พี่น้องคนละท้อง [KOOKMIN]

ตอนที่ 14 : 13 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    11 ต.ค. 61


13


“ฉันทนอยู่แบบนี้ต่อไม่ได้แล้วปล่อยฉัน”


“แล้วจองกุกล่ะเธอจะทิ้งเขาไปหรอ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!


 “อย่าพยามอีกต่อไปเลย”


เสียงสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติของทุกบ้านที่จะมีการกระทบกระทั่งกันบาง ถ้าไม่ใช่ว่ามีเด็กชายตัวน้อยๆคนหนึ่งกำลังยืนมองอยู่ข้างบันไดบ้าน


“เธอมันเลวมาก”


ใบหน้าของหญิงผู้เป็นที่รักถูกสะบัดไปตามแรงมือ เธอไม่ได้รับรู้ความเจ็บปวดอะไรนั้นเลยหันมาจ้องกลับด้วยความเหลือเชื่อทั้งน้ำตา


วันที่ฟันเฟืองมันหักลงแล้วไม่ว่าจะซ่อมยังไงก็ยังคงมีรอยต่อให้แตกลงอีกเรื่อยๆ


“จองกุกลูก!!


สายตาพันไปเห็นเด็กชายแห่งสายสัมพันธ์ชิ้นสุดท้าย สองสายตาจ้องมองไปที่สิ่งเดียวกันต่างวิ่งคว้าตัวเด็กน้อยที่พยามวิ่งหนีอย่าสุดความสามารถ ท้ายสุดก็ไม่พ้นแขนทั้งสองข้างถูกดึงออกไปคนละฝั่งอย่างกับว่าเขาเป็นตุ๊กตาหมีที่รอดึงจนทำให้ขาดเป็นสองท่อน


“ปล่อยลูกชายฉันนะ”


“ฮื่อ-ปล่อยนะกุกเจ็บฮื่อออ”


เสียงของเด็กเขาว่ากันว่าผู้ใหญ่มักจะไม่รับฟัง ไม่ว่าการกระทำของผู้เป็นที่รักทั้งสองจะเกิดจากอะไรแต่ตอนนี้จองกุกขอเพียงแค่ว่า ปล่อยตัวเขาออกไปให้เป็นอิสระที


ครอบครัวที่อบอุ่นมีรอยยิ้มคอยเติมเต็มให้กันมันได้หายไปหมดแล้ว เด็กน้อยหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างช้าๆ ถ้านี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่จะช่วยดึงความสุขของทุกคนกลับมาเขาก็จะเงียบมันลงไม่ส่งเสียงใดหลุดออกมาอีกแล้ว


ขอให้เรื่องราวในตอนนี้เป็นแค่ฝันร้าย


แค่ตื่นขึ้นมามันก็จะกลับมาสู่ความเป็นจริง


จองกุกสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจเหงื่อไหลอยู่ท่วมเต็มใบหน้า สายตามองเห็นเพดานห้องสีขาว เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนพลางพึมพำกับตนเอง พยายามรวบรวมสติและค่อยๆคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ใช่มันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น


ฝันร้ายที่เขาควรจะลืมมันไปได้แล้วเสียที


สัมผัสไอร้อนจากลำตัวความหนักเพิ่มขึ้นมากจากเดิม จีมินกำลังถาโถมเขารัดตัวจองกุกไว้พร้อมยกมือขึ้นลูบหัวไปมาเพื่อปลอบโยนในสิ่งที่เกิดขึ้น


“ไม่เป็นอะไรนะครับพี่กุกไม่ร้องไห้นะครับจีมินอยู่ตรงนี้”


ฝันร้ายเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวน้ำตาของจองกุกถึงไหลออกมาตามภาพที่เห็น สิ่งที่เขาลืมมันไปแล้วมันกำลังกลับมาเพราะตัวทำลายความสุขอยู่ที่นี่


“ปล่อยกู!!!


ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรในเมื่อคราบน้ำตาบนใบหน้า เป็นสิ่งชัดเจนที่ยืนยันได้จองกุกใช้มือทั้งสองข้างดันตัวร่างบางให้ออกจากอ้อมกอดนั้น


“พี่กุกหยุดร้องไห้ก่อนสิครับแล้วจีมินจะปล่อย”


จีมินไม่ยอมยิ่งกอดจองกุกเข้าไว้ให้แน่นกว่าเดิม ดูเหมือนจองกุกได้พ่ายแพ้ต่อชายคนนี้แล้วเขายอมลดมือที่ดันออกมาไว้ข้างตัวแล้วรัดร่างกายในนั้นตอบ


“พี่กุก


“ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม”


“ครับ”


มุมมองที่ไม่เคยเปิดเผยต่อใครมาก่อน มันได้ถูกเปิดออกแล้วโดยผู้ไขประตูบานนี้คือบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าเจ้าตัวไม่ได้อยากเปิดรับที่สุด


“พี่กุกฝันเห็นอะไรบอกจีมินได้ไหมครับ”


“อดีตที่ไม่น่าจดจำ”


“ทำไมถึงไม่น่าจดจำล่ะครับ”


“เพราะมึงไง”


เด็กน้อยหน้าเจือนลงไปถอนกอดออกจากพี่ชายส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปโดยไม่กล่าวสักคำ ทั้งที่ไล่ตั้งนานด้วยคำพูดสุดโหดร้ายแต่ไม่สามารถทำลายกำแพงความกล้าในตัวจีมินลงได้


แต่นี่ทำไม?


