ตอนที่ 4 : EP.3 ถามใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

                                                                                                                                                                         
ง้อ  

คำนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของน้ำทิพย์ ทำไมฉันต้องง้อด้วยฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนิ ไม่คนอย่างบีน้ำทิพย์ไม่มีวันลดตัวไปทำอย่างนั้นให้ใคร เธอคิดในใจ จริงๆแล้วน้ำทิพย์ไม่เคยง้อใครเพราะเธอคิดว่าการง้อมันเป็นการเสียศักดิ์ศรีและยิ่งกว่านั้นมันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในสถานะของผู้แพ้ ซึ่งเธอเองรู้สึกเกลียดคำนี้มาก

"บีๆ บีน้ำทิพย์!" เสียงเมทินีทำให้น้ำทิพย์หลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง

"ค..คะ พี่เกดมีอะไรหรอ?" น้ำทิพย์ยังคงทำหน้างงๆ

"นี่ไม่ได้ฟังที่พี่พูดเลยรึไงมัวใจลอยไปถึงไหนห้ะ"เมทินีบ่นรุ่นน้องของเธอ น้ำทิพย์ได้แต่ก้มหน้าลงเหมือนเด็กกำลังสำนึกผิด

"นี่ผู้ใหญ่อินกับคุณจันทร์" เมทินีแนะนำตัวให้ทั้งคู่อีกครั้ง น้ำทิพย์ยกมือไหว้มองไปที่ชายร่างอวบมีผ้าข้าวม้าคาดเอวไว้อายุประมาณห้าสิบกว่าๆกับผู้หญิงซึ่งเป็นภรรยาสวมใส่ชุดผ้าไทยอายุสี่สิบกว่ากว่าๆ

หลังจากทำความรู้จักแนะนำตัวกันเสร็จทุกคนก็ไปทานอาหารร่วมกันที่โต๊ะโดยมีน้ำทิพย์นั่งข้างศิริน

"ทำไมไม่ทานละคะพี่คริส" กว่างเอ่ยถามเพราะเห็นศิรินเอาแต่นั่งเขี่ยข้าวไปมา

"อาหารไม่ถูกปากรึนังหนู" ผู้ใหญ่อินเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

"เปล่าค่ะอาหารที่นี่อร่อยมากแต่คริสไม่หิวค่ะ" ศิรินตอบยิ้มๆ

"แล้วพี่บีละไม่หิวเหมือนกันหรอช่าเห็นพี่เอาแต่นั่งเขี่ย"  ติช่าถาม

"อืม" น้ำทิพย์ตอบสั้นๆ แต่จริงๆแล้วที่ทั้งคู่ไม่ยอมทานไม่ใช่เพราะไม่หิวหรอกแต่เป็นเพราะทั้งคู่ทานไม่ลงมากกว่า

โห้ย! เกลียดความรู้สึกแบบนี้ชะมัด น้ำทิพย์สบถในใจเพราะในหัวน้ำทิพย์ตอนนี้เอาแต่คิดเรื่องของศิรินเพราะดูเหมือนว่าคนข้างๆยังไม่หายโกรธเธอ

"ไม่หิวก็ต้องทานนะคะเดี๋ยวไม่สบาย พี่บีตักอาหารให้พี่คริสหน่อย" กวางพูด 

น้ำทิพย์เลยส่งสายกลับไปว่า 'ทำไมฉันต้องทำ' ทุกคนจึงมองหน้าน้ำทิพย์พร้อมกันทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้จึงเลือกตักอาหารที่ใกล้มือที่สุดไปให้คนข้างๆ

"คริสอิ่มแล้วขอตัวไปพักผ่อนนะคะ" ศิรินเลือกที่จะไม่ทานอาหารที่น้ำทิพย์ตักให้แล้วสะบัดตัวออกจากเก้าอี้ไปยังห้องพักของเธอ

"ทะเลาะกันละสิ"ผู้ใหญ่อินถามอย่างรู้ทัน

"ผัวเมียกันก็อย่างงี้ละทะเลาะกันแป๊ปๆเดี๋ยวก็หาย" ผู้ใหญ่อินพูดยิ้มๆทำให้น้ำทิพย์รีบพูดแก้กลับทันที

"ผัวเมียอะไรคะเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"เอาน่าตอนนี้ยังไม่เป็นแต่เดี๋ยวอีกหน่อยก็ได้เป็น"ผู้ใหญ่อินแซวทำให้ทุกคนหัวเราะกันทั้งโต๊ะยกเว้นก็แต่น้ำทิพย์ที่ทำหน้ามุ่ยอยู่คนเดียว

