ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,961 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    86

    Overall
    12,961

ตอนที่ 1 : นกน้อยกับนกยักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

“พลั้ก โอ้ย ผะผมผมขอโทษครับ” ทีรีบเอ่ยขอโทษที่ตัวเองจิตใจเหม่อลอยคิดถึงแต่เรื่องของพี่คีจนตอนนี้ซุ่มซ่ามไปชนกับกำแพงหินเอ๊ะ!!!ไม่ใช่สิ คนหล่อคมเข้มค่อนไปทางดุสีหน้าเรียบนิ่งมาดงี้ยังกับหลุดมาจากหนังเจ้าพ่อมาเฟียเห็นแล้วทีใจไม่ค่อยดี

“นายครับ นายเป็นอะไรหรือเปล่า นี่เจ้าหนูไม่อยากมีชีวิตอยู่หรือยังไง เห็นไหมเหล้าหกใส่คุณ เวนไตย มือถือท่านเสียหายหมดเลยห๊ะ!!!!” ดูเหมือนลูกน้องที่ในสูทเข้มใส่แว่นตาดำแม้ยามค่ำคืนกระชากคอเสื้อทีพร้อมขู่ตะคอก

 “อ้าวลุง ก็ผมขอโทษนายลุงไปแล้วตาบอดแล้วหูยังหนวกอีกหรือนี่” ทีตอบโต้ชายชุดดำลูกน้องมาเฟียออกไปแบบโมโหที่กระชากคอเสื้อวันนี้ถือเป็นวันซวยของเขาจริงๆอุตส่ามาผ่อนคลายในผับเป็นครั้งแรกตามคำชวนของเพื่อนๆและขออยู่ต่อคนเดียวจนดึกไม่นึกว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น

“หยุดนะ ทั้งสองคนนั่นแหละ นายชื่ออะไร” คุณเวนไตย หรือ เว มาเฟียใหญ่เจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้และอีกหลายแห่งทั่วประเทศรีบห้ามลูกน้องตัวเองกับหนุ่มน้อยหน้าหวานร่างบางแต่วาจากับท่าทางไม่ได้ไปด้วยกันทำให้เวรู้สึกสนใจตั้งแต่แรกเห็น

“ผมชื่อ ทวิช เรียกทีก็ได้ครับ” ทีเริ่มอึดอัดกับสายตาที่มองสำรวจร่างกายของเขานี่เขาไม่ใช่สาวๆ นะมองซะผ้าจะหลุด ไอ้คุณเวร ตะ ไล เอ้ย!!!!เวนไตยรูปหล่อ จนน่าอิจฉา ถ้าไอ้ทีหล่อแบบนี้จีบพี่คีติดแน่ๆเฮ้อออออ

หลังจากพ่อแม่วางมือจากการทำธุรกิจผิดกฎหมายไปอยู่ต่างประเทศแล้ววางมือให้ลูกชาย ที่ชื่อ เว เวนไตย เพียงคนเดียวที่เก่งบริหารระดับอัจฉริยะที่สามารถจบปริญาโทจากอังกฤษ        ด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยมได้ในวัย 21 ปี 

เข้ามาบริหารธุรกิจสถานบันเทิงถูกกฎหมายทั้งหมดทุกสาขาในประเทศไทยโดยเฉพาะกรุงเทพตอนกลางวัน โดยเฉพาะช่วงเช้าเป็นเวลาพักผ่อนของเว และจะเริ่มงานเอกสารในช่วงบ่ายและตอนมืดจนถึงดึกดื่น เวจะตระเวนตรวจตรากิจการของไปในทุกๆ ที่เวอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่สวยงามเทียบเท่ากับวัง พร้อมลูกน้องที่มีลักษณะเป็นคนสนิทมาเฟียกว่า 50 ชีวิตพร้อมพวกแม่บ้านที่ดูแลรับใช้ ให้ไม่ขาดตกบกพร่อง แม้ตอนนี้ เว ทำธุรกิจไม่ผิดกฎหมายแต่อย่างใดแต่คนทั่วไปก็มองว่าเค้าเป็นเจ้าพ่อมาเฟียผู้มีอิทธิพลมากที่สุด แต่นิสัยส่วนตัวของเค้าที่ทำให้อยู่กับคนอื่นยากคือ รักความสะอาดและไม่สามารถใส่เสื้อผ้าที่ยับๆ ไม่เรียบร้อยได้เรียกว่าเป็นมาเฟียผสมคุณชายเลยทีเดียว

