Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 14 : Ep.11 {ตอแหลม}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 มี.ค. 59

Ep.11





   "ดาตื่นสิ! ดา" ใครเรียกฉัน แล้วฉันอยู่ไหนกัน "ยัยดาา" เฮือก! ฉันลืมตาขึ้น แล้วเห็นหน้ายัยลินดูเครียดจัง เป็นไรว่ะ ปวดหัวจัง!


   "โอ๊ย!"ฉันอุทานออกมาเมื่อรู้สึกว่า มันปวดมากๆๆ เหมื่อนโดนค้อนทุกหัวเลย 


   "เห้ย!เป็นไรมั้ยแก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ปวดหัวมั้ย?"ยัยลินดูตกใจมากเลย 


   "เปล่าๆไม่มีอะไร แล้วฉันมาอยู่ที่นี้ได้ไงอ่ะ"ฉันหันไปถามยัยลิน มันดูเครียดจัง เพื่อนฉันเว่อร์และ


   "ก็เมื่อคืนแกไม่สบาย นอนสลบอยู่หน้าโซฟา ฉันเลยลากแกมาที่ห้อง เปลี่ยนชุด เช็ดตัวให้แกด้วย แกจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ"ยัยลินถามด้วยสีหน้าสงสัย เมื่อคืนไปงานกับแม่


   "นึกออกแล้วล่ะ เมื่อคืนฉันไปงานกับแม่แล้วก็เจอแม่พี่แกมม่ากับพี่แกมม่า แม่พี่แกมม่าบอกให้ฟังว่าพี่แกมม่ามี...อึก..คู่หมั้น..ฮือ..แล้ว"ฉันเล่าแค่นั้นน้ำตาบ้าๆนี่มาจากไหนไม่รู้


   "พอแล้วแก ไม่เอาไม่ร้องนะ แกไม่สบายอยู่นะไปโรง'บาลกันฉันโทรบอกแม่แกแล้วว่าแกกับมาที่คอนโด ไปเปลเี่ยนเสื้อผ้าเหอะนะ"ยัยลินกอดฉันเสร็จก็ไล่ให้ไปเปลี่ยนชุด แต่มันลืมไปหรือเปล่าว่าฉันเกลียดโรง'บาลกับยาขนาดไหน


   "ลินจ้าา เพื่อนดาไม่ไปได้ไหม เพื่อนลินก็รู้ว่าเพื่อนดาไม่ชอบที่นั้นอ่ะ"ฉันพูดพร้อมเอาหัวไปถูไถที่แขนยัยลิน


   "ไม่ได้จ้ะเพื่อนรัก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาพบฉันที่ห้องนั้งเล่นภายใน15นาที"น้ำเสียงแรกเหมือนมันใจดีนะ แต่ไอน้ำเสียงที่2นี่คืออะไรกัน


   "ฮึย!อีเพื่อนจอมโหด"ฉันพูดแค่นั้น ใช้เวลาประมาณ10นาทีก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็เดินไปหามันที่นั่งอยู่หน้าโซฟา


   "ตอนแรกกะว่าจะเรียกอาหมอ แต่วันนี้อาหมอไม่ว่างเลยต้องไปโรง'บาลที่พี่หมออยู่แทนนะ"ยัยลินบอกพร้อมเดินเข้าไปในครัว แล้วมันปล่อยให้ฉันยืนอยู่คนเดียวเนี้ยนะ 


   อาหมอที่ยัยนี่พูดถึงก็คือคนเดียวกับที่ฉันพาพี่แกมม่าไปทำแผลนั้นแหละ ส่วนพี่หมอคือลูกของอาหมอ ชื่อพี่เพชร พี่เพชรอยู่รุ่นเดียวกับพี่แกมม่า พวกเราสนิทกันเพราะว่าฉันไปหาอาหมอบ่อยเนี้ยแหละ


   "งั้นไปกันเถอะ"ฉันบอกแล้วเดินไปหยิบกระเป้ากับลูกกุญแจ ยัยลินก็เดินมาข้างๆ มันคงคิดแหละว่าฉันยังคิดเรื่องเมื่อคืนอยู่ ไอน้ำตาบ้าแกจะออกมาทำไมตอนนี้ว่ะ ยัยลินรู้แล้วว่าฉันร้องไห้แต่ยังไม่ถาม ลินแค่จับมือฉันเบาๆเท่านั้น


    "แกอย่าคิดมากนะเว้ย ถึงแกไม่มีเขาแต่แกก็มีพวกฉันนะเว้ย"ยัยลินพูด ฉันหันไปมองมัน มันไม่พูดอะไรต่อ แต่ยิ้มที่มันยิ้มให้ มันทำให้ฉันใจชื่นขึ้นเลยล่ะ


    ณ โรงพยาบาล M


     "ไปหาพี่หมอกัน นัดไว้แล้วด้วย"ยัยลินบอก พร้อมดึงมือฉันให้เดินตามมันไป เป้นไรของมันว่ะ


      ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ยัยลินเคาะประตูเสร็จมันก็หันมายิ้มกับฉันแปลก ยัยบ้านี้เป็นอะไรของมันยิ้มอยู่ได้ แล้วมันก็เปิดประตูเข้าไป


      "มาแล้วเหรอครับน้องดา น้องลิน"พี่หมอเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมาทักทายพวกเรา พร้อมกับยิ้มหวานมาให้
 


      "ค่ะ พี่หมอค่ะช่วยตรวจยัยดาให้หน่อยนะค่ะ ว่าไม่สบายตรงไหนอีกนอกจาไข้หวัดนะค่ะ"ยัยลินหันไปบอกพี่หมอ


       "แล้วน้องดาไปทำอะไรมาค่ะ ถึงได้เป็นหวัดไม่สบายแบบนี้"พี่หมอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แถมยังจะพูดเหมือนตอนที่เราอยู่โรงเรียนเดียวกันอีก


       "คือ...เมื่อคืนดาไม่ได้ดูพยากรณ์อากาศนะค่ะ ก็เลยให้รถแท็กซี่จอดที่หน้าซอย แล้วดาเดินมาเอง แต่เดินได้ไม่ถึงครึ่งฝนก็ตกนะค่ะ"ฉันบอกพี่หมอ ฉันไม่ได้โกหกนะแค่เล่าไม่จบเอง


       "อย่างนี้นี่เอง งั้นเดียวให้พี่หมอตรวจหน่อยนะค่ะ"พี่หมอบอกพร้อมเดินอ้อมโต๊ะมาตรวจ 


       "ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงค่ะ แต่พี่หมอจะให้ยาไว้นะค่ะ น้องลินก็ต้องให้น้องดาทานให้หมดด้วยนะครับ"พี่หมอบอก


       "ค่ะพี่หมอ งั้นพวกหนูไปก่อนนะค่ะ"ยัยลินพูดลา พวกเราเดินไปที่จอดรถแล้วจู่ๆยัยลินก็หันมาหาฉัน แล้วถามคำถามที่น่าเอาTEENยัดปากมันสุดๆ



       "ฉันว่าพี่หมอชอบแกแน่เลยว่ะ ฉันเห็นพี่หมอพูดค่ะๆขาๆกับแกตั้งแต่แกอยู่ม.ต้นยันปัจจุบัน แถมยังพูดกับแกแค่คนเดียวด้วย"ยัยลินบอก


       "ไม่ใช่หรอกแก อย่างพี่หมอที่แสนจะเพอร์เฟค จะมาชอบอะไรกับคนอย่างฉัน"ฉันหันไปพูดกับยัยลิน


       "ไม่ชอบก็ไม่ชอบ แต่ฉันหิวแล้วอ่ะไปกินข้าวกัน"ยัยลินบอก แล้วมันก็เอากุญแจรถฉันไปเชยเลย ยัยนี่นิ


        ณ ร้านอาหาร


        ฉันกับยัยลินเข้ามาร้านอาหารปุ๊ปยัยลินก็สั่งปั๊ป ไปอดอยากมาจากไหนกัน ยัยบ้านิ ทำตัวแปลกอยู่เรื่อยเลย แต่ก้มันนี่แหละนะที่อยู่กับฉันมาโดยตลอด


         "พี่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับน้องดา พอดีโต๊ะเต็มนะครับ"เสียงนี้มัน...พี่แกมม่า มาคนเดียวเหรอ ฉันว่าไม่น่าจะใช่ต้องมีคนมาด้วยแน่ๆ



         "เชิญค่ะ"ยัยลินเอยตอบ แต่เสียงมันนิ่งจัง ยัยลินเวลานี้นี่น่ากลัวเหมือนกันแหะ


         "ขอบคุณครับ แต่พี่ขอเพิ่มที่นั่งอีกที่ด้วยนะครับถ้าไม่รบกวน"พี่แกมม่าหันไปถามยัยลินแทนเมื่อเห็นว่าฉันไม่มีท่าทีที่จะตอบคำถามของพี่แกมม่า


         "ของ..." "พี่แกมม่าค่ะ"พี่แกมม่าพูดยังไม่ทันจบก้มีเสียงของผู้หญิงคนนึงดังมาจากด้านหลัง   
 

         "เออ...นี้มิวค์ครับ เป็นคู่หมั้นพี่เอง มิวค์นี้พี่ดากับพี่ลินเป้นรุ่นน้องพี่"พี่แกมม่าพูด ยัยเด็กนั้นหันมาทางฉันพร้อมกับมือไหว้แล้วยิ้มแบบดูยังไงก็ตอแหลชัดๆ


         "สวัสดีค่ะพี่ดาพี่ลิน ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ"ยัยนมเน่า(สรรพนามเปลี่ยนนะย่ะหล่อน:CaRols)เอยออกมา ตอแหละเนียนจัง