คนที่ผิดแล้วแท้จริงเป็นใคร


จองกุกลุกลงจากเตียงเดินออกไปข้างนอกบ้าง ยังไม่ทันจะได้ไปไหนไกลจีมินที่เห็นจองกุกออกมาคนเดียวก็รีบมาประครองรับ ทั้งที่ตัวเองตัวเล็กกว่าแต่ก็ยังกล้าจับคนตัวโตพาดอยู่บนบ่า


“ทำบ้าอะไรอายคนอื่นเขา”


“จีมินไม่เห็นอายเลยครับ เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยก็แค่จีมินจะพาพี่กลับเข้าห้อง”


“ใครบอกว่าจะเข้า”


การเถียงคนอย่างจองกุกไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่นับว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก จีมินปล่อยตัวจองกุกนั่งบนเก้าอี้ด้านหน้าห้องแล้วตัวเองวิ่งออกไปเอารถเข็นผู้ป่วยเข้ามารับ


“เชิญพี่กุกนั่งได้เลยครับ”


จีมินค่อยๆจับพี่ชายพยุงขึ้นด้วยความทุลักทุเล เพราะนอกจากจองกุกจะไม่ให้ความร่วมมือแล้วยังถ่วงน้ำหนักลงข้างล่างให้ยกตัวขึ้นได้ยากอีก


“พี่กุกอยากไปไหนครับ”


“เป็นแบบนี้มันไปไหนได้บ้างล่ะ”


จีมินโดนดุอีกแล้วแต่ไม่เป็นไรคราวนี้เขาต้องสู้ รถเข็นถูกจับเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆตามทางลาดยาวอย่างไม่มีจุดหมายปลายทางจนมาหยุดจอดที่สวนด้านข้างของตัวโรงพยาบาล


“จีมินก็ไม่รู้ว่าจะพาพี่กุกไปไหนได้เพราะตัวพี่ยังป่วยอยู่แบบนี้เอาเป็นว่าที่นี่ก่อนนะครับ ไว้พี่กุกหายแล้วจีมินจะพาพี่ไปที่ที่อยากไปจริงๆ”


จองกุกพยักหน้ารับคำก่อนลงจากรถเข็นเองมานั่งที่โต๊ะข้างสวนที่จัดไว้ จีมินพยายามจะเข้าไปช่วยพยุงตัวแต่ก็โดนปัดออกมา


สายลมอ่อนในยามเย็นพัดกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์ขึ้นมา อากาศเริ่มหนาวเย็นผู้คนส่วนใหญ่เริ่มกลับเข้าห้องตัวเองและอีกส่วนน้อยกำลังเตรียมตัวแอโรบิกเพื่อฟิตร่างกายให้แข็งแรง ในโครงการพิเศษของโรงพยาบาลนี้จีมินมองผู้สูงวัยที่กระโดดโลดเต้นไปมาก็นึกสนุกตาม


เสียงเพลงเข้าจังหวะดังขึ้นรอบตัวที่มีแต่เสียงธรรมชาติดูสนุกขึ้นทันตา เว้นแต่ผู้ป่วยจองกุกที่ทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ตั้งแต่ผู้คนเริ่มเข้ามา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลยแท้ๆ


“ขึ้นห้องไหมครับพี่กุก”


แม้เจ้าตัวเล็กจะรู้สึกสนุกกับกิจกรรมนี้ด้วยมากเท่าไหร่ หากแต่ว่าคนเป็นพี่ไม่สบอารมณ์ด้วยก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ตรงนี้ต่อไป เขาลงมาข้างล่างก็เพื่อคนนี้จะให้สนุกไปคนเดียวได้ยังไง


จีมินไม่รอฟังคำตอบมือสองข้างจับรถเข็นไว้แน่นแล้วเลี้ยวรถเข็นที่พี่ชายขึ้นมารออยู่แล้วกลับขึ้นห้องไปในทันที การที่จองกุกไม่พูดแต่มานั่งรออยู่แล้วนั่นก็เป็นคำตอบที่แน่ชัดเกินพอ


“มึงอยากดูไม่ใช่หรอ”


อีกไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตรก็ถึงที่หมาย จองกุกพูดขึ้นหลังจากที่เงียบมานานก่อนจะขึ้นมาเขารู้อยู่แล้วว่าคนเป็นน้องสนใจกิจกรรมด้านนอกแค่ไหน แต่เขาก็เลือกที่จะทำตัวนิ่งเฉยไม่พูดอะไรไป


