ตอนที่ 2 : EP.1 วันเก็บตัว (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 ก.ค. 60


วันก่อนเก็บตัวหนึ่งวัน

ไลน์ ไลน์~ เสียงแอปพิเคชั่นสีเขียวดังขึ้นทำให้คนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดของก่อนไปเก็บตัวอย่างเร่งรีบหันมาให้ความสนใจกับข้อความที่ถูกส่งมาในกลุ่มที่ศิรินพี่ใหญ่ในรายการเดอะบัดดี้สร้างขึ้นเพื่อไว้คุยกันซึ่งสมาชิกแน่นอนว่ามี ศิริน น้ำทิพย์ เฌอมาลย์ รฐา เจสซี่ กวาง มะปราง แล้วก็ติช่า

Ticha:ทุกคน ไอรู้แล้วว่าพี่เต้จะให้เราไปเก็บตัวที่ไหน

กวางกุ๊งกิ๊ง:ที่ไหนๆ

พลอยคนหล่อ:ใช่บอกมาเร็วๆ

Ticha:ที่..............

                                บีคนแมน:จะลีลาอีกนานมั้ย

คริสสวย1:ให้ไว้

หญิงสวย2:เห้ยลีลาวะเดี๋ยวถีบออกจากกลุ่มเลย

Ticha: Sea ทะเล

พลอยคนหล่อ:จริงดิ!

เจสซี่:อยากเห็นกวางใส่ชุดว่ายน้ำจัง~~

กวางกุ๊งกิ๊ง:ไอ้หื่น!!!!

                                    บีคนแมน:แล้วยูรู้ได้ไง

หญิงสวย2:ไปคาบข่าวที่ไหนมา

Ticha:ไอคนนะไม่ใช่หมาพี่หญิง

คริสสวย1:อ้าวหญิง ติช่าเป็นคนหรอเพิ่งรู้

หญิงสวย2:หญิงก็เพิ่งรู้เหมือนกัน555+

                                            บีคนแมน:แล้วสรุปจะได้รู้มั้ยว่าไปคาบข่าวมาจากไหน

มะปราง:ติช่าแอบเข้าไปในห้องพี่เต้แล้วก็ไปแอบดูมาคะ

เจสซี่:โอ้วพี่มะปรางยังมีชีวิตอยู่หรอค่ะ

กวางกุ๊งกิ๊ง:555+

Ticha:เห้ยมะปรางยูหลังหักไอได้ไง!! ตกลงกันแล้วไงว่าห้ามบอกใคร

พลอยคนหล่อ:เค้าเรียกหักหลังจ้ะ ไม่ใช่หลังหัก

Ticha:นั่นแหละ

                                                   บีคนแมน:แล้วเข้าไปได้ไงไม่โดนจับได้หรอ

Ticha:ถ้าโดนจับได้ไม่มาอยู่อย่างนี้หรอกคะขุนพี่บี

คริสสวย1:ใช่ ถามอะไรหัดใช้สมองคิดก่อนมั่งดิ
                                                                               บีคนแมน:ยัยหมวย!!! ว่าฉันหรอ
คริสสวย1:บอกแล้วไงถามอะไรใช้สมองคิดก่อน

พลอยคนหล่อ:โอ๊ย ผัวเมียคู่นี้พักรบกันมั่งได้มั้ย

กวางกุ๊งกิ๊ง:แล้วรู้อะไรอีกมั้ยบอกมาให้หมด

Ticha:ไม่รู้อ่ะไอแค่ไปหาที่เก็บตัวเฉยๆเลยไม่ได้สนใจอย่างอื่น

เจสซี่:โห่ ติช่าเข้าไปได้ขนาดนั้นแล้วทำไมไม่สืบมาให้หมด

Ticha:อ้าวก็ติช่าตั้งใจไปสืบแค่นั้นหนิ

                                     บีคนแมน:ติช่าคนซื่อคะทีหลังอย่าซื่อแบบนี้อีกนะคะลูกเข้าไปแล้วก็ต้องค้นให้หมดจดจำทุกรายละเอียดที่สำคัญ แบบนี้ไม่เอาไม่ผ่าน!!!

กวางกุ๊งกิ๊ง:+10

เจสซี่:+10

พลอยคนหล่อ:+20

หญิงสวย2:+30

คริสสวย1:ตัวเองเลวไม่พอสอนลูกเลวอีก

                                           บีคนแมน:เค้าไม่ได้เรียกเลวเค้าเรียกคนมีความคิด

คริสสวย1:คิดแต่เรื่องชั่วๆละสิ

มะปราง:ผัวเมียทะเลาะกันอีกแล้ว.....

