ตอนที่ 27 : EP.25 สวัสดีพัทยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 ก.ย. 60


            อื้อ....ฉันครางและบิดขี้เกียจนิดหน่อย แสงสว่างเจิดจ้าราวกับแสงจากสวรรค์สาดส่องมายังตัวฉันที่กำลังปรือตาขึ้นดวงตาปรับสภาพให้สามารถมองเห็นภาพเบื้องหน้า  ร้อนจัง ฉันเอามือพาดตรงหน้าผากเพื่อซับเหงื่อ  และมองท้องฟ้าสีครามสดใสตัดกับแสงแดดอ่อนๆ สัมผัสนี่มันอะไรกันนะ ฉันกำบางอย่างไว้ในมือบางอย่างที่กำลังรองรับร่างกายฉัน  บางอย่างที่สัมผัสแล้วรู้สึกซากๆมือ ทรายงั้นหรอ?  เสียงคลื่นซัดสาดฟังดูไพเราะเหมือนท่วงทำนองดนตรี สายลมพัดโชยเอากลิ่นไอของน้ำทะเลมาเข้าจมูก  ทะเล?  เดี๋ยวนะ...ภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้ก็คือฉันอยู่ที่บ้านผู้ใหญ่สุดแสนจะทุลกันดารหรือพูดให้เข้าใจง่ายๆเข้าถึงอารมณ์ก็คือบ้านนอก  แล้วมันจะมีทะเลได้ไงบ้าไปแล้ว...ฉันฝันไปหรอเนี่ยบ้าจริงอาจเป็นเพราะพิษไข้บวกกับความเหนื่อยจากเมื่อวานเลยทำให้ฝันอะไรบ้าพวกนี้   สิ่งที่ฉันควรทำคือตื่นจากฝันซะ

            น้ำทิพย์หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

            สวัสดีท้องฟ้าสีครามแสงแดดอ่อนๆเหมือนเมื่อกี้เป๊ะ    หืม?   เห้ย! หรือว่านี่จะไม่ใช่ความฝันวะบางทีฉันอาจจะ...อาจจะ...ตายไปแล้วก็ได้  ส่วนนี่ก็คือสรวงสวรรค์ ใช่ไม่ผิดแน่ๆเพราะตากฝนเมื่อวานเลยทำให้เป็นไข้ แผลติดเชื้อไวรัสเข้าสู่กระแสเลือดปอดบวมมีปรสิทมาฝังตัวอยู่ในบาดแผล  และก็ตายในที่สุด....  จากนั้นก็กลายมาเป็นนางฟ้าผู้โดดเดี่ยวอยู่บนสวรรค์แห่งนี้  ว่าแต่ทำไมสวรรค์ถึงหน้าตาคล้ายทะเลจัง?  นี่หรอสถาณที่ที่เทพเจ้าเหล่านางฟ้าอาศัยอยู่

            “บีถ้าตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาได้แล้วตากแดดนานๆเดี๋ยวก็ไข้กลับกันพอดี”

            เสียงนี่มันคุ้นๆ

            “จะมัวนอนเหม่อไปถึงไหนคนอื่นเขาลุกกันไปทานข้าวเช้ากันหมดแล้ว!!!

            ชัดเจนเสียงพี่สาวสุดน่ารักของฉันนี่เอง!

            น้ำทิพย์ยันตัวเองขึ้นมาจากพื้นทรายแล้วมองไปรอบๆ

            “นี่มันอะไรกันเนี้ยหรือว่าจะฝัน  นี่ป้า”

            “เรียกใครป้ายะ” เมทินีถาม

            “ก็ป้านั่นแหละตัวปลอมใช่ม้ะ   ป้านี่เนาะจะแปลงกายทั้งทีคนอื่นดีๆก็มีตั้งเยอะตั้งแยะไม่เลือกมาเลือกพี่เกด”

            ป๊าป!

            “โอ๊ยเจ็บๆ!!

            สัมผัสนี่มันของจริง ไม่ฝัน ไม่ตาย  สัมผัสเดิมๆที่แสนจะคุ้นเคยTT อูยย เจ็บ

            น้ำทิพย์ลูกแก้มตัวเองเบาๆ

            “ตื่นหรือยังถ้าไม่ตื่นจะได้ตบให้ตื่นอีกรอบ - -*”

            “ตื่นแล้วจ้าพี่สาวสุดสวย><

            ไม่ตื่นก็ต้องตื่นล่ะ

            “ยังไม่ต้องถาม รู้ว่าสงสัยแต่เดี๋ยวจะไปอธิบายให้ฟังตอนทานข้าวส่วนตอนนี้รีบลุกแล้วรีบตามคนอื่นไปพี่หิว!” เมทินีพูดดักน้ำทิพย์อย่างรู้ทันว่าอีกฝ่ายจะถามอะไร  น้ำทิพย์จึงได้แต่เก็บคำถามนั้นไว้ใจแล้วก้มหน้าเดินตามเมทินีไป        

 

.

.

 

            “แล้วจะเล่าให้ฟังได้ยัง” น้ำทิพย์ทวงสัญญาจากเมทินีตอนนี้ตัวเธอสงสัยไปทุกอย่างตั้งแต่ที่นี่ที่ไหน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง  มาทำไม  มาทำอะไร และอีกหลายๆๆๆข้อสงสัยที่รอเมทินีเป็นฝ่ายเล่าให้ฟัง

            “ที่นี่คือพัทยา”

            อ๋อ  พัทยา

 

            เห้ย!

 

            “ม...มะ มาทำอะไรคะ?”