         "จ้ะ"ยัยลินเอยแค่นั้นแล้วยิ้มแบบที่มันก็ตอแหลไปให้ยัยนมเน่า "อีเด็กตอแหล"ฉันแอบได้ยินยัยลินด่ายัยนมเน่าด้วยแหละ


        "พวกเรารบกวนน้องรึเปล่า" พี่แกมม่าถาม "เปล่านิค่ะ"ยัยลินยังคงตอบเสียงนิ่งเหมือนเดิม


       "ยัยลิน คืนนี้บอกให้ยัย3คนนั้นไปที่สนามแข่งด้วย วันนี้คิวฉันลง"ฉันหันไปบอกยัยลิน สนามแข่งที่ว่าคือสนามแข่งรถที่พวกเรา5คนและพี่ชายที่น่ารักของฉันทั้ง2สร้างมันขึ้นมา


       "แต่แกไม่สบายอยู่ อย่าลงเลยนะแกฉันห่วง"ยัยลินบอกพร้อมทำสีหน้าเคร่งๆ เพื่อนฉันห่วงเรื่องนี้อีกแหละ


       "แกก็รู้ในเมื่อฉันรับคำท้าใครไว้แล้ว ฉันจะไม่มีกลับคำหากไม่จำเป็น"ฉันบอกมัน วันนี้ฉันต้องลงแข่งกับหัวหน้าแก๊งค์คู่อริที่ฉันเคยชนะไปแล้วครั้งนึง


       "น้องพูดเรื่องการแข่งที่กำลังจะถึงนะเหรอ"พี่แกมม่าถาม พี่แกมม่ารู้ได้ยังไง


      "พี่รู้ได้ไงว่าเรื่องอะไร"ฉันถาม เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากคนที่มีอิทธิพลจริงๆเท่านั้นนิ


      "พี่ก็อยู่ในวงการนั้น ทำไมพี่จะไม่รู้"พี่แกมม่าตอบหน้าตายแต่ฉันนี้อึ่งสนิท ฉันลืมไปได้ยังไง


      "แล้วพี่จะไปมั้ย?"ยัยลินถาม "คงจะไปถ้าไอดิวไปลากฉันอะนะ"พี่แกมม่าบอก


      "งั้นพวกฉันคงต้องขอตัวก่อน โอ๊ะ!ลืมไป เธอนะฉันรู้ว่าอยากไปด้วย แต่ฉันขอเตือนพี่แกมม่าและคนของพี่ด้วยว่าอย่าลองดีกับถิ่นของฉัน"ยัยลิ้นทิ้งระเบิดไว้เลยแหะ ยัยนมเน่าดูจ่อยไปเลย 


      "หุหุ สะใจจังที่แกทิ้งระเบิดไว้"ฉันหัวเราะออกมาฉบับนางร้ายในละคร สะใจจัง


      "ดูก็รู้ว่ายัยเด็กนั้นตอแหล"ยัยลินพุดแค่นั้นมันก้ยิ้มเหมือนปีศาจเลยล่ะ ยัยนี่น่ากลัวจังเลยแหะ



      "โทรไปบอกไอพวกนี้ให้เตรียมลูกรักฉันไว้ด้วย"ฉันบอกมันแล้วเดินไปขึ้นรถก่อน ยัยลินก็เดินตามมา แล้วพวกเราก็ออกจากร้านอาหารมาพร้อมกับมีสายตา 2 คู่มองมา คู่นึงมองด้วยความสนใจ อีกคู่มองด้วยความแค้นใจจากคนสองคน




---------------------------------------Part 11------------------------------------มาแล้วๆๆๆๆ ไรท์มาต่อให้แล้วนะจ้ะ ไรท์รักรีดเดอร์ทุกคนนะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค่ะ ไรท์รักทุกคนเลย จุ๊ฟๆ <3 <3 <3


    
(พี่หมอหรือพี่เพชรผู้ใจดีในสายตาดา)



(มิวค์หรือยัยน้องนมเน่า)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #15 Baifoern (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 19:51
    ยัยเด็กตอแหลมมมมมมมมม
    #15
    0
  2. #10 napasorntirux (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 23:08
    รักพี่หมอเพรชจังเลย หล่อมากกกกกกกกกก
    #10
    1
    • #10-1 CaRols_Za(จากตอนที่ 14)
      11 มกราคม 2559 / 20:15
      ขอบคุณค่ะ
      #10-1
  3. #9 123exo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 19:04
    ไรท์คะ ต่อด่วนเลยค่ะ ชอบนางเอกที่แข่งรถมาก>~<
    #9
    1
    • #9-1 CaRols_Za(จากตอนที่ 14)
      11 มกราคม 2559 / 20:15
      ขอบคุณค่ะ
      #9-1