Ticha:มะปรางฟื้นคืนชีพอีกครั้ง

เจสซี่:ว้าววมาน้อยต่อยหนัก

กวางกุ๊งกิ๊ง://ส่งสติกเกอร์รูปหมีตกใจ

พลอยคนหล่อ:ไปๆไปนอนกันเหอะปล่อยให้ผัวเมียเค้าทะเลาะกันไป


“ผัวเมียบ้านเธอสิ” บีสบถก่อนโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนที่นอนแล้วจัดการเก็บของใส่กระเป๋า





วันเก็บตัว

               ทุกคนมารวมตัวกันหน้าคอนโดของเต้ปิยะรัฐก่อนจะนั่งรถตู้ที่ถูกจัดไว้สามคัน คันแรกเป็นของปิยะรัฐ เมทินี ชานนท์ ตากล้องรวมทีมงานอีกสองสามคน คันที่สองเป็นของเดอะบัดดี้ซึ่งก็มีน้ำทิพย์ ศิริน เฌอมาลย์ รฐา มะปราง ติช่า เจสซี่ กวาง ส่วนคันที่สามจะเป็นอุปกรณ์ในการถ่ายทำรายการและมีทีมงานอยู่อีกสามสี่คนในนั้น

“เมื่อไหร่จะถึงสักที” ร่างบางบ่นเบาๆแล้วทำหน้าย่นแต่ถึงจะเบาคนนั่งอยู่ข้างๆก็ได้ยินและก็อดที่จะหันมาหาเรื่องคนขี้บ่นไม่ได้ 

“รถเพิ่งออกมาได้แค่สองชั่วโมงเองจะบ่นอะไรนักหนาน่ารำคาญ”

“ก็ไม่ได้บ่นให้ฟังนิจะสนใจทำไม”

“ก็ไม่ได้อยากจะสนใจหรอกแต่ว่ามันได้ยินแล้วมันน่ารำคาญ” น้ำทิพย์ลากเสียงช่วงท้าย

“รำคาญก็อย่าฟัง ปิดหูไว้เลยยยยย”

“ก็ไม่ได้อยากฟังหรอกแต่มันได้ยิน”

“นี่กะจะเถียงเอาชนะให้ได้เลยใช่มั้ย บี น้ำทิพย์”

“โทษทีพอดีไม่ชินกับคำว่าแพ้อะนะ” น้ำทิพย์พูดพลางยักไหล่ให้กับคนนั่งข้างๆแล้วหยิบหูฟังขึ้นมาอุดหูไว้

 

คนร่างบางเห็นก็อดที่จะหัวเสียไม่ได้แต่ก็ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงเลยได้แต่นั่งหันหน้าไปที่ริมหน้าต่างชมวิวสวยๆเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่นั่งข้างกับคนร่างสูงแต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะเธอเป็นคนชอบนั่งติดหน้าต่างแต่จะให้ไปนั่งกับคนอื่นก็ไม่ได้พลอยก็นั่งอยากนั่งกับหญิง ติช่าก็อยากนั่งกับมะปรางขอสลับที่ก็ไม่ให้ ส่วนเจสซี่กับกวางคู่นี้ยิ่งแล้วใหญ่ตัวติดกันตลอดเลยต้องมานั่งกับคนร่างสูงปากปีจอนี่



เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมงคนร่างบางหน้าหมวยเริ่มเคลิ้มหลับไปพร้อมๆกับคนข้างๆที่เธอเองก็ไม่อยากจะให้อยู่ข้างๆซักเท่าไหร่ รถยังคงขับไปเรื่อยๆศิรินก็สัปหงกไปตามแรงรถที่ขับไปตามทางโค้งจนมาพิงไหล่ของน้ำทิพย์

“ถ่ายเลยๆพี่หญิง” 

เสียงติช่าที่นั่งอยู่เบาะหลังน้ำทิพย์กับศิรินพูดเบาๆเพราะกลัวคนที่หลับอยู่จะตื่น รฐาที่นั่งอยู่เบาะข้างหน้าของน้ำทิพย์กับศิรินก็ลุกขึ้นมาแล้วหยิบโทรศัพท์หันไปถ่าย

“ถ่ายใกล้ๆหน่อย นั่นแหละมุมนั้นแหละน่ารักดี” 

เฌอมาลย์หันไปบอกรฐา ทั้งคู่กดถ่ายรูปแบบรัวๆชนิดแบบสามารถเอาไปเรียงต่อกันแล้วเป็นภาพเคลื่อนไหวได้เลย แต่ก็ไม่ได้มีแค่สองคนนี้ที่ถ่ายกวางกับเจสซี่ก็ร่วมด้วยช่วยกันถ่ายทั้งมุมหน้ามุมข้าง ระยะใกล้ระยะไกล มะปรางที่เห็นทุกคนกำลังเล่นสนุกอยู่ก็นึกสนุกขึ้นมาเลยหยิบกล้องโพลาลอยด์สีชมพูของตัวเองขึ้นมาถ่ายบ้าง

“นี่ยูก็เอากับเค้าด้วยหรอปราง”

 ติช่าทำหน้าตกใจแบบติดตลกเพราะไม่คิดว่ามะปรางจะเล่นอะไรเด็กๆกับเขาด้วย 

มะปรางยิ้มบางๆแล้วยักไหล่เป็นการตอบก่อนเข้าไปถ่ายรูปทั้งคู่เก็บไว้

“งื้ม~~”  

เสียงศิรินครางเบาๆทำเอาทุกคนสะดุ้งรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง แต่เมื่อทุกคนเห็นว่าเจ้าของเสียงครางไม่ได้ตื่นแต่กลับเอาแขนไปพาดกอดอีกคนแล้วซบไปที่ไหล่แล้วน้ำทิพย์ก็โอบคนหน้าหมวยกลับก็ทำให้ทุกคนยกกล้องขึ้นมาถ่ายอีกครั้งเพราะไม่อยากพลาดช็อตเด็ด

“อื้ม~~” 

