Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 17 : Ep.14 {หวั่นไหว}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 มี.ค. 59

Ep.14



 
 
 
 
 
   "ดาวันนี้ฉันไม่กลับห้องนะ ว่าจะไปดริ้งค์สักหน่อย"ยัยลินบอก หลังจากที่พวกเราเรียนเสร็จ 
 
 
   "เคๆ วันนี้ว่าจะทำต้มยำกุ้งแต่แกไม่อยุ่กินด้วยคงไม่ทำแล้วล่ะ"ฉันบอก ต้มยำกุ้งเป็นสิ่งนึงที่พวกเราสองคนชอบกิน แต่ถ้าคนใดคนนึงไม่อยู่เราก็จะไม่กินนะ
 
 
   กริ้ง! กริ้ง! กริ้ง! เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เบอร์ที่โทรอยู่ข้างหน้าทำให้ฉันใจสั่นๆ เขาโทรมาตามที่พูดจริงด้วย
 
 
   "สวัสดีค่ะพี่แกมม่า"ฉันพูดพร้อมกับเก็บของเข้ากระเป๋าไปด้วย
 
 
   "เตี้ยเก็บของเสร็จยัง ไปกินข้าวกัน"พี่แกมม่าบอก เกรียดสรรพนามที่พี่แกตั้งให้จัง
 
 
   "เสร็จแล้ว แต่หนูจะกลับหอแล้วอ่ะ"ฉันบอกพร้อมเดินออกจากห้อง
 
 
   "ไปกินด้วยกันหน่อยนะ เนี้ยพี่กินคนเดียวมันเหงา"พี่แกมม่าบอก แถมด้วยน้ำเสียงอันเจ้าเลห์
 
 
   "เห่ออ ไปก็ได้ค่ะแต่พี่เลี้ยงนะ"ฉันบอก จะให้ไปกินข้าวด้วยก้ต้องเลี้ยงสิ
 
 
   "ตลอดอ่ะเรา ถึงไม่บอกพี่ก็เลี้ยงครับ"พี่แกมม่าบอกแกมหัวเราะ
 
 
   "ค่ะๆ แต่ตอนนี้หนูอยู่มหาลัยนะ"ฉันบอก
 
 
   "พี่รู้แล้ว ตอนนี้พี่อยู่ข้างล่างเนี้ยลงมาได้แล้วพี่รอนานหล่ะ"พี่แกมม่าบอก
 
 
   "ค่ะๆ"ฉันพูดเสร็จก็ตัดสาย แล้วรีบวิ่งลงมาจากชั้น4ถึงชั้น1โดยใช่ความเร็วที่ถ้าล้มคงเจ็บหนักอ่ะ
 
 
   "เตี้ยพี่อยู่นี้"ฉันหันไปตามเสียงก็เห็นพี่แกมม่ายืนโบกมืออยู่ข้างๆรถ*Ferrari 488 GTB Standard สีขาว
 
 
   "พี่แกมเลิกเรียกหนูแบบนั้นได้แล้วเหอะ หนูไม่ได้เตี้ยสะหน่อย"พอฉันเดินไปถึงพี่แกมม่าปุบก็บ่นปั้บเลย ก็ฉันไม่ชอบนิที่ใครมาเรียกฉันแบบนั้น
 
 
   "เรียกเตี้ยมันน่ารักกว่านิ"พี่แกมม่าบอกพร้อมกับเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉัน สุภาพบุรุษจังนะ(ประชด)
 
 
   "น่ารักตรงไหนก็ไม่รู้ หนูไม่ได้เตี้ยสะหน่อย"ฉันเถียงก็มันจริงนิ ฉันไม่ได้เตี้ยนะ สูงตั้ง157เซนนะเว้ย
 
 
   "555 ครับๆพี่ไม่เถียง งั้นเราอยากกินไรอ่ะ"พี่แกมม่าถามหลังจากเราออกรถมาจากมหาลัย
 
 
   "อืมม...หนูอยากกินอาหารญี่ปุ่น"ฉันบอก "จัดไปครับน้องเตี้ย" "พี่แกมม่า! ขับรถไปเลยนะไม่ต้องพูดมาก"ฉันพูดแต่ก็ยังได้ยินเสียงพี่แกมม่าหัวเราะอยู่ดี
 
 
   ณ ร้านอาหารญี่ปุ่น 
 
 
   "พี่แกม กินเสร็จไปเล่นโบว์ลิ่งกัน เล่นเสร็จก็ไปซื้อของด้วยน่าา"ฉันบอกพี่แกมม่าหลังจากที่เราสองคนสั่งอาหารเสร็จ
 
 
   "เอาสิ จะได้คล้ายเครียดไปด้วย"พี่แกมม่าบอกพร้อมกับยิ้มที่ดูอ่อนโยนมากๆเลยล่ะ
 
 
   "พี่แกมม่าถ้าหนูพูดจารุนแรงกับคู่หมั้นพี่ พี่จะโกรธหนูป่ะ"ฉันถามเพื่อความปรอดภัยของตัวเอง
 
 
   "พี่ไม่ว่าอะไรหรอกถ้ามันไม่แรงเกินไปนะหน่ะ"พี่แกมม่าบอก พร้อมยิ้มที่น่าหลงไหลสุดๆ
 
 
   "โอเคคร้าบบ"ฉันพูดจบ อาหารก็มาเสริฟพอดี พวกเรากินอาหารเสร็จก้ไปเล่นโบว์ลิ่งต่อ พี่แกมม่าชนะฉันทุกตาเลยอ่ะ 
 
