ตอนที่ 3 : EP.2 ทะเลาะ (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

ใครจะบ้าเดินกลับกัน” 

ศิรินพูดอย่างหัวเสียพลางทิ้งกระเป๋าตัวเองที่ลากมาไว้ที่พื้นแล้วล้มตัวนอนที่เตียงนุ่มสำหรับนอนสองคนในห้องที่ได้จัดเตรียมไว้ให้บัดดี้แต่ละคู่ ซึ่งห้องนั้นก็ไม่ใช่ห้องของรีสอร์ทหรือคอนโดหรูที่ไหนแต่เป็นบ้านเรือนไทยเก่าๆของผู้ใหญ่บ้านนี่ละซึ่งมันก็ใหญ่พอที่จะรับทุกคนเข้ามาอยู่ได้

"ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่ซอมซ่อทุรกันดะ.... อุ๊บ" น้ำทิพย์ได้ยินศิรินตะโกนออกมาก็รีบเข้าไปปิดปากคนร่างบางทันที ศิรินทำเสียงอู้อี้อู้อี้ก่อนจะปัดมือของน้ำทิพย์ออก

"ยัยบ้ามาปิดปากฉัน...อุ๊บ" เสียงของศิรินถูกกลืนหายโดยมือของน้ำทิพย์อีกครั้งนึง 

"จำสัญญาไม่ได้หรือไงบอกว่าให้เรียกบีกับคริสไม่มีคำว่าฉันกับเธอ" น้ำทิพย์มองหน้าดุใส่ศิรินก่อนจะปล่อยมือออก

"รู้แล้วจำได้ แล้วบีมาปิดปากคริสทำไม" ศิรินพูดอย่างหัวเสีย

"ก็คริสเล่นแหกปากลั่นบ้านขนาดนี้เดี๋ยวผู้ใหญ่มาได้ยินเข้าก็ซวยหรอก"

"ได้ยินแล้วจะทำไมคริสไม่แคร์ไม่สนแล้วก็ไม่ทนอยู่ที่นี่ด้วยคริสจะกลับกรุงเทพ" ศิรินสะบัดตัวลุกขึ้นจากเตียงเตรียมลากกระเป๋าแต่โดนน้ำทิพย์พูดขัดเอาไว้ด้วยเสียงเรียบๆ

"ความอดทนต่ำ"

"อะไรนะบีว่าคริสหรอ"ศิรินหันมาถามคนที่ว่าเธอแต่แทนที่เธอจะได้คำตอบเธอกลับได้คำว่ามาอีกเป็นชุดมาแทน

"วุ่นวาย น่ารำคาญ"

"บี!" ศิรินเรียกน้ำทิพย์อย่างไม่พอใจ

"พลอย หญิงแล้วก็คนอื่นๆที่เค้าไม่อยากอยู่ที่นี่เค้ายังทนอยู่ได้เลยทำไมคริสทำไม่ได้"

"ก็คริสไม่ใช่คนอื่นไงใครทนได้ทนไปคริสไม่ทน!"

"อ่อน" น้ำทิพย์ยังคงพูดเสียงเรียบๆในขณะที่คนที่ถูกว่ากำลังเริ่มเดือด

"ว่าแต่คริสคนแรกที่ชวนกลับไม่ใช่บีรึไง!"

"ใช่แต่มันตอนนั้นไม่ใช่ตอนนี้"

"บีจะพูดไรก็พูดไปเถอะคริสไปละ" ศิรินพูดพลางเตรียมก้าวออกไป

"แค่นี้ยังทนไม่ได้แล้วต่อไปถ้าคริสอยู่ในเกมและจะต้องเจอกับสิ่งที่ลำบากกว่านี้คริสจะทนได้ยังไง"

"บีไม่ต้องมะ.." ยังไม่ทันที่ศิรินจะพูดจบน้ำทิพย์ก็พูดสวนขึ้น

"ฟังบีพูดให้จบก่อน" น้ำทิพย์หยุดพักไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ

