ตอนที่ 17 : EP.15 เลีย (แก้คำผิดแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ก.ค. 60


“คริสลุกขึ้นมาเลียสิบีรออยู่”

เสียงแผ่วเบาปนเซ็กซี่พูดแฝงอะไรเป็นนัยๆเรียกคนหน้าหมวยที่นอนแน่นิ่งพร้อมกับลมหายใจอันแผ่วเบาอยู่บนเตียงนุ่ม เมื่อคนร่างสูงไม่เห็นทีท่าว่าคนหน้าหมวยจะยอมลุกขึ้นมาเลียตามที่ตนได้กล่าวไว้เธอจึงทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนจะใช้มือสะกิดแขนคนหน้าหมวยเบาๆ

 

“คริสถ้าคริสไม่เลียงั้นบีจะเลียนะ”

 

ถึงจะพูดอะไรออกไปก็ดูเหมือนว่าคนหน้าหมวยจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับเธอมาเลย

 

“ขาวจังมีน้ำขุ่นๆออกมาด้วย”

 

ศิรินก็ยังคงเงียบอยู่.....

 

“จริงๆบีก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะคริสแต่คริสเอาแต่นอนนิ่งไม่ยอมทำอะไรเลย ถ้างั้นบีจะขอเลียของของคริสนะ”

 

พูดจบร่างสูงก็ก้มลงไปเลียเนื้อขาวนวลที่มีน้ำสีขุ่นออกมาตามที่ได้กล่าวไว้

 

“อ่า~ อืมม คะ..คริสสส อ้าซ์” เธอครางในลำคอตัวเองเบาๆ

 

-*-

 

ขวับ

 

โป๊ก

 

“โอ๊ยเจ็บ><

น้ำทิพย์ร้องพร้อมใช้มือข้างนึงยกขึ้นมากุมศีรษะตัวเองไว้เพราะถูกวัตถุแข็งๆบางอย่างลอยมากระทบศีรษะตัวเอง

 

“แค่กินไอติมแกจะครางทำไมหะบี -*-”

 

“รุนแรงอ่ะคริสบีเจ็บนะT^T

น้ำทิพย์ว่าพลางทำหน้างุยเป็นเด็กน้อยน่าสงสารขอความเห็นใจ

 

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง -*-  ตอบคำถามมา”

 

“ก็มันอร่อย”

น้ำทิพย์ก้มหน้าลงสำนึกผิดแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มกัน

 

“แล้วไอ้ที่พูดจาสองแง่สองง้ามละ”

 

“สองแง่สองง้ามตรงไหนคริสอ่ะคิดลึกไปเอง”

 

“บี”

ศิรินมองตาขวางใส่

 

“ก็คริสอ่ะบีเรียกดีๆก็ไม่ยอมลุกขึ้นมาจนไอติมมันละลายจนจะหมดอยู่แล้ว”

 

“แล้วไอ้ที่บอกขอเลียของของคริสล่ะ”

 

“ก็บีซื้อมาให้คริสมันก็ต้องเป็นของของคริสสิแต่คริสไม่เอาจะทิ้งก็เสียดายบีก็เลยขออนุญาตคริสเลียไอติมของคริสที่บีเป็นคนซื้อมาให้ บีพูดอะไรผิดตรงไหนบีไม่เข้าใจ”

 

“ผิดตั้งแต่อ้าปากพูดออกมาละ บีมีปัญหาในการใช้ภาษาไทยหรอ? ถึงไม่รู้ว่าคำไหนควรใช้ในสถานการณ์ไหน”

 

“ก็แค่บอกให้เลียมั้ยละ เป็นไอติมมันก็ต้องเลียสิถึงจะถูก”

 

อะจ้ะ เถียงได้โล่จริงๆยอมเว้ย!!

 

“มันฟังดูน่าเกลียดพูดแค่กินพอแล้ว”

 

“งั้นหรอ”

น้ำทิพย์ก้มหน้าลงมองไอติมรสกระทิค่อยๆละลายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมฉีกยิ้มกว้าง

 

“งั้นเรามากินกันเถอะ^^

 

--*

 

โป๊ก

 

วัตถุแข็งๆลอยมาโดนศีรษะน้ำทิพย์อีกครั้งนึง

 

“อยากกินก็ไปกับลิลลี่นู่น”

ศิรินว่าก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงตัวเดิมพร้อมทั้งดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

“บีไปกินกับลิลลี่มาแล้วไงอยากกินกับคริสมั่ง”

 

อ๋อๆกินกันมาเรียบร้อยแล้ว

 

สิ

 

นะ

 

^^)          (- -*

 

“คริสจะไม่กินจริงๆหรอ”

 

“อืม”

