Special Ones

ตอนที่ 6 : - ฝัน...ถึงเพื่อนในอดีต - "เจ้าชื่อแคสซานดรา เป็นแม่มดดำ เจ้าล่ะชื่ออะไร"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 ต.ค. 53

- ฝัน...ถึงเพื่อนในอดีต -

“ข้าชื่อแคสซานดรา เป็นแม่มดดำ เจ้าล่ะชื่ออะไร”

 

            เด็กชายวัยสิบขวบกำลังหลงทางอยู่ในป่า...

            เขาอยากกล่าวโทษตัวเองว่าไม่น่าจะคิดอะไรแผลงๆ อย่างการออกมาฝึกวิชาฟาดฟันสัตว์อสูรในป่าข้างเมืองโดยหวังจะเลียนแบบพวกพระเอกในนิทานเช่นนี้เลย

            ...พวกนั้นน่ะ ถ้าไม่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางป่าเขา ออกล่าสัตว์หากินกับธรรมชาติอยู่แล้ว ก็ต้องมีพ่อหรืออาจารย์ฝึกสอนสุดยอดวิชาให้...

            เพราะเมื่อเปรียบเทียบชีวิตเขากับพวกผู้กล้าหรือพระเอกในเรื่องเหล่านั้นแล้ว เด็กชายก็อดน้อยเนื้อต่ำใจในชะตาอาภัพของตนขึ้นมาไม่ได้ เขาเป็นเด็กชาวเมือง รู้จักแต่การใช้ชีวิตในเมือง คนที่เขาคิดว่าเป็นพ่อแท้ๆ ของตนก็ยังไม่ยอมชายตามองเขาเลย ส่วนอาจารย์ก็ออกจะดูแคลนในตัวเขา หันไปสนใจสอนให้พวกลูกขุนนางที่เป็นศิษย์รักมากกว่า

            ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป เขาต้องไม่ผ่านการสอบคัดเลือกเป็นทหารองครักษ์ แล้วต้องถูกเตะโด่งออกจากโรงเรียนแน่ๆ ...

            เด็กชายทราบถึงสถานการณ์ของตนดี ตั้งแต่ย้ายไปอยู่ที่ที่พักใหม่ ชีวิตเขาก็มีเรื่องให้ต้องครุ่นคิดหาทางเอาตัวรอดไม่เว้นสักวัน ใจจริงเขาก็ใช่อยากจะเรียนโรงเรียนนั้นหรือว่าเป็นทหารองครักษ์นักหรอก จุดมุ่งหมายของเขาคืออยากพิสูจน์ตัวเองสักตั้ง เอาให้รู้แล้วรู้รอดไปว่าคนอย่างเขาจะไปได้สักกี่น้ำ

            แต่ตอนนี้เขากำลังจนตรอก... ไม่ใช่สิ... กำลังหาทางออกจากป่านี้ไม่ได้ต่างหาก...

            เด็กชายตัดสินใจเลิกคิดถึงปัญหาที่ไกลตัวเหล่านั้น แล้วลองหยั่งเท้าเดินอีกก้าวสองก้าวแทน

            เขาได้ยินมาว่า ป่านี้เป็นป่าที่ประหลาด พอมีสัตว์อสูรระดับต่ำอาศัยอยู่บ้าง เป็นแหล่งที่พวกชาวบ้านที่อยากรับราชการทหารจะมาเก็บประสบการณ์เพิ่มพูนระดับฝีมือกัน หากขณะเดียวกันก็อันตรายเกินว่าที่นายพรานทั่วไปจะมาออกล่าสัตว์หากิน และก็มีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับที่นี่ด้วย ข่าวนั้นว่า คนที่เข้าไปในป่าตะวันออกของเมืองบ่อยๆ จะสติฟั่นเฟือนไป ป่าแห่งนี้จึงกลายเป็นแห่งพิสูจน์กำลังขวัญความกล้าของพวกนักเลงวัยรุ่นที่ขึ้นชื่ออีกแห่ง

            ก่อนหน้านี้เด็กชายเจอสัตว์อสูรตัวเล็กๆ อยู่สองสามตัว ด้วยระดับฝีมือที่เขามีในตอนนี้ก็พอสู้พอฟัดพอเหวี่ยงกับพวกมันได้ แต่นั่นหมายถึงการเผชิญหน้าหนึ่งต่อหนึ่งเท่านั้น เด็กชายหวั่นเกรงว่าถ้าพวกมันรวมตัวกันอยู่มากกว่านั้นแล้วเขาบังเอิญไปเจอะเข้าจะเป็นอย่างไร จึงเดินอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว... ทว่าเขามัวแต่ระมัดระวังทางข้างหน้ามากเกินไปจนลืมจำทางกลับไปด้วย...