"บีไม่ได้จะมาทับถมคริสนะแต่บีอยากให้คริสมีความอดทนมากกว่านี้ ถ้าไม่เห็นแก่ตัวเองก็เห็นแก่รายการเห็นแก่คนที่เค้าต้องมาเป็นบัดดี้คู่กับคริสมั่งช่วยทำตัวให้เป็นประโยชน์มากกว่าไส้เดือนดินได้มั้ยหรือถ้าคริสทำไม่ได้ก็ช่วยทำตัวไม่เป็นปัญหาหรือเป็นปัญหาน้อยที่สุดได้มั้ย"

"คำก็ไส้เดือนดิน คำก็ตัวปัญหา ถามจริงเหอะบีในสายตาบีเห็นคริสเป็นได้แค่นี้ใช่มั้ย" ศิรินพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ไม่ให้ไหลออกมาแต่เหมือนความพยายามของเจ้าตัวจะไม่เป็นผลแม้แต่น้อย

น้ำทิพย์เห็นน้ำตาของศิรินก็รู้สึกตกใจเหมือนกันเพราะไม่คิดว่าคำพูดของเธอจะทำให้คนร่างบางร้องไห้

"แล้วคริสเคยทำให้บีเห็นคริสเป็นได้มากกว่านี้มั้ยละ" 


อยากตบปากตัวเองจริงๆพูดอะไรไปวะ

"ได้บีอาจจะเห็นคริสเป็นตัวปัญหาชอบทำตัววุ่นวายน่ารำคาญคริสไม่ห้ามหรอกถ้าบีจะคิดอย่างนั้น แต่คริสถามจริงๆเหอะก่อนที่ในสายตาบีคริสจะกลายเป็นแบบนั้นบีเคยเปิดใจแล้วหรือยัง" ศิรินไม่รอคำตอบเธอเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาและพยายามกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลรอบที่สองแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าของเธอออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นห้องเธอก็ถูกน้ำทิพย์พูดขัดไว้อีก

"จะไปไหน"

"กลับกรุงเทพ" ศิรินตอบเสียงสั่นโดยไม่คิดจะหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"นี่คริสลืมเอาสมองมาจากบ้านหรือไงก็รู้อยู่ว่ามันไม่มีทางกลับได้" คำพูดของน้ำทิพย์ทำให้ศิรินต้องหันกลับไปอีกครั้งก่อนจะพูดอย่างยิ้มๆ

"ทำไมจะไม่มีก็...เดินไง"

"บ้าไปแล้วหรอจะทำอะไรหัดคิดก่อนมั่งดิ สมองนะเค้ามีไว้ให้คิดไม่ได้ให้เก็บไว้บูชาไว้บนหัวหัดเอาออกมาใช้บ้าง"

"บี!!เลิกด่าคริสได้แล้วคริสมีสมองคริสไม่ได้โง่"

"ก็สิ่งที่คริสทำไม่ได้เรียกโง่แล้วเรียกอะไร! ทำไม ไม่อยากอยู่ที่นี่ขนาดนี้เลยหรอ ใช่สิคริสมันลูกคุณหนูเป็นไฮโซไม่เคยลำบากคงทนกับความลำบากแค่นี้ไม่ได้หรอก!!" 


เพี้ยะ!


 ใบหน้าของน้ำทิพย์หันไปตามแรงฝ่ามือของคนร่างบาง ทำให้น้ำทิพย์รู้สึกตกใจมึนงงและหน้าชาไปหมดเมื่อเธอตั้งตัวได้ก็หันหน้าไปหาศิรินทันที

"คริส!" แต่ยังไม่ทันที่น้ำทิพย์จะพูดอะไรต่อศิรินก็สวนขึ้นทันที

"เลิกคิดเองเออเองได้แล้ว ให้คริสทนอยู่ที่นี่ยังพอทนได้นะแต่ถ้าจะให้คริสอยู่กับบี..คริสทนไม่ได้จริงๆ" พูดจบศิรินก็ลากกระเป๋าแล้วเปิดประตูห้องออกทำให้คนที่กำลังแอบฟังอยู่เกือบล้มหัวทิ่ม ศิรินมองหน้าคนแอบฟังซึ่งก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนๆและรุ่นน้องของเธอ เฌอมาลย์ รฐา ติช่า มะปราง กวาง เจสซี่ทุกคนได้แต่ยิ้มหน้าเจื๋อนๆส่งไปให้คริส