ตอนนี้เค้ากำลังนั่งตรวจบัญชีและอ่านรายงานของหัวหน้าสาขาต่างๆ อยู่พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ที่มีหนุ่มน้อยหน้าหวานที่หาญกล้ามาต่อปากต่อคำกับ เหม คนสนิทของเขา หลังจากที่หนุ่มน้อยเข้ามาชนจนแก้วแครื่องดื่ม หกรดสูทสั่งตัดพิเศษและโทรศัพท์รุ่นลิมิเต็ดราคาแสนแพงของเขาเสียหาย ตอนแรก เว โกรธแต่พอเห็นหน้าตาน่ารักกับท่าทางแสนห้าวและเอาเรื่องของร่างบางคนนั้น ก็ทำให้เวถูกใจและไม่โมโห กลับกัน ถ้าเป็นคนอื่น เค้าคงสั่งให้เหมลากไปสั่งสอนอย่างเบาะๆไปแล้ว

“นายชื่ออะไร” เวจำได้ว่าถามหนุ่มน้อยออกไปแบบนั้น

 “ผมชื่อ ทวิช เรียกว่า ที ก็ได้”  “ได้สิ ทวิช แปลว่านก สินะ นกน้อยของชั้น ชั้นชื่อเวนไตย คำนี้แปลว่านกเหมือนกัน แต่ชั้นใหญ่กว่าเป็นครุฑน่ะ ดูๆ ไปก็เหมาะกันดี นายว่าไหม หึหึ” เวยกยิ้มมุมปากนิดเดียว แล้วกลับไปแสดงสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม “เหมาะเหมอะอะไรผู้ชายแมนๆ ด้วยกัน แล้วอย่ามองอย่างกับจะถอดเสื้อผ้าแบบนั้นจะอ้วกว่ะ


“หยุดนะ อย่าเสียมารยาทกับท่าน นายครับ นี่สูทตัวใหม่ครับ” เหมคนสนิทตะคอกที พร้อมหันไปสวมเสื้อสูทตัวใหม่ให้กับเว เพราะรู้ว่าเจ้านายรักความสะอาดแค่ไหน

“ไม่หยุด จะเอายังไงก็ว่ามา จะกลับแล้ว” ทีพูดแบบรำคาญ เพราะดื่มมาระดับนึง ถึงแม้สติจะครบ แต่ก็เพิ่มความกล้าให้กับเขามากทีเดียว

“เอาอย่างนี้ชั้นจะปล่อยนายไป ถ้าชงเหล้าที่ถูกใจมาขอโทษชั้นได้ ชั้นจะถือว่าหายกัน ส่วนค่าโทรศัพท์มือถือ ชั้นคิดแค่สามหมื่นคิดว่านักศึกษาอย่างนายคงจะมีจ่ายนะ แต่ถ้านายทำไม่ได้ทั้งสองอย่าง ชั้นคงปล่อยนายไปสบายๆ ไม่ได้เพราะมันเสียการปกครองเข้าใจนะ นกน้อย หึหึ”

