Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 9 : Ep.7 {คิดว่าฉันอยากจำมันเหรอ}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 มี.ค. 59

Ep.7




   "ยัยลินฉันฝันถึงมันอีกแล้วว่ะ"ฉันกำลังนั่งอยู่ที่โรงอาหารของคณะ แล้วพูดถึงเรื่องเมื่อคืนทันที


   "เรื่องพี่แกมม่าใช่ไหม?"ยัยลินหันมาหาฉันทันที ฉันมักฝันเหตุการณ์นี้ทุกครั้งที่เจอคนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์ต่างๆ ยกเว้นยัย4คนนี้


   "ใช่ มันกำลังจะกลับมาอีกแล้ว ความรู้สึกที่เจ็บเจี่ยนตายนั้น"ฉันพูดออกไปพร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ ร้องไม่ออก


   "แล้วแกจะจำมันทำไมว่ะ ทำไมไม่ลืม"ยัยลินหันมาพูดประโยคเดิมตั้งแต่ม.4จนปัจจุบันมันก็ยังพูด และ ฉันก็จะตอบเหมือนเดิม


   "คิดว่าฉันอยากจำมันหรือไง"ฉันตอบคำตอบที่มันฟังมาตลอด3ปี


   "ไม่อยากจำอะไรกันเหรอสาวๆ"เสียงกวนประสาทที่ดังมาจากพี่ภูมิ และมีพี่ๆที่เหลือเดินตามมา


   "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เรื่องในอดีต"ฉันตอบออกไปพร้อมกับหลบสายตาคนบางคนที่คุณก็รู้ว่าใคร


   "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง นึกว่าเรื่องใหญ่เรื่องโตที่ไหน พวกพี่ขอนั่งด้วยนะ"พี่ภูมิพูดแล้วขอนั่งที่พวกฉัน


   "เชิญค่ะ พวกฉันกำลังจะไปพอดี"ฉันหันไปสะกิดยัยลินให้ลุกขึ้น บอกตรงๆนะฉันไม่อยากเจอเขาคนนั้นในตอนนี้คนที่ทำให้ฉันร้องไห้ได้นานถึง3ปี


   "อ่าว จะไปแล้วเหรอครับน้องดา"พี่แกมม่าพูดออกมาแบบกวนๆ ฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะ


   "ขอโทษค่ะพี่หนูไม่มีอารมณ์มาต่อล่อต่อเถียงตอนนี้"ฉันพูดออกไปอย่างเหนื่อยๆ ฉันไม่ไหวจริงๆ


   "วันนี้เป็นไรเนี้ย มาแปลกทุกทีนี้ตอกกลับไม่ใช่หรือไง"พี่แกมม่าพูดพร้อมกับจับสังเกตฉันได้


   "วันนี้หนูเหนื่อยจริงๆพี่อย่าชวนหนูทะเลาะเลย"ฉันตอบไป


   "เพื่อนน้องกินข้าวยังเนี้ยดูเพลียๆ"พี่เกมส์หันไปถามยัยลิน


   "ยังค่ะ ยัยดาบอกไม่หิวฉันเลยไม่ได้บังคับเดียวมันงับหัว"ยัยลินพูส่วนประโยคสุดท้ายมันยังจะแขวะอีกแหนะ ก็คนมันไม่หิวนิ


   "ทำแบบนี้นี่ไม่ดีเลยนะน้องนะไปนั่งก่อนไป เดียวพี่ไปซื้อข้าวมาให้"พี่แกมม่าสั่งฉันเสร็จก็เดินออกไปเลย ไม่รอฉันปฏิเสธฉันสักนิด นั่งก็นั่งว่ะ


   "น้องก็ฟังๆมันไปเหอะ มันดูกวนๆแบบนั้นแต่มันก็ใส่ใจคนอื่นนะ"พี่ดิวหันมาพูดกับแันหลังจากฉันกับยัยลินนั่งลงที่เดิม


   "งั้นหนูขอตัวไปซื้อข้าวก่อนนะค่ะ นั่งโรงอาหารอยู่ตั้งนานแต่ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย"ยัยลินขอตัวไปซื้อข้าวอีกคน


   "มาแล้วข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวร้านดัง"พี่แกมม่ากลับมาพร้อมข้าว2จาน


   "ขอบคุณค่ะ"ฉันหันไปขอบคุณพี่แกมม่าเมื่อได้จานแล้ว พี่แกมม่าตกใจนิดๆแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา คงเพราะสภาพหน้าฉันตอนนี้ด้วยแหละ


   "ทานไปเยอะๆล่ะ เห็นทำตัวไม่ร่าเริงแล้วมันขัดตาไงไม่รู้"พี่แกมม่าพูดออกมาแล้วนั่งกินของตัวเอง


   "งั้นเดียวพวกฉันมานะ นั่งเห็นแกแดกแล้วหิวเลยว่ะ"พี่ดิวพูดแล้วเดินออกไป


   "ยังมีเรียนอีกไหม?เรานะ"อยู่ๆพี่แกมม่าก็ถามขึ้นมา


   "ไม่มีแล้วค่ะ"ฉันตอบออกไป ฉันมักจะเป็นแบบนี้แหละ ตอนที่ไม่สบายหรือเครียดจะเป็นคนที่เชื่อฟังคำพูดของคนอื่นตลอดเลย


