ตอนที่ 23 : EP.21 บ้านร้าง End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 ส.ค. 60


ดวงตาคู่สวยเพ่งไปยังตัวหนังสือในสมุดเล่มหนาหน้าปกและกระดาษในสมุดดูคล้ายจะขาดแหล่ไม่ขาดแหล่  สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดคิ้วเริ่มขมวดกันเป็นปมเมื่อปลายมือเรียวสัมผัสหน้ากระดาษแผ่นแรกและแผ่นถัดๆไป   น้ำทิพย์อ่านบทความในสมุดพร้อมแอบลอบมองสาวหน้าหมวยสลับกันไปอย่างไม่ให้จับสังเกตุได้แต่ด้วยความเคร่งเครียดจนแสดงออกเห็นได้ชัดจึงไม่อาจจะปกปิดศิรินได้

 

“ม..มีอะไรหรอบี”

 

เสียงนั้นทำให้ฉันสะดุ้งขึ้นมาอย่างกลัวจะโดนจับได้

 

“คริสปิดหูฟังแล้วรอบีอยู่ในห้องนี้แป๊ปนึงนะ”

ฉันบอกออกไปอย่างนั้นถึงแม้ใจจริงจะไม่อยากจะทิ้งคริสไว้ในนี้คนเดียวก็ตามแต่มันคงเป็นการดีกว่าถ้าจะให้คริสอยู่ในนี้

“บีจะไปไหน”

“แค่หน้าห้องน่ะ คริสช่วยส่องไฟฉายไปทางประตูให้บีด้วยนะ”

“ส..ส่อง ทะ..ทำไม”

“มันมืดบีมองไม่เห็นทาง”

“แล้วบี...”

“ไม่ต้องถามแล้วรอบีอยู่ในห้องนี้ห้ามออกมาทำตามที่บีบอกเข้าใจมั้ย”

“บีกำลังทำให้คริสกลัว”

“อย่าขี้แยน่าแค่ออกไปหน้าห้องแค่นี้เอง”

 

ฉันรู้ดีสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่มันทำให้คริสกลัวแต่คริสอาจจะกลัวมากกว่านี้ถ้าฉันบอกสิ่งที่อยู่ในสมุด  หลังจากพูดกับคริสจบฉันก็เดินออกมาจากห้องนั้นพร้อมทั้งกำสมุดไว้แน่นฉันแทบอยากจะฉีกสมุดนั้นออกเป็นชิ้นๆ ไม่ว่าคนที่เขียนจะเขียนขึ้นมาเพราะอยากแกล้งหรือเพื่อเรียกเรตติ้งรายการแต่ทำแบบนี้มันก็มากเกินไป  ทันทีที่ฉันก้าวออกมาพ้นจากห้องนั้นฉันก็หันกลับไปยิ้มให้คริสเพื่อบอกว่าไม่ต้องกังวลใจหลังจากนั้นฉันก็หันกลับมาเพื่อติดต่อกับเจนี่ผ่านไมล์และหูฟัง

 

“เจนี่ฉันขอคุยกับพี่เต้หน่อย”

(พี่เต้ไม่อยู่)

“ไปไหน!!

(เดี๋ยวบีใจเย็นเกิดอะไรขึ้นแล้วทิ้งคริสให้อยู่ในห้องคนเดียวทำไมเธอก็รู้นี่ว่าคริสมันกลัวผีขนาดไหน)

“คริสจะกลัวมากกว่านี้อีกถ้ารู้ว่าในสมุดนี้เขียนอะไรไว้”

ฉันยกหนังสือขึ้นมาดูอีกครั้งและสะบัดมันอย่างอารมณ์เสีย

(ในสมุดมีอะไร)

“บอกฉันมาก่อนว่าตอนนี้พี่เต้อยู่ที่ไหน”

(ไปห้องน้ำ)

“ห้องน้ำ?”

 

ฉันทำเสียงแปลกใจแล้วถามเจนี่ต่อ


“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

(สักพักแล้วยังไม่กลับมาเลย นี่ก็กำลังให้ทีมงานไปตามอยู่)

“แล้วใครจะอธิบายสิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนี้ให้ฉันฟัง  มันจะมากเกินไปหน่อยมั้ยต้องการจะเรียกเรตติ้งรายการถึงขั้นต้องทำกันขนาดนี้เลยหรอเล่นแบบนี้มันไม่มีแรงไปหน่อยมั้ยฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะ  ฉันถามจริงเหอะรายการนี้มันสร้างขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่ต้องการจะหาคู่บัดดี้หรือต้องการแกล้งกัน ฉันบอกเลยนะสิ่งที่รายการและที่พี่เต้ทำอยู่มันกำลังทำให้ฉันโกรธ”

