[ CHANBAEK ] HIGH-CLASS

ตอนที่ 1 : Rose College

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ธ.ค. 63

ฟังผมนะ ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ได้ทุนเข้ามาเรียนที่วิทยาลัยโรเซ่ แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กผู้ชายธรรมดาอีกต่อไป เพราะผมมีไพ่คิงโพดำ ไพ่คิงโพแดงและไพ่คิงดอกจิกอยู่ในมือ มันทำให้คนมากมายจ้องมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ ผมอยากจะปาไพ่ทั้งสามใบนี้ทิ้งซะ และเดินหนีออกไปจากตรงนี้ แต่กลับมีใครบางคนดันหลังให้ผมไปนั่งที่เก้าอี้กลางเวทีห้องประชุมพร้อมสวมมงกุฏให้ ผมหันไปมองคนที่สวมมงกุฏอย่างงุนงง ก่อนจะมองไปยังเพื่อนใหม่คนนั้นที่กำลังปรบมือพร้อมกับรอยยิ้มที่แปลกไป นักเรียนคนอื่นในห้องประชุมก็ปรบมือตาม ๆ กัน ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่รับไพ่สองใบนี้จากเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นเลย




1 วันก่อนหน้านี้


ร่างโปร่งถือเอกสารในมือ พลางตรวจสอบข้อมูลในกระดาษทีละใบเพื่อความแน่ใจว่าจะไม่มีเอกสารสารไหนตกหล่นไป เบนจามิน แบล็ค คัมเบอร์แบซ พยักหน้าเบา ๆ ให้กับตัวเองเชิงเป็นคำตอบว่าพร้อมแล้ว ก่อนจะเงยหน้ามองพื้นที่กว้างขวางของวิทยาลัยโรเซ่

“ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยแฮะ” มือเรียวสวยคลี่แผนที่ขนาดย่อ สายตากวาดมองดูช่องสี่เหลี่ยมที่บ่งบอกถึงตึกต่าง ๆ ในโรงเรียน คิ้วที่ขมวดแทบจะชนกัน เพราะวิทยาลัยนี้มันใหญ่กว่าที่คิดไว้ แถมตึกที่เรียง ๆ กันอยู่ก็ไม่มีบอกว่า ตึกไหนมีห้องวิชาการที่แบล็คกำลังหาอยู่

“เด็กใหม่ใช่มั้ย?” เสียงทุ้มจากใครบางคนกล่าวขึ้น ทำให้แบล็คสะดุ้งหันไปมองเจ้าของเสียง

“หาห้องวิชาการไม่เจอสินะ” ชายคนนั้นที่ตัวสูงกว่าเขาหลายเซนพูดขึ้นอีกครั้งราวกับรู้ใจเขา แบล็คพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ

“ฉันคริสโตเฟอร์ ทิวดอร์ หรือเรียกว่า คริส ก็ได้ อยู่ปี 3” พูดจบคริสพร้อมยื่นมือออกมา แบล็คมองใบหน้าคมที่ดูใจดีนั้น ก่อนจะยื่นมือไปจับเพื่อทำความรู้จักกัน

“ผมเบนจามิน คัมเบอร์แบซ เรียกว่า แบล็ค ก็ได้ครั–” แนะนำตัวยังไม่ทันจบคริสก็เอามือมาโอบไหล่ทันที คนตัวเล็กกว่ายืนเกร็งทำอะไรไม่ถูกจนคริสพูดขึ้น

“ไม่ต้องเกร็ง เราไปกันเถอะ” พูดจบ คนตัวเล็กก็ตัวเอนเดินตามรุ่นพี่ที่โอบไหล่ไปอย่างงุนงง ระหว่างทางรุ่นพี่คริสก็แนะนำตึกและสถานที่ต่าง ๆ ในวิทยาลัยไปด้วย พร้อมกับอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ในวิทยาลัย