            “เราจะมาถ่ายรายการเดอะบัดดี้เกมในเกมที่หกและเจ็ดกันที่นี่   ส่วนมาอยู่ที่นี่กันได้ไงก็เมื่อวานตอนทานอาหารค่ำจริงๆแล้วในอาหารมียานอนหลับผสมอยู่เพื่อตอนเคลื่อนย้ายทุกคนมาที่นี่จะได้ไม่รู้สึกตัว  แล้วพอตอนเช้าตื่นมาก็จะพบว่า  ว้าว นี่ฉันอยู่ทะเลตื่นเต้นจังเลย!! หรือไม่ก็  ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงกัน!!! อะไรประมาณนี้เหมือนที่บีทำนั่นแหละ”

            แล้วมันจำเป็นต้องทำท่าน่าเกลียดๆแบบนั้นมั้ยล่ะคะพี่เกด


            น้ำทิพย์ส่ายหน้าให้กับการสาธิตสีหน้าของทุกคนตอนมาถึงที่นี่


            “แล้วนี่ทุกคนไปไหนกันหมดหรอคะ” น้ำทิพย์หันซ้ายหันขวามองหาคนอื่นๆ

            “ก็พอทานข้าวเสร็จเขาก็ไปนอนพักผ่อนกันที่ห้องหมดน่ะสิ”

            “ทิ้งให้บีนอนเหงาอยู่คนเดียวใจร้ายจังTT  แล้วนึกยังไงเอาบีมาทิ้งไว้กลางหาดทรายแบบนั้นคะ”

            “ขี้เกียจแบกจบมั้ย”


จบค่ะ  ชัดเจนดี


“ไม่ต้องมาทำเศร้าก็ตัวเองนั่นแหละปลุกไม่ยอมตื่น  อ้อใช่จริงด้วยสงสัยเพราะฤทธิ์ยาแก้ไข้บวกกับยานอนหลับแน่เลยถึงทำให้หลับไปนานขนาดนี้ พี่ก็ลืมคิดไปแฮะ...แต่ก็โชคดีของเรานะที่ยังไม่ตายถ้าเป็นคนอื่นคงช็อกตายไปแล้วแน่ๆ ดวงแข็งจริงๆ” เมทินียิ้มหน้าแป้นแล้นและตบบ่าน้ำทิพย์ด้วยความชื่นชม      โอ้โฮ่ ใช้คำว่าดวงแข็ง TT  มีความรักและเป็นห่วงน้องสาวตัวเองบ้างมั้ยคะพี่เกด  นี่ถ้าเกิดช็อกตายจริงๆขึ้นมาบีจะทำยังไงคะ??

            “เอาน่าๆก็ยังไม่ตายซะหน่อยอย่าคิดมากรีบกินข้าวจะได้รีบไปพักผ่อนคริสรออยู่ที่ห้องน่ะ”

            ก็คนที่ตายมันไม่ใช่พี่นี่คะTT  ว่าแต่...คริสรออยู่ที่  ห้อง  ตึกตัก ตึกตัก

            เอือก  น้ำทิพย์กลืนก้อนข้าวหนืดลงคอก่อนจะรีบตักข้าวกินอย่างรวดเร็วราวกับแข่งชิงแชมป์โลก

            รีบกินรีบไปหาว่าที่เมียจ๋าดีกว่า

 

            แก๊ก

            ตึกตัก

            น้ำทิพย์เปิดประตูห้องเข้าไปพร้อมกับหัวใจเต้นถี่

            รู้สึกว่า.....เลือดกำเดาจะไหล

            เธอจับจมูกตัวเองเอาไว้เมื่อเห็นว่าที่เมียจ๋าของเธอกำลังนั่งหันหลังให้พร้อมกับใส่เสื้อคลุมและผ้าโพกหัวเอาไว้

            ดูเหมือนจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จด้วยสิ   วันนี้ล่ะเป็นวันของไอ้บีฮ่าๆๆๆ

            “ว่าที่เมียจ๋า” พูดยังไม่ทันจบประโยคดีน้ำทิพย์ก็พุ่งตัวเข้าไปกอดจากทางด้านหลังว่าที่เมียจ๋าของตน

“ว้าย! ปล่อยนะปล่อย” เธอพยายามขัดขืนพร้อมผลักคนที่กำลังสวมกอดเธอด้านหลัง

“อย่าผลักไสไล่ส่งบีสิคะมาเป็นของบีซะดีๆ เฮือก”  น้ำทิพย์หน้าซีดเผือกเมื่อเธอผลักว่าที่เมียจ๋าลงบนเตียงพร้อมขึ้นคร่อม

“นี่มันไม่ใช่ว่าที่เมียจ๋านี่!

“ก็ไม่ใช่นะเซ! ปล่อยได้แล้ว”

 

            ตุบ

 

            เสียงวัตถุบางอย่างหล่อนลงพื้นทำให้ทั้งคู่หันไปมอง

            นะ...นั่นมันว่าที่เมียจ๋าตัวจริงเสียงจริงอะไรจริง TT โอ้วกรูตายยยยยยยย

            “ทั้งสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ” ใบหน้าซีดๆพร้อมกับเสียงนิ่งๆของศิรินเอ่ยถามขึ้น

            “เอ่อ...คือ...”  น้ำทิพย์กระอึกกระอักพร้อมมองคนใต้ร่างตัวเองแล้วรีบผละออกมา

            พ่อจ๋า  แม่จ๋า  นาทีนี้ภาพตอนนี้บีควรอธิบายว่าอะไรดี แถว่าเดินสะดุดล้มแล้วอยู่ในท่าชวนจะได้กันหรออย่างในละครฉากยอดฮิตที่พ่อจ๋าแม่จ๋ชอบบ่นว่าขัดใจไม่น่าแค่ล้มทับกันน่าจะได้ๆกันไปเลย   หรือว่าพูดความจริงไปแต่ใครจะเชื่อล่ะTT

            “อ๋ออย่างนี้นี่เองที่ให้หญิงไปเดินเล่นเป็นเพื่อนคริสเพราะกลัวคริสจะเหงาแต่แท้ที่จริงแล้วตั้งใจจะมาทำอะไรแบบนี้กันเองสินะ”