 

เสียงพ่นต่อว่าระบายอารมณ์ของน้ำทิพย์ทำให้เจนี่รับรู้ได้ทันทีว่าเนื้อหาในสมุดต้องมีอะไรบางอย่างอยู่ในนั้นและมันก็ต้องหนักหนาถึงขนาดทำให้น้ำทิพย์โกรธได้ขนาดนี้

 

(บีเลิกใช้อารมณ์ตั้งสติแล้วบอกมาว่าในสมุดเล่มนั้นมันมีอะไร?)

 คราวนี้ไม่ใช่เสียงของเจนี่ที่พูดแต่เป็นเสียงของเมทินีที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างน้องสาวของตัวเองกับเจนี่ซึ่งดูเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง เธอจึงไหว้วานให้วุ้นเส้นมาดูแลคู่บัดดี้ของเธอส่วนเธอก็ไปช่วยเจนี่เคลียร์ปัญหาทางน้ำทิพย์

เมื่อได้ยินเสียงพี่สาวของตัวเองเรียกสติน้ำทิพย์ก็ผ่อนลมหายใจยาวเพื่อปรับอารมณ์ของตนเองก่อนจะบอกว่าในสมุดเล่นนั้นมีอะไร

 

หน้ากระดาษถูกแต่งแต้มและขีดเขียนด้วยสีแดงราวกับรอยเลือดมีใจความว่า

 



สิ่งที่หายไปกำลังกลับคืนมา

 


 

สิ่งที่มีอยู่กำลังจะหายไป

               

 

 

ถึงเวลาแก้แค้น

 

 

 

ได้เวลาทวงคืน

 

 

 

จงเจ็บจดปวด

 

 

จงกรีดร้องและร้องไห้เป็นสายเลือด

                                                                                                                     

 

            จงชดใช้บาปของแกด้วย ความตาย ของคนที่แกรัก

 

           

              ภารกิจที่สามจงหาคนในภาพให้พบแต่เมื่อไหร่ที่แกพบนั่นหมายความว่าคนในภาพนั้นกลายเป็นศพไปแล้ว                                                                                                                                                                                                                       


                                                                                               -05-                                                                                                      

                                                                                 ขอให้โชคดีกับภารกิจตามหาศพ

 


                ฉันไล่อ่านข้อความในแต่ละหน้าให้พี่เกดฟังจนหน้าสุดท้ายที่มีข้อความเขียนอยู่ส่วนหน้าถัดไปเป็นหน้าที่มีรูปถูกเสียบไว้  ฉันดึงมันออกมาขยำทิ้ง รูปนั้นเป็นรูปของคริสที่ทำการตัดต่อสภาพเหมือนศพใบหน้าครึ่งหนึ่งเน่าเละจนมองไม่เห็นเค้าโครงเดิมส่วนอีกครึ่งก็ซีดเผือกจนดูเหมือนไม่มีชีวิตอยู่  ส่วนหน้ากระดาษถัดไปอีกสองสามหน้าก็เป็นรูปสเก็ตของคริสนัยตาดูเศร้าพร้อมรอยยิ้มจางๆเหมือนกำลังจะบอกลาคนรักทั้งที่ไม่อยากจากไป ภาพสเก็ตที่สองแววตานั้นเศร้ากว่าเดิมพร้อมทั้งกำลังหุบยิ้มลง ภากสเก็ตที่สามคราวนี้ไม่หลงเหลือรอยยิ้มอยู่เลยมีเพียงแต่แววตาเศร้าๆกำลังรอยไห้พร้อมความรู้สึกหวาดกลัว

                หลังจากเมทินีได้ฟังเนื้อหาของสมุดเล่มนั้นและฟังน้ำทิพย์อธิบายลักษณะของรูปภาพทำให้เธอเองรู้สึกเป็นห่วงน้ำทิพย์กับศิรินขึ้นมาทันที  และนอกจากความเป็นห่วงเธอก็เกิดความสงสัยในสมุดเล่มนั้น

 

                (บีไปเอาสมุดเล่มนั้นมาจากตรงไหน)

 

                “หลังตู้หนังสือค่ะ”

 

                เมทินีได้ยินดังนั้นก็ไปเปิดสมุดจดรายการของของที่ซ่อนไว้ในแต่ละที่ดู

 

                (บีในสมุดจดรายการของของที่ซ่อนไว้บอกว่าสมุดถูกซ่อนไว้ในลิ้นชิ้นตรงโต๊ะไม่ใช่ตู้หนังสือ)

