Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 19 : Ep.16 {เลิกกันเถอะ}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 มี.ค. 59

Ep.16




   "ดา แกจะไปไหนหน่ะ"ยัยลินถามหลังจากที่มันเห็นฉันเก็บกระเป๋า เพราะวันนี้ฉันมีเรียนรวมกับรุ่นพี่ ฉันไม่อยากได้สายตาจ้องจะทำร้ายฉัน อย่างยัยรุ่นพี่พลอย


   "วันนี้ว่าจะโดดไปอยู่ที่สวนซะหน่อยนะ ถ้าแกจะกลับแล้วโทรบอกฉันด้วยล่ะกัน"ฉันพูดจบก็เดินออกจากห้อง สงสัยไหมสวนที่ว่าอยู่ที่ไหน มันอยู่บนดาดฟ้าหล่ะ มันเป็นที่ที่ไม่ค่อยจะมีคนขึ้นไปเท่าไหรหน่ะ


   ขึ้นมาถึงฉันก็เดินเข้าไปในสวน ที่มีทั้งต้นไม้ต้นใหญ่และเล็กที่ดูร่มรื่น ฉันมักจะมาที่นี้ถ้าเครียดหรือว่าขี้เกียจ มันเป็นที่เดียวที่ฉันจะอยู่ได้โดยไม่มีใครสนใจ มันอยู่ในโดมแก้วที่ดูสวยงาม แต่กลับไม่มีใครสนใจมัน ฉันเดินไปนอนที่ประจำของฉัน ฉันเป็นคนเอาแปลมาไว้ที่นี้เองแหละ ฉันย่อนตัวนอนได้สักพักรู้สึกง่วงเลยหลับไป


   "ตัวเล็กครับ ตื่นได้แล้วนะ นี้เย็นมากแล้วนะครับ"เสียงใครกัน กำลังหลับสบายเลย จะมาปลุกทำไมเนี้ย 


   "อย่ามายุ่งหน่าา คนจะนอน"ฉันบอกพร้อมกับปัดมือไปมา "ถ้าตัวเล็กไม่ตื่นพี่จะจูบตัวเล็กจริงๆนะ" พรึ่บ! ฉันเด้งตัวขึ้นมาทันทีที่จบประโยค แล้วก็เห็นพี่แกมม่ายืนอยู่ข้างๆ


   "พี่แกมม่ามาอยู่ที่นี้ได้ไงค่ะ"ฉันถามพี่แกมม่าหลังจากที่ลงจากเปล และจัดสภาพตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิม


   "เพื่อนน้องบอกให้พี่มารับนะ เห็นเขาบอกว่าติดธุระนิดหน่อย"พี่แกมม่าบอกพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ของฉันมาถือไว้


   "ออ ที่แท้ยัยเพื่อนบ้าทิ้งหนูนี้เอง ถ้ามันโทรมาบอกหนุคงไม่ต้องกวนพี่แบบนี้หรอก"ฉันบอกแล้วเดินนำพี่แกมม่าลงมาชั้นล่าง


   "ไม่ลำบากหรอก แล้วอีกอย่างวันนี้พี่จะพาไปพบใครคนนึงหน่ะ"พี่แกมม่าบอก ใครกันนะ ไม่ถามดีกว่า


   "พี่แกมม่าจะพาไปไหนเหรอ"ฉํนหันไปถามพี่แกมม่าหลังจากที่เรานั่งรถออกมาจากมหาลัยได้ประมาณ10นาที่แล้ว


   "ไปบ้านพี่หน่ะ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว"พี่แกมม่าบอก หลังจากนั้นพวกเราก็ไม่พูดอะไรกันอีก จนกระทั่งมาถึงบ้านที่มีขนาดใหญ่แบบบ้านผู้ดีอังกฤษที่ดูน่าหลงไหล


   "เรารอพี่อยู่ที่นี้ก่อนนะเดียวพี่มา ขอเข้าไปข้างในแป็บนึง"พี่แกมม่าบอก ฉันก็พยักหน้าไป แล้วพี่แกมม่าก็เข้าไปในบ้าน



   ส่วนฉันพอพี่แกมม่าเข้าบ้านไปแล้ว ฉันก็ต่อสายหาพี่ชายสุดที่รักของฉันทันที ลืมนึกเรื่องนี้ไปได้ยังไงนะ เพราะมัวแต่หลับอยู่ล่ะมั่ง


   "ดาร์ลิ้งครับ โทรมาหาพี่แล้วเหรอพี่คิดถึงเราจัง"พี่โดมซึ่งมีนิสัยที่ฉันรู้สึกว่าจะปัญญาอ่อนไปนิดก็รับสายด้วยเสียงที่จะตื่นเต้นก็ไม่เชิง จะร้องไห้ก็ไม่ใช่