            มันม่ายช้ายยยยยย  ว่าที่เมีย  เอ๊ย  เมียจ๋าของพลอยจ๋า TT

            “ถึงว่าล่ะบีเองก็เหมือนกันใช่มั้ยแกล้งเป็นตื่นช้ากว่าคนอื่นแต่ที่จริงตัวเองน่ะตื่นตั้งนานแล้วแต่วางแผนกับพลอยว่าจะมาทำอะไรแบบนี้กันเลยแกล้งเป็นยังไม่ตื่นเพื่อคนอื่นจะได้ไม่สงสัย”

            โอ้โฮ ผูกเรื่องผูกราวได้อย่างกับเป็นฉากตัดในละครน่าจะลาออกจากการเป็นนักแสดงแล้วไปเป็นผู้กำกับกับหนังหรือไม่ก็นักเขียนไปเลย ว่าที่เมียจ๋าของบี  และเมียจ๋าของพลอย

            “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ” เฌอมาลย์รีบพูดปฏิเสธ

            “แล้วมันอย่างไง!!” ว่าที่เมียจ๋าและเมียจ๋าพูดพร้อมกัน

            โอ๊ย  อย่าทำเสียงดังกันได้ไหมบีใจแป้วTT

            “ก็เรื่องมันก็คือว่า.....อธิบายสิยืนนิ่งทำไม” เฌอมาลย์หันมาจ้องน้ำทิพย์

            “คือว่า......โอ๊ย! ห...เห็นดาวเลยจ้าTT”  น้ำทิพย์กุมหน้าตัวเองที่มือรอยปานแดงรูปมือขนาดเท่ากับมือของว่าที่เมียจ๋าพอดิบพอดี

            “อย่าทำเป็นขำ”  เฌอมาลย์หยุดขำทันทีที่ได้ยินเสียงตวาดจากเมียจ๋าของตนเอง

            เพี้ย!

TT ไม่รอดเหมือนกันกรูวววว

 

            และเธอทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงกระเป๋าสตางค์ใบหนึ่งที่ทำตกไว้เอาไว้ดูต่างหน้า

           

            “เอาไงดีล่ะทีนี้ถูกเข้าใจผิดกันหมด” เฌอมาลย์เปิดบทสนทนา

            “ไม่รู้สิ”  น้ำทิพย์ถอดสายตายาวมองยังหน้าประตูอย่างอ่อนใจก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วพิงหัวเตียงไว้

            “ต้องรู้ดิวะแกเป็นคนสร้างเรื่องก็ต้องหาวิธีแก้!!

            “แล้วใครใช้ให้แกมาอยู่ในห้องของฉันกันเล่าคนที่ผิดจริงๆน่ะคือแกต่างหาก!!

            “ห้องของเธองั้นหรอ  เลขห้องอะไร?”

            “110”

            “นี่มันห้อง101ต่างหาก! ฉันว่าเธอควรไปตัดแว่นได้แล้วนะ”

            “นี่ไม่ใช่ห้อง110แต่เป็นห้อง101จริงๆหรอ!

            “ก็เออน่ะสิ”

            “แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันนะถ้าเธอล็อกประตูห้องตั้งแต่แรกฉันคงไม่เข้ามาแบบนี้หรอก”

            “เออก็ยอมรับอันนี้ผิดจริง”

            “ยอมรับได้หน้าตาเฉยๆแบบไม่รู้สึกผิดเลยเนี่ยนะ”

            “เอาน่าๆถือว่าเจ๊ากันไป  ตอนนี้เรื่องมันไม่ใช่เวลามานั่งหาว่าใครผิดใครถูกเราควรหาทางอธิบายให้เมียจ๋าของฉันแล้วก็ว่าที่เมียจ๋าของเธอให้เข้าใจให้ได้ซะก่อน.....อืม....แต่เดี๋ยวก่อน   ก็ไม่ได้อยากจะแซวหรอกน้าแต่แค่สงสัยแค่ว่าที่เมีย   ยังไม่ได้เป็นเมียหรอ”

            “อืม”

            “อ่อนว่ะ  ฮ่าๆๆๆๆๆ”

            “ก็เพราะพวกเธอเข้ามาขัดไม่ใช่รึไง อย่าคิดนะว่าไม่รู้ว่าแกล้ง”

            “แสนรู้จริงๆ”

            “ว่าแล้วเชียว” น้ำทิพย์กอดอกแล้วจ้องหน้าเฌอมาลย์

            “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นซี้  บี....”

            “อะไร”

            “ไหนๆก็ไหนๆแล้วนะฉันว่า....”

            “ว่าอะไร...อย่าลีลาไม่ชอบ”

            “ไหนๆสองคนนั้นก็เข้าใจผิดว่าเราทำอะไรกันแบบนั้นแล้วและเรื่องมันก็เลยเถิดมาขนาดนี้แล้วเราสองคนลองมาเป็นแบบนั้นกันดีมั้ย” เฌอมาลย์พูดทีเล่นทีจริง

            “อืม..ก็น่าสนใจดีนะ  ใครรุกใครรับดีล่ะ” น้ำทิพย์ก็ไม่ลืมที่จะรับมุข

            “ฉันรุก เธอรับ”

            “ไม่เอา  ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันพุ่งเข้ามากอดเธอเธอร้องว้าย  ดูผู้หญิ๊งผู้หญิงเพราะงั้นเธอเป็นรับดีกว่าเดี๋ยวฉันรุกเอง” น้ำทิพย์แซว

            “พูดเหมือนกับว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิง  แต่ช่างเหอะเรามาสานต่อที่ที่รักทำค้างไว้เมื่อกี้กันเถอะนะคะที่รักขา”

            “ได้สิคะที่รักขา”  และน้ำทิพย์ก็แกล้งโน้มกดอีกฝ่ายนอนลงและทำท่าจะจูบ

 

            ตุบ

 

            เดจาวู

 

            ทั้งคู่สตั้นไปชั่วครู่แล้วหันไปมองทางประตูพร้อมกัน

 