 “เหล้าน่ะอะไรก็ได้ใช่ไหม ส่วนเงินชั้นต้องไปกดที่ตู้ข้างนอก” เว พยักหัวน้อยๆ แล้วกลับมาวางท่าดุจพญาราชสีห์ส่วน ทีคิดว่าจะชงอะไรให้ไอ้ขี้เก้กจอมเย็นชาหน้าน้ำแข็งดื่มดี งานนี้ต้องขอบคุณไอ้คุณชายโด เพื่อนรักที่มาอ้อนให้เขาชงเหล้าให้กินบ่อยๆ เย็นชาดีนักไอ้นกยักษ์ชั้นจะเอาไฟเผาแกทีคิดได้ก็เริ่มชงเหล้าทันทีตัดสินใจทำเครื่องดื่มร้อนที่ชื่อ Volcano ที่แปลว่า ภูเขาไฟ ทีรินเหล้าแกรน มาร์เนีย ใส่แก้วมาร์ตินี่ จากนั้นเค้านำแก้วช็อทที่ก้นแก้วเคลือบน้ำตาลทรายเอาไว้แล้ว จับคว่ำลงในแก้วมาร์ตินี่ที่เตรียมไว้ แล้วค่อยๆ รินเหล้าวอดก้าลงในแก้วให้แยกชั้น จากนั้นก็จุดไฟที่ก้นแก้วช็อท แล้วทีก็นำเหล้าบรั่นดีจุดไฟเทใส่ลงไปเพิ่ม พอไฟดับทีก็เอาแก้วช็อทออก แต่งด้วยมะนาวฝานลอยหน้า 1 ชิ้น ทุกคนมองทีชงเครื่องดื่มคล่องแคล่วอย่างตื่นตะลึงรวมทั้ง กำแพงน้ำแข็งอย่างเว

“อะดื่มซะ สูตรนี้ ชั้นชงให้คนพิเศษดื่มเท่านั้น แล้วชั้นหวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก”

เวสะดุดกับคำว่า คนพิเศษ รู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็รับมาดื่มทันทีที่ volcano ผ่านคอไปก็ให้ความรู้สึกกระชุ่มกระชวยเร่าร้อนอย่างบอกไม่ถูกอร่อยมากรสดีที่สุด แม้วิธีชงจะดูธรรมดา แต่ไม่รู้ว่าทีใส่อะไรเข้าไปเป็นพิเศษ


“ชั้นยอมรับว่า นายชงเหล้าได้ดี ตอนนี้ชั้นรับคำขอโทษจากนาย เหมส่งนกน้อยไปกดเงิน ชั้นจะไปดูบัญชีข้างบน”

“ครับนาย” เหมรับคำสั่ง แล้วพาทีไปทันที ตอนนี้ เว นึกถึงใบหน้าของทีแล้วทำให้อารมณ์ดีขึ้นมา นึกอยากดื่มเหล้าฝีมือนกน้อยของเขาอีกสักครั้ง

“เหม เข้ามานี่หน่อยสิ” เวต่อสายเรียกคนสนิทเข้ามา

“นายอยากได้เด็กหรือครับ วันนี้หัวหน้าสาขาที่ภูเก็ตบอกว่า ลูกสาวเต็มใจจะเข้ามาดูแลนายคืนนี้ และผมให้ฝ่ายรับผิดชอบตรวจแล้วว่าไม่เคยผ่านมือใคร”

เหมรีบรายงาน ปกติคุณเวทำแต่งาน ว่างก็ฝึกยิงปืน ไม่ค่อยยุ่งกับผู้หญิงเพราะรักสะอาดแม้จะมีสาวสวยเต็มใจเข้าคิวมาให้ยาวเหยียดแบบว่านอนด้วยทั้งปีไม่ซ้ำก็ไม่หมดแต่ว่ามหาเศรษฐีหนุ่มรูปหล่ออย่างเวก็ไม่ค่อยสนใจใคร

“เหม ชั้นอยากเลี้ยงนกไว้ในบ้านน่ะ” เวจ้องตาของเหมอย่างเรียบนิ่งสื่อความหมายที่คนรับใช้ใกล้ชิดมานานเข้าใจดี

“ครับนาย ที หรือ ทวิช เรียนอยู่มหาวิทยาลัย เอ ครับ เอกวิศวะโยธาปีที่หนึ่ง ด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยมระดับ ม . ปลาย จึงได้ทุนเรียนฟรีจนจบการศึกษา เพราะฐานะทางบ้านไม่ดี เป็นลูกชายคนเดียว บ้านเดิมอยู่ที่ชลบุรี ไม่มีญาติในกรุงเทพ เป็นหนึ่งในแก้งค์เสียงดนตรี ที่รวมเอาคนที่มีความสามารถพิเศษและผลการเรียนดีเข้าไว้ด้วยกันครับ แล้วเมื่อเช้า นาย ที ไปสมัครงานที่ร้านอาหารในเครือของเราที่คุณเดชา คุมอยู่ เพราะเมื่อคืน เค้ากดเงินจากทุนเล่าเรียนมาใช้หนี้ให้เรา จึงต้องหางานทำครับ”