   "หนูมีเรื่องอยากให้พี่ช่วยนิดหน่อย พี่พอจะช่วยหนูได้ไหม"ฉันบอกปลายสายไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ



   "อะไรเหรอครับดาร์ลิ้ง ถ้าดาร์ลิ้งต้องการอะไรพี่ชายที่แสนดีคนนี้จัดให้ได้เสมอครับ"พี่โดมบอกพร้อมกับทำเสียงอ้อนๆ


   "ช่วยสืบประวัติคู่หมั้นของกวีกร อัครเวศให้หนูหน่อย เอาแบบละเอียดๆเลยนะ"ฉันบอกพี่โดมไปพร้อมกำลังจะตัดสายแต่ก็มีเสียงใครอีกคนดังมาจากปลายสาย


   "ดาร์ลิ้งโทรมาเหรอไอโดม เอามาดิกูจะคุยกับดาร์ลิ้ง"เสียงที่ไม่ได้ยินมาไม่รู้กี่เดือนดังมาจากปลายสาย


   "ฮัลโลดาร์ลิ้ง เฮียคิดถึงดาร์ลิ้งจังเลย"เฮียดิวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากการใช้กับคนอื่นประมาณ100เปอร์เซนดังมาจากปลายสาย


   "ค่ะๆดารู้แล้ว ดาก็คิดถึงเฮียดิวมากนะค่ะ ดูแลตัวเองด้วยดูแลพี่โดมด้วยนะค่ะ ส่วนถ้าจะถามว่าหนูคุยอะไรกับพี่โดมให้ถามพี่โดมเองค่ะ"ฉันบอกไปเร็วๆแล้วตัดสาย เพราะเห้นพี่แกมม่าเดินมาทางนี้....


Part:Gamma


   ย้อนกลับไปตอนที่ผมกำลังจะไปรับตัวเล็กที่คอนโดเพื่อที่จะพาไปที่บ้านผมนิดหน่อย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เบอร์ที่โทรมาคือเบอร์ของไอบาสผมเลยรับสายไป


   "ว่าไงว่ะบาส กูจะไปรับดา"ผมรับสายแล้วพุดออกไปเลย แต่เสียงที่ตอบมากลับเป็นเสียงผู้หญิงนะสิ


   "พี่แกมม่าค่ะ นี้ลินเองค่ะ ที่เป็นเพื่อนกับดานะค่ะ ช่วยไปรับยัยดาที่เรือนไม้แก้วหน่อยได้ไหมค่ะ พอดีหนูติดธุระนิดหน่อยนะค่ะเลยไปรับมันไม่ได้ ป่านี้มันคงนอนอยู่บนเปลนะค่ะ"ปลายสายพูดจบก็วางสายไปเลย มาเร็วไปเร็วจริงวุ้ย


   ผมมาที่มหาลัยแล้วเดินขึ้นไปยังเรือนไม้แก้วทันที พอเดินเข้าไปถึงก็เห็นเปลที่มีคนตัวเล็กหลับอยู่เลยเดินเข้าไปปลุก และเธอก็ขี้เซ้ามากเลยล่ะ หลังจากนั้นผมก้ขับรถพาตัวเล็กมาที่บ้าน


    ผมบอกให้ตัวเล็กรอบนรถ ส่วนตัวเองก็เข้าไปในบ้านและเดินไปหาแม่ที่ห้องนั่งเล่นทันที


    "แม่ครับผมมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ"ผมบอกแม่หลังจากที่นั่งลงตรงกันข้ามกับแม่


    "มีอะไรเหรอเจ้าแกม ทำหน้าซะจริงจังเลย"แม่ผมพูดแล้ววางนิตยาสารในมือลง แม่ผมไมใช่คนดุอะไร ออกจะดูใจดีด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไม่กล้าพุดแหะ แต่ผมต้องพูดให้ได้


    "ผมจะขอถอนหมั้นกับมิวค์ครับ"ผมพูดออกไปแล้ว พูดในสิ่งที่อยากพูดมานานแต่ไม่มีโอกาสได้พูด


    "อะไรนะตาแกม แกจะถอนหมั้นกับหนูมิวค์เหรออ ทำไมล่ะ"แม่ผมถามด้วยอาการตกใจ


    "เพราะผมเจอคนที่ผมชอบแล้วครับ ผมไม่เคยคิดกับเกินคำว่าน้องสาวเลย ผมต้องขอโทษแม่ด้วยที่ทำให้ผิดหวัง แต่ผมไม่ได้รักน้องจริงๆ"ผมบอกพร้อมกับมองแม่แบบจริงจัง ผมว่าผมชอบตัวเล็กจริงๆนั้นแหละ ตั้งแต่อยู่ก ับเธอมาผมก็มองหาแต่เธอ