วิทยาลัยโรเซ่ถูกก่อตั้งมานานนับ 100 ปี ถือว่าเป็นวิทยาลัยที่เก่าแก่แห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักรและยังเป็นวิทยาลัยสำหรับนักเรียนผู้ดีที่มีชาติตระกูล อย่างเช่น พวกที่มีเชื้อสายพระวงศ์จากประเทศต่าง ๆ ผู้ปกครองเป็นนักการเมืองชื่อดัง หรือลูกคนรวยที่มีเงินพอจะจ่ายค่าเทอมปีละ 2 ล้านกว่าบาท เป็นต้น แต่ถึงอย่างนั้นวิทยาลัยโรเซ่ก็ยังใจดีเปิดให้มีการสอบชิงทุนเข้าวิทยาลัยโดยให้ทุนมากถึง 98% แทบจะไม่ต้องจ่ายอะไรเลย ยกเว้นชุดนักเรียนที่ทางวิทยาลัยให้ออกเงินเอง

ทางวิทยาลัยโรเซ่แห่งนี้เป็นโรงเรียนประจำขนาดกลาง* [หมายเหตุ : มีจำนวนนักเรียน ไม่เกิน 1000 คน] แต่มีพื้นที่กว้างอันดับหนึ่งของวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร ระดับการศึกษาอยู่ที่มัธยมปลาย นับเป็น มัธยมปลายปีที่ 1 ถึง ปีที่ 3 นักเรียนทุกคนที่จบในวิทยาลัยแห่งนี้มักจะไปสอบต่อที่มหาวิทยาลัยดัง ๆ ทั่วโลกได้ถึง 99% ด้วยกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับเด็กที่ได้เข้าเรียนที่นี่ และอีกอย่างวิทยาลัยแห่งนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดในการเรียนการสอนและกิจกรรม รวมไปถึงการสอนบุคลิกภาพของนักเรียนด้วย จึงทำให้วิทยาลัยมีแต่นักเรียนที่มีคุณภาพ และพร้อมที่จะเติบโตในสังคมอย่างกว้างขวาง

ไม่ทันไรแบล็คกับรุ่นพี่คริสก็ถึงหน้าห้องวิชาการเสียที คนตัวเล็กกว่าหันไปขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อยื่นเอกสาร อาจารย์ผู้หญิงมองดูแล้วอายุประมาณ 40 กว่าปีได้ เธอหยิบแว่นที่ห้อยอยู่ขึ้นมาใส่พร้อมกับตรวจสอบเอกสารที่แบล็คยื่นให้

“เอกสารนักเรียนทุนครบถ้วน มีอะไรอยากจะถามเพิ่มเติมมั้ย? คุณคัมเบอร์แบซ” แบล็คส่ายหัวเบา ๆ พร้อมกับยิ้มให้ “ยินดีต้อนรับเข้าสู่วิทยาลัยโรเซ่อย่างเต็มตัว”

“ขอบคุณมาก ๆ ครับ” แบล็คดึงประตูเข้าหาตัวและพบว่ารุ่นพี่ปี 3 คนนั้นยังยืนอยู่หน้าห้อง จึงทำให้เขาแปลกใจ ร่างสูงกว่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เป็นไงบ้าง?”

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ แล้ว… รุ่นพี่ไม่เรียนเหรอครับ”

“อ๋อ วันนี้ฟรีเดย์ของพวกเด็กปี 2 กับ 3 น่ะ” แบล็คพยักหน้าเข้าใจโดยไม่ถามอะไรต่อ

รุ่นพี่คริสพาแบล็คเดินสำรวจวิทยาลัยต่อ ผ่านสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ ตลอดทางมีกลุ่มนักเรียนพูดคุยกัน บ้างก็เดินถือหนังสือไปห้องโถงใหญ่ที่เราเพิ่งเดินผ่านมา บ้างก็วิ่งเข้าสนามฟุตบอล และแทบจะทุกคนที่เดินสวนกัน พวกเขาหันมาทักทายรุ่นพี่คริสด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แบล็ครู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนั้นมันดูแปลก ๆ เพราะหลังจากที่พวกเขาทักทายเสร็จพวกเขาก็หันไปซุบซิบกันทันที

“พี่เป็นคนดังเหรอครับ?” แบล็คหันไปถาม

“ก็ไม่เชิงหรอก ฉันแค่เป็นคนหลายชนชั้นเฉย ๆ” คนตัวสูงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“หมายความว่าไง หลายชนชั้น?” แบล็คมองเหมือนลูกหมาขี้สงสัยจนทำให้คริสหลุดขำออกมา

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวนายก็รู้เองหลังจากประชุมเสร็จ”