ศิรินตอบแล้วตะแคงตัวไปอีกด้านนึงอย่างไม่สบอารมณ์มากนักเพราะคำว่าไปกินกับลิลลี่มาแล้ว ในความหมายของน้ำทิพย์ก็คงไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเธอไปกินไอติมกับลิลลี่มาจริงๆแต่ในความหมายที่ใช้ความมโนขั้นสุดยอดของศิรินคงคิดไปไกลถึงขุนเขาแห่งดาวอังคาร

 

“ว้าคนเค้าอุตส่าห์ตั้งใจซื้อมาให้”

 

ทำไมรู้สึกผิด -*-)

 

“กว่าจะเดินมาถึง”

 

อึดอัดเว้ย

 

“เหนื่อยก็เหนื่อย”

 

จำเป็นต้องรู้สึกแบบนี้มั้ย *--

 

“แต่ถ้าคริสไม่กินก็ไม่เป็นไรบีเอาไปทิ้งก็ได้”

 

 น้ำทิพย์ลุกขึ้นเพื่อจะนำไอติมที่ตั้งใจซื้อมาให้ศิรินไปทิ้งแต่ถูกศิรินคว้าแขนไว้ก่อน

 

“เอามา --* ”

เกลียดตัวเองเว้ยยยยยยยย ศิรินตะโกนในใจแล้วหยิบถ้วยไอติมมาจากมือน้ำทิพย์แล้วตักกิน

 

เสร็จบีล่ะ ฮ่าๆ

 

น้ำทิพย์ยิ้มมุมปากแผ่รังสังอัมหิตออกมาก่อนที่จะ......

 

“กรี๊ด!!!!

ศิรินร้องลั่นพร้อมทั้งโยนถ้วยออกจากมือ

 

“ฮ่าๆๆๆ”

น้ำทิพย์ขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของคนหน้าหมวยทำหน้าตกใจเพราะแมลงสาบปลอมที่ซื้อมาจากร้านลุงคนขายไอติม ก่อนที่เธอจะคิดอะไรสนุกๆได้เธอจึงนำแมลงสาบปลอมมายัดใส่ไปในไอติมสีขาวนวล

 

“ก๊ากๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

น้ำทิพย์ขำจนน้ำตาเล็ด

 

“ขำมากหรอ”

ศิรินพูดพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความกลัวและความตกใจ         

 

“โกรธหรอ บีแค่เล่นด้วยเองไม่เอาๆไม่โกรธนะเด็กน้อย”

น้ำทิพย์ลูบหัวศิรินเพื่อปลอบ

 

“ไม่สนุก”

 

พลั๊ก ตุ๊บ ตับ

 

โอ้ย!!!

 

ตุบๆๆๆ ตับ

 

แม่ไม้มวยไทยกว่าร้อยกระบวนท่าของศิรินถูกมอบให้กับน้ำทิพย์ เธอลากร่างอันเกือบจะเรียกว่าไร้วิญญานของคนร่างสูงออกมายังประตูแล้วผลักออกนอกห้องไป

 

“คืนนี้นอนนอกห้องไปซะ!

 

ปัง!

 

“ดะ..เดี๋ยวคริสบีขอโทษบีไม่ได้ตั้งใจบีแค่จะเล่นด้วยเฉยๆ เปิดประตูให้หน่อยคริส”

ปังๆๆ

 

เธอทุบประตูเสียงดังไม่สนว่าตอนนี้จะดึกขนาดไหนจนข้างห้องไม่สิทุกห้องที่อยู่บริเวณนั้นต้องออกมาดู

 

“อะไรพี่บีโดนเมียไล่ออกมานอนนอกห้องหรอ ฮ่าๆๆๆ”

ติช่าขำ

 

“ภาพแบบนี้หายากต้องถ่ายเก็บเอาไว้”

แชะๆๆ

มะปรางกดชัตเตอร์รัว

 

“ไม่ไหวๆ กลัวเมียแบบนี้ได้ไงอย่าให้เมียมีอำนาจมากกว่าเราสิเราต้องอยู่เหนือกว่า ดูอย่างฉันหญิงไม่เคยกล้าหือกล้าอือ คำสั่งคือคำสั่งต้องปฏิบัติตามห้ามขัดถ้าขัดโดน”

“โดนอะไรหรอคะคุณพลอย”

รฐาดึงหูของเฌอมาลย์จนเกิดรอยแดงๆ

“ก็โดนพลอยตามใจหมดทุกอย่างไงคะ”

“หรอคะ”

รฐาพูดพร้อมกับดึงหูของเฌอมาลย์จนตัวเฌอมาลย์เซไปตามแรงดึง

 

“เก่งไม่จริงนี่หว่าพี่พลอย ฮ่าๆ” กวางขำ

“อย่าทำเป็นขำตัวเองก็ระวังตัวไว้เหมือนกัน”

