พี่น้องคนละท้อง [KOOKMIN]

ตอนที่ 17 : 16 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

ออกไปเพื่อลบเรื่องราว

16


“พี่กุกครับ”


รอยยิ้มที่สดใสกล่าวทักทายการเริ่มต้นวันใหม่ ถูกขายาวก้าวผ่านข้ามไปโดยไม่แยแสหันกลับมามอง จีมินไม่คิดอะไรรีบวิ่งลงบันไดตามลงไป เมื่อวานกว่าทั้งคู่จะกลับถึงบ้านก็ดึกพอควรถ้าจองกุกจะยังเหนื่อยค้างอยู่ก็ไม่แปลก


“พี่กุกจะรับขนมปังด้วยไหมครับ”


คนตัวใหญ่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนมองทอดสายตาออกไปไกลเหมือนไม่มีคนตัวเล็กอยู่ในห้องนี้ด้วย มือเล็กกุลีกุจอหยิบจับขนมปังทาเนยเสริฟถึงบนจาน


“อยากได้นมด้วยไหมครับ”


“รำคาญ!!


คำสั้นๆมีความหมายได้ใจความในตัวเอง จีมินเก็บแก้วนมทรงสูงออกมาเลื่อนเก้าอี้ออกมา บางทีเขาไม่ควรอยู่ตรงนี้จริงด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันก็เป็นเพียงแค่ความฝันในใจ


ถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้ว


“ผมไปก่อนนะครับ”


“อยากจะไปไหนก็ไป”


ใครบางคนกำลังเดินสวนเข้ามาจับไหล่เด็กหนุ่มหมุนกลับไปยืนอยู่จุดๆเดิม จองกุกที่จัดการมื้อเช้าอยู่ถึงกับต้องวางมือออกลุกขึ้นทักทายยิ่งกว่าผู้ให้กำเนิด


“ทำไมมาไม่บอกกันเลยครับ”


“อาอยากทำให้แปลกใจไงใช้ได้ไหม”


“มากเลยครับ”


“เอ๋! เด็กนี่มันอะไรกันจองกุกไล่มันออกไปเห็นแล้วอาไม่ชอบ”


สายตาถูกมองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างนักประเมินค่า จีมินรู้สึกไม่ค่อยชอบใจแต่จะเดินหนีก็ท่าจะยากในเมื่อพี่ชายของเขาเหมือนจะกำลังคิดอะไรบางอย่างดู


“แต่ว่า….


“ทำไมหลานมีอะไร”


จองกุกพยักหน้าไล่จีมินออกไปทางสายตา แต่เหมือนลูกชายคนเล็กของบ้านนี้จะไร้เดียงสาเกินไปกลับทำในสิ่งตรงข้ามเดินเข้ามาหานักล่าทั้งสอง


“หลานดูลังเลนะคิดอะไรอยู่”


“ไม่มีอะไรครับอา”


“ไล่มันออกไปสิอาไม่ชอบ”


คำสั่งได้ยินเต็มชัดสองหูเด็กชายจีมินมีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด รีบหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากร่างสูงด้านหลัง แต่คนที่เขาต้องการจะพึงพากลับหลับตาลงเบนหน้าหนี


“พี่กุกครับ


“ออกไปจากบ้านหลังนี้เดี๋ยวนี้!!


“พี่หมายความว่ายังไงครับจีมินไม่เข้าใจ”


“ก็ตามที่พูด ออก ไป จาก ที่ นี้ ซะ”


หลายสิ่งมากมายที่ถูกเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อวานมีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มถูกแทนที่เข้ามาแทนความขุ่นมัว แต่ในวันต่อมาหยดน้ำตามันจะกลับมาทวงคืนพื้นที่ของมันแล้ว


ความสุขระยะสั้นที่เป็นเพียงความฝัน


“ถ้าพี่ต้องการแบบนั้นก็ได้ครับไว้พี่อารมณ์ดีแล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่ พี่ทำจีมินสับสนมากเลยนะครับช่วงนี้จีมินไม่รู้แล้วครับ คาดเดาอะไรไม่ได้เลยแถมยังไม่พร้อมจะตั้งรับสถานการณ์ที่ต้องเปลี่ยนแปลงเร็วแบบนี้ด้วย เพราะอย่างนั้นแล้วไว้พี่กลับมาเป็นจองกุกคนเมื่อวานเมื่อไหร่ จีมินอยากจะสนิทกลับพี่อีกครั้งนะครับ เราไม่ได้รักกันแล้วหรอครับ”


หยดน้ำตาไหลลงอาบแก้มช้าๆโดยไม่มีใครสังเกตจีมินรีบหมุนตัวออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด นั่นเป็นเพราะความจริงที่เขากำลังเจออยู่มันมากเกินไปสำหรับเด็กที่ยังตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองไม่ได้