เสียงน้ำทิพย์ที่เหมือนจะเริ่มรู้สึกตัวเพราะรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆมาทับที่ไหล่ก็ทำให้คนที่กำลังแอบถ่ายรูปอย่ามันรีบกลับนั่งที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คริส” น้ำทิพย์พูดเบาๆเพราะกลัวคนที่ซบไหล่จะตื่น 

เวลาหลับก็น่ารักดีเหมือนกันน้ำทิพย์คิดในใจพลางชมใบหน้าหมวยๆที่ตัวเองชอบหาเรื่องชวนทะเลาะ บางทีก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะชวนทะเลาะทำไม เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็ทำให้มันเป็นเรื่องอาจเป็นเพราะเวลาที่คนข้างๆทำหน้าโกรธแล้วเถียงออกมาได้บ้าง ไม่ได้บ้าง เถียงไม่ทันก็ชอบทำหน้างอแล้วมันน่ารักดีมั้ง เห้ย น้ำทิพย์สบถในใจ คิดบ้าอะไรเนี้ย น้ำทิพย์สะบัดหน้าเพื่อสะลัดความคิดบ้าๆออกไป

“อื้อออ” 

เหมือนคนข้างๆจะเริ่มรู้สึกตัว ศิรินใช้มือที่โอบกอดน้ำทิพย์สำรวจไปทั่วบริเวณร่างกายช่วงบนของน้ำทิพย์ 


ทำไมรู้สึกนิ้มๆแปลกๆ ศิรินคิดในใจพลางสัมผัสไปที่ตรงนั้นอีกครั้ง นุ่มจัง เป็นก้อนๆ มีสองอันด้วย

“เป็นโรคจิตหรอ” 

เสียงเรียบๆของน้ำทิพย์ทำให้ศิรินลืมตาโพลงขึ้นแล้วเงยหน้าไปหาต้นเสียงก่อนจะรีบผละตัวออกมาตามด้วยเสียงกรี๊ด 

“จะกรี๊ดทำไมฉันนี่สิต้องเป็นคนกรี๊ด ยัยโรคจิตอยู่ดีๆก็มาจับหน้าอกคนอื่น”

“ฉัน...”

“ฉันอะไร?” น้ำทิพย์เลิกคิ้วทำหน้ากวนใส่อีกคน ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจแต่ก็นึกสนุกอยากจะแกล้งขึ้นมา

“ฉันไม่ใช่โรคจิต เมื่อกี้จับหน้าอกจริงหรอไม่เห็นรู้สึกเลย” 

จุก

ศิรินพูดจบก็ทำเป็นเบือนหน้าหนีไม่รู้ไม่ชี้ไม่ได้ทำอะไรแต่ในใจของเธอตอนนี้แทบอยากจะไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น
ถึงจะเป็นคำเถียงที่ทำให้น้ำทิพย์รู้สึกจุกแต่ก็หาได้แคร์ไม่เพราะเธอภูมิใจกับสิ่งที่แม่ให้มาไม่ต้องเสริมไม่ต้องเติม

“ไม่รู้สึกแล้วจะหันหน้าหนีทำไม”

 มีหรือที่น้ำทิพย์จะย้อมแพ้ถึงจะจุกแค่ไหนเธอก็สู้ต่อ

โอ๊ย ยอมแพ้มั่งก็ได้เว้ยไม่ต้องเอาชนะกันตลอดหรอก ศิรินสบถในใจ ก่อนจะหันไปตอบกลับคนข้างๆ

“ไม่ได้หนีแค่อยากชมวิว” ศิรินพูดพลางยักไล่เบาๆ

“ชมวิวหรอ?” น้ำทิพย์เลิกคิ้วขึ้นถาม

“ใช่ ชมวิว” ศิรินกระแทกเสียงใส่คนตรงหน้า

“หน้าต่างมันปิดอยู่นะ” น้ำทิพย์ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างผู้ชนะ 

หน้าต่างที่ถูกปิดนั้นก็ไม่ใช่ฝีมือใครเป็นฝีมือของน้ำทิพย์เองที่แอบขยับผ้าม่านมาปิดตอนที่เธอตื่นขึ้นมาเพื่อไม่ให้แสงอาทิตย์ส่องคนหน้าหมวย   ศิรินหันไปดูหน้าต่างแล้วก็พบว่ามีผ้าม่านปิดอยู่ๆจริง ทำให้เธอทำหน้าเหวอไปชั่วขณะก่อนที่จะหันมาเถียงต่อแบบไม่ทันคิด

“ก็นั่นแหละผ้าม่านมันสวยดีเลยหันไปดู หาซื้อได้ที่ไหนเนี่ยสวยจัง” ศิรินพูดพลางจับผ้าม่านลูบชมไปมา

นี่หรือคือคำแก้ตัวของน้องคริสสามขวบแถไปเรื่อยจริงๆ น้ำทิพย์พลางหัวเราะในลำคอเบาๆให้กับคำแก้ตัวที่เหมือนเด็กกำลังเถียงผู้ใหญ่แต่หาเหตุผลไม่ได้เลยนึกจะพูดอะไรก็พูดออกไป

“ตามห้างก็มีนะบีเคยเห็น” น้ำทิพย์ยังไม่เลิกกวนยิ่งเห็นคนตรงหน้าไปไม่ถูกก็ยิ่งแกล้ง

“น้ำทิพย์เข้าใจมั้ยว่าถามแบบไม่ต้องการคำตอบน่ะ” ศิรินทำหน้ามุ่ยใส่คนตรงหน้าทำให้คนขี้แกล้งต้องกลั้นขำเอาไว้ 