   "แล้วแม่จะรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนั้นจะเหมาะสมกับลูกจริง แม่ไม่อยากได้ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าหรอกนะ"แม่พูด แม่เป็นแบบนี้ตลอดนั้นแหละหน่า


   "วันนี้ผมพาเขามาไหว้แม่ด้วย เดียวผมไปพาเธอมานะครับ"ผมบอกแม่แล้วเดินออกไปหาตัวเล็กที่อยู่ในรถ


   "ตัวเล็กครับ เข้าไปข้างในพี่กับพี่กันครับ"ผมเดินไปเปิดประตูให้คนตัวเล็กแล้วจับมือให้เธอเดินเข้าไปข้างในกับผม



   "พี่แกมม่าจะพาไปไหนค่ะ บอกดาได้ไหม"ตัวเล็กหันมาถามผม แล้วทำตาปริบๆ จะน่ารักไปไหนครับ แค่นี้พี่ก็รักน้องมากแล้วนะ


   
   "พี่จะพาไปหาแม่พี่ครับ"ผมหันไปตอบเธอแล้วยิ้มไปให้ ตัวเล็กทำหน้าตกใจออกมา เห้นแบบนี้แล้วก็น่ารักไปอีกแบบนะ



   "แม่ครับนี้ไง คนที่ผมชอบ"ผมบอกแม่แล้วดันหลังให้คนตัวเล็กไปอยู่ข้างหน้า หน้าคนตัวเล็กตอนนี้น่าดูมากเลยล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า



   "สวัสดีค่ะน้าปาย"คนตัวเล็กไหว้แม่ผมแบบเกร็งๆ คนตัวเล็กตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกเลย แต่ก็นะ ผมพามาแบบไม่ทันตั้งตัวนินะ



   "สวัสดีจ้ะ หนูดา หนูเองเหรอที่ทำให้เจ้าแกมหลงจนจะถอนหมั้นกับหนุมิวค์"แม่พูดแต่ทำไมมันดูอ่อนโยนกว่าที่คิดอีกหล่ะครับ



   "คุณน้าค่ะ หนูรักพี่แกมม่าจริงๆนะค่ะคุณน้าอาจจะไม่ชอบหนู แต่หนุรักพี่แกมม่าจริงๆค่ะ"ผมได้ยินตัวเล็กพูดออกมาเต้มสองหูเลย ตัวเล็กชอบผมจริงๆหรือแค่แสดงกัน ผมอยากให้เป็นข้อหนึ่่งจัง



   "แล้วแกมล่ะ รักน้องเขาจริงไหม"แม่หันมาถามผมหลังจากที่ได้ยินคำตอบจากตัวเล็ก ผมจะตอบตามความจริงที่ออกมาจากใจผม ผมจะไม่หนี



   "ผมรักน้องจริงๆครับ"ผมบอกออกไปแล้ว สิ่งที่อยากพูดกับน้อง ผมบอกไปแล้ว ตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงมากๆเลย



   "ถ้าลูกทั้งสองคนรักกันจริงแม่ก็ไม่ขัดอะไรหรอกนะ เดียวเรื่องหมั่นแม่จะไปคุยกับทางนู้เอง ลูกไม่ต้องห่วงหรอก"แม่บอกพร้อมกับยิ้มให้เราทั้งสองคน



   "งั้นวันนี้หนูดานอนกับแม่นะ ส่วนตาแกมก็ให้นอนห้องของตัวเองล่ะกัน"แม่บอก เฮ้ยงั้ยงั้นอ่ะ แม่ผมใจร้าย



   "งั้นผมขอคุยกับดาก่อนนะครับแม่ เดียวพาน้องไปส่งให้ที่ห้อง"ผมบอกแม่ แล้วดึงมือดาให้เดินออกมาที่สวนหน้าบ้าน แล้วพาตัวเล็กไปนั่งที่เปลชิงช้า



   "พี่แกมม่ามีอะไรหรือเปล่าค่ะ"ตัวเล้กที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้นมาหลังจากที่เงียบกันอยุ่นาน ตอนนี้พวกเรานั่งบนเปลชิงชาที่นั่งจุได้ประมาณสองคน