"เอ่อพี่เกดให้ตามพี่บีกับพี่คริสไปทานข้าวน่ะค่ะ" กวางพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ ศิรินไม่ตอบอะไรและเดินลากกระเป๋าสีฟ้าลายสติชของเธอไป

"กวาง เจสซี่ตามไปดูคริสที" พลอยบอกทั้งสองก่อนที่ทั้งสองจะรับคำแล้วตามไป

"มาทำอะไรกัน" เสียงน้ำทิพย์ที่เพิ่งเปิดประตูห้องออกมาถามคนที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่ข้างนอก

"พี่เกดให้มาตามพี่ไปทานข้าวเย็นน่ะค่ะ" มะปรางตอบ

"มาตามแค่คนเดียวก็ได้นิจะมาทำไมกันเยอะแยะ เอาความจริงมาแอบฟังใช่มั้ย" น้ำทิย์ย่นคิ้วแล้วถามอย่างรู้ทัน

"ใช่แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น"รฐาพูดขึ้นก่อนจะกล่าวต่อ "ประเด็นคือยูใจร้ายมากเลย"รฐาพูดพลางชี้ไปที่ตัวของน้ำทิย์เมื่อพูดจบเฌอร์มาลย์จึงพูดเสริม

"ใช่ นอกจากจะใจร้ายแล้วยังปากหมาปากไม่เป็นมงคลด้วย"

"ให้มันน้อยๆหน่อยพลอย ที่ฉันพูดอย่างนั้นไปเพราะฉันหวังดี"

"หวังดี? ด่าพี่คริสแบบนั้นนะหวังดี" มะปรางถาม

"ใช่" ทุกคนทำหน้าเหมือนไม่มีใครเชื่อทำให้น้ำทิพย์แอบหงุดหงิด

"ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้น ฉันดูเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอ" ทุกคนไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้าตอบ
โฮ่ย!! ไม่มีใครอยากจะถามเหตุผลจริงๆของฉันบ้างรึไงว่าพูดแบบนั้นไปทำไม ได้ในเมื่อไม่มีใครถามบีน้ำทิพย์คนนี้ละก็จะบอกเอง

"ที่ฉันพูดไปแบบนั้นก็เพราะ..." ตึกๆ ตึกๆ เห้ยทำไมหัวใจอยู่ๆก็เต้นแรงวะ เพราะ เพราะ...อะไรก็พูดไปดิวะ

"เพราะ?" รฐาเอ่ยถาม

"เพราะ....."

.



อีกด้านหนึ่ง


"อีบีอีผีบ้าผีทะเลไอ้ปากหมาเฮงซวย ไหนพูดนักพูดหนาว่าจะทำให้ฉันหวั่นไหวปากปีจอแบบนี้ใครจะหวั่นไหวลงวะ หึ้ย!" ศิรินพูดพลางปาดน้ำตาตัวเองและเดินมาจนถึงระเบียงตรงทางลงบันได

"ไม่คิดจะตามมาง้อหน่อยรึไง" ศิริมองกลับไปทางด้านหลังและหวังในใจเล็กๆว่าคนร่างสูงจะตามมา 


ชิ! เออไม่ตามก็ไม่ตามกลับก็ได้วะ ศิรินลากกระเป๋ามาถึงทางลงบันไดแล้วช่างใจอยู่พักใหญ่
ต้องเดินกลับจริงๆหรอ เธอทำหน้างอแงก่อนจะยืดอกขึ้น

โอเคฉันจะให้เวลาอีกห้าวินาทีไม่มาตามฉันเดินกลับจริงๆด้วย(น่ากลัวจริงนุ้งคริส)

ห้า


สี่


สะ...สาม


สะ...สะ..สองงงง ทำไมยังไม่มาอีกงื้ออ อีบีบ้าคนใจร้ายจะนับต่อแล้วนะ ศิรินสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะนับต่อ


นะ..นะ...