นี่คงหาคำมาเถียงไม่ออกแล้วจริงๆ

“มีคำถามก็ต้องมีคำตอบสิ”

“กวนทีนได้โล่จริงๆ” 
ศิรินสบถก่อนหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดเล่น

“เห้ย” 

ศิรินเบิกตาขึ้นเมื่อเข้าไปในแอปพลิเคชั่นสีฟ้ารูปนก แฮชแท็คคู่บีคริส ขึ้นอันดับหนึ่งในทวิตเตอร์ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าบีคริสมันคืออะไรแต่นั่นก็ไว้เคลียร์ที่หลังเพราะเธอต้องเคลียร์กับคนที่เอาภาพหลุดตอนเธอหลับไปลงก่อนซึ่งก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนต้องเป็นคนบนรถนี่ล่ะ

“บี บีแกล้งคริสหรอ”

“หืมแกล้งไร” คนถูกกล่าวหาถามขึ้นอย่างงงๆ

“ก็นี่ไง” ศิรินส่งโทรศัพท์ให้คนร่างสูงดู

“ฮ่าๆ ดูจมูกคริสบานมากอ่ะตลก ดูๆภาพนี้หน้านี่เอ๋อมาก” 

เพี๊ย

 “โอ๊ยมันเจ็บนะ” 

ศิรินใช้มือตีแขนคนหัวเราะก่อนจะพูดขึ้น

“ไม่ได้ให้มาหัวเราะ บีเป็นคนทำใช่มั้ย”

“จะบ้าหรอหัดใช้สมองคิดบ้างดิบีก็นอนอยู่ข้างๆคริสจะเป็นคนแกล้งได้ไง” 
น้ำทิพย์พูดพลางใช้นิ้มเรียวๆจิ้มไปที่หน้าผากคนหน้าหมวย

“เออจริง แล้วใครทำ”

“ไม่ต้องถามก็รู้คนต้นเรื่องวางแผนชั่วก็ติช่า คนทำตามแผนก็คงไม่พ้นหญิงกับพลอย คนที่อยากเล่นร่วมเล่นสนุกด้วยก็คงเป็นกวางกับเจสซี่ใช่มั้ย” น้ำทิพย์พูดพลางหันไปกวาดสายตามองทุกคน

“ยูลืมไปคนนึงพี่บี นี่คนนี้เลย” ติช่าชี้ไปที่มะปราง

“นี่ยูก็เอากับเขาด้วยหรอ”

“นิดหน่อยค่ะ” มะปรางยักไหล่เบาๆ

“ติช่ายูเป็นคนวางแผน ไปตามลบให้หมดเลย” ศิรินลุกขึ้นมาโวยวาย

“จะบ้าหรอพี่คริสทวีตขึ้นเป็นหมื่นๆทวีตจะไปตามลบทันได้ไง”

“ไม่หมื่นแล้ว ตอนนี้แสนกว่าแล้ว” พลอยหันมาบอกทุกคน

“เห้ยจริงดิผ่านไปไม่กี่นาทีเอง” หญิงพูดเสียงตกใจโอเว่อร์

“พี่คริสแอบเนียนซบไหล่พี่บีด้วยอร๊ายยย #บีคริส
สามีภรรยากอดกันตัวกลม โอ้ยเมียน้อยอิจค่ะ #บีคริส #พี่บีคนแมน #ทีมเมียพี่บี” กวางไล่อ่านทวิตที่เหล่าบรรดาแฟนคลับทวีตขึ้น

“โลกนี้มีแค่เราสองคน ลัลลั้ลลา #บีคริส
ในขณะที่ทุกคนเดินทางไปเก็บตัวสองคนนี้ก็โชว์หวานกันในรถ#บีคริส #thebuddygame
แหม่หลับตาพริ้มเชียวนะคะคุณบีได้กอดเมียคงจะชื่นใจ #บีคริส” เจสซี่ไล่อ่านบ้าง

“สวีทเว่อร์ อกอีแป้นจะแตก #บีคริส
ในขณะที่สามีหลับแล้วโอบกอดภรรยา คุณภรรยาก็แอบเนียนซบไหล่คุณสามีเบาๆ#บีคริส
เดี๋ยวคอยดูนะพอทั้งคู่ตื่นมาสิ่งแรกที่พี่บีจะทำคือจุ๊บพี่คริสเบาๆแล้วถามว่าหลับสบายมั้ยคะที่รัก # บีคริส
โอ้ยมโนได้อีกคะแฟนคลับพวกยูเนี่ย”รฐาหันมาพูด

“แฟนคลับอะไร? บีคริสคืออะไร? งง?” 