เขาต้องหนีไปอยู่ในโลกของตัวเองก่อน


เพื่อรอวันที่ตัวเองพร้อมจะรับทุกความเป็นจริง


“เก่งมากสมกับเป็นหลานอา”


มือของคนที่ได้รับการไว้ใจมากที่สุดถูกวางบนหัวลูบไปมาอย่างอ่อนโยน หารู้ไม่ในหัวของจองกุกตอนนี้คิดอะไรมากมายเต็มไปหมด ขนาดมีเครื่องคอยควบคุมบังคับอยู่ด้านหลัง


จิตใจมันยังต่อต้านอยากทำตามที่ตัวเองต้องการ


“ผมเป็นเด็กดีแล้วใช่ไหมครับคุณอา”


“แน่นอนสิครับจองกุกของอาโฮปเป็นเด็กดีที่สุด”


กระเป๋าเดินทางถูกคนจำนวนมากลากขึ้นไปบนห้องพักขนาดใหญ่ลำดับที่สองของบ้านหลังนี้ ชายคนนี้ไม่ต่างอะไรจากจองกุกเลย เขาเพียงแค่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองเคยคุ้นเคยเท่านั้น


การปรับตัวไม่ใช่เรื่องยากหากแต่ทั้งคู่ไม่คิดจะทำ

.

.

.

ในวันที่อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้คนที่ออกจากบ้านโดยไม่ใส่เสื้อคลุมกันหนาวแล้ว คงไม่ต่างอะไรจากคนบ้าที่คิดสั้นจะฆ่าตัวตายด้วยวิธีที่ทรมานที่สุด เด็กผู้ชายตัวเล็กสูงประมาณร้อยหกสิบกว่าๆ สวมเสื้อก้ามกับกางเกงขาสั้นชั้นเดียวกำลังนั่งคุยกับต้นไม้แห้งหน้าคอนโดหรูใจกลางเมือง


ผู้คนผ่านไปมาต่างหยิบเศษเหรียญจากในกระเป๋าเงิน ออกมาวางไว้ด้านหน้าคนละเหรียญสองเหรียญจนตอนนี้พื้นกระเบื้องสีขาวด้านหน้าถูกย้อมไปด้วยการทับถมของสีเงินวาว


“มานั่งทำอะไรตรงนี้”


เสียงเรียกเบาๆที่มีพลังอย่างไม่น่าเชื่อ จีมินเงยหน้าขึ้นจากการคุยกับพื้นดินสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยน้ำตาที่เอ่อท่วม ร่างสูงค่อยๆประคองเด็กชายขึ้นมาอุณหภูมิในร่างกายลดต่ำลงมากเขารีบพาเข้าพักอยู่ด้านใน


“ขอบคุณพี่แทมากนะครับ”


เสียงเทปแผ่นเดิมที่ถูกอัดไว้ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง คำพูดติดปากสองคำของจีมิน ขอบคุณนะครับ ขอโทษนะครับ ไหลออกมาโดยอัตโนมัติหน้าหงุดหงิด แทฮยองไม่พูดอะไรรีบเดินเข้าไปคุยกับพนักงานดูแลคอนโดนี้สองสามคำ ก็ได้ผ้าห่มผืนโตมาคลุมร่างเล็กจนมิด


“โดนไอ้กุกแกล้งจนคิดสั้นแล้วหรือไง”



“อย่ามาทำเป็นเงียบ”


“ถ้าเกิดไม่มีผมแล้วพี่กุกจะมีความสุขหรอครับ”


ฟังดูคล้ายคำตัดพ้อในใจแต่ความเป็นจริงแล้วนั่นเป็นคำถามที่ต้องการคำตอบ แทฮยองถึงกับไปต่อไม่ถูกมองดูเด็กหนีออกจากบ้านนิ่งๆ เขาออกไปซื้อของเข้าห้องด้วยอารมณ์ที่ดีเกินคาด แต่เมื่อกลับมาถึงกลับเจอของเล่นที่เพื่อนเขาลงทุนบุกเข้าป่าไปหานั่งตัวแข็งอยู่หน้าคอนโด


หวังว่าถ้าเจ้าของรู้แล้วจะไม่อาละวาดนะ


“แล้วมานี่ไอ้กุกรู้ไหมเนี่ย นี่ยังไม่อยากดังเพราะข่าวถูกฆ่านะเว้ย”


“พี่กุกเขาเป็นคนไล่จีมินออกมาเอง คงไม่อยากรู้หรอกครับ”