 

                สิ้นเสียงของเมทินีทำให้ทั้งตัวเธอเจนี่และน้ำทิพย์รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

 

                “แต่บีหาจนทั่วแล้วนะพี่เกดไม่เห็นมีสมุดสักเล่มตรงโต๊ะ”

 

                (พี่ว่ามันแปลกๆ ถ้าทีมงานจะเปลี่ยนสถาณที่ซ่อนของก็ต้องมารายงานพี่ก่อนแต่นี่ไม่มีใครมาบอกอะไรสักคน)

 

                เมทินีกล่าวก่อนจะหันไปถามทีมงานบนรถว่ามีใครเปลี่ยนที่ซ่อนสมุดหรือเปล่าและคำตอบก็คือไม่มี

 

                (พี่รู้สึกใจคอไม่ดีเลยบี  พี่ว่าพวกเธอสองคนออกมาจากบ้านดีกว่าพี่เป็นห่วงความปลอดภัย)

                “แล้วคู่อื่นๆละคะ”

                (พี่จะเรียกตัวทุกคนออกมาจากบ้านหลังนั้นให้หมด  อีกสิบนาทีจะมีทีมงานไปเปิดประตูพวกเธอมารอหน้าประตูได้เลย)

                “ค่ะพี่เกด”

 

                ฉันรับคำแล้วหันกลับไปยังเดิมที่ฉันออกมาแต่ก็ต้องผงะเมื่อเห็นสภาพคริสตอนนี้กำลังนั่งทรุดพร้อมดวงตาแดงๆอยู่ และนั่นก็ทำให้ฉันรับรู้ได้ทันที่ว่าคริสไม่ได้ทำตามสิ่งที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้

 

                “ทำไมคริสไม่ทำตามที่บีบอก  ทำไมไม่ปิดหูฟัง”

 

                ฉันถามคริสพลางเช็ดคราบน้ำตานั้น  แววตาหวาดกลัวของคริสทำให้ฉันยิ่งรู้สึกเจ็บปวดสภาพที่ดูเหมือนไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวทำให้ฉันยิ่งเจ็บใจตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องคนตรงหน้าได้

 

                “บี...คริสกลัว”

 

                 คริสปล่อยน้ำตาออกมาแล้วสวมกอดฉัน  ฉันก็ได้แต่กอดปลอบเบาๆทั้งพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไว้

 

     “ไปกันเถอะคริส  บีจะพาคริสออกจากบ้านหลังนี้เอง”

 

             


                   ฉันเอ่ยพลางพยุงตัวคริสขึ้นมาแล้วจับมือคริสไว้แน่นและใช้ไฟฉายส่องทางออกจากห้องนั้น

 

 

 

 

 

                “บ..บีเราเดินวนหน้าห้องนี้มาสี่รอบแล้วนะ”

 

                มันแปลกมาเลยไม่ว่าจะเดินยังไงสุดท้ายทั้งฉันและคริสก็ต้องกลับมาอยู่หน้าห้องนี้ทุกครั้ง  จะบอกว่าฉันจำทางไม่ได้ก็คงไม่ใช่ฉันจำทางได้ดีแต่มันเหมือนมีอะไรบางย่างมาปิดทางเอาไว้ทำให้ฉันมองไม่เห็นทางออกหรือฉันจะคิดมากไปเอง  ฉันหยุดเดินแล้วส่องไฟฉายไปรอบๆ ทุกอย่างโดยรอบก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปแต่ทำไมกัน ทำไมฉันยังออกไปจากตรงนี้ไม่ได้

 

                “เจนี่”

               

                ฉันเลือกหาตัวช่วยที่จะทำให้ฉันออกไปจากที่นี่ได้โดยเร็วแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลยนอกจากเสียงแซ่ๆคล้ายกลับสัญญาณถูกตัดออกไป

 

                “เจนี่ พี่เกดได้ยินแล้วตอบกลับด้วย!!

                ฉันพยายามเร่งเสียงแล้วจับไมล์ตัวเองไว้แต่ผลก็เหมือนเดิมไม่มีใครตอบกลับมาเลย

                “ของคริสใช้ได้มั้ย”

                “ไม่”

                คริสตอบกลับเสียงเบา

                “เจนี่!! วุ้นเส้น!! พี่เกด!!!