ขำถามถามของศิรินทำให้คนบนรถต่างมองหน้ากันแล้วพยายามกลั้นขำไว้แต่ด้วยหน้าตาใสซื่อเหมือนเด็กที่บ่งบอกอย่างชัดเจนเลยว่าคงไม่รู้อะไรเลยจริงทำให้ทุกคนที่กลั้นขำไว้ต้องขำออกมาแล้วก็ยิ่งทำให้ศิรินงงเข้าไปใหญ่

“ขำอะไรกัน” หน้าตาบวกกับคำถามที่พูดออกมาอย่างซื่อๆทำให้ทุกคนบนรถขำอีกเป็นรอบที่สอง

“พี่บียูก็บอกเมียพี่ไปดิว่ามันคืออะไร”

“ไม่บอกปล่อยให้งงไปอย่างนี้แหละ” (มียอมรับเป็นนัยๆด้วยว่าเป็นเมีย555)

“อะไรใครเมีย เป็นอะไรกันมากป้ะพวกยูเนี่ย”

“ยูนั่นแหละ!!” ทุกคนบนรถประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน

“บีไม่บอกเดี๋ยวพลอยบอกเอง บีคริสก็คือคู่จิ้นที่แฟนคลับเค้าจิ้นกัน”

“จิ้นกัน? จิ้นยังไง” คนหน้าหมวยยังไม่หายสงสัย

“ก็ให้พี่บีเป็นแมนส่วนพี่คริสเป็นเมียไงคะ” มะปรางพูด

“นี่พี่คริสไม่รู้จริงๆหรอคะ” กวางถามคนยังคงทำหน้างุนงงอยู่

“ไม่รู้ มันเริ่มจากไหน อะไรยังไง” คนขี้สงสัยถามขึ้นอีก

“ก็เริ่มจากรายการเดอะเฟซที่บีด่าคริสไง” หญิงตอบข้อสงสัยของอีกฝ่าย

“แล้วนี่บีรู้เรื่องคู่จิ้นนี่เปล่า” ศิรินหันไปถามคนข้างๆ

“รู้” บีตอบเสียงเรียบ

“แล้วทำไมไม่บอกกันมั่ง!!”

“อ้าวนี่บีผิดหรอ”

“ใช่!”

“แล้วนี่เข้าใจยังว่าคืออะไร”

“แป๊ปนะ” สมองของศิรินค่อยๆเริ่มประมาณผลแล้วเรียบเรียงเหตุการณ์ บีคริสคือคู่จิ้น เริ่มจากรายการเดอะเฟซตอนที่บีด่าคริส

“อี๋~~~ไม่เอา!!” ศิรินโวยวายขึ้น

“ไม่เอาไร” บีหันมาถามคนข้างๆ

“ก็ไม่เอาบีนั่นแหละ”

“บีก็ไม่เอาคริสเหมือนกันแหละ ไม่ต้องพูดอี๋แล้วทำท่ารังเกียจกันขนาดนั้นก็ได้” น้ำทิพย์รู้สึกน้อยใจเล็กๆไม่ใช่เพราะว่าคริสพูดว่าไม่เอาบีแต่เป็นที่คริสทำท่าทางบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ารู้สึกรังเกียจที่จะเป็นคู่จิ้นกับน้ำทิพย์

“จะไม่ให้ทำได้ไงล่ะก็มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ” 

คำนี้ทำให้น้ำทิพย์รู้สึกจุกแปลกๆเหมือนโดนขยี้ซ้ำรอยช้ำตรงที่เดิม ใจร้ายจัง

“แรง” //พลอย

“มาก” //หญิง

“Very เติมไม้ยมก” //ติช่า

“อะไรเวรี่เติมไม้ยมก” หญิงหันไปถามติช่าอย่างไม่เก็ท

“ก็Very ก็แปลว่ามาก เติมไม้ยมก(ๆ) ก็เป็นมากๆไง ”

“ใช่เวลาเล่นมั้ยติช่า” มะปรางหันไปตีขาคนเล่นมุขแป้ก
หลังสิ้นสุดมุขแป้กของติช่าทุกคนที่ตอนแรกก็คุยสนุกๆกันอยู่กลับนั่งอย่างสงบเสงี่ยมเพราะสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง

“ฮึ จำคำพูดของคริสไว้นะแล้วอย่ามาหวั่นไหวกับบีแล้วกัน”

“ไม่มีวันนั้นหรอก”

“มีซิบีนี่แหละจะทำให้คริสหวั่นไหวเอง”

“กลัวว่าบีนั่นล่ะจะเป็นคนหวั่นไหว”

“งั้นเรามาเล่นเกมกันใครหวั่นไหวก่อนแพ้ รางวัลของคนชนะคือความสะใจส่วนคนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง”

“ดูบีจะชอบเล่นเกมจังเลยนะ”

“ใช่บีชอบเล่นเกมเพราะตอนเล่นมันสนุกตอนชนะมันก็สะใจที่เห็น ผู้เล่น อีกคน แพ้ สรุปว่าไงจะเล่นหรือไม่เล่น”

“ไม่ มันไร้สาระ”

“ไร้สาระหรือว่าคริสกลัวจะหวั่นไหว”

“อย่างบีน่ะไม่มีวันทำให้คริสหวั่นไหวได้หรอก”

“ถ้าแน่ใจขนาดนั้นก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลยนิ”

“ไม่ได้กลัวแต่มันเสียเวลา”

“เสียเวลาหรือกลัวใจตัวเอง” น้ำทิพย์กับศิรินนั่งนิ่งแล้วจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใครก่อนที่ศิรินจะเป็นฝ่ายพูดขึ้น

“ได้อยากเล่นนักใช่มั้ยเกมน่ะคริสจะเล่นให้แต่คริสบอกไว้ก่อนเลยนะว่าคนที่ชนะเกมนี้ต้องเป็นคริสแน่นอนไม่ใช่บี”

“ฮึ บีก็บอกคริสไว้ก่อนเลยว่าบีไม่ชินกับคำว่าแพ้เพราะฉะนั้นบีจะไม่มีวันแพ้แน่นอน”