เจสซี่ใช้มือหยิกไปที่แขนของกวาง

 

นี่มันอำนาจเมียชัดๆ

 

ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของภรรยาสุดที่รักสุดเทิดทูญคิดในใจพร้อมวาดภาพอนาคตของตัวเองไว้ว่าคงต้องทำหน้าที่กวาดบ้านถูบ้าน หาเงิน และอะไรอีกหลายๆอย่างส่วนเมียตัวเองก็คงนัดรวมตัวกันไปเดินห้างช็อปปิ้งทาเล็บทำผมแล้วทิ้งให้ตัวเองดูแลลูกๆอยู่บ้านเป็นแน่

 

แค่คิดก็เหนื่อย

 

เฌอมาลย์พร้อมทั้งกวางและมะปรางถอนหายใจ

 

 

“ถอนหายใจอะไรกัน”

รฐาถาม

 

“ป๊าววว” ทั้งสามพูดพร้อมกัน

 

“งั้นก็เข้านอนกันเถอะพวกเราดึกมากแล้ว”

เมทินีผู้ที่เพิ่งมีบดบาทพูดขึ้นเพราะเธอเองก็เริ่มรู้สึกอิจๆน้องๆของเธอที่อยู่คบกันเป็นคู่ส่วนเธอนี่สิตัวคนเดียว

 

พูดแล้วก็คิดถึงพี่มาช่า ><

รอเกดก่อนนะคะพี่ช่าหลังจากสิ้นศึกครั้งนี้เกดจะรีบควบม้ากลับไปหายอดดวงใจ

 

“ถ้างั้นฝันดีนะคะพี่บี”

ติช่าโบกมือลา

 

“เดี๋ยวสินี่ไม่มีใครคิดจะช่วยบีมั่งหรอ”

 

“ไม่”


ทุกคนพูดพร้อมกันแล้วเดินกลับห้องของตัวเองไป

 

อะไรวะมาขำเสร็จแล้วก็ไปคนพวกนี้นี่!!!

 

แก๊ก

 

“ถ้าสำนึกผิดได้แล้วก็เข้ามา”

ศิรินเปิดประตูออกมาแล้วพูดกับน้ำทิพย์ก่อนจะเดินนำเข้าห้องไป

“ค่า”

น้ำทิพย์รับคำแล้วรีบเดินตามศิริน

 

“ข้างล่าง”

“แต่ว่า...”

“งั้นก็ไปนอนนอกห้อง”

“ก็ได้”

น้ำทิพย์พูดพร้อมรับหมอนกับผ้าห่มผืนบางๆๆ ขอย้ำว่าบางมาจริงๆ แล้วนำไปนอนที่พื้นด้านล่าง

 

นี่เพื่อนหรือเมียวะ

น้ำทิพย์สบถในใจแล้วทิ้งตัวลงนอนบนพื้นแข็งๆ






 

ก่อนหน้านี้ห้านาที

หลังจากไล่น้ำทิพย์ออกนอกห้องศิรินก็โกรธฟาดงวงฟาดงาอยู่คนเดียวในห้อง

 

“นอนข้างนอกให้ยุงหามตายไปเลย”

 

ติ๊ง

เสียงข้อความจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้นทำให้เธอละไปให้ความสนใจกับข้อความในนั้น

 

Ying:ไล่เขาออกมานอนนอกห้องระวังเขาไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นนะ

 

ลิลลี่หรอหรือใคร

 

จะไปนอนกับใครก็ช่างสิไม่เกี่ยวกับเราอาจจะเป็นพี่เกดก็ได้ แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ!

 

แก๊ก

 

ศิรินเปิดประตูพร้อมกับด่าตัวเองในใจ

 

เกลียด!

 

“ถ้าสำนึกผิดได้แล้วก็เข้ามา”

 

 

 

 

 

                  เช้าวันต่อมาเรื่องน้ำทิพย์กลัวเมีย(ในอนาคต)  ก็ถูกตั้งเป็นประเด็นหัวข้อในการเม้าท์มอยของบรรดาเพื่อนๆรวมไปถึงรุ่นพี่อย่างเมทินีและเหล่าน้องๆ

 

“อีหมวยแม่งโหดว่ะ” เจนี่พูดขำๆ

“ได้เชื้อแกมาน่ะสิ” วุ้นเส้นพูด

“เป็นฉันไม่ไล่ออกนอกห้องหรอกตบแหลกอย่างเดียว”

“แก๊งนี้โหดกันทั้งกลุ่มเลยมั้ย” เฌอมาลย์พูดติดตลกแล้วเหลือบไปเห็นศิรินเดินออกมาจากห้องพอดีโดยมีน้ำทิพย์ตาหลังมา