            “นี่เรื่องจริงสินะ  ตอนแรกก็กะว่าจะมาเก็บกระเป๋าสตางค์ที่ทำล่วงไว้ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นภาพนี้ต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง” ศิรินพูดเศร้าๆ

            “มีอะไรหรอคริสทำไมไปเอากระเป๋านานจัง”  เสียงผู้มาใหม่หรือเมียจ๋าของพลอยจ๋าพูดขึ้นก่อนจะช็อกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

            “ครั้งแรกก็คิดว่าคงเป็นอุบัติเหตุเหมือนในหนังเลยช่วยพูดกับคริสให้  แต่ครั้งที่สองดูท่าว่าจะเป็นของจริง  เปลี่ยนรสนิยมกันแล้วหรอใครรุกใครรับล่ะ”

            “พลอยรับ บีรุกจ้า”

            “ไอ้พลอยมรึงงงง”

            “ขอโทษเห็นเมียถามก็เลยตอบTT

 

            “ไม่ต้องทะเลาะกันเพราะเราสองคนหรอก  ไม่เป็นไรเชิญทำกันตามสบายเถอะเราสองคนจะไปเอง  ไม่เป็นไร.....” รฐาพูดจบก็เข้าไปปลอบศิรินแล้วเดินออกจากห้องไป


            “เล่นจนได้เรื่องเลยมั้ยล่ะ” เฌอมาลย์ว่า

            “เพราะใครกันเล่า”

            “รู้น่าว่าผิด  มาช่วยกันคิดแบบเป็นจริงเป็นจังกันเถอะว่าจะทำยังไงกันดี”

            “อย่างแรกที่ฉันอยากให้เธอทำก็คือ....ไปใส่เสื้อผ้าซะเดี๋ยวเผื่อสองคนนั้นเดินกลับเข้ามาอีกจะเข้าใจผิด”

            “เป็นความคิดที่ดี” เฌอมาลย์ดีดนิ้วแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าก่อนจะเดินเข้าไปใส่ในห้องน้ำประมาณยี่สิบนาที

            “นี่เข้าไปใส่เสื้อผ้าหรือไปนั่งขี้”

            “ทั้งสอง”

            “แหวะ” น้ำทิพย์ทำหน้าเหมือนจะอาเจียนออกมาเป็นก้อนอึของเฌอมาลย์

            “พูดเล่นน่าพอดีตะขอชั้นในมันหลุดก็เลยพยายามจะใส่แต่ทำยังไงก็ใส่ไม่ได้ก็เลยจะมาขอให้เธอช่วยนี่ล่ะ”

            “แล้วทำไมไม่ถอดเสื้อแล้วค่อยใส่ใหม่ล่ะ”

            “ขี้เกียจ  มาๆอย่าพูดมากใช้นิดใช้หน่อยจะเป็นไร”  น้ำทิพย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินอ้อมไปด้านหลังเพื่อใส่ตะขอชั้นในให้เฌอมาลย์

            “ได้ยัง”

            “เดี๋ยวสิ  มันใส่ยาก”

            “ทำให้มันไวๆหน่อยอยากไปรีบง้อเมีย”

            “รู้แล้วน่าก็รีบใส่ให้อยู่นี่ไง  เอ้าเสร็จแล้ว” น้ำทิพย์พูดทั้งที่มือยังคาอยู่ตรงตะขอชั้นในใต้เสื้อของเฌอมาลย์

            “เสร็จแล้วก็เอามือออกไปสิจะแช่ไว้อยู่ทำไม  อย่าบอกนะว่านึกพิศวาทอะไรในตัวฉันขึ้นมา”

            “เปล่า  รู้สึกถึงแรงกดดันหน้าประตูห้องมั้ย”

            จริงๆก็รู้สึกมาสักพักแล้ว

เดจาวูรอบที่สอง

 

ทั้งคู่กลืนน้ำลายเอือกใหญ่แล้วหันไปหาแรงกดดันหน้าประตู

 

เวรตะไรชัดๆ  แล้วสองคนนี้เป็นอะไรขยันเดินกลับไปกลับมาอยู่นั่นล่ะแล้วก็ดันเปิดประตูเข้ามาทันจังหวะสุดจะล่อแหลมทุกที

"มาเก็บกระเป๋าสตางค์ถ้างั้นคริสไปแล้วนะ"

ฉันเกลียดกระเป๋าสตางค์ใบน้านนนนนนนน  เอาไว้ให้ง้อว่าที่เมียจ๋าเสร็จก่อนเถอะพ่อจะจับฉีกเป็นชิ้นๆแล้วไปเผานั่งยาง

“อย่าเพิ่งไปไหนกันนะทั้งสองคนฟังบีอธิบายก่อน!” น้ำทิพย์ยื่นแขนห้ามทั้งคู่ไว้แล้วออกตัวจะเดินไปหาแต่เธอกลับลืมว่ามือข้างนึงยังคาอยู่ตรงช่วงตะขอชั้นในของเฌอมาลย์เลยทำให้เธอดึงมันมาพร้อมกับตัวของเฌอมาลย์จนเฌอมาลย์ที่กำลังหันหลังให้เสียหลักจะล้ม น้ำทิพย์จึงรับตัวเฌอมาลย์ไว้และก็.....จุ๊บ

“ขอบคุณนะที่ช่วยอธิบาย” รฐาพูด

 

ปัง!