“งั้นคริสว่าบีก็ต้องเตรียมใจไว้ก่อนเผื่อ....ไม่สิ เวลาแพ้จะได้ชิน”

สายตาที่ทั้งคู่มองกันเหมือนมีประจุไฟฟ้าที่เล็กๆกำลังสู้กันอยู่

“ปรางว่าใครจะชนะ”

“ปรางเชียร์พี่คริส”

“ได้ไงติช่าว่างานนี้พี่บีของไอชนะแน่นอนวางเงินห้าร้อย”

“ใช่เวลาเล่นมั้ย” มะปรางย่นคิ้วใส่คนตรงหน้า “ติช่าห้าร้อย ปรางพันนึง”

“พูดนึกว่าจะไม่เล่นซะอีก”ติช่าหันไปขำ

“เจสซี่วางด้วยๆวางข้างพี่บีเพิ่มอีกห้าร้อย” เจสซี่หันมาเล่นบ้าง

“เจสซี่เพิ่มของพี่ไปด้วยอีกหนึ่งพัน” เฌอมาย์หันมาพูด

“ได้ไงงานนี้คริสชนะใสๆแน่นอนวางเงินข้างคริสเพิ่มสองพันเลย” รฐายักคิ้วใส่คนตรงหน้า

“กวางก็ข้างพี่คริสคะวางด้วยห้าร้อย”

สิ้นสุดการวางเงินทุกคนในรถก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก บรรยากาศในรถก็กลับมาเงียบสนิทอีกครั้งรถยังคงแล่นไปเรื่อยจนมาถึงจุดหมาย ทุกคนยืดเส้นยืดสายก่อนจะลงจากรถไปทีละคนจนตอนนี้เหลือบีกับคริสอยู่ในรถสองคน ในขณะ
ที่ศิรินกำลังจะก้าวลงจากรถก็มีมือของคนร่างสูงคว้าตัวไว้ก่อน

“ปล่อย” 

ศิรินทำเสียงเข้มใส่คนตรงหน้า แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ยอมปล่อยศิรินจึงพยายามสะบัดแขนออกแต่กลับโดนคนร่างสูงดึงกลับมาจนหลังมาชิดกับอ้อมกอดของคนร่างสูง น้ำทิพย์เห็นคนตัวเล็กดิ้นก็ยิ่งโอบกอดจากทางด้านหลังและจับแขนของอีกฝ่ายไม่ให้สะบัดแน่นขึ้น

“ฉันบอกให้ปล่อย!!!”

“อย่าดิ้นสิบีแค่มีไรจะบอกคริสนะ” 

น้ำทิพย์ขยับใบหน้าของตัวเองมาข้างๆหูของคนร่างเล็กจนคนร่างเล็กสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจเบาๆ ทั้งคู่หยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะก่อนที่น้ำทิพย์จะกระซิบข้างหูของศิริน

“คริสรู้มั้ยเวลาที่คริสแทนตัวเองว่าคริสแล้วพูดแทนตัวบีว่าบีน่ะน่ารักมากเลย บี.....” คนร่างสูงเว้นวรรคไปช่วงนึงแล้วพูดต่อ “ชอบ” เสียงพูดเบาๆกับลมหายใจแผ่วเบาที่กำลังรดรินต้นคอทำให้ศิรินรู้สึกขนลุกวาบไปทั้งตัว 

“ปะ....ปล่อย” ศิรินพูดเสียงสั่นๆ

“บีจะปล่อยแต่คริสต้องสัญญาก่อนว่าตั้งแต่นี้จะมีแค่บีกับคริสจะไม่มีคำว่าฉันกับเธอ”

“ไม่!” ศิรินพยายามขัดขืนคนที่โอบกอดเธอแต่ยิ่งดิ้นน้ำทิพย์ก็ยิ่งกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น

"ปล่อยมันเจ็บ"

"สัญญาก่อนสิ"น้ำทิพย์พูดพลางกระชับกอดแน่นขึ้น

"เออ!"

"เออไรพูดเพราะๆหน่อย" 

ศิรินยืนเงียบไม่พูดอะไรน้ำทิพย์์จึงกระตุกตัวคนร่างเล็กให้มาแนบชิดกับอกของเธอแน่นกว่าเดิมทำให้ศิรินยอมพูดออกมาอย่างปัดๆ

"สัญญา" 

"สัญญาค่ะ พูดเพราะๆหวานๆด้วย" ศิรินมองบนอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะพูดเสียงหวานๆให้คนที่โอบกอดเธออยู่

"สัญญาค่ะ"

"ก็แค่นั้นละ"

น้ำทิพย์พูดยิ้มๆอย่างพอใจราวกับผู้ชนะก่อนจะคลายแรงที่กอดคนตัวเล็กไว้แน่นศิรินจึงฉวยโอกาสนั้นใช้แรงทั้งหมดที่มีสะลัดแขนออกมา แล้วใช้ศอกกระแทกที่หน้าท้องจนทำให้คนร่างสูงต้องผละตัวออกมา 

“โอ๊ย”