“เป็นไงเคลียร์กันเรียบร้อยมั้ย” รฐาถาม

“ก็ดี” ศิรินตอบพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้

 

ซีดด เจ็บสะโพกชะมัด

 

น้ำทิพย์จับสะโพกที่ปวดเมื่อยร้าวไปถึงกระดูกสันหลังเพราะนอนพื้นแข็งๆเมื่อคืนก่อนจะบิดไปบิดมาเพื่อคลายเส้นแต่ก็ดูจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ เธอค่อยๆพาร่างตัวเองที่ไหนจะบาดเจ็บจากโดนแม่ไม้มวยไทยร้อยกระบรวนท่าเมื่อคืนของศิรินอีกมานั่งลงยังเก้าอี้ข้างๆ คนหน้าหมวย

 

“นี่คริสไปลงโทษบียังไงบีถึงได้เจ็บหนักขนาดนั้น” เมทินีถาม

“ก็แค่ให้นอนข้างล่าง” ศิรินว่าพลางกอดอกตัวเองแล้วเซมองไปทางอื่นโดยไม่สนใจน้ำทิพย์

“หืม? ข้างล่างหรอ?”

 

และแล้วความคิดอกุศลของเฌอมาลย์รวมถึงทุกคนก็เกิดขึ้น

 

“แล้วคริสล่ะ” เฌอมาลย์ถาม

“ก็ข้างบน”

“รู้สึกเป็นไงมั่ง” เฌอมาลย์ยังคงถามต่อ

“ก็นุ่มสบายดี”

 

ซุบซิบๆ

“หมวยมันจัดหนักจริงๆเล่นซะบีหมดสภาพเลย”เจนี่หันมาจับกลุ่มนั่งซุมหัวกับทุกคนยกเว้นน้ำทิพย์กับศิรินที่นั่งเก้าอี้อยู่ตรงฝั่งหัวโต๊ะเลยไม่สามารถมาร่วมวงกับคนอื่นๆที่นั่งอยู่อีกฝั่งได้

“งานนี้ใครผัวใครเมียวะ” วุ้นเส้นพูด

“ฉันว่าผลัดกันรุกผลัดกันรับ” เฌอมาลย์ออกความเห็น

 

--*

 

เดี๋ยวเถอะ

 

พวกนี้หนิ

 

นี่เรียกซุบซิบรึตะโกน

 

- -

 

//ซุบซิบๆ

 

ยัง

 

ยังไม่หยุดอีก --*

 

ศิรินเริ่มหงุดหงิด

 

“ฉันว่าหนังสือที่เราให้ไปคงช่วยอีหมวยได้เยอะเลย” เจนี่ยังคงไม่หยุดพูด

 

--*

 

“อีเจี๊ยบฉันได้ยินนะเว้ย!!!

 

ทุกคนสะดุ้งแล้วหันกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

สมแล้วที่เป็นหนักแสดง แสดงกันได้เก่งทุกคนจริงๆ ศิรินคิด

 

“นี่ฉันว่าฉันพูดเบาแล้วนะแกได้ยินได้ไง” เจนี่ถาม

“แหม่แกเล่นนินทาระยะเผาขนซะขนาดนี้ทำไมฉันจะไม่ได้ยินล่ะ”

“ฮี่ๆๆ”

“ไม่ต้องมายิ้มแบบนั้นเลยอีเจี๊ยบเห็นแล้วสยอง”

“โหอีนี่คำพูดคำจา”

“แล้วสรุปมันจริงรึเปล่าล่ะ” เมทินีถาม

 

โห่ พี่เกดก็เอากับเค้าด้วยอีกคน ศิรินส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

“ไม่ค่ะ”

“อ้อหรออออ”

ทุกคนลากเสียงแซวแล้วชายตามองไปหาน้ำทิพย์ที่กำลังทายาอยู่

 

“มองบีหรอ”

น้ำทิพย์เอียงคอทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋องงๆแล้วชี้มาที่ตัวเองอย่างสงสัย

 

“พอๆๆ เลิกเล่นกันได้แล้วว่าแต่แกสองคนเถอะทำไมยังไม่กลับกรุงเทพ”

“อ๋อรถเสีย”

“น้ำมันหมด”

สองเพื่อนตัวป่วนพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะนั่งนิ่งแล้วค่อยๆหันมามองหน้ากัน

 

อีวุ้นทำไมมึงไม่ตอบเหมือนกู!

 

มึงนั้นแหละทำไมไม่ตอบเหมือนกู!