หนึ่ง

สิ้นสุดการนับก็ยังไร้วี่แววของคนร่างสูงศิรินได้แต่ถอดใจหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาเตรียมก้าวลงบันได

" พี่คริส!" เสียงนั้นทำให้เธอหันหลังกลับไปทันที

"กวาง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อยเพราะคนที่ควรจะยืนอยู่ตรงนี้ควรจะเป็นน้ำทิพย์ไม่ใช่กวาง ศิรินมองไปด้านหลังกวางเพราะมีใครอีกคนวิ่งหน้าตั้งตามมาและหวังในใจเล็กๆว่าให้เป็นคนที่ชื่อน้ำทิพย์แต่ก็ต้องผิดหวังอีกตามเคยเพราะคนที่วิ่งหน้าตั้งมานั้นคือเจสซี่

"แฮกๆ ไม่รอกันเลยกวางอะ" เจสซี่พูดไปหอบไปด้วยความเหนื่อย

"ถ้ามัวแต่รอเจสซี่ก็ตามพี่คริสไม่ทันสิ" กวางไม่พูดอะไรกับเจสซี่ต่อแต่หันมาสนใจคนตรงหน้าแทน

"พี่คริสอย่ากลับเลยนะ"

"ไม่" เธอตอบกลับไปทั้งที่ใจจริงเธอก็ไม่ได้อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงกับการเดินกลับไปสักเท่าไหร่

"แล้วพี่แน่ใจนะว่าจะเดินกลับทางจากที่นี่ถึงกรุงเทพไม่ใช่แค่โลสองโล เจสซี่ว่าแค่ไม่ถึงครึ่งโลพี่คริสก็สลบแล้ว อีกอย่างนะได้ยินว่าแถวนี้มีโจรและก็พวกโรคจิตด้วย ตอนเย็นๆพวกเสือก็จะออกหากินพอมืดหน่อยเห็นว่าทางก่อนจะเข้าหมู่บ้านนะแรงมาก" คำพูดของเจสซี่ทำให้ศิรินเริ่มหวั่นๆใจขึ้นมาแต่คนที่ดูจะกลัวออกนอกหน้าก็คือกวาง 


"อะ..อะไรแรงหรอเจสซี่"กวางเสียงสั่นๆ

"ก็..." เจสซี่ลอบกลืนน้ำลายทำท่าทางลำบากใจที่จะพูดทำให้คนที่รอฟังเพิ่มความอยากรู้เข้าไปอีก "ผีตายโหง" คำตอบของเจสซี่ทำให้ศิรินขนลุกและเริ่มหน้าซีดขึ้นมาทันทีเพราะเธอเป็นคนกลัวผีมาก เจสซี่เห็นศิรินหน้าซีดก็เริ่มได้ใจและแกล้งคนตรงหน้าต่อ "แต่ถ้าพี่คริสยืนยันคำเดิมว่าจะกลับก็ไม่เป็นไรนะแต่ระวังตัวดีๆด้วยเพราะได้ยินมาว่าคืนก่อนวันพระน่ะเฮี้ยนมาก..." 


ศิรินได้ยินก็รู้สึกขนลุกวาบไปทั้งตัว แค่เดินกลับก็ไม่ไหวแล้วนี่ต้องมาเจอผีอีกไม่เอาอะคริสกลัวงื้ออTT

"ถ้างั้นก็เดินกลับดีๆนะพี่คริสพวกเราสองคนไปทานข้าวก่อน แต่ถ้าพี่คริสเปลี่ยนใจไม่กลับก็ตามเราสองคนมาได้นะ"
เจสซี่ทำท่าเดินกลับ

"ดะ....เดี๋ยวรอพี่ด้วยยย" ศิรินพูดพลางลากกระเป๋าของตัวเองเดินนำหน้าทั้งคู่ไป เจสซี่เมื่อเห็นศิรินเดินไปไกลแล้วจึงขำออกมาทำให้คนที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"ขำอะไร"

"เปล๊า!" เจสซี่พูดยิ้มๆก่อนจะเดินตามศิรินไป

 