   "งั้นกลับไปคอนโดแล้วกินยานอนด้วยล่ะ ดูจากสภาพแล้วเหมือนซอมบี้ชะมัด"พี่แกมม่าพูดเสร็จ ฉันก็นั่งกินเงียบๆไปเรื่อยๆ


   "เฮ้อ เมื่อยชะมัดเลยอ่ะ แถวจะยาวไปไหนไม่รู้"ยัยลินเดินเข้ามาแล้วนั่งลงพร้อมบ่นด้วยใบหน้าที่หงุดหงิดใช้ได้เลย


   "แกรีบๆกินให้เสร็จได้ไหมอยากกลับไปนอนแล้ว อีกอย่างพรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียนว่าจะออกไปเที่ยวบ้าง จะได้นัดพวกนี้ด้วย"ฉันหันไปเร่งยัยลินให้รีบๆกินแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะแต่ยังไม่หลับ


   "เคๆ งั้นรอแปบนึงนะเจ้าค่ะคุณหญิง ขอเวลาอีฉันรับประทานแปบนะเจ้าค่ะ"ยัยลินพูดประชดแล้วกินต่อ


   "ให้ไปส่งป่ะ"พี่แกมม่าถาม


   "ไม่เป็นไรค่ะ"ฉันตอบกลับไปทั้งๆที่ยังฟุบหน้ากับโต๊ะ


   "ตามใจแล้วกัน อุตสามีคนหล่อไปส่ง"พี่แกมม่าพูดอย่างหลงตัวเอง คนอะไรชมตัวเองได้ด้วย ฉันไม่ตอบอะไร


   "กว่าจะได้ข้าวมาแถวแม่งยาวชิบหาย"พี่ดิวเดินบ่นมาแต่ไกล


   "ยัยดาไปกันเถอะฉันอิ่มพอดี"ยัยลินหันมาบอกฉัน แล้วมันก็ลุกไปเก็บจานทันที อ่าว?ไอนี่


   "ไปก่อนนะค่ะพี่ๆ"ฉันหันไปยกมือไหว้พี่ทั้ง5คนแล้วเดินออกมาทันที


    ณ คอนโดของดารินและลลิน


   "ฉันอาบน้ำนอนแล้วนะแก"ฉันหันไปบอกมัน ก็เห็นมันพยักหน้าฉันเลยเดินเข้าไปอาบน้ำเสร็จก็เข้านอนเลยเพราะไม่ไหวจริงๆ


   "น้องครับน้องครับ น้องใช่คนที่ช่วยพี่วันนั้นใช่ไหมครับ"เสียงของผู้ชายที่คุ้นเคย กำลังสะกิดผู้หญิงอีกคนที่หน้าเหมือนฉัน


   "เอ่อ...พี่กวีกรเหรอค่ะ"ฉันในสมัยนั้นตอบกลับไป ภาพความทรงจำช่วงนั้นสินะ


   "เรียกพี่ว่าพี่แกมม่าก็ได้หรือไม่ก็เรียกว่าพี่แกมก็ได้ครับน้องล่ะชื่อไร"พี่แกมม่าถาม


   "ชื่อดารินค่ะเรียกว่าดาก็ได้ค่ะ"ฉันตอบกลับไป


   "ขอบคุณมานะน้องดาวันนั้นที่ช่วยพี่"พี่แกมม่าพูดขอบคุณฉัน


   "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่แกม ยังไงถ้าเห็นคนลำบากกหนูก็ต้องช่วยเป็นธรรมดาค่ะ"ฉันตอบออกไปแบบใจจริง


   "งั้นพี่ขอเลี้ยงข้าวเป็นสิ่งตอบแทนนะ อย่าปฏิเสธพี่ล่ะ"พี่แกมม่าพูดออกมาแล้วยิ้มอย่างจริงใจ


   "ก็ได้ค่ะพี่แกม"แล้วฉันกับพี่แกมม่าก็นั่งกินข้าวกันที่โรงอาหารโรงเรียนซึ่งตอนนั้นฉันอยู่แค่ม.3ส่วนพี่แกมม่าอยู่ม.5 พี่แกมม่าเป็นหนุ่มฮอตประจำระดับชั้น แม้แต่ตอนที่นั่งทานข้าวยังรู้สึกได้ถึงความอิจฉาเลย


    ทั้งสองคนยิ้มให้กันอีกครั้งก่อนจะมีหมอกสีดำมาปิดบังรอยยิ้มนั้นแล้วมันก็มลายหายไปในความมืดมิดที่ไม่สามารถจะเข้าไปแตะต้องได้แม้แต่นิดเดียว แล้วฉันก็หลับลงไปพร้อมน้ำตา


  ------------------------------------ Part 7 --------------------------------- 
รอยยิ้มที่ถูกปิดบัง จะเกี่ยวพันธ์ยังไงกับน้ำตาแห่ง3ปี รอยยิ้มนั้นจะกลับมาหรือไม หรือต่อจากนี้ไปจะมีแต่น้ำตา ลองติดตามดูได้เรื่อยๆ เรื่องราวจะออกมาในรูปแบบไหนนั้นต้องมาดูกันค่ะ 

ไรท์รักทู๊กกคนนะค่ะ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #4 napasorntirux (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 21:47
    จะไม่ตื่นเต้น อยากรู้ขนาดนี้ถ้า ไรท์ไม่สปอย
    #4
    0