               

                ฉันตะโกนจนคอแทบแตกแต่ก็ไม่มีใครตอบกลับ

 

                “โธ่เว้ย! ให้มันได้อย่างนี้สิวะ”

 

                ฉันสบถออกมาและเสียงของฉันก็ดูเหมือนจะทำให้คริสตกใจ  ฉันมองใบหน้าสาวหน้าหมวยที่ยังคงมีคราบน้ำตาติดอยู่กำลังก้มหน้างุดๆด้วยความกลัว

 

                “ถอดมันออกดีกว่ามั้ยคริส”

 

                ฉันถามเมื่อเห็นคริสยังคงใส่เสื้อนักเรียนตัวนั้นอยู่

 

                “เดี๋ยวบีถอดให้นะคะ”

 

                ฉันดึงเสื้อตัวนั้นออกอย่างเบามือแล้วโยนมันทิ้งลงตรงพื้น

 

                “บีทำคริสตกใจหรอ?”

 

                คริสพยักหน้าเบาๆ

 

                “ขอโทษนะคะบีจะไม่ทำเสียงดังให้คริสตกใจอีกแล้ว”

 

                 ฉันพูดพลางหยิกแก้มคริส

 

                “บี..คริสอยากออกไปจากที่นี่แล้ว”

 

                “บีรู้แล้วค่ะบีกำลังหาทางออกอยู่”

 

                ฉันกล่าวพลางผละมือที่จับไว้ออกจาคริสแล้วส่องไฟฉายสำรวจโดยรอบอีกครั้งนึง  เดี๋ยวก่อนถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าห้องนั้นจะมีหน้าต่างอยู่ ใช่สิ! ออกทางประตูไม่ได้ก็ออกมันทางหน้าต่างนี่ล่ะ

 

                “คริสบีว่าบีเจอทางออกแล้วล่ะ”

 

                ฉันหันกลับมาแล้วยิ้มอย่างดีใจแต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อไม่เห็นคริสยืนอยู่ตรงนี้แล้ว

 

                “คริส  คริสอยู่ไหน”

 

 

                ..........

 

 

 

 

                “คริสแกล้งอะไรบี  บีไม่สนุกนะคริส”

 

 

 

                ไร้เสียงตอบรับ....

 

                               

อยู่ๆฉันก็นึกถึงข้อความในสมุดเล่มนั้นซึ่งตอนนี้ฉันยังคงถือมันอยู่ในมือ

 

 

สิ่งที่หายไปกำลังกลับคืนมา

 

 

สิ่งที่มีอยู่กำลังจะหายไป

 

 

มันหมายความว่าไงกัน? สิ่งที่หายไปคืออะไรกัน?

 

                                                                                                                     

 

            จงชดใช้บาปของแกด้วยความตายของคนที่แกรัก



           ภารกิจที่สามจงหาคนในภาพให้พบแต่เมื่อไหร่ที่แกพบนั่นหมายความว่าคนในภาพนั้นกลายเป็นศพไปแล้ว

                               

                ข้อความบางช่วงบางตอนถูกตัดเข้ามาอยู่ในหัวของฉันและมันทำเอาฉันรู้สึกใจไม่ดีเลยเพียงนึกถึงคำว่าตาย  และกลายเป็นศพ   ฉันกุมหัวใจตัวเองที่กำลังสั่นระรัวพร้อมหยดเหงื่อ  ฉันกำลังกลัว  ไม่ใช่กลัวผีแต่กลัวฉันต้องเสียคริสไป

 

                “เจนี่ พี่เกด ขุน ใครก็ได้ตอบกลับด้วย!!

 

                ฉันพยายามเรียกร้องขอความช่วยเหลืออย่างร้องรนแต่เสียงเรียกร้องของฉันกลับไม่มีใครได้ยิน  ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูก ฉันทั้งพยายามร้องขอความช่วยเหลือซึ่งรู้ดีว่าถึงเรียกไปก็ไม่เป็นผล ทั้งพยายามเรียกคริส และตามหาแต่ก็ไม่เจอ ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลย จะออกก็ออกไปไม่ได้  จะหาคริสก็ไม่รู้คริสอยู่ที่ไหน  จะขอให้คนมาช่วยก็ติดต่อใครไม่ได้สักคน      นี่ในตอนนี้ฉันทำอะไรได้บ้าง?  ฉันอยากจะนั่งร้องไห้จริงๆ ฉันเป็นห่วงคริสเหลือเกิน ฉันควรจะทำไงดี

                ในขณะที่ฉันกำลังท้อแท้หมดหวังสมองของฉันก็ทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่ฉันนึกได้ก่อนหน้านี้  หน้าต่าง    เมื่อนึกได้ดังนั้นฉันก็หอบหิ้วร่างตัวเองกเข้ามายังห้องเดิมแล้วเตรียมจะเปิดหน้าต่างเพื่อออกไปตามคนมาช่วย

 

                กรี๊ด!!    