การเปลี่ยนเรื่องหวังจะให้เรื่องราวดีขึ้นของแทฮยองดูเหมือนจะไม่มีผล อีกฝ่ายยิ่งก้มหน้าเครียดมากกว่าเดิม จนเจ้าชายเพลย์บอยยังต้องยอมแพ้ล้มเลิกความตั้งใจในการสร้างรอยยิ้ม ขอแค่ดึงอีกคนเข้ามาในห้องแล้วบ่อยให้อยู่กับตัวเองสักพักท่าจะดีขึ้นเอง


“ยังไงคืนนี้ก็อยู่ที่นี่ไปแล้วกัน”


ยังดีที่เจ้าของห้องยังมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง ยกเครื่องนอนต่างๆออกมากองกลางห้องนั่งเล่นแล้วยกห้องตัวเองให้จีมิน ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ ผ้าห่มหนึ่งผืนกับหมอนหนึ่งใบยื่นให้จีมินข้างโซฟายาวห้องนอนในคืนนี้ของเด็กชายจีมิน


“ขอบคุณที่ช่วยจีมินนะครับ ขออีกอย่างได้ไหมครับ”


ดูจากท่าทีคงเป็นคำขอที่ไม่น่าจะดีเท่าไร แต่แทฮยองก็ยังพยักหน้ารับคำก่อนจะได้ฟังสิ่งนั้นเสียอีก นี่ไงอย่างน้อยจีมินก็ยกยิ้มขึ้นมาได้แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตามแต่


“อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่กุกนะครับ”


นั่นไงเขาคิดผิดที่ไหนปัญหาใหม่จะต้องเข้าตัวอีกแล้ว แค่คืนนี้ให้ที่พักเด็กตรงหน้าก็นับเป็นเรื่องที่แปลกเกินคาดแล้ว แต่นี่จะมีการปิดบังความจริงจากเพื่อนอีกมันค่อนข้างจะเสี่ยงในหลายๆความหมาย


เมื่อเห็นคนถูกขอร้องสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี จีมินรีบนั่งคุกเข่าลงจับขาแทฮยองไว้ อย่างน้อยขอแค่เวลาสักระยะหนึ่งให้เขาได้อยู่กับตัวเอง แล้วตัวปัญหาอย่างเขาจะจบเรื่องนี้ให้


จีมินก็รู้สึกลำบากใจไม่ต่างจากแทฮยองเลย เขาเข้ามาหาเพื่อนสนิทของพี่ชายทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน ซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้นอกจากเพื่อนของจองกุกแล้ว ไม่มีใครที่เขาสามารถไว้ใจได้ เข้าหาโดยไม่หวังผลประโยชน์


“นายกำลังทำฉันคิดมากอยู่รู้หรือเปล่า”


“ต้องขอโทษด้วยครับ”


“นายนี่มันช่างเถอะ”


คำขอโทษอีกแล้วสิ่งที่ทุกคนฟังจากปากเด็กคนนี้จนเบื่อ แทฮยองถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาเขาคงต้องยอมแพ้แล้ว อะไรจะเกิดช่างมันเขาตัดสินใจแล้ว


บางทีการทะเลาะกับเพื่อนสักครั้งสองครั้งมันคงไม่แย่เท่าไหร่


“พี่แทจะช่วยจีมินหรอครับ”


“ขอร้องเองแท้ๆไม่ใช่หรือไง”


“ก็จีมินคิดว่าพี่จะปฏิเสธ”


นั่นสินะคือความจริงที่แทฮยองควรจะทำ อะไรมาดลใจให้เขากลับความคิดตัวเองแล้วตอบแบบนั้นไปได้เนี่ย หรือเป็นเพราะเด็กคนนี้มีอะไรบางอย่างในตัว ที่ทำให้เขานึกถึงเด็กผู้ชายตัวเล็กในวัยเด็ก คนที่มักจะพกแต่รอยยิ้ม


ไม่คู่ควรแก่ความเศร้า


คนที่เคยอยากจะปกป้องแต่ทำไม่ได้


“อยากให้ปฏิเสธหรือยังไง”


“มะ-ไม่ครับ”


“แต่น่าแปลกนะทำไมไอ้กุกถึงไล่นายออกมา ทั้งที่เมื่อวานมันยัง


เสียงถูกกลืนหายไปเกือบหลุดไปแล้วไหมล่ะ สงสัยแค่สองเรื่องแทฮยองยังไม่พอใจเท่าไรจีมินจ้องมองด้วยดวงตาที่ใสแจ๋ว เด็กแบบนี้จะไปมีปัญญาทำอะไรได้ เขาสงสัยเด็กแบบนี้ไปได้ยังไง คงจะเกิดเรื่องอะไรสักอย่างขึ้นซึ่งถ้าเจ้าตัวไม่ยอมพูดคงไม่มีทางรู้ได้


“เมื่อวานทำไมหรอครับ”


“จะอะไรก็ช่างเถอะ”


