Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 13 : Ep.10 {เจ็บอีกหน่อยจะเป็นไรไป}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 พ.ค. 59

Ep.10





   หลังจากคืนนั้นฉันก็ไม่เห็นพี่แกมม่ามา 3วันแล้ว แต่ฉันไม่รู่เหมื่อนกันว่าพี่แกมม่าหายไปไหน

    แต่วันนี้เป้นวันที่ฉันอยากจะร้องไห้มากที่สุดเลยล่ะ เพราะวันนี้คุญหญิงดารุณี วงศ์นเรศ หรือคุณแม่ของฉัน จะไม่ให้ฉันร้องไห้ได้ไงล่ะ จู้ๆก็มาลากฉันกลับบ้าน เท่านั้นยังไม่พอจับฉันแปลงกลายเป็นผู้หญิงหวานซะงั้น ฮืออน้ำตาจะไหล


    "คุณแม่ค่าา หนูไม่ไปได้ไหมอ่ะ"ฉันหันไปอ้อนผู้เป็นแม่ ก็คนไม่อยากไปจะให้ทำไงล่ะ
งานที่มีแต่การเสแสร้งเข้ามาคุยกับเราเพราะผลประโยชน์ หึ! น่าไปตายล่ะ


    "ไม่ได้ค่ะลูกสาว พี่ชายเราไม่อยู่เราก็ต้องไปกับแม่นะค่ะ เนี้ยคนอื่นเขาคิดว่าแม่ไม่มีลูกสาวแล้วนะค่ะ ลูกไม่เคยไปงานกับแม่เลย ทำเพื่อแม่นะค่ะคนดี"ถ้าแม่จะพูดขนาดนี้เอามีดปาดคอหนูเลยเถอะ ใจอ่อนจนได้สิ


    ณ งานเลี้ยงหน้ากาก(สำหรับความคิดยัยดานะไม่เกี่ยวกับเค้า:CaRols)


    "สวัสดีค่ะ พี่ณี"มีผู้หญิงคนนึงมาทักแม่ หน้ายังสวยอยู่เลย


    "อ่าว! สวัสดีค่ะน้องปาย สบายดีมั้ยค่ะ"แม่หันไปหาคุณน้าปาย 


    "สบายดีค่ะคุณพี่"น้าปายตอบแล้วยิ้ม สวยจังไม่ได้เสแสร้งด้วย


    "สบลายดีจ้ะ วันนี้มาคนเดียวเหรอจ้ะ"แม่ถาม


    "เปล่าค่ะ มากับลูกชายนะค่ะแต่ไม่รู้ไปอยู่ไหน แล้วคุณพี่ล่ะวันนี้ไม่ยักเห็น2หนุ่มเหมือนทุกที"น้าปายถาม 2หนุ่มที่ว่า คือพี่ชายของเค้าเอง พี่คนแรกชื่อพี่ดิว พี่คนที่สองชื่อพี่โดม ทุกที2คนนี้จะเป็นคนออกงานเพราะฉันไม่ชอบ แต่ตอนนี้พี่ทั้งสองไปคุมงาน


    ที่ต่างประเทศ ฉันเลยรับเคราะห์นี่ไง ฮึย!ทำไมต้องไปตอนนี้ด้วยไม่รู้


    "อ๋อ! ทั้ง2คนไปคุมงานที่ต่างประเทศนะค่ะ วันนี้เลยมากับลูกสาวแทน"แม่บอกพร้อมดันฉันไปข้างหน้า


    "เออ...สวัสดีค่ะคุณน้าปาย"ฉันยกมือไหว้พร้อมเอยทักทายคุณน้า


    "สวัสดีจ้ะ หนูนี่น่ารักจังเลย ชื่ออะไรเหรอจ้ะ น้าไม่เคยเห็นหนูมางานกับคุณแม่เลย"คุณน้าบอก


    "ชื่อดารินค่ะ พอดีหนูไม่ค่อยว่างนะค่ะ พี่ดิวกับพี่โดมเลยออกงานแทน"ฉันบอก พร้อมยิ้มแห้งๆไปให้คุณน้า


    "ออจ้ะ นี่ถ้าหนูออกงานเร็วกว่านี่ น้าว่าจะให้ตาแกมม่าขอหมั่นหนูนะ แต่เสียดายตาแกมม่ามีคู่หมั่นแล้ว"น้าปายเอย อะไรนะแกมม่างั้นเหรอไม่ใช่คนเดียวกันใช่ไหม


    "นู้ไงมาพอดีเลย แกมม่ามาหาแม่หน่อย"คุณน้ามองไปข้างหลังและเอยทักคนข้างหลังให้มาหา


    "มีอะไรครับแม่"ไม่จริง ทำไมถึงต้องเป็นคนเดียวกันด้วย พี่แกมม่ามีคู่หมั้นแล้วงั้นเหรอ ไม่จริงใช่ไหม


    "แม่จะแนะนำเพื่อนแม่ให้รู้จัก นี้คุณหญิงดารุณี ส่วนนี้ลูกสาวคุณหญิงชื่อน้องดารินจ้ะ"คุณน้าเอย พร้อมหันมาทางพวกฉัน