ด้านน้ำทิพย์

"สรุปว่าเพราะอะไรพี่บีช่ารอจนตะคริวจะขึ้นขาแล้ว" ติช่าเอ่ยถามน้ำทิพย์หลังจากที่บอกว่าจะบอกเหตุผลที่ด่าศิรินแต่เจ้าตัวก็มัวระอึกกระอักไม่ยอมพูดสักที

"เพราะ..." ตึกๆ ตึกๆ หัวใจที่เต้นรัวกับเหงื่อที่ออกมาทำให้ใครบางคนเริ่มจับสังเกตความผิดปรกติของน้ำทิพย์ได้

"เพราะว่าไม่มีเหตุผลใช่มั้ยถึงไม่พูดซักที" เฌอมาลย์เอ่ยขึ้น


"คนอย่างน้ำทิพย์ทำอะไรต้องมีเหตุผลเสมอค่ะ"

"มีก็พูดสิ"

"อะ...เออ"

"ไม่มีก็บอกไม่มีทำคนอื่นเขาเสียเวลา ไปพวกเราไปกินข้าวกันเหอะ" เฌอมาลย์เอ่ยชวนทุกคนและทำท่าจะเดินไปแต่น้ำทิพย์พูดขึ้นมาก่อน

"ทำไมจะไม่มีที่ฉันพูดแบบนั้นไปก็เพราะว่าฉันเป็นห่วง.." 


ชิบหายละ

"ห่วง?ห่วงอะไร?"  รฐาถามอย่างสนอกสนใจเช่นเดียวกับทุกคนที่อยากรู้คำตอบ

"ห่วง..."    ตึกๆ   "ห่วงรายการ ฉันห่วงรายการ"

"ห่วงรายการเนี้ยนะ"    ทุกคนพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่น้ำทิพย์พูดก็แน่ละสิใครจะไปเชื่อว่าบีน้ำทิพย์จะห่วงรายการจริงๆอย่างเธอนะมีแต่อยากจะให้รายการล่มๆไปซะมากกว่า

"ใช่ถึงฉันไม่อยากเข้ารายการนี้แล้วก็ไม่เห็นด้วยกับการสร้างรายการไร้สาระเปลืองบประมาณนี่สักเท่าไหร่แต่ฉันก็ไม่อยากให้รายการมีปัญหาเพราะความเอาแต่ใจไม่มีความอดทนของยัยนั่น" 

ไม่ใช่ที่ฉันพูดแบบนั้นไปเพราะฉันอยากให้ยัยนั่นเข้มแข็งและก้าวกระโดดไปได้มากกว่าคนอื่นๆ น้ำทิพย์คิดในใจแล้วพูดต่อ

"อีกอย่างฉันต้องการชนะเพราะคนอย่างฉันไม่ชินกับคำว่าแพ้แล้วฉันก็ไม่อยากให้ยัยนั่นมาเป็นตัวถ่วงฉันด้วย" 

คริสไม่ใช่ตัวถ่วง แต่คริสคือคนที่ชอบทำให้ฉันเป็นห่วงต่างหากละ

"เข้าใจแล้วต่อไปนี้คริสจะพยายามทำตัวไม่ให้เป็นตัวถ่วงของบีละกัน" อยู่ๆศิรินก็พูดขึ้นจากด้านหลังของน้ำทิพย์ทำให้น้ำทิพย์รู้สึกตกใจแต่ก็ยังเก็บอาการอยู่

"ก็ดีแล้วก็ช่วยทำตัวอย่ามีปัญหาด้วย" น้ำทิพย์หันไปพูดกับคนด้านหลัง

"รู้แล้ว" ศิรินพูดก่อนจะเอากระเป๋าของตัวเองไปเก็บแล้วไปทานข้าวกับทุกคนปล่อยให้น้ำทิพย์ยืนอยู่คนเดียว

"เฮ้อ.." น้ำทิพย์ทอนหายใจและกำลังจะเดินตามคนอื่นๆไปแต่มีเสียงคนคนนึงพูดขึ้นทำให้เธอหยุดชะงักและต้องหันกลับไปหาคนต้นเสียงทันที

"เป็นห่วงเขาก็พูดไปตรงๆสิ" 