 

และก็ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังสนั่นราวกับจะทำลายล้างโลก

 

“อี๋”  ทั้งคู่ผละตัวออกจากกันแล้วรีบเช็ดปาก

“ผิดผีแล้วไง” น้ำทิพย์ทำหน้าหยี๋

“บางทีเพราะเจ้าอาจจะอยากให้เราได้กัน”

“จูบกันทีเดียวถึงกับสมองกลับเลยหรอ ถึงเพราะเจ้าอยากจะให้เราได้กันแต่ฉันไม่อยากได้เธอหรอกนะไปล่ะ”

“จะไปไหน”

“ง้อว่าที่เมียสิเว้ย  ขืนอยู่ด้วยกันแบบนี้เดี๋ยวก็เกิดเรื่องชวนให้เข้าใจผิดอีก”




************ต่อจ้าต่อนะไม่ใช่ผึ้ง(สลึงนึงก็เล่นฮ่าๆๆๆ)**********




และหลังจากนั้น


ชายหาดช่วงบ่ายๆของวันดูครื้นเครงอย่างเคยนักท่องเที่ยวต่างไปเล่นน้ำทะเลบ้างก็นอนอาบแดด  ก็ไม่รู้ทำไมนักท่องเที่ยวต่างประเทศถึงชอบมานอนอาบแดดกันนักทั้งที่แดดประเทศไทยร้อนแสนจะร้อนและยิ่งช่วงเที่ยงๆบ่ายๆด้วยนี่มันยิ่งกว่านรก  อ้อ  สงสัยจะคุ้นชินแต่กับหิมะและอากาศหนาวๆพอเจอแดดนรกประเทศไทยเข้าก็เลยตื่นเต้น  พากันหลงใหลแดดก่อมะเร็ง  และก็พากันมานอนอาบแดด(ใช่หรอ?)  ส่วนคนที่เบื่อหรือทนกับอากาศร้อนๆไม่ไหวอย่างคนไทยเราก็ต้องมานั่งหลบมุมในร้านขายน้ำริมทะเลที่มีลมร้อนอ่อนๆประทะเข้าหน้า  และก็มีเพียงร่มกางบังแดดให้ลูกค้าแต่ละโต๊ะ

ทำไมวันนี้มันร้อนจังวะ!

“เมื่อไหร่แกจะเลิกโกรธบีกับพลอยสักทีวะ” เจนี่นั่งไขว่ห้างจิบชาอุ่นๆถามทั้งที่ตายังจดจ้องหนุ่มฝรั่งร่างยักษ์กำลังเล่นวอลเล่ย์อยู่กลางชายหาด

“จะเลิกโกรธเมื่อไหร่ก็เรื่องของฉัน  ว่าแต่แกกับอีวุ้นเหอะทำไมยังไม่กลับกันไปอีกหน้าที่กรรมการก็ทำจบไปแล้วน่าจะกลับๆกันไปได้แล้วนะเปลืองทรัพยากรณ์ตัวอักษรในการพิมพ์บทให้พวกแกพูด”

“อินี่ก็จะไล่เพื่อนลูกเดียว” วุ้นเส้นทำหน้ามุ่ยอย่างไม่จริงจังมากนักแล้วหันหน้าไปทางเดียวกับเจนี่ (เพื่อดูหนุ่มฝรั่งคนที่กำลังเล่นวอลเล่ย์กับหนุ่มฝรั่งร่างยักษ์ของเจนี่)

“ปากคุยกับเพื่อนแต่ตามองไปไหนคะ” ศิรินมองบนอย่างเอือมๆ

“มาหาผัวในอนาคต” เสียงวุ้นเส้นตอบกลับมา

“ได้มั้ยล่ะ”

“ได้สิ  มองจนจะได้ลูกแล้ว”

“คนไม่ใช่ปลากัดมั้ยล่ะอีวุ้น” เจนี่หันมาพูดขำๆ

“เจี๊ยบอากาศมันร้อนไม่พอหรอถึงเพิ่มความร้อนให้ตัวเองด้วยการดื่มชา” ศิรินถาม

“เออว่ะ  ฉันก็ว่าทำไมเหงื่อถึงออกจัง น้องคะ”  เจนี่โบกมือเรียกพนักงานมายังโต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่ “เปลี่ยนชาร้อนนี่เป็นชาเย็นๆให้พี่หน่อย”  

“อินี่ความรู้สึกช้า”วุ้นเส้นว่าให้

พนักงานหนุ่มรับคำด้วยความเขินก่อนจะรีบวิ่งไปนำชาแก้วใหม่มาให้แล้วก็รีบวิ่งกลับไปประจำที่ของตัวเอง

“น้องเขาจะรีบไปไหน  ลูกค้าก็ไม่ได้เยอะแยะ” ศิรินทำหน้าสงสัยก่อนจะหันไปโฟกัสแก้วน้ำมะนาวเย็นๆในมือของตัวเอง

“ก็คงรีบวิ่งไปเช็ดเลือดกำเดาเพราะชุดว่ายน้ำของพวกเธอสามคนนะสิ”  เสียงผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นพร้อมกับเครื่องดื่มในมือก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะและปล่อยตัวเองนั่งลงบนเก้าอี้ตาม

“มาช้าจังนะ” ศิรินหันไปพูดกับรฐา

“ว่าแต่พวกเราชุดว่ายน้ำของเธอก็ใช่ย่อยที่ไหน นี่จะเตรียมไปปาอ้อยหนุ่มที่ไหนล่ะ” เจนี่ถามอย่างสอดรู้สอดเห็น

“ก็คงแถวๆนี้ล่ะ  โสดแล้วจะปาอ้อยใส่ใครก็ได้” เธอพูดพลางปลายตามองคนที่แอบตามเธอมาเงียบๆได้สักพัก

“ไม่ได๊!  ห้ามปาพลอยไม่อนุญาติเพราะเมียจ๋าไม่โสด”

“งั้นก็หมายความว่าถ้าโสดก็ปาได้ใช่มั้ย”

“ถึงโสดก็ปาม่ายยยยด้ายยยยยย  ไม่เอาน่าหญิงเราสองคนยังไม่ได้เลิกกินซะหน่อย”

“งั้นก็รีบๆเลิกซะสิ”

“ไม่อาวววไม่เลิกกกกกกก  งื้ออออ” ว่าแล้วเฌอมาลย์ก็นั่งคุกเข่าลงแล้วกอดขาเมียจ๋าเอาไว้

“ปล่อยหญิงได้แล้ว  นู่นไปหาที่รักขาของพลอยนู่น” รฐาพยักเพยิดไปทางน้ำทิพย์ที่วิ่งหอบแฮกๆมา

“ที่รักขาของพลอยก็อยู่นี่ไงคะ” เฌอมาลย์ทำตาปริบๆ


“ว่าที่เมียจ๋า~~  อึบ เบรกๆๆ!!!” น้ำทิพย์ที่วิ่งพุ่งตัวเข้ามาจะกอดศิรินหยุดชะงักทันทีเมื่อฝ่าเท้าของคนหน้าหมวยถูกยกขึ้นมาขวางไว้

โชคดีเบรกทัน  TT 

“เอ่อ....คริสใจเย็นๆแล้วฟังบีก่อนน้า”

“ไม่!”

