนเช้ามืดเราคุยกันว่า ชีวิตสองคนเรา ก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายอย่างที่เราคิดและพยายามแสวงหากันอยู่ก็ได้นะ แค่เกิดมาได้เจอกัน ได้รักกันอยู่อย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

แคนกลับมาแล้วค่าขออภัยที่ลงช้านะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #23 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:37

    สนุกดีค่ะ
    #23
    0
  2. #19 palm-mild (@palm-mild) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:07
    หึงน่ารักมากนกน้อยของเจ๊
    #19
    0
  3. #17 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:56

    รอออออ
    #17
    0