 

                เสียงกรี๊ดนั้นทำให้ฉันหยุดชะงัก มันเป็นเสียงที่ฉันรู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

                “คริส”

                ฉันพูดพึมพำกับตัวเองแล้วคิดว่าต้องใช่แน่ๆ ฉันจำไม่ผิดแน่ๆ

               

    “คริส คริสอยู่ไหน!                          

 

    และก็เหมือนเคยไร้เสียงตอบกลับ   ฉันเหลือบไปเห็นข้อความถูกเขียนด้วยสีแดงตรงกำแพงว่า 

 

    สิ่งที่หายไปกำลังกลับคืนมา   สิ่งที่มีอยู่กำลังจะหายไป   ขอให้โชคดีกำภารกิจตามหาศพ

 

    หนึ่งในข้อความในสมุดถูกเขียนบนกำแพง

 

   “มึงจะเอาไงวะ   ต้องการจะเล่นอะไร  ถ้าอยากจะเล่นซ่อนหานักก็ไปเล่นกับแม่มึงนู่นกูไม่เล่นด้วย คริสคือแฟนกูไม่ใช่ศพแต่ถ้ามึงอยากได้ศพนักมึงออกมาเดี๋ยวกูจะทำให้มึงเป็นศพรอบสองเอง  ออกมาสิวะ!!! แน่จริงมึงออกมาเลยกูไม่กลัวมึงหรอก  ต่อให้มึงจะเป็นผีห่าซาตานสัตว์นรกส่งมาเกิดกูก็ไม่กลัวแน่จริงมึงออกมา!!

 

    กรี๊ด!

 

    เสียงคริสดังขึ้นอีกครั้งทำให้ฉันละความสนใจจากการเชื้อเชิญให้ผีออกมาคุยกันแบบตัวต่อตัวและหันไปสนใจเสียงของคริสที่ดังเป็นช่วงๆและถี่ขึ้นเรื่อยๆเสียงมันอยู่ใกล้ๆตัวฉันแต่ฉันกลับหาไม่เจอ  เสียงกรี๊ดยังคงดังติดกันเรื่อยจนฉันเริ่มรนและเป็นห่วงคริสขึ้นมากตอนนี้คริสคงต้องตกใจกลัวจนไม่มีสติอยู่กับตัวแน่  เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกครั้งฉันเริ่มจับหาปลายเสียงได้เสียงมันดังมาจากข้างล่างแต่ว่านี่มันไม่ใช่ชั้นบนนี่นาแล้วคริสจะอยู่ข้างล่างได้ไง ถัดจากข้างล่างไปก็คงเป็นดินเว้นซะแต่จะมีชั้นใต้ดิน? มันต้องมีช่องที่สามารถลงไปข้างล่างได้แน่ๆฉันต้องหามันให้เจอ  ฉันเปลี่ยนทิศทางการส่องไฟจากตอนแรกไปส่องยังพื้นแล้วพยายามหาช่องที่จะสามารถพาฉันไปห้องใต้ดินได้ถ้าหากมันมีห้องนั้นอยู่จริง  และฉันก็ใช้เวลาไม่นานนักก็เจอช่องที่ว่านั่น ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงแผ่นไม้ซึ่งหนักหนาเอาการอยู่ออกแล้วส่องไฟเข้าไปเพื่อสำรวจดู ฉันพบทางลงบันไดและฉันก็ใช้มันเพื่อเดินลงไปข้างล่างอย่างระมัดระวัง

 

 

 อีกด้านหนึ่งในเวลาเดียวกัน

 

“พี่เกดให้พวกเราออกมามีอะไรหรือเปล่าคะ?”

 

เฌอมาลย์ถามหลังจากออกมาจากบ้านร้างพร้อมกับคนอื่นๆ

 

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยพี่เป็นห่วงความปลอดภัยก็เลยให้ทุกคนออกมา  แล้วนี่บีกับคริสล่ะ”

 

“บีกับคริส? จริงสิพลอยยังไม่เห็นสองคนนั้น”

 

“เจนี่ติดต่อบีกับคริสได้หรือยัง”

 

เมทินีถามผ่านไมล์ไป

 

(ยังเลยค่ะพี่เกด  เหมือนมีอะไรมารบกวนสัญญาณตอนนี้กำลังให้ทีมงานช่วยกันแก้ปัญหาอยู่ พี่เกดคะมีอีกเรื่องนึงที่น่าเป็นห่วง)

 

“อะไร?”