            ในระหว่างที่กำลังมองหาทางที่น่าเดินไปต่ออยู่นั่นเอง เขาก็เห็นแสงสว่างจ้าขึ้นที่ด้านหนึ่ง เวลานี้พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินแต่ก็เกือบแล้ว แสงขาวที่เห็นจึงดูสว่างเรืองรองมาก เด็กชายคิดว่าอาจจะเป็นคนจึงลองวิ่งไปดู บางทีเขาอาจจะขอให้อีกฝ่ายช่วยหาทางกลับเมืองให้ได้

            วิ่งตามหาแหล่งกำเนิดแสงไปสักพักก็ได้พบกับภาพที่น่าตื่นตะลึง...

            เด็กหญิงสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางร่างของเหล่าสัตว์อสูรตัวกระจิดที่สลบไสลไม่ได้สติกันถ้วนทั่วทุกตัวตน มีเพียงเด็กหญิงยืนยิ้มอย่างภาคภูมิกลางวงล้อมนั้น เสมือนกับว่านางเป็นตัวการต้นเหตุที่ทำให้เกิดภาพเหลือเชื่อดังกล่าว

            เด็กชายรู้สึกประทับใจราวกับได้เห็นภาพเทพธิดาสำแดงอิทธิฤทธิ์ เขาสนิทกับเด็กหญิงอีกคนสองซึ่งจัดว่าเป็นคนที่มีความงามเป็นเลิศจนยากจะตื่นตากับของสวยงามง่ายๆ แล้วก็จริง แต่ภาพลักษณ์ของเด็กหญิงในชุดตัวยาวสีขาวนั้นประหนึ่งอยู่เหนือโลกีย์วิสัยออกไป เหมือนนางเป็นคนที่อยู่คนละโลกกับเขาอย่างใดอย่างนั้น

            นัยน์ตาคมสีเทาโลหะของเด็กหญิงนั้นหันมามองยังวิลเลียมเมื่อรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังจับจ้องตนอยู่

            “ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ” นางกล่าวเสียงดังกังวานใส แสดงอำนาจอย่างชัดเจน

            “เอ่อ... คือ... ข้ากำลังหลงทางอยู่น่ะ” เด็กชายผมน้ำตาลปรากฏตัวออกมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองตั้งแต่ต้น แล้วก็ไม่ได้คิดว่าการทำเช่นนั้นจะผิดอะไร จึงเปิดเผยตัวออกไปตรงๆ ...แม้การหลงทางอยู่ในป่าและต้องไปขอความช่วยเหลือจากเด็กผู้หญิงอายุรุนราวคราวเดียวกันจะถือเป็นเรื่องน่าอายอยู่บ้างก็ตามสำหรับเขา แต่การเอาตัวรอดย่อมสำคัญกว่า...

            “ระวังนะ!” เด็กชายเห็นสัตว์อสูรสี่เท้าตัวหนึ่งฟื้นตัวขึ้นมาและกำลังจะจู่โจมเด็กหญิง จึงร้องเตือนขึ้น แล้วรีบเข้าไปขวางหน้ามันเอาไว้

            หากแต่เขาไม่รู้เลยว่า เด็กหญิงล่วงรู้และเตรียมป้องกันเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว เมื่อเอาตัวเข้าไปขวาง จึงกลายเป็นการรับพลังเวทจู่โจมของนางไปพร้อมกับสัตว์อสูรนั้นที่พุ่งมาโดนตัวเขาพอดี

            เด็กชายเนื้อตัวกระตุกแล้วล้มลงนอนแผ่หลากับพื้น ขาแขนสั่นกระดิกเป็นระยะๆ รู้สึกชาด้านไปทั้งตัว ที่ปากก็มีรอยยิ้มเหยเกเบี้ยวบูดที่หุบไม่ลง เขาคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป...ฝันว่าโดนฟ้าผ่า

            “เจ้าบ้า เจ้าเข้ามาขวางเวทข้าทำไม โดนอย่างนี้ก็สมควรแล้ว” เด็กหญิงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงด้านหน้า ให้เขาที่นอนขยับเขยื้อนไม่ได้อยู่เห็นนางเต็มสายตา

            ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่เด็กหญิงก็ย่อตัวลงแล้วเอามือแตะแขนเขา คลื่นพลังอุ่นสายหนึ่งแผ่เข้ามา วิลเลียมไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือชาด้านอีกต่อไปแล้ว เพียงไม่นานเขาก็ลุกขึ้นได้ เด็กชายไม่เคยเห็นพลังรักษาแบบนี้มาก่อน แม้แต่พวกหมอหรือนักบวชที่มารักษาท่านแม่ก็ไม่มีใครมีพลังเช่นนี้

            “เจ้าเป็นนางฟ้าหรือ” นั่นเป็นสิ่งแรกที่เขาถามเมื่อปากกลับคืนมาสู่สภาพปกติ เด็กชายทั้งตั้งใจถามตามความสัตย์และทั้งต้องการจะแฝงอารมณ์หยอกเย้า

            แต่อีกฝ่ายกลับยึดถือคำถามเขาเป็นจริงเป็นจังกว่าที่คิดไว้

            “ไม่ใช่” นางตอบสั้น

            “อย่างนั้นเจ้าเป็นใคร”

            “ข้าชื่อแคสซานดรา เป็นแม่มดดำ” เด็กหญิงกางแขนออก แนะนำตัวอย่างผึ่งผาย “เจ้าล่ะชื่ออะไร”

            “ข้าชื่อวิลเลียม” เด็กชายตอบ “เป็น... เอ่อ... กำลังจะฝึกเป็นนักดาบ... ว่าแต่ แม่มดดำคืออะไรเหรอ”

            ตอนนั้นวิลเลียมแม้จะพอรู้จักศัพท์ของพวกนักเวทอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจนักว่าแม่มดดำที่แคสซานดราบอกว่าตนเป็นนั้นใช่อย่างเดียวกับแม่มดดำที่เขาเข้าใจหรือไม่ ก็ดูตัวนางขาวกระจ่างใสขนาดนั้น ไม่มีส่วนใดเป็นสีดำเลยนี่นา

            เด็กหญิงนามแคสซานดรานั้นมีผมสีทองอ่อนเหมือนแร่ทองคำขาว ชุดยาวสีขาวที่เธอสวมนั้นก็แลงามวิจิตรประหนึ่งเครื่องแต่งกายของพวกเอลฟ์ที่เขาเคยเห็นในภาพวาด ประกอบกับสายสร้อย เข็มขัดทองร้อยรัด และแหวนประดับอัญมณีหลากสีทั้งหลายที่นางสวมแล้ว แทบไม่มีส่วนไหนบ่งบอกเลยว่านางเป็นแม่มดดำ

            “แม่มดดำก็คือนักเวทผู้ใช้เวทมืดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างไร” เด็กหญิงเอ่ยตอบด้วยความภูมิใจ ดูแล้วไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังเล่าถึงอาชีพในฝันที่อยากเป็นอย่างชื่นชมอย่างใดอย่างนั้น จะติดขัดก็ตรงที่ว่า เด็กน้อยทั่วไปคงไม่มีใครคิดอยากเป็นแม่มดดำ

            “แต่ที่จริง ข้าก็กำลังฝึกอยู่เหมือนกัน” นางเสริม “ตอนนี้ข้ายังใช้เวทสายความมืดไม่คล่องหรอก แต่ถ้าสายอื่นก็พอได้แล้ว อาจารย์บอกว่าไว้รอข้าเชี่ยวชาญเวทสายอื่นหมดแล้วก็จะเก่งเวทสายความมืดไปด้วย”

            วิลเลียมพยักหน้าถี่ๆ เป็นการบอกว่าเข้าใจ แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเวทมนตร์นักก็ตาม ก็เขาเห็นอีกฝ่ายยิงแสงสว่างกับใช้เวทสายฟ้าและเวทรักษาอยู่ทนโท่เมื่อกี้นี้ แต่นางคงเก่งน่าดู

            “อย่างนั้นเรามาฝึกด้วยกันดีไหม” เด็กชายมีความคิดบรรเจิดผุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว

            “ฝึกด้วยกัน?” แคสซานดราทวนคำเหมือนจะไม่เข้าใจ

            “ก็ข้าก็ฝึกดาบ ส่วนเจ้าก็ฝึกเวท สู้กับสัตว์อสูรในป่านี้ไป เราสองคนคอยช่วยเหลือกันก็ไม่ต้องกลัวจะเดือดร้อนอย่างไร”

            เด็กชายอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            ...ข้าจะได้ไม่ต้องกลัวหลงป่าด้วย...