 

ทั้งคู่ส่งกระแสจิตหากัน

 

“สรุปรถเสียหรือน้ำมันหมด” ศิรินถามเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองทำท่าเลิกลัก

“ยางรั่ว” วุ้นเส้นตอบ

“น้ำมันหมด” เจนี่พูดก่อนจะหันหน้ามามองวุ้นเส้น

 

มึงจะเปลี่ยนทำไม *--)   (TT กูขอโทษ

“น่าสงสัย” ศิรินหรี่ตามอง “ฉันให้โอกาสพวกแกตอบอีกที”

 

เจนี่กับวุ้นเส้นหันมามองหน้ากันแล้วตอบพร้อมกัน

“ยางรั่ว”

“ล้อหลุด”

“อีวุ้นมึงจะเปลี่ยนทำไมจังวะ”

“กูขอโทษ”

“ก็รถเสียไงมึงเสียหมดทุกอย่างเลยทั้งยางรั่ว ล้อหลุด น้ำมันหมด” เจนี่รีบพูดแก้สถานการณ์

“งั้นหรอพวกแกสองคนมีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า”

“ไม่มี๊!!” ทั้งคู่รีบตอบเมื่อเห็นสายตาจ้องจับผิดของศิริน

“แน่ใจ”

“แน่ๆ” เจนี่กับวุ้นเส้นรีบพยักหน้า

“แต่อาการแกสองคนมันฟ้องว่ามี”

“มีอะไรไม่มี๊”

“สาบานบ้านไฟไหม้”

 

เอิ่ม....ขอกูคิดแป๊ป

“ไม่มีจริงๆ เอ๊ะนี่มันได้เวลาอาหารเช้าแล้วหนิพวกเราไปกินข้าวกันเถอะเดี๋ยวคุณเต้รอนาน” เจนี่รีบเปลี่ยนเรื่อง

“เออใช่ๆ พลอยกับหญิงก็หิวแล้วเหมือนกัน” พูดเฌอมาลย์กับรฐาก็เดินตามเจนี่กับวุ้นเส้นไป

“กวาง เจสซี่” ศิรินหันมาจ้องทั้งคู่

“งั้นเราสองคนก็รีบตามไปกันเถอะเนาะเจสซี่ให้ผู้ใหญ่รอนานมันไม่ดี” กวางแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนของศิรินแล้วรีบเดินไป

“เราสองคนก็รีบไปกันเถอะมะปรางหิวแล้ว” มะปรางหันมาพูดกับติช่าแล้วเดินตรามกวางกับเจสซี่ไป

“พี่เกด” ศิรินหรี่ตามองเมทินีที่กำลังแอบคลานตามคนอื่นๆ

 

หมดสภาพพี่สะใภ้ฉัน

 

“พี่ทำตุ้มหูหลุดน่ะ” เมทินีฉีกยิ้มกว้างแล้วรีบลุกขึ้น

“แน่ใจหรอคะว่าหลุด” ศิรินพูดพลางชี้ไปยังหูที่ยังคงมีตุ้มหูอยู่ทั้งสองข้าง

“ไม่ได้หลุดนี่นา โอ๊ย แก่แล้วก็อย่างนี้แหละขี้หลงขี้ลืม” เมทินีพูดยิ้มๆแล้วรีบเดินหนีศิรินแบบเนียนๆ

“เดี๋ยวค่ะพี่เกด”

 

ซวยแล้วไง


เมทินีตั้งท่าจะเดินต่อแต่ศิรินพูดขัดเอาไว้

“หวังว่าพี่เกดคงจะไม่แก่จนหูหนวกไปแล้วนะคะ”

 

พี่ยอมเป็นคนแก่ที่หูหนวกชั่วคราว

 

เมทินีพูดในใจแล้วรีบเดินไป

 

“ดูทุกคนไม่ค่อยจะมีพิรุธกันเลยเนาะ” ศิรินพึมพำกับตัวเอง

“พิรุธอะไรหรอ”

 

นี่พูดเหมือนไม่ได้อยู่ตรงนี้

ศิรินส่ายหน้าแล้วเดินตามคนอื่นๆไป

 

 

 

 

 

 

อีกด้านนึง

“พี่เกดๆ” ติช่ากวักมือเรียกเมื่อเห็นเมทินีเดินมาแบบหมดสภาพ

“เป็นไงโดนจับได้มั้ย”

“เกือบไป”

 

เฮ้อออ

 

ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งใจ

 

 

 

เมื่อวันก่อนเริ่มเกมที่สามและสี่

“ฮัลโหลเจนี่นี่พลอยนะ”

(ว่าไง)

“มีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยอ่ะ”

(ว่ามาค่ะเจนี่ยินดีบริการรับใช้)

“เธอรู้เรื่องบีกับคริสใช่มั้ย”

(ก็พอรู้..ทำไมหรอ)

