พี่น้องคนละท้อง [KOOKMIN]

ตอนที่ 19 : 18 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

ความแค้นที่ถูกชำระ

18


“พี่กุกจีมินขอร้องให้เวลาจีมินอีกหน่อยนะครับ”


น้ำเสียงขอร้องขอความอ้อนวอนแขนสองข้างถูกฉุดกระชากลากถูกดั่งกับสัตว์เลี้ยง เสียงของจีมินไม่มีค่าอีกต่อไปการกระทำของปีศาจร้ายเมื่อเริ่มต้นขึ้นแล้วก็ยากที่จะหยุดยั้ง


“ขอร้องหรอ เดี๋ยวมึงจะได้ร้องโดยไม่ต้องขอเลยล่ะ”


ร่างเล็กถูกพาเข้าไปยังภายในรถมุ่งหน้ากลับไปสถานที่อันแสนโหดร้าย ทั้งที่ไล่เขาออกมาแต่ในเวลาต่อมาก็ถูกตามกลับไป ชีวิตของจีมินนอกจากจะเลือกอะไรไม่ได้แล้วยังไม่สามารถออกความเห็นใดได้ด้วย


ไร้ซึ่งความปราณีร่างเล็กถูกกระชากให้ออกจากตัวรถเหวี่ยงลงพื้นกระเบื้องหน้าพื้นบ้าน หยดน้ำตาที่ยังไม่แห้งดีไหลออกมาอีกครั้ง เมื่อมีความโชคดีของคนรับใช้แถวนั้นเข้ามารับร่างไว้ก่อนตกลงสู่พื้น


จองกุกก้าวเดินเข้าไปในบ้านไม่หันกลับมาแลสิ่งมีชีวิตที่ตนเองพากลับมาด้วย จีมินได้แต่พยุงตัวที่บอบช้ำไปทั้งตัวลุกขึ้นมาก้าวตามคนตัวสูงไปให้ทัน


“ได้มาแล้วหรอสิ่งที่หลานอยากได้กลับมา”


เสียงทักทายแสนเรียบนิ่งดังขึ้นจากสุดปลายทางชั้นบันได เจโฮปมองเหยียดต่ำลงไปหาสิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างๆหลานสุดที่รัก จนจองกุกต้องดันร่างเล็กมาหลบไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว


“คิดว่าใช่นะครับ”


เจโฮปเลิกคิ้วให้กับคำตอบนั้น ก่อนจะค่อยๆเดินลงบันไดมาทีละขั้นที่ละขั้นอย่างเชื่องช้า จนเกิดเสียงฝีเท้าดังราวกับอยู่ในหนังสยองขวัญ จีมินจากที่แค่ยืนหลบอยู่ด้านหลังพี่ชายขยับตัวเข้าหากระชับชายเสื้ออีกคนไว้แน่น ร่างเล็กสั่นขึ้นอย่างรุนแรงไร้ซึ่งสาเหตุที่จะอธิบาย


“ดูหลานหวงของชิ้นนี้จังเลยนะอาสัมผัสมันได้หรือเปล่าเนี่ย”


น้ำเสียงที่ดูเหมือนการหยอกล้อเล่นกัน แต่สายตาที่ส่งออกมามันตรงข้าม มันพร้อมจะเข้าตะคลุบเหยื่อชิ้นเล็กเพื่อปิดชีวิตทันทีที่มีโอกาส จองกุกหันมามองร่างเล็กที่สั่นไหวด้านหลังสักครู่ จากนั้นจับแขนเด็กชายที่เพิ่งถูกลากกลับมา ดันให้ออกมายืนประจันหน้าบุคคลอันเป็นที่รัก


“ผมหวงของชิ้นนี้จริงอยู่ แต่ถ้าเป็นอามีหรือที่กุกจะปฏิเสธ”


เจโฮปหัวเราะชอบใจกับการพูดเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ เมื่อเจ้าของอนุญาตแล้วมีหรือเขาจะปล่อยโอกาสนี้ไป ชายหนุ่มวัยกลางคนไม่รอช้าเอื้อมมือไปสำรวจใบหน้าเหยื่อตัวน้อยที่กำลังสั่นกลัวอยู่ทันที ยังไม่ทันที่จะได้สัมผัสปลายผมมือใหญ่ถูกหยุดด้วยผู้ที่ซึ่งอนุญาตไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา


“ไหนหลานบอกว่าไม่หวงยังไง”


“ผมก็แค่ห่วงไม่อยากให้มืออาเปื้อนไปด้วยสิ่งที่ไม่ดีไงครับ”


“ไม่มีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้แล้ว เชื่ออาสิ”


เจโฮปทำทีจะยื่นออกไปสัมผัสอีกรอบ แต่มือใหญ่ก็ถูกปัดออกด้วยความห่วงใยจากหลานชาย เจโฮปหัวเราะนิดๆออกมากับความใสซื่อของหลานชายตัวเอง เขาเป็นคนเลี้ยงเด็กคนนี้มากับมือทำไมจะดูไม่ออกว่าหวงกับห่วงมันต่างกันมากขนาดไหน


“ครั้งนี้อาเชื่อผมดีกว่าครับ”


“พ-พี่กุก”


เสียงเล็กจากจีมินดึงความสนใจของทั้งสองกลับไปให้จับจ้องที่เขาดังเดิม จองกุกก้มหัวเป็นเชิงขอโทษคุณอาเล็กน้อย ก่อนจะจับมืออีกคนไว้แน่นแล้วพาเดินหลีกขึ้นไปชั้นบนของบ้าน แต่ความเป็นผู้ใหญ่เอาแต่ใจของคุณชายใหญ่เจโฮปดันมาขัดขวางเด็กทั้งสองอีกรอบ


“เดี๋ยวกุก”


“ครับอา”


“หวังว่าหลานคงรู้ตัวนะว่ากำลังทำอะไรอยู่ รู้สึกว่าช่วงนี้อาต้องย้ำเตือนประโยคนี้กับเราหลายรอบเกินไปแล้วเข้าใจใช่ไหมว่าอาหมายถึงเรื่องอะไร”


“แน่นอนสิครับ”


ร่างทั้งสองคนเข้าติดกันในระยะประชิด ก่อนที่เสียงอันแหบแห้งจะถูกกระซิบลงในหูของจองกุก เพื่อความเป็นส่วนตัวหรือไม่ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรจะมีใครได้รับรู้ด้วย


“อย่าให้มันมีครั้งต่อไปอีก”


จองกุกพยักหน้ารับคำให้และในที่สุดเจโฮปเป็นฝ่ายเดินถอยออกมาจากตำแหน่งเดิม แถมยังพายมือเชิญทั้งสองให้จัดการตามธุระของตัวเองต่อ


ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นสิ่งที่กุกตัดสินใจแล้วก็คือสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว จองกุกโยนร่างเล็กเข้าไปในห้องนอนของตัวเองก่อนแล้วจัดการล็อคประตูให้แน่นหนากว่าเดิม ส่วนตัวเขาเองมีสถานที่ต้องไปซึ่งมันสำคัญกว่าการมานั่งจัดการเด็กที่ไร้ซึ่งทางสู้


แสงแดดยามเย็นแม้จะสว่างไสวแค่ไหนก็ไม่ได้สร้างความอบอุ่นให้ผู้ที่รอคอยชะตาอย่างโดดเดี่ยว จีมินนั่งขดตัวอยู่ข้างพื้นเตียงอันเดิมที่เคยเป็นของเขา ห้องที่แสนโหยหาอยากจะกลับเข้ามาสัมผัสบรรยากาศเดิมๆ กลับเย็นเยือกขึ้นมา อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศยังอยู่ที่เลขศูนย์ ไม่มีการไปแตะต้องใดๆกับสิ่งที่เจ้าของห้องคนใหม่ยังไม่ได้อนุญาต


นอกจากความกลัวภายในจิตใจที่เด็กน้อยต้องเผชิญกับมัน ยังต้องมีความแข็งแกร่งที่พร้อมจะรองรับทุกอารมณ์ของคุณชายประจำบ้าน น้ำตาไม่มีความสำคัญอีกต่อไปแล้ว


ทุกๆสิ่งจีมินได้ระบายมันออกมานานแล้วเหลือเพียงแต่ความจุกอึดอัดในใจ


สิ่งที่ต้องรับรู้


มีเพียงตัวเองที่เข้าใจ


แกร๊ก!!