เมื่อทุกคนทานอาหารเสร็จก็แยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อนน้ำทิพย์ก้าวเข้ามายังห้องของตัวเองแต่ก็มีเสียงคนคนนึงดังขึ้นทำให้น้ำทิพย์หยุดชะงัก

"หยุด! ห้ามเลยเขต" ศิรินพูดพลางชี้ไปยังพื้นที่มีเทปสีแดงติดอยู่ตั้งแต่เตียงนอนถึงหน้าประตู

"ทำบ้าอะไรของคริสเนี้ย" น้ำทิพย์หน้าย่นแล้วเอื้อมมือไปแกะเทปสีแดงออกแต่ถูกศิรินห้ามไว้

"ห้ามแกะ แล้วก็ห้ามเลยเขตด้วย" ศิรินกลางแขนสองข้างป้องกันพื้นที่ของเธอไว้เหมือนเด็กที่กำลังปกป้องของเล่น

"ไร้สาระ" น้ำทิพย์พูดพลางผลักแขนคนหน้าหมวยออกแล้วเดินไปนอนบนเตียง

"ลุกเดี๋ยวเลยอีบีย์ย์ย์ นี่มันเขตของคริส" ศิรินพูดพลางผลักคนร่างสูงออกจนตกเตียง พลั๊ก

"โอ้ย!มันเจ็บ!!"

"สมน้ำหน้า" ศิรินแลบลิ้นใส่น้ำทิพย์และเตรียมจะเดินหนีแต่ถูกน้ำทิพย์คว้าแขนไว้ทัน

"เดี๋ยว"

คิดว่าบีจะปล่อยไปง่ายๆหรอยัยสติชตัวแสบ น้ำทิพย์ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วดึงศิรินมาไว้ในอ้อมกอด แต่ศิรินไวกว่าน้ำทิพย์เพราะเธออ่านความคิดของคนร่างสูงออกจึงฉวยโอกาสที่คนร่างสูงไม่ทันระวังตัวเหยียบเท้าและผลักคนร่างสูงออกไปจนล้มลงศอกไปกระแทกกับขอบเตียง น้ำทิพย์ร้องเสียงหลงพร้อมกับน้ำสีแดงที่ไหลออกมาจากศอก ศิรินเห็นก็ตกใจรีบเข้ามาดูแผลคนร่างสูง

" คริสขอโทษคริสไม่ได้ตั้งใจ" ศิรินพูดเสียงสั่นๆและประคองคนร่างสูงให้ลุกขึ้นเมื่อคนร่างสูงตั้งตัวได้ก็เบี่ยงตัวออกจากแขนของคนหน้าหมวยทำให้ศิรินรู้ทันทีว่าคนร่างสูงกำลังโกรธเธออยู่ 

น้ำทิพย์ออกมาจากห้องไม่พูดอะไรกับศิรินแม้แต่คำเดียว แล้วเดินไปนั่งที่ระเบียงใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาพันรอบแผลเพื่อห้ามเลือดไว้

"มาเดี๋ยวคริสทำแผลให้" ศิรินยกกล่องยาที่ไปขอมาจากทีมงานคนหนึ่งที่เตรียมไว้เผื่อฉุกเฉินมานั่งข้างๆน้ำทิพย์ แล้วเอื้อมมือไปประคองแขนคนร่างสูงเพื่อจะทำแผลให้   น้ำทิพย์มองหน้าคนหน้าหมวยที่ประคองแขนตัวเองอย่างเบามือทำให้น้ำทิพย์เผลออมยิ้ม 

ตึกๆ

เป็นอีกแล้ว

อยู่ๆหัวใจฉันก็เต้นแรงอีกครั้งโดยที่ฉันไม่รู้สาเหตุ นี่ฉันกำลังหวั่น... มะ..ไม่
ความคิดนั้นถูกสะลัดทิ้งไป

ฉันจะไม่มีวันรู้สึกแบบนั้น ฉันจะต้องไม่แพ้ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้แพ้ เกมนี้ฉันต้องชนะ

"ไม่ต้อง" น้ำทิพย์ทำเสียงเข้มเพื่อข่มความรู้สึกไม่ให้แสดงออกมาและดึงมือของตัวเองออกมาจากคนหน้าหมวย

"อย่าดื้อสิ" ศิรินไม่พูดเปล่าคว้าแขนคนร่างสูงไว้อีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอพลาดไปจับโดนแผลของน้ำทิพย์