 
   "พี่แกมม่าเก่งจังชนะหนูทุกตาเลย"ฉันบอกหลังจากพวกเรากำลังขึ้นรถจะกลับบ้านกัน วันนี้สนุกสุดๆ
 
 
   "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ พี่ก็เล่นปกติของพี่แหละ"พี่แกมม่าบอก พี่แกมม่าถ้าไม่เจ้าเลห์หรือเงียบเกินไปก็น่ารักเหมือนกันนะเนี้ย
 
 
   "นี้ขนาดปกตินะพี่"ฉันพูดแล้วหันไปยิ้มกับพี่แกมม่า พี่แกมม่าก็ยิ้มกลับมาให้ฉันเหมือนกัน
 
 
   "พี่แกมม่าหนูง่วงอ่ะ หนูนอนนะ"ฉันบอก ก็มันง่วงอ่ะ ตาจะปิดอยู่แล้วเนี้ย
 
 
   "อืม นอนเถอะถ้าถึงแล้วเดียวพี่ปลุกนะครับ"พี่แกมม่าบอก ฉันหลับทันทีหลังจากจบเสียงนั้น
 
 
Part:Gamma
 
 
   ยัยตัวเล็กที่นั้งอยู่ข้างผมหลับไปได้สักพักแล้ว ผมรู้สึกว่าดาเป็นคนที่พิเศษมากๆเลยหล่ะ เข้าทำให้ผมรู้สึกเป้นตัวของตัวเองมากขึ้น ผมรู้สึกว่าเราสองคนเคยรู้จักกันมานานกว่านี้ แต่ผมไม่รู้ว่าเรารู้จักกันตอนไหน
 
 
   "ยัยตัวเล็กรู้บ้างไหม ว่าเราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า"ผมถามทั้งๆทีรู้ว่าไม่ได้คำตอบแน่ๆ เพราะคนตัวเล็กดูท่าว่าจะขี้เซ้า
 
 
   ดาเป็นคนที่น่าสนใจคนนึงเลยหล่ะ ตั้งแต่ผมรู้จักเธอมาเธอมักจะมีเรื่องให้ผมสนใจอยู่บ่อย บ้างวันถ้าวันไหนมีโอกาสได้เห็นดาผมก็มักจะแอบมองแบบไม่ให้ดารู้ตัวเสมอ
 
   ตอนที่ดาเสนอความคิดว่าให้ผมหาแฟนสักคนเพื่อที่จะกันมิวค์ออกไปจากตัวผม ผมเลยรีบขอดาก่อนเลย 
 
 
   ผมไม่ได้รังเกียจมิวค์นะครับ แต่ผมไม่เคยคิดกับมิวค์เกินคำว่าน้องเลย อาจจะเพราะมิวค์เด็กเกินไป และอีกอย่างคือสเป็คของผมไม่ใช่มิวค์มั้ง บ้างครั้งผมยังรู้สึกว่ามิวค์ไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่มิวค์พูดเลย แต่ผมไม่อยากให้น้องเสียหน้าด้วยมั้ง
 
 
   ผมว่ามิวค์ไม่ได้แสดงตัวตนอย่างที่เป็นอยู่หรอก ไม่เหมือนดาที่สดใสก็สดใสเลย ดูแล้วไม่เฟคด้วย คิดได้สักพักก็ถึงคอนโดเตี้ยแล้วสินะ เวลาผ่าไปเร็วจัง
 
 
   "เตี้ยตื่นได้แล้วถึงแล้วนะ"ผมหันไปปลุกยัยเตี้ยให้ ขี้เซ้าจังเลยน่าาา
 
 
   "งืออ ถึงแล้วอ่อ"ยัยเตี้ยตื่นปุบก็เอามือไปขยี้ตาสะ ผมกลัวมันจะเจ็บ
 
 
   "อย่าเอามือขยี้แรงแบบนั้นสิ เดียวเจ้บตาหรอก"ผมบอกพร้อมกับเอามือยัยตัวเล็กออก 
 
 
   "ขอบคุณนะค่ะะพี่แกม หนูไปล่ะนะค่ะบายบาย"คนตัวเล็กพูดแบบง่วงๆลงจากรถ แล้วก็เดินเข้าคอนโดไป ผมมองเธอจนลับตาไป ผมถึงจะขับรถออกมา
 
 
   ยัยเตี้ยชักจะมีอิทธิพลกับผมมากเกินไปแล้วนะ ถ้าน่ารักไปกว่านี้ผมต้องแย่แน่ๆเลยอ่ะ
น่ารักแบบนี้เฉพาะกับพี่ได้ไหม
 
 
End:Gamma
 
 
-------------------- Part 14 --------------------
เค้ามาต่อให้แล้วนะตัวเธวออ เค้าขอโทษนะที่ห่างหายไปถึง2วัน เค้าคิดถึงตัวเธวออมากนะ เค้าจะพยายามลงให้สม่ำเสมอนะจ้ะ วันนี้ต้องไปก่อนแล้ว บ้ะบายยย จุ้ฟ
 
 
CaRols_Za
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #44 giftzy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:30
    อย่าเสือมไปมากกว่านี้ ข้อร้องคนอ่านลุ้นนะแจ๊ะ
    #44
    0
  2. #43 giftzy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:30
    อย่าเสือมไปมากกว่านี้ ข้อร้องคนอ่านลุ้นนะแจ๊ะ
    #43
    0
  3. #12 Rayton (@rayton) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 23:50
    แกมม่าความจำเสื่อมหรอ ????
    #12
    0