หลังจากที่หลุดออกมาจากอ้อมกอดของน้ำทิพย์ศิรินก็ลงมาจากรถอย่างหัวเสีย

เดี๋ยวด่าเดี๋ยวพูดดี เดี๋ยวทำเป็นไม่อยากอยู่ใกล้แต่อยู่ดีๆก็ดึงมากอดเป็นบ้าอะไรตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ ศิรินบ่นในใจแล้วเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก อ้อ บีกำลังเล่นเกมอยู่สินะ คิดหรอว่าแค่นี้จะทำให้คนอย่าง ศิรินหวั่นไหวได้ไม่มีทาง เธอส่ายหน้าให้กับวิธีเล่นเกมเด็กๆของน้ำทิพย์ เดี๋ยวคริสจะสอนบีเองว่าเกมนี้มันต้องเล่นอย่างไง



"ยัยบ้าเอ้ย!ฝากไว้ก่อนเถอะไว้คราวหน้าจะเอาคืนให้หนักเลย"

น้ำทิพย์สบถพลางกุมท้องตัวเองไว้ก่อนจะเดินลงจากรถตามศิรินไป

หลังจากที่ทุกคนลงมาจากรถก็มายืนรวมตัวกันพร้อมกับสัมภาระของตัวเองที่ขนมา

“นรก!//นรก!”

 ศิรินกับรฐาพูดขึ้นเมื่อเห็นภาพข้างหน้า

“ณ จุดๆนี้คือยากกลับบ้าน" เฌอมาลย์พูด


“กวางมาทำอะไรที่นี่คะ?”

"เจสซี่ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจสซี่เลยค่ะ"
เธอทอดสายตามองยาวไปข้างหน้า

“........” มะปรางยืนสตั้นอยู่

“amazing!!” ติช่าพูดอย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กที่กำลังจะได้เข้าไปเล่นสวนสนุกทำให้ทุกคนที่กำลังตะลึงกับภาพข้างหน้าหันมามองเป็นตาเดียวกัน

น้ำทิพย์หันกลับไปมองภาพตรงหน้าอย่างจำใจนี่หรอทะเลของยัยติช่าที่เธอจินตนาการไว้ว่าต้องมีหาดทรายขาวทะเลสีฟ้าผู้หญิงสวยๆใส่ชุดบิกินี่เดินเต็มหาดทราย แต่การจินตนาการก็ต้องจบลงแค่นั้นเมื่อตัดภาพมาอยู่ในโลกความเป็นจริงที่ทะเลของเธอกลายเป็นทุ่งนา ทะเลสีฟ้ากลายเป็นน้ำคลอง ผู้หญิงใส่ชุดบิกินี่กลายเป็นชาวบ้านที่เดินไปเดินมาและกำลังช่วยกันทำนาอยู่

“ทะเลสวยเนาะติช่า” น้ำทิพย์หันไปยิ้มคาดโทษให้ติช่า

“ใช่สวยมากเลยทะเลมรกตด้วย” ติช่าทำเสียงอ่อยยืนจิ้มนิ้วอย่างสำนึกผิด

“พวกเรา....กลับกรุงเทพกันเถอะ” น้ำทิพย์ทำเสียงเนือยๆแล้วชวนทุกคนกลับ

“กลับไม่ได้” ปิยะรัฐเอ่ยขึ้น

“พี่เต้จะให้พวกเราเก็บตัวกันที่นี่จริงหรอคะ” น้ำทิพย์เอ่ยถาม

“ใช่ แล้วก็ไม่ใช่แค่เก็บตัวนะแต่เราจะมาทำกิจกรรมกันที่นี่ด้วย”

“ถ้างั้นบีขอบายค่ะ” น้ำทิพย์โบกมือลาปิยะรัฐแล้วเดินกลับไปที่รถ

“คริสก็ขอกลับค่ะ”

“กวางไปด้วยพี่คริส”

“กวางไปไหนเจสซี่ก็ไปด้วยค่ะ ถ้างั้นลาก่อนนะคะ” เจสซี่พูดพลางยกมือไหว้

“แบบนี้พลอยกับหญิงก็ไม่โอค่ะดูไม่แพงเลย” เฌอมาลย์ส่ายหน้า

“เห้ยจะกลับกันแล้วหรอ ติช่ายังอยากอยู่ที่นี่ไม่เอาไม่กลับที่นี่มีอะไรน่าสนุกตั้งเยอะ” ติช่าที่ดูจะตื่นเต้นอยู่คนเดียวยืนกรานว่าจะไม่กลับ

“งั้นยูก็อยู่ที่นี่ไปคนเดียวละกัน ปรางไปละ” มะปรางพูดแล้วก็เดินตามคนอื่นๆขึ้นรถ

“เอาไงดีคะพี่เต้” เมทินีถามอย่างกังวล

“รอไปเดี๋ยวพวกนั้นก็กลับมาเอง” ปิยะรัฐส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเมทินี ทำให้เมทินียิ้มอย่างเข้าใจว่าคนอย่างปิยะรัฐคงไม่ได้เอาทุกคนมาที่นี่โดยไม่คิดวางแผนอะไรไว้ก่อนแน่

“ออกรถค่ะ” น้ำทิพย์หันไปสั่งคนขับรถแต่ดูเหมือนไม่รถจะยังไม่ขยับไปไหน “ไม่ได้ยินรึไงบอกว่าให้ออกรถ”

“อะ...เอ่อ คุณเต้สั่งไว้ว่าไม่ให้เอารถออกไปไหนจนกว่าจะได้รับคำสั่งจากคุณเต้ครับ”