"โอ๊ย!" น้ำทิพย์กุมแผลของตัวเองไว้แล้วร้องโอดครวญ

"คะ..คริสขอโทษคริสไม่ได้ตั้งใจ" ศิรินพูดเสียงสั่นทำอะไรไม่ถูกและเอื้อมมือไปจับคนร่างสูงอีกครั้งแต่ครั้งนี้คนร่างสูงปัดมือของเธอออก

"บอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้องไง!" น้ำทิพย์ตวาดใส่คนหน้าหมวย ตอนนี้เธอทั้งเจ็บแผล ทั้งหงุดหงิดที่คนหน้าหมวยเข้ามาวุ่นวาย และก็หงุดหงิดกับความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่าคืออะไรแต่ที่แน่ๆเธอจะไม่มีวันให้ความรูสึกนี้เกิดขึ้นแน่นอน

"คริสขอโทษให้คริสทำแผลให้นะ" ศิรินแกะผ้าเช็ดหน้าที่พันแผลน้ำทิพย์อย่างไวมือแล้วหยิบขวดแอลกอฮอล์เพื่อจะทำความสะอาดแผลแต่เพราะความรีบร้อนทำให้แอลกอฮอล์ในขวดหกใส่แผลของน้ำทิพย์  
น้ำทิพย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดบวกกับความโมโหและปัดขวดแอลกอฮอร์ตกลงพื้น

"บอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้องไง พูดง่ายๆแค่นี้ไม่เข้าใจหรอ!"

เมื่อได้ยินน้ำทิพย์ขึ้นเสียงใส่ศิรินก็สะดุ้งยืนตัวสั่น ตาแดงก่ำทำอะไรไม่ถูก
"คะ..คริส ขะ..ขอ..ทะ.."

"คริสขอโทษ จะพูดคำนี้ใช่มั้ย" ศิรินยืนนิ่งเงียบไม่พูดอะไปปล่อยให้น้ำทิพย์พูดต่อ

"ถ้าคริสรู้สึกผิดจริงๆนะ บีขอละเลิกทำตัววุ่นวายแบบนี้สักที มัน น่า-รำ-คาญ"

ศิรินปล่อยน้ำตาที่ตอนแรกพยายามกลั้นไว้ออกมา น้ำทิพย์เมื่อเห็นน้ำตาของคนหน้าหมวยก็รู้สึกตกใจและรู้สึกผิด

"พูดแบบนี้มันไม่ทำร้ายจิตใจกันไปหน่อยหรอ" ทั้งคำพูดแววตาน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดทำให้น้ำทิพย์ยิ่งรู้สึกผิดและเจ็บปวดไม่ต่างจากคนหน้าหมวย

"คริส" น้ำทิพย์ปรับเสียงอ่อนลง

"คริสก็แค่อยากทำแผลอยากขอโทษที่ทำให้บีต้องเจ็บไม่ได้ตั้งใจจะทำตัววุ่นวายให้บีรู้สึกแย่ แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจทำแอลกอฮอล์หกใส่ คริสก็แค่เป็นห่วงบีเห็นบีไม่ยอมทำแผลคริสก็เลยจะทำให้" ศิรินหยุดพักกลืนน้ำลายตัวเองแล้วพยายามข่มน้ำตาไว้ก่อนจะสูดหายใจเข้าแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"แต่ถ้าบีบอกว่าสิ่งที่คริสทำมันทำให้บีรำคาญ มันทำให้บีให้บีโกรธไม่พอใจหรือรู้สึกแย่" ศิรินยังคงพยายามข่มน้ำตาตัวเองไว้แต่ก็ไม่เป็นผลสักเท่าไหร่เพราะยิ่งห้ามมันก็ยิ่งไหลออกมา "คริสก็ขอโทษ ต่อไปนี้คริสจะไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับบีอีก" ศิรินยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองก่อนจะรีบเดินไป

"ดะ..เดี๋ยว" น้ำทิพย์คว้าแขนของศิรินไว้แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเพราะคนหน้าหมวยเดินไปแล้ว น้ำทิพย์ได้แต่ยืนอึ้งมองศิรินที่กำลังเดินจากไป ระยะห่างน้ำทิพย์กับศิรินถ้าจะให้วิ่งตามไปก็คงทัน แต่สำหรับน้ำทิพย์ในตอนนี้แล้วถ้าจะให้ตามคนหน้าหมวยไปคงทำไม่ได้เพราะขาของเธออยู่ๆก็รู้สึกหมดแรงและนั่งทรุดลงไป ดวงตาเริ่มหนักอึ้งเหมือนจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ต้องฝืนไว้ ตอนนี้ในหัวของน้ำทิพย์มึนงงไปหมดเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้ที่เธอกำลังเป็นอยู่คืออะไรกันแน่