“ไม่ฟังก็ต้องฟังคริสจ๋าวางเท้าลงก่อนนะคะคนอื่นมองกันใหญ่”  น้ำทิพย์พูดพลางมองไปยังยอดสามเหลี่ยมที่มีเพียงช่วงล่างของชุดว่ายน้ำบดบังไว้  เอือก  ขาวจัง^.,^  นี่มันใช่เวลาไม่ไอ้บี  น้ำทิพย์สะบัดหน้าตัวเองสองสามทีแล้วหันไปไล่ผู้ชายสองสามคนที่แอบลอบมองอยู่ “มองอะไร  นี่เมียกู!!” น้ำทิพย์แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแล้วรีบนำเสื้อคลุมที่คาดว่าเป็นของศิรินวางพาดอยู่ตรงเก้าอี้ตัวใกล้ๆมาคลุมขาอ่อนไว้  

“ทำไมคริสใส่ชุดแบบนี้กันเนี้ย  กลับขึ้นห้องไปเปลี่ยนเลยนะ!”

“นี่บีขึ้นเสียงใส่คริสหรอ?” ศิรินเลิกคิ้วถาม

“เปล่าจ้า  บีเป็นคนพูดเสียงดังฟังชัด  ตอนสมัยม.ปลายคาบชมรมบีเรียนนักศึกษาวิชาทหารเขาให้บีพูดดังๆบีก็เลยติดมา” 

“อ้าวตอนม.ปลายบีอยู่ชมรมนอนกลางวันไม่ใช่หรอ”


แถจนลืมว่าหญิงก็อยู่โรงเรียนเดียวกับเราตอนนั้นที่สำคัญเป็นหัวหน้าชมรมนอนกลางวันอีกต่างหาก  TT


“ไหลไปเรื่อย  นี่คนหรือปลาไหล?” ศิรินว่าให้

“ใครจะเป็นปลาไหลปลาสลิดอะไรก็ช่างแต่ตอนนี้ฉันกับอีวุ้นเป็นอากาศผู้ไร้บทบาทใครก็ได้ปาบทมาให้พวกฉันที” เจนี่ทักท้วง

“พวกแกน่ะนั่งเงียบๆเป็นอากาศก็ดีอยู่แล้วไม่ต้องพูดหรอก” ศิรินตอบกลับ

จะบอกว่าไม่มีพวกฉันเนื้อเรื่องก็ดำเนินต่อไปได้สินะ   เพราะคนไม่จำเป็นก็ต้องเดินจากไป  แต่ไม่เป็นไรฉันจะเป็นอากาศนั่งเผือกอยู่ตรงนี้

“เฮ้อร้อนจริงๆ  ถ้ามีใครมาพัดให้ก็คงดี” รฐาพูดลอยๆแต่จงใจให้เฌอมาลย์รับรู้ว่าต้องทำอะไร

“เดี๋ยวพลอยจ๋าพัดให้จ้า”

“นี่ก็ร้อนเหมือนกัน” คราวนี้เป็นเสียงของศิรินพูดให้น้ำทิพย์ได้ยินบ้าง

“เดี๋ยวบีจ๋าพัดให้จ้า”

“อยากกินกุ้งจัง”

“เดี๋ยวบีจ๋าไปซื้อมาให้”

“อยากกินน้ำมะพร้าวที่เก็บสดๆจากต้น  หลุดจากขั้วประมาณสิบนาที”

“เดี๋ยวพลอยจ๋าปีนไปเก็บมาให้  เมียจ๋าจับเวลารอได้เลย” ว่าแล้วเฌอมาลย์ก็รีบปีนขึ้นต้นมะพร้าวราวกับพญาลิง


“ได้แล้วจ้า”

“ทางนี้ก็ได้เหมือนกันจ้า”


เสียงของน้ำทิพย์ตามมาด้วยเสียงของเฌอมาลย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหอบแฮกๆด้วยความเหนื่อย


“ไม่กินดีกว่ากลัวอ้วน” ศิรินพูดแล้วทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่างและก็ดีดนิ้วทำตาลุกวาวเมื่อคิดบางอย่างออก “สลัด  ไม่ทำให้อ้วนแล้วก็ยังดีต่อสุขภาพด้วย”  ได้ยินดังนั้นน้ำทิพย์จึงออกตัววิ่งไปซื้อให้ศิริน


“เอาไปเททิ้งเหอะ” รฐาพูดกับเฌอมาลย์

“ทำไมล่ะ!”

“ช้าไปศูนย์จุดหนึ่งวินาที”  รฐาก้มดูโทรศัพท์ที่ใช้จับเวลาแล้วชูให้เฌอมาลย์ดู “ทำหน้าแบบนั้นมีอะไรไม่พอใจก็บอกได้นะ”

“เปล่า” เฌอมาลย์ทำเสียงนิ่งก้มหน้าต่ำลงแต่ดูก็รู้ว่าเธอกำลังไม่พอใจและใกล้จะหมดความอดทนแต่เพื่อเมียจ๋าของเธอแล้วเธอก็สลัดความรู้สึกนั้นแล้วฉีกยิ้มกว้าง  “หญิงอยากได้เป็นอย่างอื่นแทนมั้ยคะ^^”

“ขอเป็นน้ำแร่เกรดA สั่งตรงมาจากอเมริกาละกัน”

“ห๊ะ”

“ไม่ได้หรอ?”

