Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 30 : Ep.27 {ส่งกลับ}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 มี.ค. 59

Ep.27






   "แกจะทำอะไรนะ เอาฉันขึ้นมาที่นี้ทำไม ปล่อยฉันนะ"ยัยมิวค์โวยวายระหว่างที่พายัยนี้ขึ้นมาที่ดาดฟ้าซึ่งมีสระน้ำใหญ่อยู่


   "ฉันไม่ยิงแกเหมือนที่แกยิงพี่แกมม่าก็บุญแค่ไหนแล้วห๊ะ!!!"ฉันบอกแล้วพามันมาที่สระน้ำซึ่งฉันให้พวกพี่ๆเตรียมไว้ให้แล้วว่าต้องใส่อะไรลงไปบ้าง


   "แกจะทำแะไรนะ แล้วนั้นในน้ำมีอะไรอยู่นะ"ยัยมิวค์ถามด้วยเสียงสั่นๆเมือเห็นลูกรักของฉันในน้ำ


   "ลูกรักฉันเองแหละ ฉันเลี้ยงเอาไว้แกล้งคนที่ฉันเกลียดนิดๆหน่อยๆน่ะนะ"ฉันบอกแล้วหันไปหาพวกพี่ๆ


   "พี่คะ ช่วยเอายัยนี้ขึ้นไปบนคานโหนหน่อยสิคะ"ฉันบอก ส่วนพี่ๆก็เอายัยนั้นขึ้นไปโหนไว้แบบห่อยหัว


   "ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันสิ ปล่อยนะ"ยัยมิวค์ยังคงโวยวายทั้งที่มันเองกำลังห่อยหัวอยู่บนคาน


   "ปล่อย!"ฉันหันไปบอกพวกพี่ๆให้ปล่อยเชือกเพื่อให้หัวของยัยมิวค์ลงไปใกล้สระน้ำอีกนิดหน่อย


   "กรี๊ด!!!! เอาฉันขึ้นนะ ฉันยอมแล้วปล่อยฉันเถอะนะ"ยัยมิวค์พูดเสียงสั่นพร้อมกับร้องไห้ออกมา


   "ขึ้น!"ฉันสั่งพวกพี่ๆอีกที แล้วก็เดินไปหายัยมิวค์ที่อยู่บนคา


   "รู้รสชาดรึยังล่ะ แกกลัวไหมที่จะต้องจบชีวิตนะห๊ะ!!"ฉันบอกแล้วจิกหัวของยัยมิวค์ขึ้นมา


   "ฉันยอมแล้วปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันยอมแล้วจริงๆ"ยัยมิวค์บอก ฉันเลยให้พี่ๆเอามันลงมา


   "นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่แกทำ จำไว้นะว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก"ฉันบอกแล้วสั่งให้รุ่นน้องของฉันพายัยนี้ไปส่งที่บ้าน


   หลังจากนั้นฉันก็เดินไปอีกห้องนึงซึ่งมียัยพี่พลอยกับไอหมอโรคจิตน่าขยะแขยงนั้น ฉันคงต้องไปสั่งสอนสักหน่อยสินะ


   "สวัสดีค่ะพวกพี่ๆทั้งสอง วันนี้น้องจะมีเกมส์มาให้เล่นด้วยแหละ"พอฉันเดินเข้ามาในห้องฉันก็เดินไปทักทายพี่ๆทั้งสอง


   "น้องดาครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจนะครับ ยกโทษให้พี่นะ"ไอหมอโรคจิตบอกฉันแล้วพยายามที่จะเข้ามาหาฉัน


   "ถอยออกไปเถอะคะ หนูขยะแขยง"ฉันบอกแล้วให้รุ่นน้องพาไอหมอเพชรโรคจิตไปที่ที่เตรียมของเล่นไว้


   "พร้อมจะเล่นเกมส์รึยังคะ? อีกไม่นานพี่จะได้สนุกแล้วนะ"ฉันบอกแล้วเดินไปหยิบของเล่นขึ้นมา


   "จะทำอะไรนะ อย่าเข้ามานะ"หึหึ ของเล่นที่ว่าเป็นเครื่องไฟฟ้าอาจจะคิดว่าไม่หนักมากแต่มันก็สนุกดีนะ


   "อ้าก!!!!!!!!"ไอหมอโรคจิตร้องโหยหวนทันทีเมื่อโดนช๊อตเข้าที่ซี่โครงด้านซ้าย แต่ยังไม่ถถึงกับสลบ


   "ยอมรึยังคะ พี่หมอ"ฉันบอกแล้วเดินเวียนไปอีกด้านนึงของไอหมอโรคจิตนั้นแล้วเอิาที่ช๊อตไปจ่อไว้เฉยๆ


   "ยอมแล้วฉันยอมแล้วปล่อยฅฉันไปเถอะนะ"ไอหมอนั้นบอกแล้วพยายามที่จะออกห่างจากฉัน


   "ยังไม่คุ้มเลยคะพี่หมอ ให้ดาเล่นให้สนุกก่อนสิคะ"ฉันบอกแล้วกดช๊อตไปอีกทีนึงที่ซี่โครงด้านขวา


   "อ้าก!!!!!!"สิ้นสุดเสียงของไอหมอนั้นก็สลบไปทันทีเพราะฉันช๊อตด้วยความแรงพอที่จะทำให้คนสลบได้