 

(ภาพของสองคนนั้นถูกตัดออกไปจากจอมอนิเตอร์  ตอนนี้ระบุไม่ได้เลยค่ะว่าทั้งคู่อยู่ที่ไหน)

เมทินีได้ยินดังนั้นก็ยืนนิ่งไปพักนึงความเป็นห่วงและรางสังหรณ์ไม่ดีทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเธอเองมีสีหน้าเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด

 

กรี๊ด!

 

เสียงกรีดร้องทำให้ทุกคนหันไปให้ความสนใจบ้านร้าง

 

“เสียงคริสหนิ”

รฐาพูด

 

“ต้องเกิดเรื่องอะไรไม่ดีแน่”

เฌอมาลย์หันไปพูดกับเมทินี

 

“มะปราง กวาง พาทุกคนกลับไปรอที่รถก่อน ส่วนพลอย ขุน เข้าไปช่วยพี่ตามหาคริสกับบี”

 

ทุกคนรับคำและทำตามที่เมทินีบอก

 

อีกด้าน

 

 

เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกครั้งทำให้ฉันต้องเร่งฝีเท้าเพื่อหาคริสให้พบโดยไว  ฉันเดินตามเสียงมาจนพบคริสกำลังนั่งกรี๊ด ร้องไห้ แล้วพยายามปิดหูตัวเองอยู่ในรถคันหนึ่งสภาพด้านหน้าพังยับ  เมื่อเห็นสภาพคริสฉันก็รู้สึกใจเสียขึ้นมาทันที  คริสดูไม่มีสติเหลืออยู่เลยเธอนั่งตัวสั่นเทากรีดร้องด้วยความกลัว และมันทำให้ฉันเจ็บปวดที่ต้องทนเห็นคริสอยู่ในสภาพแบบนั้น  ฉันรีบตรงไปยังรถคันนั้นและเปิดประตูรถแต่ก็เปิดไม่ออกฉันจึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งนึงที่คริสไม่ได้นั่งอยู่แล้วใช้มือของฉันต่อยไปตรงกระจกทำให้เกิดช่องพอที่มือของฉันจะลอดเข้าไปเปิดประตูจากด้านในได้  ฉันสอดมือเข้าไปในช่องกระจกแตกจนมือของฉันมีรอยขีดข่วนและเลือดไหล  ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นฉันสนใจเพียงแค่ต้องการจะช่วยคริสออกมาให้ได้เท่านั้น   เมื่อเปิดประตูได้ฉันก็เข้าไปข้างในรถพร้อมทั้งเปิดประตูในฟังของคริสแล้วพาคริสออกมาจากรถ

 

“ไม่เป็นไรคริสบีมาช่วยคริสแล้ว”

 

ศิรินตอนนี้แทบจะยืนไม่ไหว  เธอยืนตัวสั่นงกๆพูดไม่เป็นศัพท์พยายามทุบตีน้ำทิพย์จนเจ็บไปทั้งตัว

 

“อย่า...อย่าเข้ามา  อ..ออกไป  ฮึก ฮือ ”

 

“คริสตั้งสตินี่บีเองไง”

 

“ไม่!  กรี๊ด  ออกไปอย่าเข้ามา  อย่า!

 

ศิรินนั่งทรุดลงแล้วกอดขาตัวเองพลางก้มหัวลงก่อนจะมองไปรอบๆอย่างลุกรนแล้วพูดพึมพำคนเดียว

 

“คริสอย่าทำแบบนี้ได้โปรด”

 

หัวใจของน้ำทิพย์แทบแตกสลายเมื่อเห็นสภาพของคนรักในตอนนี้

 

“อย่าๆ อย่าเข้ามา”

 

ศิรินยังคงนั่งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวพลางดึงคอเสื้อตัวเองมากัด

 

น้ำทิพย์ไม่อาจทนมองสภาพของคนรักได้ไหว  สภาพของศิรินไม่ต่างจากคนบ้ากำลังเสียสติอยู่ น้ำทิพย์ดึงตัวศิรินเข้ามากอด และไม่ว่าศิรินจะทุบตีน้ำทิพย์แค่ไหนเธอก็ไม่ปล่อยคริสออกจากอ้อมกอดและยังกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม

 

“คริสนี่บีเองไง ไม่ต้องกลัวนะคะ”

 

ฉันพูดทั้งน้ำตาพลางเช็ดน้ำตาให้คริสแล้วกดจูบลงบนริมฝีปากแผ่วเบาจนคริสค่อยๆเริ่มสงบลงแล้วจูบตอบฉัน  ฉันจูบซับน้ำตาแล้วกดจูบตรงจมูกของคริส