    "สวัสดีครับคุณน้า พบกันอีกแล้วนะครับน้องดา"พี่แกมม่าพูดพร้อมกับยิ้มไปด้วย


    "สวัสดีจ้ะ"แม่พูด


    "แม่ครับผมไปหามิวค์ก่อนนะครับ"พี่แกมม่าบอก มิวค์นี้คงเป็นคู่หมั้นพี่สินะ ทำไมฉันเจ็บจังเลย เหมือนโดนเข็มปักอกแหนะ หึ! ที่พี่หายไปครั้งนั้นเพราะเรื่องนี้นะเหรอ


     "แม่ค่ะ หนูกลับบ้านก่อนะค่ะ แม่อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมค่ะ เดียวกลับแท็กซี่เองค่ะ สวัสดีค่ะน้าปาย"ฉันพูดรั่วเร็วพร้อมเดินออกมาเลย หลังจากออกมาจากงานได้ไม่นานน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่เลยล่ะ 


     เจ็บจัง! ทำไมพี่ถึงลืมเร็วจังเลยค่ะ พี่มีคนใหม่แล้วลืมฉัน ทั้งๆทีฉันไม่เคยลืมพี่เลย พี่เคยเจ็บเหมือนหนูไม มันทรมานนะค่ะ



     ซ่า! ซ่า! ซ่า! เสียงฝนตกลงมาเรื่อยๆหลังจากที่ฉันลงแท็กซี่ที่ปากทางเข้าคอนโด ฉันเดินเข้ามาเอง ทำให้ฝนลงมาเต็มๆเลยล่ะ พอมาถึงที่ห้องฉันว่ายัยลินคงหลับไปแล้วล่ะ 



     "ทำไมค่ะ อึก ทำไม...ม พี่ถึงทิ้งหนูไว้แบบนี้ ฮืออ..อ"ฉันนั้งร้องไห้อยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ปวดหัวจัง ไม่ไหวแล้วว โอ๊ย! สิ่งสุดท้ายที่เห้นคือความมืดสินะ


     Lalin:Part


     โครม! เห้ย!ใครมาทำอะไรห้องฉันว่ะ ฉันสดุงตื่นเมื่อไดยินเสียงเหมือนอะไรล้มลงไปสักอย่าง


      ฉันเดินออกจากห้องพร้อมไม้เบสบอล เดินเข้ามาในห้องนั้งเล่นแล้ว ฉันเห้นมีใครมานอนอยู่หน้าโซฝาเลยเดินไปดู


      "เฮ้ย! ยัยดา ทำไมอยู่สภาพนี้ว่ะ ยัยดาตื่นดิ"พอฉันเห็นว่าเป็นใครเท่านั้นแหละ พอจับตัวยัยดา เหมือนโดนไฟเลยตัวร้อนจี๋ แถมยังตากน้ำฝนมาอีก ยัยบ้านี่ เป็นห่วงนะเว้ย




      "ทำไม...ทำไม"มันเอาแต่พุดแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนฉันสงสัยล่ะว่ามันไปทำไรมา



      ฉันเลยพยุงมันไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มัน เช็ดตัวให้ ฉันสงสัยจังมันไปโดนอะไรมาว่ะ ถึงได้เดินตากฝนแบบนั้น เห่อ เจอเรื่องอะไรมาอีกแล้วล่ะสิ มันเคยคิดบ้างไหมเนี้ยว่าคนอื่นเป็นห่วง


       "แกนะแก คิดบ้างดิว่ะเวลาจะทำอะไร คนอื่นเขาเป็นห่วงนะเว้ย"ฉันพูดเสร็จก็ห่มผ้าให้มัน ปิดไฟแล้วเดินกลับห้องของฉัน พรุ่งนี้ต้องโทรอาหมอให้มาดุอาการให้อีก วุ่นวายจริง แล้วมันจะไปเรียนไหวป่ะเนี้ย ต้องจดเลกเชอร์ จดงานให้มันอีก


        แต่ฉันทำให้แกได้อยู่แล้ว ก็แกเพื่อนฉันนินะ คิดได้สักแปบ ฉันก็หลับไปด้วยความที่ง่วงเต็มที


        EndPart:Lalin


-------------------------------------- Ep.10 --------------------------------------
เค้ามาแล้วนะตัวเธวออ เค้าหายหน้าหายตาไปนานเลย ตามกำหนดการจริงคือพรุ่งนี้จะลง แต่เค้าคิดถึงรีดเดอร์ ไรท์เลยมาลงให้วันนี้ก่อน เค้ารักรีดเดอร์ทุกคนเลยนะรูไหม หลังจากนี่เค้าจะมาแต่งแบบมาราธอนเลย แต่จะไม่ลงทุกวันนะค่ะ เพราะบ้างวันไรท์ไม่ว่างเลยไม่ได้ลง แต่ไรท์รักทุกคนนะจ้ะ


(ชุดราตรีของน้องดา)





CaRols_Za  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #14 Baifoern (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 19:43
    พี่โดมน่ารักำก
    #14
    0