            นั่นคือผลประโยชน์ที่เขาคาดหวังจะได้รับมากที่สุดจากการร่วมมือกันครั้งนี้

            แคสซานดราครุ่นคิดอยู่สักพัก จึงค่อยตอบว่า

            “...ก็น่าจะดีเหมือนกัน” แม้จะเป็นคำตอบไม่ใช่การปฏิเสธ แต่น้ำเสียงก็เหมือนยังไม่แน่ใจนัก

            “อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าเรามาเจอกันที่นี่นะ” วิลเลียมสรุปให้เรียบร้อยแล้วว่า เพื่อนใหม่ตอบตกตง จึงนัดแนะอีกฝ่ายและโบกมือลาโดยไม่คิดอะไร

            “ได้สิ พรุ่งนี้เจอกัน” แคสซานดราผุดยิ้ม เป็นเพียงรอยยิ้มเล็กๆ ทว่าดูสดใสนักเมื่ออยู่บนใบหน้าของนาง โลกในยามโพล้เพล้แลดูสว่างไสวขึ้นมาทันที

            เขามองรอยยิ้มนั้นเพลินอย่างเคลิบเคลิ้มงมงาย จนกระทั่งเด็กหญิงเดินจากไปไกลจากกรอบการมองเห็น

            หลังจากนั้นวิลเลียมก็เพิ่งตระหนักถึงความจริงประการหนึ่งที่เขาหลงลืมไปชั่วขณะ...

            เขายังไม่ได้ถามทางออกจากป่าจากนางเลย...

            ...เงาหลังของเด็กหญิงในชุดขาวหายไปทางไหนแล้วนี่

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

626 ความคิดเห็น

  1. #590 Mink_C (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 22:31
    อย่างนี้นี่เอง  แล้วก็คงไม่ได้เจอกันอีก  เพราะหาทางมาที่ตรงนี้ไม่เจอ 555
    #590
    0
  2. #398 27149 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 10:51
    แคสออร่านางเอกเฉิดฉายมาเลยแฮะ (พลังโลลิ =w=)

    พออ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่าเห็นอดีตสมัยเรียนและภาพขัดแย้งในตัวเองของวิลชัดขึ้น หมอนี่เป็นพวกที่มองเผินๆเหมือนสุดโต่ง (มุ่งมั่นที่จะพิสูจน์ตัวเอง, ลุยเข้ามาในป่าอันตราย, วางแผนแบล็คเมล์พ่อ) แต่เอาจริงๆก็ยืดหยุ่นได้พอประมาณ เห็นได้จากที่ขอความช่วยเหลือจากแคสและชวนสาวเจ้าไปฝึกด้วย (หรือเพราะว่าเอาตัวรอดก่อนสำคัญกว่า :D)
    ว่าแต่ มันออกลายเจ้าชู้ยักษ์ตั้งแต่ยังเด็กเลยนะ
    #398
    0
  3. #154 Anithin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2553 / 20:23
    หนูแคสซานดราตอนเด็ก นึกภาพตามแล้วน่ารักนะนี่ ^^ (ไงตอนโตรสนิยมแฟชั่นวิไลขึ้นเช่นนั้น??? แล้วสีผมด้วย...ปริศนาใช่มั้ยนี่)

    รู้สึกเหมือนตัดจบสั้นอยู่ แต่ก็ลงตัวดี เพราะทำให้จบได้แบบน่ารัก และฮาแบบอมยิ้ม ตอนวิลเลียมเสนอให้ช่วยฝึกด้วยกัน เกิดมีคำว่า "เข้าตี้" หรือ "ร่วมตี้" ขึ้นมาในหัว (ตามประสาคนเล่นเกม) ขึ้นมาเลยทีเดียว

    ถึงอย่างนั้น เอฟเฟกต์เวทมนตร์ก็ทำได้สมจริงดี นึกภาพวิลเลียมโดนไฟช็อตจนยิ้มเบี้ยวไปข้างแล้วฮาไม่หาย :D

    พี่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นนางเอก แต่ก็เชียร์แคสซี่อย่างเป็นทางการไปแล้วแหละนะ (ฮา)