   "ที่เราบอกว่าชอบพี่อ่ะ เราพูดจริงเหรอ"ผมถามเองตื่นเต้นเอง ใจนี้ก็ขยันเต้นจริงๆ



    "จริงค่ะ หนูชอบพี่มาตั้งแต่ม.3 ตั้งแต่นั้นมาหนูไม่เคยมีใครนอกจากพี่เลย พี่อาจจะจำไม่ได้ หนุไม่รู้หรอกว่าพี่หายไปไหนมา พี่ปล่อยให้หนูร้องไห้มา3ปีเต็ม จนเรามาเจอกันอีกครั้งนั้นแหละ"คนตัวเล็กบอกพร้อมกับยิ้มเศร้าๆ 3ปีที่แล้วนะน่ะ



   สามปีที่แล้วเป็นช่วงเวลาที่ผมรถคว่ำ เพราะการแข่งรถนิ แม่เล่าให้ฟังว่าผมความจำหายไปบางส่วน แต่สามารถกลับมาได้ ซึ่งผ่านมาสามปีแล้วก็ไม่เคยจำได้เลย แม่บอกว่าท่านปิดข่าวเรื่องนี้แบบไม่ให้ใครรู้ และย้ายโรงเรียนให้ผม



   "ขอโทษนะแต่ตอนนั้นพี่รถคว่ำ ความทรงจำบางส่วนเลยหายไป พี่ขอโทษถ้าพี่จำบางอย่างไม่ได้นะ"ผมบอกคนตัวเล็กข้างๆไป คนตัวเล็กก็ตกใจนิดหน่อยแต่ก็ปรับสีหน้าทันที



   "อย่าไปสนใจตอนนั้นเลยค่ะ ปล่อยให้มันผ่านไปเธอะ"คนตัวเล็กบอกแล้วหันมายิ้มให้ผม



    "พี่ชอบเรานะ พี่ชอบเราจริงๆ ไม่ได้โกหก"ผมบอกตัวเล็ก ความในใจของผมตอนนี้กำลัง พูดออกมา



    "เราเลิกกันเถอะ"ผมบอกเะอไป  "อะไรนะ พี่พึ่งบอกว่าชอบหนูแต่มาบอกเลิกหนูเนี้ยนะ"คนตัวเล็กโว้ยวายทั้งที่ยังฟังไม่จบ



    "ใช่ครับ เราเลิกเป็นแฟนปลอมๆ เปลี่ยนมาเป็นแฟนจริงๆกันเธอะ"ผมบอกตัวเล็ก แล้วหันหน้าไปหาตัวเล็ก



    "ไอพี่แกมม่าบ้า พูดอะไรออกมานะ"คนตัวเล็กแก้มแดงจัด เขินได้น่ารักมากเลยนะตัวเล็กของพี่



    "ตกลงตัวล็กยอมรับคำขอของพี่ได้ไหมครับ"ผมถามเะอไปอีกครั้ง หลังจากที่เห็นเธอเขินจนพอใจ



    "มาถึงขั้นนี้แล้วนิ หนูชอบพี่ก็ต้องยอมอยู่แล้ว"คนตัวเล็กบอก แล้วก็ก้มหน้างุดเลย เขินได้น่ารักอีกแล้ว


ฟอดดด "ตัวเล็กน่ารักที่สุดเลย"ผมจับหน้าตัวเล็กขึ้นมาแล้วหอมแก้มไปฟอดนึง "ไอพี่แกมม่าบ้า ทำอะไรเนี้ย"คนตัวเล็กตีมือผมแล้วจับแก้มตัวเอง


    "พี่แค่หอมแก้มแฟนเอง แฟนพี่แก้มนุ่มๆ"ผมล้อเธอจนเธอจะซุกกับหมอนอิงแหละ


    "งั้นเข้าบ้านกันเถอะ ไปทานข้าวกัน"ผมบอกแล้วพาตัวเล็กเข้าบ้านไปที่ห้องครัว มีแม่นั่งอยู่ก่อนแล้ว แม่แอบแซวพวกเราเล็กน้อย นั่งกินข้าวกันได้ซักพักแม่ก็พาตัวเล็กของผมขึ้นห้องไปเลย


    "ของผมมมม"ผมบ่นออกมาเบาๆแล้วขึ้นไปนอนเลย พรุ่งนี้ยังไม่สาย


End Part: Gamma


-------------------- Ep.16 -------------------- 
เขามาต่อให้แล้วนะตัวเธวออ เรามีมุมหวานๆอีกไม่นานแล้วนะ เขารักตัวเธวออ ทั้งหลายนะจ้ะ เขาไปล่ะนะจ้ะ จุ้ฟ


CaRols_Za      
      




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น