“ได้เดี๋ยวพลอยไปหามาให้ค่ะรอแป๊ปนึง” เฌอมาลย์กัดฟันส่งยิ้มให้รฐาพลางถือลูกมะพร้าวนั้นไปเททิ้ง


“สลัดมาแล้วจ้า” เสียงน้ำทิพย์เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อืม”

“แค่อืมเองหรอ มาเดี๋ยวบีป้อน”

“ไม่ต้อง”

“โกรธอะไรบีอีกเนี่ย  ถ้าเป็นเรื่องนั้นบีอธิบายได้นะที่จริงแล้ว....”

“คริสไม่กินสลัดทูน่าบีลืมไปแล้วหรอ?”


เอือก


ใช่ลืม


ซวยแล้วไง


“เออ...คือเดี๋ยวบีไปเปลี่ยนมาให้นะรอแป๊ปนึง”  แล้วน้ำทิพย์ก็ออกตัววิ่งไปซื้อสลัดให้ศิริน


“เล่นแรงไปมั้ยหญิง”

“ใครจะคิดล่ะว่าจะไปปีนจริงๆ”


ถึงฉันจะรับบทเป็นอากาศไม่มีสิทธิ์พูดแต่ก็ขอคิดหน่อยเหอะ  ฉันสงสารบีกับพลอยTT ใช่มั้ยอีวุ้น  เจนี่พยายามส่งสายตาขอความเห็นจากวุ้นเส้นแต่ทว่าวุ้นเส้นกลับรับบทอากาศได้เป็นอย่างดีเลยจึงไม่ได้ตอบกลับ  เจนี่จึงหันไปหาศิรินแล้วจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง


“หยุดอีเจี๊ยบไม่ต้องพูดฉันรู้ว่าแกจะถามอะไร” ศิรินยกมือห้ามเพื่อนไว้


ใช่กูรับบทเป็นอากาศอยู่ คงไม่มีสิทธิ์พูดสินะ.......


“ฉันกับหญิงรู้กันตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าพลอยกับบีไม่ได้ทำอะไรกันแบบนั้น  ตอนที่ฉันกำลังออกไปเดินเล่นกับหญิงฉันบังเอิญเจอบีกำลังขึ้นลิฟท์มาที่ห้องก็เลยว่าจะตามบีไปเดินเล่นด้วยกัน  แล้วพอบีเดินมาถึงห้องเราสองคนก็สังเกตเห็นว่าบีเข้าห้องผิดแต่ก็ไม่ได้ทักเพราะจะรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพราะตอนนั้นพลอยกำลังอาบน้ำอยู่แล้วก็น่าจะอาบเสร็จแล้วมันคงเป็นเรื่องฮามากๆแน่ถ้าคนที่บีคิดว่าเป็นฉันไม่ใช่ฉันแต่เป็นพลอย  พอฉันได้ยินเสียงพลอยร้องโวยวายก็เลยเดินเข้าไปแล้วก็ตีบทแตกทำว่าเป็นกลับมาจากเดินเล่นและก็มาเจอบีกับพลอยมาอยู่ในสถาณการณ์นั้น”

“เอ่อ...คริส” เจนี่เรียกเพื่อนตัวเอง

“หลังจากนั้นพวกเราสองคนก็ซุ่มดูอยู่ตรงประตูพอเห็นบีกับพลอยแกล้งเล่นเป็นคู่รักแล้วก็ตกลงว่าใครเป็นรุกเป็นรับเราก็เข้ามาอีกครั้งโดยแกล้งว่าทำเป็นว่ามาเก็บกระเป๋าสตางค์ที่คริสตั้งใจทำล่วงไว้ในตอนแรก” รฐาอธิบายต่อ

“ส่วนรอบที่สามตอนแรกก็กะว่าจะเข้ามาบอกว่าที่จริงเราสองคนรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นแต่เพราะบีกับพลอยมาจูบกันต่อหน้าต่อตาน่ะสิแล้วหญิงก็อารมณ์ขึ้นลากฉันออกมา  ฉันก็เลยปล่อยมันเลยตามเลย”

“โทษทีตอนนั้นมันอิน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

“ไม่สงสารบีกลับพลอยบ้างหรอ”

“ก็สงสารอยู่หรอกนะแต่มันสนุกมากกว่านี่ยิ่งตอนที่เห็นหน้าสองคนนั้นโดนพวกเราแกล้งนี่ยิ่งขำฮ่าๆ” ศิรินขำออกมาแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเอือกใหญ่เมื่อรู้สึกได้ว่าเสียงที่ถามนั้นไม่ใช่เสียงของวุ้นเส้นกับเจนี่

“ฉันพยายามจะบอกแกแล้วนะคริส” เจนี่พูดศิรินกับรฐาจึงหันไปดูเจ้าของเสียง

“ขอบคุณนะที่ช่วยอธิบาย” 

“คำนี้มันฟังดูคุ้นๆเนาะบี”

“นั่นสิสงสัยจะเดจาวู”

ศิรินกับรฐาหน้าซีดจนสังเกตเห็นได้ชัด


“กระจ่างแจ้งมากเลยล่ะ  เฮ้อเป็นคนอยู่ดีๆกลายมาเป็นควายเฉยเลยเรา” เฌอมาลย์ทิ้งขวดน้ำลงพื้นก่อนจะหันหลังเดินกลับ

“เดี๋ยวพลอยจะไปไหน” รฐาเอ่ยถามแต่จริงๆแล้วคำถามนั้นเป็นประโยคขอร้องว่าอย่าเพิ่งไป

“ไปเรียนหนังสือเผื่อจะได้ฉลาดขึ้นมาบ้าง”  คำพูดที่คนฟังยังจุกเอ่ยออกมาก่อนร่างกายของผู้พูดจะเดินจากไปอย่างช้าๆ