“ถ้ามันเป็นเหตุผลที่ทำให้จีมินถูกพี่กุกไล่ออกมาในวันนี้จีมินก็อยากจะรู้นะครับ ว่าเวลาเพียงชั่วข้ามคืนเดียวมีอะไรที่จีมินทำให้พี่เขาไม่พอใจได้ขนาดนั้น ถึงพี่กุกจะอยากให้จีมินออกไปจากชีวิตพี่เขามากเท่าไรแต่ก็ไม่เคยทำแบบนี้เลยจีมินผิดเองล่ะครับ”


“รู้ไปแล้วได้อะไรขึ้นมาถ้าไอ้กุกไม่ยอมบอกมันก็อาจจะไม่ใช่ความจริงเสียหน่อย”


….

“พอละคุยกับนายแล้วเบื่อขอตัวไปนอนก่อนละกัน ถ้าหิวในตู้เย็นมีของกิน”


เจ้าของห้องเดินหายออกไปหยิบเครื่องมือสื่อสารประจำตัวแจ้งข่าวให้อีกคนรู้ แน่นอนว่าไม่ใช่จองกุกเพราะเขาสัญญาไว้แล้วนี่ คำขอร้องคือห้ามบอกจองกุกไม่ได้ห้ามบอกคนอื่นด้วยนี่ ถ้าคนอื่นจะไปบอกเพื่อนตัวปัญหาของเขาต่อนั่นไม่ได้หมายความว่าเขาทำผิดข้อตกลง


เรื่องนี้ไม่ควรมีใครเข้าไปจัดการแทน



 

หน้าหนาวแล้วนอกจากห่มน้ำตากับเรื่องนี้แล้วอย่าลืมห่มผ้าดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

ขออนุญาติลบตารางอัพออกนะด้วยเหตุผลส่วนตัวในหลายๆอย่าง ถ้าใครคิดถึงกันอย่าลืมกลับมาอ่านบ่อยๆเพื่อรอตอนต่อไปนะ

 ทุกคอมเมนต์ทุกหัวใจคือกำลังใจที่ดีในการแต่งตอนต่อไปสำหรับนักเขียนทุกคนค่ะ

ชอบไม่ชอบคิดเห็นอย่างไรอย่าลืมบอกให้พวกเขารับรู้ด้วยนะคะ

ครบเต็มตอนแล้วบอกแล้วไงว่าไม่นานเกินรอ
ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะทุกคน
SEE YOU
#กุกไม่มีมิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #84 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 09:19
    กุกกกกกกกก
    #84
    1
    • #84-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 22:23
      ครับ??//ทำหน้าตาใสซื่อ
      #84-1
  2. #83 BBING_TATA (@TA_NAPORN) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 16:52

    รอวนไป
    #83
    1
    • #83-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      16 ตุลาคม 2561 / 17:55
      ขอแก้อีกไม่กี่ตอนก่อนนะ
      #83-1
  3. #82 Loveyugyeom (@Loveyugyeom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 09:51

    รอๆๆๆๆๆ
    #82
    1
    • #82-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      16 ตุลาคม 2561 / 17:55
      ไม่นานแน่นอนค่ะ
      #82-1
  4. #80 CHIMMEE_JK (@jiminnie_chim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 15:29

    ไม่อาวววว หนูไม่กินมาม่าาาา หนูม่ายชอบมาม่าาาาาา แงงงง สงสารจีมง่าาาา รออ่านนะคะไรท์
    #80
    1
    • #80-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      15 ตุลาคม 2561 / 15:53
      กินรามยอนแทนได้ไหม
      #80-1
  5. #79 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:12
    อะไรกานนนนน
    #79
    1
    • #79-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      15 ตุลาคม 2561 / 15:14
      หนูไม่รู้
      #79-1
  6. #77 ARMY_2436 (@ARMY_2436) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:20
    เอิ่ม...เเค่นี้กุก้อึดอัดเเล้วอะ
    #77
    1
    • #77-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      15 ตุลาคม 2561 / 15:13
      ปล่อยวางค่ะปล่อยวาง^^
      #77-1
  7. #76 Jinmm92 (@samsung127898) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 08:51
    แงง รอติดตามนะคะ
    #76
    1
    • #76-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      15 ตุลาคม 2561 / 15:11
      ขอบคุณค่ะ
      #76-1
  8. #75 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 06:32
    เกิดอะไรขึ้นอีกน้องจะร้องไห้แล้วนะ
    #75
    3
    • #75-2 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 17)
      15 ตุลาคม 2561 / 22:39
      น้องเครียด น้องสงสาร
      #75-2
    • #75-3 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 17)
      15 ตุลาคม 2561 / 22:45
      น้องไม่เป็นไรเชื่อไรท์นะ
      #75-3