“ตอนนี้ฉันกับพี่เกดแล้วก็น้องๆคนอื่นๆที่นี่กำลังวางแผนให้สองคนนี้คืนดีปรับความเข้าใจกันเลยอยากให้เธอมาช่วยเป็นกำลังเสริมแล้วพวกเราก็อยากได้ข้อมูลของคริสจากเธอ”

น่าสนใจ ถามว่าอยากช่วยเพื่อนมั้ยก็อยากนะสงสารมันก็ส่วนนึงแต่รำคาญมันมาเพ้อรำพันตอนเมาว่าบีๆๆ แล้วก็บีมากกว่า

(เมื่อไหร่)

“พรุ่งนี้”

(แล้วจะไปยังไงให้คริสไม่สงสัย)

“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พอเธอมาถึงเธอแค่เดินมาบอกพี่เต้ว่ามาเป็นกรรมการพิเศษแทนพี่ม้าเพราะพี่ม้าป่วย”

(โอเคแล้วเจอกัน อ้ออย่าเล่นแรงล่ะพี่ม้าแกก็อายุมากแล้ว)

“ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก”

 

เมื่อเฌอมาลย์วางสายเจนี่ก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อนสาวตัวเอง

“อีวุ้น!!! เก็บกระเป๋าพรุ่งนี้ไปหาคริสกัน”

 

 

ด้านของเฌอมาลย์

“ฮัลโหลจีน่าทำตามแผนได้เลย”

(แบบนี้จะดีหรอคะ)

“ดี นี่เบาสุดละจัดการให้เรียบร้อยล่ะ”


"นี่เรียกเบาแล้วหรอคะพี่พลอย?"


(ค่ะ)


จีน่าน้องสาวคนสนิทของรฐาและเป็นเลขาของคนที่เฌอมาลย์เรียกว่าพี่ม้ารับคำก่อนจะวางสายแล้วมองยาถ่ายสองขวดที่เฌอมาลย์สั่งมาให้ผสมให้พี่ม้ากิน

“ขอโทษนะคะพี่ม้า”

เธอพูดแล้วเทยาถ่ายสองขวดลงในน้ำส้ม

 

 

 

 

“ชั่วกว่านี้ไม่มีอีกแล้วยกตำแหน่งคนบาปแห่งปีให้พี่พลอยเลยค่ะ” เจสซี่พูดเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เฌอมาลย์เล่าให้ฟัง

“ขอบใจที่ให้เกียรติพี่ได้รับรางวัลนี้พี่สัญญาว่าจะเป็นแบบอย่างในเรื่องชั่วๆเลวๆให้แก่เยาวชนรุ่นหลังต่อไป” เฌอมาลย์พูดอย่างซาบซึ้ง

 

 

 

                  หลังจากที่ทุกคนทานข้าวกันเสร็จด้วยความรู้สึกผิดในใจเล็กๆของศิรินเธอได้ไปหยิบกล่องยาเพื่อหวังจะไปทาให้คนร่างสูง

 

คงจะกลับไปนอนที่ห้อง

 

ศิรินคิดเมื่อมองไปทางไหนก็ไม่พบน้ำทิพย์เธอจึงเดาเอาว่าน้ำทิพย์คงนอนอยู่ในห้อง เธอจึงเดินมาที่ห้องตัวเองแล้วก็เปิดประตู แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเธอได้ยินเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมานอกห้อง

 

“เป็นไงบ้างคะพี่บี”

“อืม...กำลังดี ต่ำลงมาอีกหน่อย”

“ตรงนี้หรอค่ะ”

“ตรงนั้นแหละ อืม..จะ..เจ็บ”

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรทำต่อเลย”

“อืม..อ่า”

 

ตุบ

 

กล้องยาของศิรินร่วงลงพร้อมๆกับหยดน้ำตาตอนนี้หัวใจทั้งชาทั้งเจ็บอย่างที่ไม่เคยเป็น เธอกำมือของตัวเองแน่นก่อนจะพาร่างอันสั่นเทาออกจากสถาณที่ตรงนี้

 

 

“ก็บีกับน้องที่ชื่อลิลลี่ไง ตอนมึงสองคนยังไม่เดินมากูเห็นเต็มสองลูกกระตากูเลยว่าสองคนนั้นจูบกัน”

 

“กูว่าแม่งอาจจะไม่ใช่แค่จูบวะ กูว่าน่าจะได้กันแล้ว”

 

“แกนี่มันมัวชักช้าจริงๆ ระวังเหอะจะโดนยัยเด็กนั่นคาบไปกินไม่รู้ด้วยนะ”

 

“ฉันว่าคงกินกันเรียบร้อยแล้วว่ะ”

 

คำพูดต่างๆวนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่หยุด ยิ่งพยายามไม่คิดก็ยิ่งได้ยินเสียงเหล่านั้น

 

พอที  หยุดทีเถอะ!