"พลอย" น้ำทิพย์พูดอย่างอย่างแปลกใจเพราะคิดว่าทุกคนเดินไปกันหมดแล้ว

"ไม่มีใครเค้ารู้ความคิดของเราหรอกนะถ้าไม่พูดออกไปตรงๆ"

"พูดบะ..บ้าอะไรใครห่วงใคร" น้ำทิพย์แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วผินหน้าไปทางอื่น"

"ไม่ต้องทำเนียนค่ะการแสดงถ้ามันเฟคมันดูออก" เฌอมาลย์พูดยิ้มๆ

"นี่พลอย"

"ไม่ต้องทำหน้าแปลกใจคะอย่าลืมนี่ใครพลอยเฌอมาลย์ค่ะแสดงละครมาแล้วตั้งกี่เรื่องการแสดงพื้นๆแค่นี้ดูออก"

"แสดงอะไรไม่มีใครแสดงอะไรสักหน่อย" น้ำทิพย์ทำหน้าย่น
น้ำทิพย์ก็ยังคงเป็นน้ำทิพย์คนปากแข็งอยู่วันยังค่ำเฌอมาลย์คิดในใจแล้วส่ายหน้าให้กับคนตรงหน้า

"เฮ้อ..เบื่อคุยกับคนปากแข็งปากกับใจไม่ตรงกันละเอาเป็นว่ามีอะไรไม่เข้าใจกันก็ค่อยๆคุยกันแล้วก็ช่วยลดสกิลความปากหมามาสักครึ่งนึงด้วย อ้ออีกอย่างนึงไปรีบง้อคริสซะอย่าปล่อยให้ผู้หญิงรอนานมันไม่ดี" เฌอมาลย์พูดพลางตบไหล่ให้กำลังใจน้ำทิพย์เบาๆแล้วเดินตามคนอื่นๆไป

"ง้อ? ทำไมฉันต้องง้อด้วย" น้ำทิพย์พูดอย่างงงๆ

 




//ตอนนี้เป็นไงมั่งเม้นติชมหน่อยน้า

ควรปรับอะไรตรงไหนบอกเลยไรท์ไม่กัด555

(อาจติดๆขัดหน่อยน้านี่ฟิคเรื่องแรกของไรท์เลย)

ปล.อาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายด้วย555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #18 Paloiix (@24947) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 22:34
    รอค่าาา
    #18
    1
    • #18-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 3)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:56
      ต่อแล้วน้าคะ^^
      #18-1
  2. #10 PearArirat (@PearArirat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 08:51
    มันดีมากค่ะ
    #10
    1
    • #10-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2560 / 08:59
      ขอบคุณค่าาา^^
      #10-1
  3. #9 ฝุ่น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 07:36
    ไม่มีติดไม่มีขัดอะไรเลย อ่านแล้วอยากอ่านต่อชอบมาก สงสารศิรินทำไมน้ำทิยพ์ปากไม่ตรงกับใจเฮ้อ

    มาต่อไวๆๆนะไรท์
    #9
    1
    • #9-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2560 / 08:17
      ขอบคุณค่า
      เดี๋ยวเย็นนี้ไรท์จะอัพตอนต่อไปค่ะ^^
      #9-1
  4. #8 Juonnnnn (@Juonnnnn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:29
    รีบไปง้อพี่คริสน้าาาา
    #8
    1
    • #8-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2560 / 08:15
      ตอนนี้ไรท์ส่งสารไปถึงคุณบีน้ำทิพย์แล้วว่าให้ไปง้อคุณพี่คริส//แต่ง้อรึเปล่าก็อีกเรื่องนึง555
      #8-1
  5. #7 love (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:28
    รอน้าา
    #7
    1
    • #7-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2560 / 08:14
      ค่าาาาา ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ^^
      #7-1
  6. #6 Leslabel Kanna (@leslabelkanna) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 23:46
    ชอบมากเลยไรท์ มาต่อโวยๆๆใจจาขาดรอนๆ
    #6
    1
    • #6-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2560 / 08:13
      เดี๋ยวเย็นนี้ไรท์จามาอัพค่า ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ^^
      #6-1