 

“อย่าร้องนะคะคนดี”


“บี”

 

คริสพูดชื่อของฉันเมื่อเริ่มได้สติ

 

“นี่บีจริงๆใช่มัย”

“ใช่ค่ะบีเอง”

 

ฉันส่งยิ้มบางๆให้คริส

 

“บี  ฮึกๆๆ ฮือ บี อย่าทิ้งคริสไปไหนนะ คริสกลัว ฮืออ”

 

 ศิรินโผเข้ากอดน้ำทิพย์แล้วร้องไห้ไม่ยอมหยุด

 

“พอแล้วคริสหยุดร้องได้แล้วนะคะ เราออกไปจากที่นี่กันดีกว่านะ”

 

น้ำทิพย์พูดพลางพยุงศิรินลุกขึ้นมาจากพื้น

 

 ตุ๊บ

 

เมื่อร่างของศิรินลุกขึ้นมาไม่นานนักเธอก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้น

 

“คะ..คริส! คริสเป็นอะไร!

 

น้ำทิพย์ประคองตัวศิรินให้มานอนบนตัก ปลายมือเรียวสัมผัสไปโดนอะไรบางอย่างถูกปักอยู่ตรงต้นแขนของศิริน

 

“ลูกศร”

 

ฉันดึงมันออกแล้วขว้างมันทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

“คริสตื่นสิคริส”

 

ใบหน้าของคริสเริ่มซีดเซียวจนมองไม่เห็นสีเลือดคล้ายกับรูปใบนั้นไม่มีผิดเพี้ยนฉันพยายามปลุกร่างไร้สติแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคริสจะฟื้น

 

“จบเกมขอบคุณสำหรับการร่วมสนุกภารกิจตามหาศพ”

 

เสียงปริศนาดังขึ้นน้ำทิพย์จึงหันไปหาต้นเสียงแต่ก็ไม่พบใคร

 

“มะ..ไม่จริงคริสยังไม่ตาย”

 

น้ำตาฉันล่วงพล๋อยลงมาพลางใช้แขนโอบร่างที่เริ่มเย็นเยือกไว้

 

“คริสไม่เอาแบบนี้อย่าทิ้งบีไปนะคริสตื่นสิ ฮึกๆ ฮือ  ตื่นสิ ฮือ”

 

ฉันเขย่าตัวคริสเพื่อเรียกสติแต่คริสก็ไม่ยอมลืมตานขึ้นมา

 

“ไม่จริงไม่!!

 

ฉันร้องตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดหัวใจฉันเหมือนกำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงดวงตาของฉันเริ่มปวดบวมเพราะร้องไห้ หรือนี่คือความของข้อความ จงกรีดร้องและร้องไห้เป็นสายเลือด ฉันกอดคริสไว้แน่นทั้งพยายามกัดฟันและข่มน้ำตาเองไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

 

ไม่ว่ามันจะเป็นคนหรือผีมันต้องชดใช้สิ่งที่มันทำ!

 

“แกเป็นใคร  ทำแบบนี้ทำไม”

 

ฉันกวาดสายตามองไปทั่วเพื่อค้นหาตัวการที่ทำร้ายคนรักของตน

 

“ฉันทำตามกติกา บอกแล้วไงเมื่อไหร่ที่เจอภาพนั่นหมายความว่าคนคนนั้นกลายเป็นศพไปแล้ว”

 

เสียงยานๆตอบกลับมา

 

“แน่จริงมึงอย่ามาแต่เสียสิวะ!!

 

 

...........

 

 

“ออกมาสิ  คิดว่ามึงเป็นผีแล้วกูจะกลัวมึงหรอ”

 

“กูขอสาปแช่งมึงให้เป็นผีเฝ้าบ้านหลังนี้ไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิด  ขอให้มึงเจ็บปวดยิ่งกว่ากู ขอครอบครัวของมึงที่สถิตอยู่ในบ้านหลังนี้ทุกข์ทรมาณ  ตกนรกหมกไหม้  เกิดอีกกี่ภพกี่ชาติก็ขอให้ครอบครัวมึงมีแต่ความฉิบหายและก็กลับมาตายอยู่ในบ้านหลังนี้เหมือนที่เคยตาย!