 

ศิรินจับศีรษะด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะนั่งลงตรงโคนต้นไม้ใหญ่ที่ริมน้ำ

 

บีกับเด็กคนนั้นมีอะไรกันแล้วจริงๆหรอ

 

บีกับเด็กคนนั้นเป็นอย่างที่คนอื่นๆพูดหรอ

 

ฮึกๆ ฮืออ

ศิรินปล่อยโฮออกมาพร้อมกลืนก้อนเหนียวหนืดลงคอ

 

“ทำไมฉันถึงเจ็บอย่างนี้ ทำไม ฮึก ฮือ..ทำไม ทำไม!!” ศิรินหวีดร้องอย่างเจ็บปวดพร้อมใช้เล็บจิกไปที่อกข้างซ้ายของตัวเองเผื่อมันจะช่วยทุเลาความเจ็บภายในใจได้

“เพราะแกรักบีไงคริส”

เสียงเพื่อนสาวเอ่ยจากทางด้านหลังทำให้เธอหันกลับไปมอง

“เจนี่”

“ยอมรับเถอะว่าแกรักบี”

“ไม่ ฉันไม่ได้รัก ฮึกๆ ฮือ ฮือ”

 

เจนี่ส่ายหน้าเบาๆอย่างเวทนาปนสงสารเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองร้องไห้ปานจะขาดใจ ครั้งล่าสุดที่เธอเห็นเพื่อนตัวเองร้องไห้หนักขนาดนี้ก็คงเป็นเมื่อเจ็ดปีก่อนตอนที่เพื่อนของเธอดร็อปเรียนแล้วหนีกลับมาไทย เจนี่โผเข้ากอดเพื่อนตัวเองพลางรูปหัวเบาๆ

 

“ร้องออกมาเลยคริสร้องออกมาให้หมด”

“เจนี่ ฮืออ ฉันไม่อยากรักบี ฉันไม่อยากแพ้เกมนี้ ฮึกๆ ฮืออ”

 

เกมรักที่ผู้ตัดสินไม่ใช่กรรมการแต่เป็นหัวใจของเธอทั้งสองคน ผู้เล่นอาจเผลอหวั่นไหวกับคู่แข่งของตัวเองได้ทุกเมื่อแต่นั่นไม่สำคัญเพราะเบื้องลึกของเกมนี้แล้วไม่ได้ตัดสินว่าใครรู้สึกก่อนหรือหลังตามชื่อของมัน แต่มันตัดสินจากที่ว่าผู้เล่นคนไหนใจแข็งพอเก็บซ่อนความรู้สึกของตัวเองได้ก็รอด ส่วนผู้เล่นคนไหนอ่อนแอยอมเปิดเผยใจตัวเองออกมาก่อนก็แพ้ และแน่นอนทั้งน้ำทิพย์กับศิรินก็ไม่อยากที่จะตกอยู่ในสถานะภาพของผู้แพ้ เพราะเมื่อไหร่ที่เธอแพ้นั่นหมายความว่าเธอจะต้องดูแลหัวใจของตัวเองในขณะที่ผู้ชนะจะคอยเหยียบซ้ำและตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเธออย่างสะใจ

 

คงไม่มีใครอยากจะแพ้ทั้งที่เพิ่งเริ่มต้นนี่เป็นเพียงบททดสอบเล็กๆ ที่ต้องเจอยังคงมีบททดสอบอีกมากมายหลายบทเพื่อจะมาทดสอบความอดทน ความเข้มแข็งของหัวใจ โดยเฉพาะบททดสอบต่อจากนี้ซึ่งอาจเป็นตัวชี้ชะตาว่าใครจะได้รับชัยชนะ ใครจะได้รับจุดจบแสนน่าเวทนา

 

 

คุณจะชนะก็ต่อเมื่อหัวใจของคุณเข้มแข็ง

คุณจะชนะก็ต่อเมื่อหัวใจของคุณเชื่อว่ามั่นว่าจะชนะ

คุณจะแพ้ก็ต่อเมื่อหัวใจของคุณอ่อนแอ

คุณจะแพ้ก็ต่อเมื่อคุณยอมรับว่าคุณแพ้

 

 

คุณมีสิทธิ์ที่จะเลือกมันด้วยตัวของคุณเอง

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปยาวนานถึงชั่วโมงกว่าน้ำตาของศิรินจะหมดลงเธอปาดคราบน้ำตาบริเวณแก้มใสๆของตัวเองก่อนจะสูดลมหายใจเข้าแล้วค่อยๆผ่อนออก เธอรวบรวมกำลังที่พอเหลืออยู่ลุกขึ้น