“โอ๊ยพี่เต้นะพี่เต้แบบนี้มันแกล้งกันนี่หว่า” น้ำทิพย์พูดอย่างหัวเสีย

“เอ่อ คุณเต้ฝากมาบอกทุกคนด้วยครับว่าถ้าอยากกลับให้หาทางกลับกันเอง”

“เอาไงดีพี่บี” เจสซี่หันไปถาม

“คิดหรอว่าแค่นี้จะหยุดคนอย่างบีน้ำทิพย์ได้ เดี๋ยวพี่โทรศัพท์ไปให้คนมารับเอง”

“ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ครับพอดีเห็นชาวบ้านที่นี่บอกว่าเมื่อวานเกิดอุบัติเหตุรถชนเสาสัญญาณโทรศัพท์กว่าช่างจะเข้ามาซ่อมก็รออีก2วันแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะซ่อมเสร็จเมื่อไหร่”

“ห้ะ!อะไรจะซวยขนาดนี้วะ” น้ำทิพย์สบถพลางดูโทรศัพท์ของตัวเองแล้วปรากฏว่าไม่มีสัญญาณขึ้นจริงๆ

“แล้วจะเอาไงกลับก็กลับไม่ได้” ศิรินถามคนร่างสูงก่อนที่อีกคนจะตอบ

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวจ้างคนแถวนี้ให้ไปส่งก็ได้”

“คงไม่มีคนไปหรอกครับคุณเต้ฝากผู้ใหญ่บ้านประชาสัมพันธ์กับลูกบ้านไว้ก่อนหน้านี้สองวันแล้วว่าห้ามใครไปส่งทุกคนแล้วพวกชาวบ้านที่นี่ก็ไม่มีใครก็ขัดด้วย”

“ห้ะ!นี่กะจะไม่ปล่อยกันเลยใช่มั้ย” น้ำทิพย์บ่นคนเจ้าวางแผนที่กันทุกคนไว้ทุกวิถีทาง

“เอาไงดีละพลอยกลับก็กลับไม่ได้จะให้หญิงอยู่ที่นี่ก็ไม่โอเคนะ” รฐาเริ่มทำหน้างอแง

“ไม่รู้เหมือนกัน” เฌอมาลย์ตอบอย่างหมดความหวัง เธอเองก็ไม่เห็นหนทางที่จะออกไปจากขุมนรกนี่ได้ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเตรียมการไว้อย่างดีแม้แต่คนเจ้าเล่ห์แบบน้ำทิพย์ยังจนปัญญา

“นี่พี่สุดหล่อคะ พี่สุดหล่อพอจะบอกเราได้มั้ยว่ามีทางไหนบ้างที่จะทำให้เราออกจากที่นี่ได้” กวางสะกิดคนขับรถแล้วทำตาหวานใส่และดูเหมือนทุกคนจะคาดหวังกับคำตอบที่จะได้มาก

“มีครับ” คำตอบนั้นปลุกคนที่นั่งอย่างไร้ชีวิตให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และก็ลุ้นคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

“ทางเดียวที่จะออกจากที่นี่ได้คือ......”

 คนขับรถลากเสียงยาวทำให้ทุกคนนั่งตัวเกร็งหัวใจเต้นรัวกับคำตอบที่จะได้





“Hi สวัสดีค่ะพี่บี” ติช่าเอ่ยทักคนหน้าบูดที่เดินนำหน้าคนอื่นๆมา

“เป็นไงคะแอร์ในรถเย็นสบายดีมั้ย” ติช่าไม่เลิกยั่วรุ่นพี่ของตัวเอง ทำให้น้ำทิพย์มองตาขวางใส่คนที่ยั่วโมโหเธอ

“เย็นสบายมากค่ะ”

“ทุกคนพร้อมแล้วใช่มั้ยเดี๋ยวเราจะได้เข้าไปดูที่พักกัน” ชานนท์เอ่ยถามทุกคน ก่อนที่ทุกคนจะตอบเสียงเนือยๆ ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมละกลับก็ไม่ได้ก็ต้องจำใจอยู่ไปยิ่งนึกถึงคำตอบของคนคำรถแล้วยิ่งทำให้น้ำทิพย์อ่อนใจ



“ทางเดียวที่จะออกจากที่นี่ได้คือ.................”


“เดินครับ”


เป็นไงบ้างตอนนี้
ทางเดียวที่พี่บีจะกลับได้ก็คือเดินนะคะพี่บีขา~~
พี่เต้เค้าเตรียมการไว้ดีส่งคนมาโค่นเสาสัญญานโทรศัพท์จะได้ไม่สามารถติดต่อใครได้ (?)
 บร้าน้าไรท์ล้อเล่นทำแบบนั้นพี่เต้คนน่ารักก็โดนตำรวจจับพอดี555
//ไหนบอกพี่บีไม่เคยแพ้ใคร//นี่แพ้ขุ่นพี่เต้ราบคาบเลยคะ555 

ติดแท็ก
#ฟิคเกมรักฉบับห้ามเลิฟ #ไรท์ซีคิว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #4 Bell (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 22:27
    มาต่อไวๆๆนะชอบมาก
    #4
    0
  2. #2 ฟะ^ฟะะเฟิร์ส (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:39
    ต่อๆๆๆกำลังสนุก!!จะได้รู้ว่าใครชนะเกม
    #2
    1
    • #2-1 ซีคิว (@Candy-Q) (จากตอนที่ 2)
      29 เมษายน 2560 / 21:39
      อัพแล้วเด้ออออ
      #2-1