เสียงฝีเท้าของมัจจุราชค่อยๆคืบคานเข้ามาเรื่อยๆ เด็กน้อยที่กำลังจะถูกพรากชีวิตหันไปมองอย่างรู้ชะตากรรมตัวเอง หมดเวลาของการอ้อนวอนแล้ว สิ่งที่ทำไปแล้วไร้ประโยชน์ควรจะยอมเสียดายที่ไม่ได้ทำ มากกว่าลงทุนลงแรงไปทั้งหมดแล้วไม่ได้การตอบรับกลับมา


จีมินส่งยิ้มอ่อนๆที่มุมปากให้พี่ชายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างกายทั้งหมดจะถูกโบยบินขึ้นสู่เตียงแสนนุ่ม


CUT 18+ (ยังไม่ต้องขอกันนะคะ)


“รู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าจากนี้มึงต้องทำยังไง”


ไม่มีคำกล่าวขอโทษ ไร้ซึ่งสีหน้าของความรู้สึกผิดแต่อย่างใด จองกุกยืนมองดูผลงานของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ จากนี้ต่อไปไม่มีอะไรอีกแล้วที่เขาต้องการแล้วไม่ได้รับมัน


ต่อให้ของเล่นแสนสนุกจะถูกเอาไปโยนทิ้งที่ไหนมันก็ไม่มีอะไรที่ต้องเสียดายอีกแล้ว ซึ่งความเป็นจริงจองกุกรู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้เขาเป็นคนขับไสไล่ส่งมันออกไปจากชีวิต เจ้าของใหม่ที่ไหนก็ไม่มีวันได้รับสัมผัสแสนสนุกจากสิ่งของมือสอง ของที่ถูกใช้งานไปแล้ว


ไม่ใช้จะใช้งานได้ดีเหมือนเดิมเพราะ...


มันแค่ใช้งานได้เท่านั้น


“พี่กุกต้องทำขนาดนี้กับผมเลยหรอครับ”


“ใช่เพราะมึงมันก็เหมือนแม่มึงไม่มีผิด”


“คำก็แม่ผม สองคำก็แม่ผม แต่การกระทำของพี่มันบ่งบอกว่าพี่มีความสุขกับมันมากกว่าการแก้แค้นอันไร้เหตุผล พี่ยังแน่ใจหรอครับว่าทำทั้งหมดเพื่อแก้แค้นจริงๆ ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ผมออกไปจากชีวิตพี่”


ไม่มีแล้วจีมินของพี่จองกุกความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันไม่ได้เหมาะกับคำว่าพี่น้องมาตั้งแต่ต้นแล้ว จองกุกจ้องหน้าเด็กอวดดีด้วยความโกรธแค้น เป็นแค่หนึ่งในกาฝากคนที่พ่อเขาสมเพชจึงยกขึ้นมา ให้มีหน้ามีตามากหน่อยก็เท่านั้นเองกล้าดียังไงมาสั่งสอนเขาแบบนี้


“ปากกล้าแบบนี้แสดงว่าเมื่อกี้ยังไม่พอสินะ”


จองกุกที่ลุกออกมาแล้วเดินกลับเข้าไปประชิดตัวอีกคนอีกรอบ จีมินไม่แม้แต่จะคิดถอยหนีเขาเชิดหน้ารอรับการกระทำต่อไปของพี่ชายสองบุคลิก จูบหนักๆลงประทับบดริมฝีปากจนบวมแดงขึ้น


จองกุกผลักหน้าออกมามองเด็กอวดดีเมื่อครู่กำลังหายใจอย่างหอบเหนื่อย ไม่รอให้จังหวะเว้นนานกว่าเดิมริมฝีปากถูกประทับลงไปอีกครั้ง รสขมฝาดนิดๆของเลือดค่อยไหลแทรกซึมลงไปในคอจนจีมินอยากจะอ้วก


แต่ก็ถอยออกไปไหนไม่ได้หน้าถูกตั้งรับริมฝีปากไว้ ส่วนด้านหลังก็โดนพันธนการด้วยริบบิ้นเส้นหน้า ร่างของเขาถูกครอบครองโดยปีศาจอย่างสมบูรณ์แบบ