    ขอคุยนิด ช่วงนี้พี่รู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มเมนต์แบบไม่ดูคำผิด ภาษา หรือกลวิธี แต่พูดถึงความรู้สึกที่ได้จากการอ่านเรื่อง และความเห็นตัวละครเลย

    ไม่รู้ว่าเคจจะชอบแบบไหนมากกว่า แต่พออ่านเรื่องไหนไปนานๆ แล้วพี่ชอบหรือติดจริงๆ คอมเมนต์ก็จะเป็นในเชิงนี้ ดังนั้นก็ถือเป็นนิมิตหมายอันดีว่าตอนนี้พี่ "อิน" เข้าเรื่องนี้ไปแล้ว ถึงอย่างนั้น ถ้าเคจอยากให้ช่วยพิสูจน์อักษรหรือทักเรื่องสำนวนด้วยก็บอกได้ แล้วจะจัดให้นะ :)
    #154
    0
  4. #127 r-coon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 21:58
    นะ น่ารัก

    ติดตามอยู่ตลอดนะคะ

    รีบมาอัพนะ
    #127
    0
  5. #124 Double_Up (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 20:16
    แล้วออกมายังไงอะ - -"~
    #124
    0
  6. #118 ... ~ l3 e _ C [ Y ] ~ ... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 15:05
    - + -
    จะรอนะ
    #118
    0
  7. #117 ,,STORM_SURGE ★ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 12:37
    อ่านแล้วรู้สึกว่าแคสซานดราน่ารักดีนะ ฮ่าๆ 
    แต่ผมตอนโตกับตอนเด็กไม่เหมือนกัน วิลเลียมคงจะจำได้หรอก = =

    รีบๆมาอัพนะคร้าบบบ :D
    แอดบทความเรียบร้อยแล้ว เอิ้กๆ !
    #117
    0
  8. #116 ladyangle (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 10:39
    สนุกดี ตัวเอกอย่างงี้ช๊อบชอบ ^^
    #116
    0
  9. #115 momowind (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 07:34
     สนุกดี
    #115
    0
  10. #111 ployyuki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 01:04
    ได้อ่านรวดเดียวมาถึงตรงนี้ สนุกมาก ๆ เลยค่ะ ^^



    ว่าแต่... ดูเหมือนวิลเลี่ยมจะมีดวงนารีอุปถัมภ์นะคะ เจอแต่สาวสวยทั้งนั้นเลย ><



    ขอเป็นกำลังใจให้และรออ่านตอนต่อไปค่ะ (ชอบความยาวขนาดตอนที่แล้วจัง อ่านจุใจมากค่ะ)
    #111
    0
  11. #110 ~*Nu'Bee*~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2553 / 00:56
    สู้ๆค่าาาาา รออัพเสมอนะคะ
    #110
    0
  12. #108 ★ฟะ'เอิน {sihan}{๑๐๓} (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 22:53


    ตั้งแต่ยังเด็กๆเลยนี้  ;o

    #108
    0
  13. #107 Dark_NaVer_Lose (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 22:13

    แงแงๆ แกล้งผมอ่ะ

    มาอัพไวๆเลยๆ Y^Y

    #107
    0
  14. #106 คนไม่จริงจัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 21:32
    แหม คุณเคจ อ้อน คอมเม้นซักหน่อยไม่เสียหายหรอกครับ ไม่แน่เสียงตอบรับอาจจะดีนะครับ

    แต่หากแม่มดดำเป็นสิ่งชั่วร้าย แล้วเหตุใดเด็กสาวจึงตั้งเป้าหมายที่จะเป็นนะ แถมยังมีความเป็นมา
    ที่น่าสนใจดีอีกด้วย ซ่อนปมไว้เยอะทีเดียวสำหรับตอนนี้
    #106
    0
  15. #105 eiawii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 21:23
    สนุกมากครับ
    #105
    0
  16. #103 Breaklifer (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 20:16
    สนุกมากครับ อ่านเพลินดี

    ป.ล. กันการ copy ไว้หน่อยก็ดีนะ คือ มันคลิกขวาได้อ่ะ
    #103
    0
  17. #101 SaLaPoE~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 18:39
    เป็นเรื่องที่สนุกและน่าติดตามมากๆค่ะ>.,< ยังไงก็สู้ๆนะคะ รอตอนต่อไป เย้!*0*
    #101
    0