   "เอามันไปใส่รถให้พี่หน่อย"ฉันหันไปบอกรุ่นน้องคนนึงที่อยู่ในห้องนี้ด้วยกัน ฉันกะว่าจะไปหาอาหมอด้วยสะหน่อย


   "ต่อไปก็ยัยพี่พลอยซินะ"ฉันพูดแล้วเดินไปหายัยพี่พลอยที่โดนจับไว้ที่มุมห้อง ยัยนั้นดูจะกลัวมากๆเลยล่ะ


   "อย่าทำอะไรพี่เลยนะ พี่โดนบังคับจริงๆอย่าทำอะไรพี่เลย"ยัยนั้นบอกแล้วพยายามที่จะออกห่างจากฉัน


   "หนูไม่คิดจะทำอะไรพี่หรอกค่ะแค่อยากให้พี่ทำอะไรให้หน่อยเท่านั้นเอง"ฉันบอกแล้วเดินเข้าไปหายัยพี่พลอยเรื่อยๆ



   "จะให้พี่ทำอะไรก็ได้พี่ยอมแล้ว พี่ยอมแล้วจริงๆ"ยัยพี่นั้นบอกแล้วนั่งตัวสั่นเหมือนกลัวว่าตัวเองจะโดนอะไร


   "พี่ช่วยเลิกยุ่งกับหนูและพี่แกมม่าได้มั้ยคะ ถ้าพี่ทำได้หนูจะปล่อยพี่ไปเองค่ะ"ฉันบอกแล้วมองไปที่ยัยพี่พลอยนิ่งๆ


   "พี่ทำได้พี่ทำได้ พี่จะไม่ยุ่งกับเราและพี่แกมม่าอีก เราปล่อยพี่ไปเถอะนะ"ยัยพี่พลอยบอกเสียงสั่นๆ


   "ค่ะหนูจะปล่อยพี่ไป หนูจะให้รุ่นน้องไปส่งนะคะ ทำตามคำพูดของพี่ด้วยแล้วกัน"ฉันบอกแค่นั้นแล้วให้รุ่นน้องไปส่งยัยพี่พลอย


   ส่วนฉันก็มาขึ้นรถตัวเองพร้อมกับพี่ดิวพี่โดมด้วย เพื่อไอหมอนั้นมันตื่นขึ้นมาแล้วคิดจะทำร้ายฉัน


   "เรานี้โหดใช่เล่นเลยนะยัยดา"พี่ดิวบอกแค่นั้น "แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำมั้งคะถ้าเทียบกับสิ่งที่พวกนี้ทำ"ฉันบอกแค่นั้น พวกเราเลยนั่งเงียบกันมาตลอดทางจนถึงบ้านของอาหมอ


   "อาหมอคะ หนูเอาลูกชายอามาส่งค่ะ"ฉันเข้าไปสวัสดีอาหมอแล้วบอกอาหมอ


   "ทำไมมันมีสภาพอย่างนี้ล่ะหืม มันไปสร้างความเดือดร้อนอะไรให้เรารึเปล่า"อาหมอบอกพร้อมกับดูอาการของลูกตัวเองไปด้วย


   "เรื่องก็มีอยู่ว่า..." ฉันเลยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้อาหมอฟัง รวมทั้งเรื่องที่ไอหมอเพชรโดนฉันเล่นนิดๆหน่อยๆด้วย


   "มันน่าทำให้หนักกว่านี้ด้วยซ้ำ ต่อจากนี้อาจะไม่ให้มันยุ่งวุ่นวายกับเราแล้วล่ะ อาจะส่งมันไปอยู่เมืองนอกถ้าทำตัวไม่ดีอีกอาจะไม่ให้มันกับมาอีกเลยคอยดู"อาหมอบอกเสียงเข้ม


   "หนูมีเรื่องจะบอกอาแค่นี้แหละคะ งั้นวันนี้หนูกลับก่อนนะค่ะ ดูแลตัวเองดีๆนะค่ะอาหมอ"ฉันบอกลาอาหมอแล้วขับรถไปโรงพยาบาลต่อเลย


   พอมาถึงโรงพยาบาลพวกเราเลยเข้าไปหาพี่แกมม่าที่ห้องพัก แต่พี่แกมม่าก็ยังไม่ตื่นฉันเลยขอพี่ๆว่าจะอยู่เฝ้าพี่แกมม่าเอง


   "เอางั้นหรอ? งั้นพรุ่งนี้พี่จะเอาชุดมาให้นะ"พี่โดมบอกแล้วลากพี่ดิวกลับบ้านไปเลย เพราะพวกพี่ๆจะกลับไปพักเหมือนกัน


   "ตื่นขึ้นมาไวๆนะคะ หนูรักพี่นะ"ฉันบอกพี่แกมม่าแล้วนนั่งเฝ้าจนเผลอหลับไปในเวลาต่อมา


-------------------- Part 27 --------------------


มาแบบงงๆ มาแบบไม่รู้เรื่องเท่าไหรหนัก แต่เรื่องนี้ใกล้จะจบแล้วเหนอ เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะจ้ะ จุ้ฟ<3 <3 <3


CaRols_Za
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #38 เลอค่า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 21:18
    รีบมาต่อไวๆๆน่ะค่ะ
    #38
    0