——————————————————————————————




วิทยาลัยนี้มันกว้างจนไม่รู้ว่าตอนนี้เดินถึงส่วนไหนของวิทยาลัย เราผ่านสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ และผ่านสนามหญ้าที่มีต้นไม้ใหญ่ครอบคลุมอยู่รอบ ๆ รุ่นพี่คริสบอกว่าสนามหญ้าตรงนี้เป็นสถานที่นั่งเล่นสำหรับนักเรียนตอนช่วงกลางวัน จนตอนนี้น่าจะถึงสุดขอบของวิทยาลัยแล้ว

“อีก 15 นาทีนายต้องไปห้องประชุม อยากให้ฉันพาไปไหนอีกมั้ย?” คนตัวสูงกว่าหันมาถาม เขาเลิกคิ้วขึ้น แบล็คมองไปยังห้องน้ำที่ห่างไม่กี่เมตร ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะทำธุระส่วนตัวก่อนเข้าประชุม

“ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” นิ้วเรียวชี้ไปที่สถานที่ต้องการจะไป คริสพยักหน้าเป็นคำตอบ ทั้งรุ่นพี่คริสและแบล็คเดินไปยังห้องน้ำชายที่คลาสสิกตามสไตล์ของวิทยาลัย แบล็คหันไปยิ้มบาง ๆ ให้กับคริสก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ แต่ไม่ทันจะได้เปิดประตูก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากข้างใน


“มึงกล้าทำน้ำหกใส่ตัวกูได้ยังไง ห๊ะ!? ไอ้คนชนชั้นต่ำ!”

“ผ.. ผม ขอโทษ”

“หุบปาก!! เป็นแค่ชั้นล่าง เสือกมาทำตัวอวดดีอีก”


แบล็คที่ได้ยินอย่างนั้น น่าจะมีคนรุมรังแกมากกว่า 2 คนแน่ ๆ เข้าไปช่วยดีไหมนะ หรือว่าจะปล่อยเขาไปดี ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนที่ถูกรังแกในนั้นหรอก ตัวก็แค่นี้จะมีแรงไปสู้เขาไหวเหรอ แบล็คหันไปมองรุ่นพี่คริสที่กำลังยืนโบกไม้โบกมือให้กับสาว ๆ แถวนั้น แบล็คยืนคิดชั่งใจสักพักจนตัดสินใจได้และผลักประตูเข้าไป


ปัง!


เสียงประตูเปิดทำให้สามคนที่กำลังรุมรังแกคนที่อ่อนแอกว่าหยุดหันมามองเป็นตาเดียว แบล็คตัดสินใจเดินแทรกเข้าไปจับตัวคนนั่งอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นมา แต่ดันโดนคนตัวสูงที่สุดในนั้นจับข้อมือไว้

“คิดจะทำอะไร” เสียงทุ้มของคนตัวสูงที่สุดพูดขึ้น แบล็คไม่ตอบอะไรกลับ มันยิ่งทำให้เขาหัวเสียมากขึ้นกว่าเดิม “เห้ย กูถามว่ามึงจะทำอะไร!” เขาตะหวาดเสียง

“ก็ช่วยคน ไม่เห็นหรือไง” แบล็คตอบเสียงเรียบพลางพยุงตัวคนที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น แต่โดนคนหัวสีน้ำตาลที่สูงพอ ๆ กับคนแรกกระชากร่างคนที่นั่งอยู่ไปจากแบล็ค จนคนตัวเล็กต้องหันไปมองค้อนพวกเขาทั้งสามคน

“เด็กปี 1 คนนี้มันอวดดีว่ะ” คนหัวสีทองอีกคนพูดขึ้น

“คิดไงมาขัดขวางบทลงโทษพวกเราวะ” คนตัวสูงที่สุดพูดเสริมอีกที จนแบล็คทนไม่ไหว

“พวกคุณไม่มีสิทธ์ที่จะทำโทษใครเพียงเพราะเขาแค่ทำน้ำหกใส่คุณหรอกนะ อีกอย่างเขาขอโทษคุณแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือไง” คนที่ถูกรังแกลุกขึ้นมาแล้วยืนอยู่ข้างหลังแบล็คเหมือนเป็นโล่กำบัง สามคนนั้นหลุดหัวเราะออกมากับพูดของแบล็ค ร่างเล็กยืนอึ้งไปสักพักก่อนจะพูดต่อว่า


 “ผมสงสัยจริง ๆ พวกคุณเข้ามาในวิทยาลัยนี้ได้ยังกัน ทำตัวอย่างกับอันธพาลข้างถนน!”