เหมรายงานเจ้านายละเอียดยิบอย่างรู้ใจ เพราะสั่งให้คนไปเฝ้าและตอนเช้าก็ส่งคนไปสืบข้อมูลของเด็กหนุ่มไว้ เพราะเห็นว่าเจ้านายสนใจผิดปกติแล้วให้อภัยให้ง่ายๆ จึงได้ตัดสินใจเก็บข้อมูลไว้รายงาน

“ดีมากเหม ชั้นดูคนไม่ผิด ไม่เสียแรงที่สนิทกับชั้น เตรียมทุกอย่างให้พร้อม เย็นนี้ชั้นจะไปกินข้าวร้านคุณเดชา”

 “ครับนาย”  พอตกเย็นรถคันหรูก็มาจอดที่ร้านอาหารไทยหรูหราริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติทั้งเวและเหมเดินเข้าไปในห้อง วีไอพี

“ไปจัดการบอกคุณเดชาตามที่คุยกันไว้”

“ครับนาย”หลังจากนั้นสิบนาทีใบหน้าที่เวรอคอยมาทั้งวันก็มายืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางประหลาดใจพร้อมทั้งมีเครื่องดื่มอยู่ในมือ

“บังเอิญจังนกน้อย เราพบกันอีกแล้วนะ” เว เอ่ยทักทายทีด้วยท่าทีพอใจพร้อม รอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม

“ไอ้นกยักษ์บ้า อย่ามาเรียกว่านกน้อย แต๋วชิบหายรับไม่ได้ว่ะ”

“นายทวิช อย่าเสียมารยาท ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกนี่ คุณเวนไตยเป็นนายของที่นี่” ซวยอีกแล้วไอ้ที ไอ้นกยักษ์นี่มันจะมีธุรกิจไปทั่วประเทศหรือไง ทีคิดกลุ้มอยู่ในใจ

“ไม่เป็นไร คุณเดชา ผมสนิทกับเค้า ติดใจฝีมือชงเครื่องดื่มของเขา อยากให้ไปชงให้ดื่มที่บ้านนั่งสินกน้อย “ เวหันไปบอกกับ   เดชา พร้อมกับสั่งให้ทีนั่งลงตรงข้ามเขา เดชาเห็นเป็นโอกาสที่จะเอาใจ เว ซึ่งหาไม่ได้ง่ายๆเลยรีบพูดขึ้นว่า

“งั้นเชิญนายรับเด็กคนนี้ไปทำงานพิเศษได้เลยครับ ถ้านายพอใจ”

“ได้ไง ผมมาทำงานได้แค่ชั่วโมงว่างจากเรียน และจะทำแค่ 4 เดือนเท่านั้นนะ เงินก็ต้องได้เดือนละ 8 พันด้วย”

“เจ้าเด็กโง่ นาย  ท่านน่ะไม่มีปัญหา เรื่องค่าตอบแทนหรอกไปสิโอกาสดีๆมาแล้วนะ” ที่พูดอย่างนี่เพราะเดชามองออกว่า เว พอใจ ที ไม่น้อย

“นกน้อยจะได้ทุกข้อที่ร้องขอมา แต่ขอเพิ่มเติมว่าเงินเดือนเดือนละสองหมื่นพอใจไหม”

 “โห พอใจสิ” มีเหลือใช้แล้วยังส่งไปช่วยแม่ที่ชลบุรีได้อีกปีนี้ขุดมันได้ค่าแป้งไม่สูงขาดทุนไปเยอะเลยอยู่กันแบบค่อนข้างขัดสนทีคิดทบทวนแล้วตอบออกมา

“ไป” เวหันมาสั่งที “ไปไหน”  ทีถามงงๆ

“ไปเก็บเสื้อผ้า แล้วไปอยู่บ้านชั้นเดี๋ยวนี้เลย” ทีตกใจพลางคิดว่า ไอ้มาเฟียบ้ามันจะรีบไปไหน เค้ายังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไปอยู่กับคนอื่น เฮ้อ..คิดถูกคิดผิดวะไอ้ทีเอ้ยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

0 ความคิดเห็น