“ส่วนบีก่อนไปเรียนหนังสือคงต้องไปหาหมอก่อน”  เธอพูดพลางก้มไปดูปลายเท้าตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดเพราะโดนเศษหอยบาดเข้า “โง่จริงๆด้วยเราเนี่ยรีบจนลืมใส่รองเท้ามาเลย แต่ก็เท่ดีแฮะแผลเต็มตัวอย่างกับเป็นขุนศึกไปออกรบมา”  น้ำทิพย์เกาหัวแกร็กๆและไม่ลืมที่จะส่งยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะเดินตามเฌอมาลย์  ถึงเธอจะรู้สึกโกรธและเจ็บมากแค่ไหนแล้วแต่เธอก็ไม่อยากแสดงอารมณ์โกรธหรือไม่พอใจให้คนตรงหน้าได้รับรู้  เพราะเธอทั้งแคร์และเป็นห่วงความรู้สึกของคนรักถึงแม้บางทีคนรักของเธออาจจะไม่แคร์และไม่ห่วงความรู้สึกของเธอเลยก็ตาม.....


**************************************************************************************************

งอนกันไป  งอนกันมา  ฮ่าๆๆๆๆ  ฟิคไบโพล่าเดี๋ยวดี เดี๋ยวดราม่า เดี๋ยวผีโผล่ เดี๋ยวคนร้ายออกมา ฟิคเรื่องนี้ไม่ขออะไรมากค่ะ ขอแค่รีดปรับอารมณ์ตามให้ทันไรท์  บางทีตอนต่อไปอาจจะมีมนุษย์ต่างดาวโผล่ออกมา  หรือไม่ก็ให้พี่บีกับพี่พลอยไปนอกอวกาศแล้วให้พี่คริสกับพี่หญิงจ้างนีลอารร์มสตรองขับยานตามไปง้อพี่ๆเขา(?)

***********************************************************************************************

จำได้ว่ามีรีดคนไหนสักคนบอกว่าอยากให้มีมาม่าคู่พลอยหญิง  ไรท์จัดให้ละนะเดี๋ยวจะจัดตอนต่อไปให้อีกแต่ก็คงไม่ได้มาม่ามากมายอะไรแต่ก็จะพยายามทำให้ฮุๆ//เห็นมั้ยไรท์ใส่ใจทุกคอมเม้น //ว่าแต่รีดคนไหนบอกแสดงตัวหน่อยคร้าาาาาาา// ชูมือขึ้นแล้วหมุนๆ(?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #279 apinya12346789 (@apinya12346789) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 08:37
    ไรท์มาเร็วๆนะ รอนานแล้ววว
    #279
    0
  2. #278 ToBlem (@lemondk17) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:03
    ง้อเร็วเลยยยยยย
    #278
    0
  3. #276 DAPPY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 17:41
    แสดงตัวเลย รีดเองแหละ ขอบคุณที่ไรท์ยังอุตส่าห์จำได้ เพราะเม้นนี้ตั้งแต่พฤษภาแล้ว//ตอนนี้งอนกันไปงอนกันมาแล้ว #งอนมางอนกลับไม่โกง
    #276
    0
  4. #275 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:23
    เดจาวูงอนมางอนกลับไม่โกง คดีพลิกซะงั้น รีบไปไถ่โทษชุดใหญ่กันเลยนะคะ//รีดมันบาปจริงๆค่ะไรท์555
    #275
    0
  5. #274 nanaki_yui (@nanaki_yui) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:10
    อ้าวเปลี่ยนเป็นอีกฝั่งงอนซะงั้น
    รีบไปง้อซิคะ...รออยู่ทำไม
    #274
    0
  6. #273 apinya12346789 (@apinya12346789) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:38
    พี่คริสแกล้งไม่รู้เรื่องโดนงอนเลยเห็นไหมล่ะ // ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่
    #273
    0
  7. #272 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:20
    ง้อด่วนเลยค่ะ เค้าจะง้อกันวีธีไหนน๊าาาา????????????
    #272
    0
  8. #271 Summer24 (@Summer24) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:29
    สงสารพี่บีสงสารผัวฮื้อเจ็บเท้ามากไหมคะ เดี๋ยวทายาให้????
    #271
    0
  9. #270 pea_sherock (@pea_sherock) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:28
    เมื่อไหร่เค้าจะได้กัน รอพี่คริสง้อ น๊าาา 555555
    #270
    0
  10. #269 NISI_WOO (@NISI_WOO) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:25
    พี่บีงอลจริงแล้ว ง้อเลยพี่คริส
    #269
    0
  11. #268 BakaInu-Mew (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 18:30
    ตะกุยจอ... อะไรก๊านนน 5555555

    อย่างอนสามีบ่อยกันซิสาวๆ เดี๋ยวสามีจะกินกันเองแล้วว

    ติดตามค่ะ สู้ๆๆนะ รออ่านอยู่ ชอบมากๆเลยหลายอารมณ์ดีค่ะฟิคนี้
    #268
    0
  12. #267 utumpon1992 (@utumpon1992) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 10:20
    บังเอิญบ่อยไปนะค่ะ 555 ไรท์กลับต่อมาวันนี้เลย
    #267
    0
  13. #266 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 09:25
    โอ้ยพี่บีพี่พลอยไปง้อเมียด่วนเดี๋ยวก็บังเอิญอีก
    #266
    0
  14. #265 apinya12346789 (@apinya12346789) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 07:50
    คือสองคนนั้นก็เข้ามาได้จังหวะพอดีไง555
    #265
    0
  15. #264 Noowichuda (@Noo_Sjc) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 20:32
    บางทีก็แบบ... บังเอิญบ่อยปายยยยย
    #264
    0
  16. #263 VPNS (@VPNS) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 19:35
    55555ฟีลคือ ชะนีไทยไร้ที่ยืนเเต่นี่ บีพลอย....?!
    #263
    0