ตึกๆ หัวใจของน้ำทิพย์เต้นแรงอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆเพราะเธอรู้สึกเจ็บปวด ยิ่งนึกถึงน้ำตาของคนหน้าหมวยเธอยิ่งรู้สึกเจ็บหนักกว่าเดิมเจ็บจนลืมความเจ็บที่แผลของเธอ

"นี่ฉันเป็นอะไร" น้ำทิพย์พูดเสียงสั่นพลางกุมหัวใจตัวเองไว้

"เจ็บมากมั้ย" เสียงบุคคลปริศนาเอ่ยถามทำให้น้ำทิพย์หันไปหา

"พี่เกด"

"พี่รู้เรื่องที่พวกยูสองคนตกลงเล่นเกมแล้วก็เรื่องที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้แล้วก็ตอนนี้หมดแล้วละ" เมทินีพูดพลางนั่งลงข้างๆก่อนจะเข้าไปโอบไหล่ปลอบน้ำทิพย์เบาๆ น้ำทิพย์ที่ร่างกายรู้สึกอ่อนล้าก็เข้าซบไหล่ของเมทินี สำหรับน้ำทิพย์แล้วเมทินีเป็นเหมือนพี่สาวแท้ๆของเธอที่เป็นทั้งที่ปรึกษาและรู้เกือบทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ

"ทำร้ายหัวใจของตัวเองก็เจ็บแบบนี้แหละ" คำพูดของเมทินีทำให้คนที่กำลังซบไหล่อยู่ผละออกมามองหน้าอย่างงงๆกับคำพูด 'ทำร้ายหัวใจตัวเอง'

"หมายความว่ายังไงค่ะ ทำร้ายหัวใจตัวเอง?

"พี่ว่าบีน่าจะถามใจตัวเองดีกว่านะว่าตอนนี้หัวใจบีเป็นของบีหรือเป็นของใครกันแน่" คำตอบนี้ยิ่งทำให้น้ำทิพย์งงหนัก เมทินีเห็นหน้าน้ำทิพย์ก็พอรู้ว่าเจ้าตัวยังไม่รู้ใจตัวเองแน่ๆว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่แต่จะให้บอกไปก็มีแต่จะปฏิเสธแน่ๆเพราะงั้นเมทินีจึงเลือกที่จะให้น้ำทิพย์กลับไปถามใจตัวเองดีๆดีกว่า

"กลับไปถามใจตัวเองดีๆนะว่าคิดกับคริสนะเป็นแค่เพื่อนจริงๆ หรือเปล่า แล้วที่เล่นเกมใครหวั่นไหวก่อนแพ้อะไรน่ะแค่ต้องการจะเอาชนะหรือว่ามีอะไรมากกว่านั้น"




               คำถามของเมทินีทำให้น้ำทิพย์กุมขมับตัวเองอยู่ในห้องนอน ซึ่งคืนนี้เธอขอมานอนกับเมทินีที่ห้องเพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะเจอศิรินและคิดว่าศิรินก็คงไม่อยากเจอเธอในตอนนี้
ค่ำคืนแรกของวันเก็บตัวยังดำเนินต่อไปน้ำทิพย์เองก็ยังข่มตาหลับไม่ได้พอจะหลับภาพน้ำตาศิรินก็แล่นเข้ามาในหัว
ไหนจะคำพูดของเมทินีอีก

หัวใจบีก็ต้องเป็นของบีสิจะเป็นของใครได้ถามแปลกพี่เกดเนี้ย แล้วสำหรับคริสก็เป็นแค่เพื่อน เกมนั้นก็แค่ต้องการจะเอาชนะที่ยัยหมวยมาทำท่ารังเกียจเราตอนบอกว่าแฟนคลับใหเราเป็นคู่จิ้นกันเท่านั้น โอ๊ย!แล้วฉันจะมาเครียดเรื่องพวกนี้ทำไม หรือฉันจะหวั่นไหวกับยัยหมวยจริงๆ โนววว หยุด มโน พอๆนอนๆๆๆไม่คิดแล้วคนอย่างบีน้ำทิพย์จะไม่มีวันหวั่นไหวให้กับยัยสติชจอมวุ่นวาย