 

พึบ

 

กลิ่นเหม็นคละคลุ้งพร้อมร่างดำทมึนในความมืดเข้ามาประชิดตัวน้ำทิพย์ระยะห่างเพียงฝ่ามือเดียว  น้ำทิพย์ลอบกลืนน้ำลายตัวเองและเผลอปล่อยไฟฉายที่อยู่ในมือลงพื้น

 

“อย่า-มา-ยุ่ง-กับ-ครอบ-ครัว-กู!!

           

            เสียงดุดันพูดขึ้นตามมาด้วยเสียงหวีดร้องของร่างนั้น  เพียงชั่วเสี้ยววินาทีทุกอย่างรอบตัวน้ำทิพย์มืดลงร่างของเธอที่ประคองศิรินอยู่สลบลงและล้มตัวลงนอนโดยมีศิรินทับร่างไว้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #228 Niwkoysw (@Niwkoysw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 00:54
    บรึ๊ย น่ากลัววว
    #228
    0
  2. #227 Grace Mins (@gracemins) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:53
    สนุก ๆ รออ่านต่อนะคะ
    #227
    0
  3. #226 0851075831 (@0851075831) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:41
    ไรท์รีดกลัวววววววววว
    ไรท์เล่ยไรเนี่ย
    #226
    0
  4. #224 lovefilmmy1906 (@lovefilmmy1906) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:37
    ตอนแรกๆก็มาสายฮา ตอนนี้เริ่มหลอนแล้วนะไรท์
    #224
    0
  5. #223 hwang3007 (@anuree9050) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:32
    ฮือออออ ฝันหรืออะไรง่ะ รีบมาต่อเรววไรท์ ค้างอ่าาาาา พี่คริสอย่าตายย
    #223
    0
  6. #222 _yanika (@_yanika) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 18:32
    ไรท์ๆๆๆๆๆ ค้างงงงงมากกกกก
    #222
    0
  7. #221 angiee54124 (@angiee54124) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 18:08
    ไรท์ไม่เอาแบบนี้
    #221
    0
  8. #220 DAPPY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 17:54
    ไรต์เปลี่ยนแนว สนใจเปลี่ยนหมวดฟิคมั้ย? อ่านๆไปรีดเริ่มหลอนแล้ว
    #220
    0
  9. #219 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 17:09
    คน ผี ค้างมากกก
    #219
    0
  10. #218 nanaki_yui (@nanaki_yui) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 16:53
    ฟิคผี...กลายเป็นฟิคหลอนไปแล้ว
    นี่มันฟิคบีคริส ไรท์เล่นไรเนี่ย
    บรื๋อออออออ
    #218
    0
  11. #217 VPNS (@VPNS) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 16:04
    ไรท์~~~อะไรยังไงมาๆๆๆๆๆ
    น่ากลัวมากกก ไรท์~~~
    ตอนพี่บีด่านี่สวมวิญญาณเมนเทอร์เลย! เเละที่สำคัญนี่ #ฟิคบีคริส ไม่ใช่ฟิคบ้านร้างผีสิง
    #217
    0
  12. #216 4530656 (@4530656) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 15:06
    หลอนจังอ่ะ เปลี่ยนแนวหรอคะไรท์
    #216
    0
  13. #215 _petch_petch (@_petch_petch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 15:04
    เห้ยๆๆ ใครอ่ะ รีบๆมาต่อนะไรท์ ค้างมากกก
    #215
    0
  14. #214 NISI_WOO (@NISI_WOO) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:53
    อะไรยังเนี้ย หนังผีหรอ? ไม่ใช่และไรท์
    #214
    0
  15. #213 Noowichuda (@Noo_Sjc) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:32
    ไรท์โหดร้ายยยย
    #213
    0
  16. #212 MooKky\'s Organo (@theoneface) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:32
    นี่มันนิยายผีหรอเนี่ย คือพี่บีแช่งผีอินมาก แล้วถ้าเป็นผีจริง อิผีเวร มายุ่งอะไรกับบีคริสเนี่ย // อินอะไรเท่านี้ !!!!
    #212
    0
  17. #211 Mayyblack (@Mayyblack) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:32
    ฮืออออ พี่คริสส อย่าเป็นอะไรนะ
    #211
    0
  18. #210 apinya12346789 (@apinya12346789) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:30
    พี่คริสต้องไม่ตายสิ สงสารพี่บีทุกคนต้องตามหาให้เจอนะ//ไรท์แต่งหน้ากลัวมากอ่ะ ไรท์มาต่อเร็วนะเป็นกำลังใจให้เสมอ
    #210
    0
  19. #209 PPCHNNFC (@PPCHNNFC) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:23
    น่ากลัววง่าา พี่คริสต้องไม่ตายนะไรท์ทททท์
    #209
    0