“แกโอเคมั้ยคริส”

เจนี่เพื่อนสาวถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“ไม่เลยว่ะ”

ศิรินยอกรับว่าตอนนี้เธอไม่โอเคจริงๆ แล้วก็จะไม่โกหกแกล้งบอกว่าไม่เป็นไรให้ใครสบายใจเพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอเหนื่อย เหนื่อยมากจริงๆที่ต้องฝืนความรู้สึกของตัวเอง

 

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

มันคงเป็นฉากยอดฮิตในละครหลายๆเรื่องที่นางเองจะบังเอิญเดินมาพบพระเอกกับใครอีกคนแล้วมีเรื่องบางให้นางเอกเข้าใจพระเอกผิด  และก็มีหลายๆครั้งที่ผู้ชมรู้สึกขัดใจว่าทำไมนางเอกไม่เปิดประตูเข้าไปดูให้เห็นกับตา ทำไมไม่เข้าไปถาม ทำไมไม่อยู่ดูอยู่ฟังให้จบ มันเป็นแค่บทนิยายน้ำเน่าบทโง่ๆบทหนึ่งที่ผู้อ่านหลายๆคนวิจารณ์อย่างขัดใจ แต่ถ้ามองเข้าไปลึกๆแล้วหากนี่ไม่ใช่บทละครหรือบทนิยายแต่เป็นชีวิตจริงแล้วเป็นผู้อ่านเองที่เข้าไปอยู่ในสถาณการณ์เดียวกับนางเอกเรื่องนี้ผู้อ่านแน่ใจหรือว่าจะทำแบบที่อยากสั่งให้นางเอกเรื่องนี้ทำได้ ผู้อ่านกล้าที่จะเปิดประตูเข้าไปหรือ บางคนอาจจะกล้าและนั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และในขณะเดียวกันบางคนก็ไม่ที่จะเปิดประตูเข้าไป

 

เพราะความกลัว.....

 

กลัวสิ่งที่ตัวเองกลัวจะเป็นเรื่องจริง

 

เลยเลือกที่จะหนีมัน

 

อย่างที่ศิรินทำ เธอกลัวว่าเธอจะเปิดประตูไปเจอภาพที่เธอไม่อยากเห็น เธอกลัวที่จะยอมรับใจตัวเอง เธอกลัว   กลัวไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง  และเพราะความกลัวนี้มันเลยทำให้เธอกลายเป็นนางเองในบทนิยายน้ำเน่ากับฉากยอดฮิตที่หยิบขึ้นมาเล่นไม่รู้จักเบื่อ

 

 

ตุบ

 

เสียงวัตถุบางอยากหล่นลงพื้นจากนอกห้องทำให้ลิลลี่ที่กำลังบีบนวดและทายาให้น้ำทิพย์หยุดนวดไปชั่วคราว

 

“หยุดทำไมหรอลิลลี่”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรมาค่ะเดี๋ยวลิลลี่นวดต่อให้”

พูดจบลิลลี่ก็บีบยาใส่ฝ่ามือแล้วนวดขึงบริเวณหลังลงมาถึงสะโพกให้น้ำทิพย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #340 nook1518 (@nook1518) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 18:33
    เมื่อไหร่จะดีกันนนนนน
    #340
    0
  2. #135 Bombam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 20:01
    ง่าาา ศิรินร้องไห้อีกแล้ววว ไรท์รีบมาต่อเลยน๊าา ๆ ๆ ๆ ให้เค้าได้ปรับความเข้าใจกันที
    #135
    0
  3. #134 chiijibi (@yamajungnarak) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:59
    รีบคืนดีปรับความเข้าใจกันนะค้า ขอต้อนรับพี่บี พี่พลอย กวาง มะปราง เข้าสู่สมาคมพ่อบ้านใจกล้าอย่างเต็มตัว 55 พี่พลอยได้รับรางวัลคนบาปด้วยยินดีด้วยนะคะ 5555 ส่วนพี่เกดอยุคนเดียวรีบให้พี่ช่าออกมาย้างน้าค้ื
    #134
    0
  4. #133 cploynat5656 (@cploynat5656) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:35
    ลิลลี่ยูโกโฮมมมม!! พี่พลอยช่วยด้วยย
    #133
    0
  5. #132 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 00:23
    พี่คริสหยุดคิดเลยยยย
    #132
    0
  6. #131 clubbc (@clubbc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:52
    พี่คริสเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว
    #131
    0
  7. #130 nutnich28937133 (@nutnich28937133) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:35
    โอ้ยยยยยเปิดมาช่วงแรกอีนี่ตาลุกวาว
    ไรท์ช่วยให้คุณๆเค้าดีกันเถอะค่ะ
    #130
    0