เช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อนๆส่องผ่านหน้าต่างมาปลุกคนร่างสูงให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา เอาจริงๆเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนเลยพอจะหลับภาพน้ำตาของคนหน้าหมวยก็ฉายขึ้นมา น้ำทิพย์ตื่นก็ออกมาจากห้องของเมทินีเลยเพราะเธอกลัวว่าจะไปรบกวนคนที่กำลังหลับอยู่

พลั๊ก! "โอ๊ย" น้ำทิพย์ที่กำลังเดินกลับห้องของตัวเองเดินชนกับใครบางคน

"ขอโทษค่ะ คุณเป็นอะไรมากมั้ยคะ" ผู้หญิงคนนึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำทิพย์ยิ้มตอบแล้วกุมแผลของตัวเองที่ถูกชนก่แจะเดินต่อ

"เดี๋ยวก่อนคุณเป็นแผลนี่ให้ฉันทำแผลให้นะ" ผู้หญิงคนนั้นชี้มาที่แผลของน้ำทิพย์

"แผลเก่านะค่ะไม่เป็นไรมากหรอก"

"จะแผลเก่าแผลใหม่ก็ต้องทำค่ะดูสิแผลยังดูสดๆอยู่เลย" ผู้หญิงคนนั้นพูดพลางดึงตัวน้ำทิพย์นั่งลงแล้วไปหยิบกล่องยามาทำแผลให้

"นี่เป็นนานหรือยังคะ"

"เมื่อวานค่ะ"

"แล้วบอกว่าแผลเก่า" เธอพูดพลางขมวดคิ้วใส่น้ำทิพย์ทำให้น้ำทิพย์ขำออกมา

"ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอ" น้ำทิพย์พูดพลางดูคนที่กำลังทำแผลอย่างตั้งใจ

"ชื่อลิลลี่ค่ะ เป็นหลานของลุงอิน... เสร็จแล้ว" ลิลลี่พูดยิ้มๆเมื่อทำแผลเสร็จ

"ขอบใจมากนะ"น้ำทิพย์ยิ้มให้คนตรงหน้า

"แล้ว..."

"พี่ชื่อบีจ้ะ เรียกพี่บีก็ได้" น้ำทิพย์เปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองแล้วยิ้มให้คนตรงหน้า ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครแอบมองทั้งคู่อยู่ในระยะไกล

แหมทำเป็นระริกระรี้จังนะอิบียย์ ศิรินรู้สึกหมันไส้คนร่างสูงขึ้นมา ก็คนอุตส่าห์เป็นห่วงเห็นไม่กลับห้องตั้งแต่เมื่อคืนนี่ก็ว่าจะมาดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่าแต่ดูถ้าคงจะมีความสุขมากกกก อีบีบ้า!ปล่อยให้ฉันคิดมากอยู่คนเดียวแต่ตัวเองกลับไปมีความสุขไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร ศิรินทำท่ากระฟัดกระเฟียดแล้วเดินเลี่ยงไปทางอื่น




ทำร้ายหัวใจของตัวเองก็เจ็บแบบนี้ล่ะคะพี่บีขาาาา~
ตอนนี้เป็นไงมั่งเม้นบอกไรท์หน่อยน้าาา
พี่บีใจร้ายไปมั้ยยย
(สำหรับไรท์พี่บีใจร้ายโคตรรร)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #21 ntvd (@ntvd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 09:59
    มาต่อไวๆน่ะค๊าาา
    #21
    2
    • #21-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 4)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:56
      มาต่อให้แล้วนะคะ^^
      #21-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #20 JS_S (@JS_S) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 23:12
    ชอบมากเลยค่ะไรท์ สนุกมากกก
    #20
    1
    • #20-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 4)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:55
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ^^
      #20-1
  3. #17 Aum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:57
    I like it.
    #17
    1
    • #17-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 4)
      30 เมษายน 2560 / 22:30
      ขอบคุณมากๆเลยค่าา
      #17-1
  4. #15 BomanyXys (@BomanyXys) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 20:43
    มาต่อทุกกกวันได้ไหมมม 555
    #15
    1
    • #15-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 4)
      30 เมษายน 2560 / 21:01
      โอ้วว ไรท์จะพยายามแต่ไม่สัญญา555
      #15-1
  5. #11 VPNS (@VPNS) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 17:55
    รอนะไรท์ เป็นกำลังใจให้เเต่งต่อๆ
    #11
    1
    • #11-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 4)
      30 เมษายน 2560 / 17:58
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากๆๆๆๆเลยค่ะ//ตอนแต่งเรื่องนี้นึกว่าจะไม่มีคนอ่าน//งื้อออซึ้ง//ขอไรท์กอดที~~~
      #11-1