“อย่าคิดจะมากปากดีกลับกูอีก จะคิดอะไรทำอะไรมันก็ตัวกู หน้าที่ของมึงมีแค่รองรับกูให้ได้แค่นั้น”


ริมฝีปากถูกบดจนแดงเถือกจองกุกยิ้มแย้มให้กับความสำเร็จนั้น เขาใช้นิ้วโป้งขึ้นไปลูบไล้มันอย่างคิดถึง ทั้งที่ตัวเองเพิ่งจะสัมผัสมันไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา


“ทำไมพี่ถึงทำกับผมแบบนี้”


“จีมิน”


อยู่ดีๆชื่อได้ไม่ได้รับการกล่าวขานมานานถูกเอ่ยขึ้น จีมินเลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ จองกุกเรียกชื่อเขานับครั้งได้ จนบางทีจีมินก็คิดไปเองว่าพี่ชายอาจจะลืมชื่อเขาไปแล้ว


แต่อยู่ดีๆมันถูกถามถึงเพราะอะไร


 “แทนตัวเองแบบเดิม ไม่ต้องถามอะไรนี่เป็นคำสั่งมึงมีหน้าที่แค่ทำตามเข้าใจไหม”


“เข้าใจครับครับ”


“อะไรเข้าใจพูดให้มันชัดเจน”


“จีมินเข้าใจแล้วครับ”


“ดีมาก”


วันนี้ทั้งวันสิ่งที่จีมินได้รับจากจองกุกมาตลอดยกเว้นความเจ็บปวด ก็คือรอยยิ้มที่แสนมีความสุขตลอดเวลาสองสามชั่วโมงมานี้ ไม่ว่าจีมินจะขยับตัวทำอะไรรอยยิ้มเต็มหน้าของพี่ชายจะถูกส่งให้เสมอ


แม้เขาต้องทนกับอะไรมากมาย


แต่รอยยิ้มนั้นมันเป็นเหมือนเครื่องช่วยทำให้ลืมร้ายๆออกไปจนหมดสิ้น


อาจจะมีเรื่องมากมายที่ทำให้ความไม่สบายใจเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ แต่รอยยิ้มปอมๆนั้นมันทำให้ในใจของเด็กน้อยที่ไร้ประโยชน์ยิ้มร่าได้เป็นชาติ มันคือสิ่งที่ต้องถูกบันทึกไว้เป็นหนึ่งในสุดยอดความทรงจำ


แกร็ก!!


“นั่นแกกำลังทำอะไรอยู่!! 



 /////////////////////////////

ระหว่างรอกดบัตรก็อ่านกันไปแก้เครียดนะคะ ขอให้ทุกคนโชคดีได้บัตรรวมถึงไรท์ด้วย

ฉากคัทยังไม่เรียบร้อยดีเอาไว้ถ้าอะไรหลายๆอย่างลงตัวจะรีบมาแปะลิ้งค์ให้นะคะ

ปล.ทั้งกุกและจีมินอายุบรรลุนิติทั้งคู่แล้วนะคะ แค่เข้าเรียนช้าไปเท่านั้นไม่มีการพรากผู้เยาว์แต่อย่างใด

มาช่วยกันส่งกำลังใจให้น้องจีมินกันด้วยนะคะ

ขอฝากอีกอย่างค่ะ

แบบสำรวจความสนใจเล่มหนังสือ

ใครสนใจจิ้มได้เลยนะคะ

SEE YOU

#กุกไม่มีมิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #89 SMS GIRL (@BenzzyJinny) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:59
    รอค่าา
    #89
    1
    • #89-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 19)
      23 ธันวาคม 2561 / 23:29
      ได้ค่าา
      #89-1
  2. #88 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 21:59
    อย่าทำอะไรน้องนะกุกกกก
    #88
    3
    • #88-2 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 19)
      3 ธันวาคม 2561 / 04:37
      จริงนะไรท๋จ๋า55555
      #88-2
    • #88-3 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 19)
      3 ธันวาคม 2561 / 14:24
      ไม่กล้ารับปากเลยอ่ะ
      #88-3
  3. #87 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 21:58
    จะทำอะไรน้องงงงง
    #87
    1
    • #87-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 19)
      2 ธันวาคม 2561 / 21:59
      ทำไรดี
      #87-1