คริสที่ยืนอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงแบล็คตะโกนออกมาจากห้องน้ำ จึงรีบวิ่งไปหา ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำพบว่า แบล็คมองตาแข็งใส่คนตัวสูงทั้งสามคน คริสเห็นท่าทีแล้วว่าจะไม่ดีแน่เขาจึงเดินเข้าไปแทรกระหว่างกลาง

“ผมว่าใจเย็น ๆ กันก่อนนะ” คริสพูดขึ้นเพื่อพยายามห้ามสถานการณ์ตอนนี้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อคนตัวที่สูงสุดในกลุ่มดันคริสออกไปเพื่อจะสบตากับแบล็คใกล้ ๆ

“มึงอวดดีมากเหรอเด็กใหม่”

“แล้วไง คิดว่าผมกลัวเหรอ”

“พอได้แล้ว” คริสพูดแทรกอีกครั้ง สองคนนั้นจ้องตากันราวกับว่าได้ต่อยกันไปแล้ว บรรยากาศตอนนี้ไม่ได้เป็นไปตามอย่างที่คริสคิดไว้เขาจึงตัดสินใจตะโกนออกมาก่อนที่เสียงประกาศของวิทยาลัยจะดังขึ้น 

คริสถือโอกาสนี้จับข้อมือแบล็คเดินแทรกตัวออกมาโดยมีใครอีกคนที่ถูกรังแกเดินตามติดมาด้วย สามคนนั้นไม่ได้ทำอะไรนอกจากปล่อยพวกเขาไป คริสพาเดินออกมาไกลได้สักระยะก่อนจะหันไปพูดกับแบล็คด้วยความหงุดหงิด


“ฉันเข้าใจนายนะ แบล็ค ว่าอยากจะช่วยเด็กคนนี้ แต่อย่าเพิ่งอวดดีตอนนี้ได้มั้ย?” แบล็คขมวดคิ้วให้กับคำพูดของคริส

“ทำไมพี่ต้องว่าผมด้วยล่ะ ผมเข้าไปช่วยเขามันผิดตรงไหน?”

“ผิด!” คำตอบเสียงผสานนั้น ทำให้แบล็คหันไปมองคนข้างหลังตัวเองทันที

“ผิดงั้นเหรอ? นี่ผมเพิ่งเข้าไปช่วยคุณมานะ!”

“ม…มันผิด เพราะฉันเป็น…” คนนั้นยังไม่ทันพูดจบคริสก็รีบพูดแทรกทันที

“เสียงประกาศดังแล้ว เด็กปี 1 ไปเข้าร่วมประชุมสิ” แบล็คอ้าปากหวอกับคำพูดคริส

“เขากำลังจะบอกอะไรกับผมพี่จะพูดแทรกทำไ–“

“เออหน่าหลังประชุมเสร็จจะรู้เอง”

“ไม่นะ นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลย” แบล็คหันไปพูดกับคนนั้นพร้อมกับโดนคริสผลักหลังไปด้วย “เดี๋ยวสิ พี่คริส ไม่ เดี๋ยว…” แบล็คได้แต่พูดไป คริสที่ไม่ฟังอะไรรีบพาคนตัวเล็กตรงไปที่ห้องประชุมใหญ่ทันที คนถูกรังแกยืนมองสองคนนั้นเดินจากไปไม่ละสายตา


“ขอบคุณนะ แบล็ค”





TBC.




เย่!! ในที่สุดตอนที่ 1 ก็ออกสักที ขอบคุณคนที่ทุกคนเข้ามาอ่านด้วยนะ อย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้กับนักเขียนมือใหม่คนนี้ด้วย ถ้าชอบก็อย่าลืมไป กดเฟบไว้ด้วยล่ะ หรือไม่ก็แนะนำเพื่อน ๆ ด้วย แต่ถ้าจะไม่มีคนอ่านจริง ๆ ฮรึก เราก็จะเขียนต่อแน่นอน ฮรึก ฮูเร่… #fichighclass

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 sunchokar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 12:37
    เป็นคนนึงที่รออ่านนะคะะะะ <3
    #2
    1
  2. #1 sengsar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 20:56
    น่าติดตามค่ะรอตอนต่อไปนะคะสู้ๆ
    #1
    1