ทั้งที่ให้อีกคนเป็นคนตัดสิ้นใจแล้วแท้ๆ


“ก็พี่กุกเบื่อแล้วนี่ครับ”


“ทำไมต้องสนใจกูด้วยกูให้มึงเลือกเองนะ”


นั่นสินะจีมินก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องสนใจคนที่ทำร้ายจิตใจเขามากมายขนาดนั้น มันควรจะเป็นโอกาสให้ตัวเองหนีออกไปจากเรื่องราวบ้าๆนี้ ทั้งยังมาดูแลเอาใจใส่อีกคนแทน


แบบนี้มันผิดปกติมากเกินไป


“อาจเป็นเพราะพี่กุกเป็นพี่ชายจีมินมั้งครับจีมินเลยอยากที่จะดูแล”


“ทั้งที่กูไม่เคยเห็นมึงเป็นน้องชาย”


“ไม่เกี่ยวนี่ครับว่าพี่กุกจะเห็นจีมินเป็นใคร จีมินรู้ของจีมินแค่คนเดียวก็พอแล้ว”


รถเข็นถูกจอดยังที่หมายจีมินยังทำหน้าที่ของพยาบาลพิเศษได้เป็นอย่างดี เขาช่วยจองกุกขึ้นเตียงหยิบเครื่องมือวัดอุณหภูมิในร่างกายมาตรวจสอบกันอาการ


“กูไม่เป็นไร”


“กันไว้ดีกว่าแก้นะครับ”


ยาสามเม็ดถูกหยิบออกมาจากกระบอกที่คุณหมอจัดเตรียมไว้ให้ ยื่นให้ผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียง แค่มองจองกุกก็รู้สึกอยากจะอ้วก เขาส่ายหน้าปฏิเสธทันที


"ไม่กินไม่ได้นะครับพี่กุก"


มือเล็กยังคะยั้นคะยอส่งให้เต็มที่ซึ่งผลก็เหมือนเดิม ผู้ป่วยจอมดื้อเริ่มออกฤทธิ์แล้วจองกุกส่ายหน้าบอกปัดแล้วยังถลึงตาดุเพื่อให้อีกฝ่ายกลัว


“พี่กุกนิสัยเด็กจังเลยนะครับ”


“อย่ามาทำเป็นพูดดี”


“แต่ถ้าพี่กุกไม่กินยาพี่กุกจะไม่หายนะครับ”


“หายอยู่แล้วเชื่อเถอะ”


ขณะที่ทั้งคู่กำลังทะเลาะกันแบบเด็กๆอยู่ แขกคนใหม่ของห้องก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มประวัติรายงานการรักษาผู้ป่วย คุณหมอชุดกาวน์อมยิ้มให้กับเด็กทั้งสองคนก่อนจะเดินอ้อมไปทำการรักษาผู้ป่วยตามหน้าที่


“หมอเห็นแบบนี้ก็ดีใจครับพรุ่งนี้เช้าคงออกจากโรงพยาบาลได้”


“ใช่หรอครับหมอตรวจสอบอีกทีได้ไหมครับ”


จองกุกกำลังจะฉีกยิ้มดีใจก็ต้องคว่ำมันลงเมื่อได้ยินประโยคที่ไม่น่าภิรมย์ใจเท่าไร ยังดีที่คุณหมอไม่ได้บ้าจี้ตามเพียงแค่หันมายิ้มแล้วลูบหัวเด็กน้อยเท่านั้น


“ไม่ต้องห่วงนะครับแฟนของคุณไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”


“อะไรนะครับ!!


สองเสียงประสานกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เมื่อกี้พวกเขาต้องฟังอะไรผิดไปแน่เลยอะไรทำให้คนคนนี้กล้าเดาอะไรแบบนี้ออกมา มันไม่มีอะไรแสดงให้เห็นถึงความรักในส่วนนั้นเลย


“คือเราไม่ได้เป็นแฟนกัน”


จองกุกรีบตอบแก้ตัวแต่คุณหมอคนเดิมก็ยังส่งยิ้มแบบเดิมให้พร้อมทั้งจดอะไรในมือยิกยิก


“ไม่เป็นไรหรอกครับหมอเข้าใจว่าเขิน”


ไม่เข้าใจอะไรคนที่ไม่เข้าใจมันหมอนั่นล่ะ จองกุกไม่อยากจะพูดอะไรต่อกลัวจะถูกมองว่าแก้เขินอีกรอบแต่เป็นจีมินเองที่กลัวถูกพี่ชายโกรธยิ่งพูดแก้เข้าไปใหญ่


“ไม่ใช่หรอกครับพี่กุกเกลียดจีมินจะตายไป”


นับเป็นการพูดที่ใช้ได้จากที่คุณหมอกำลังยิ้มอารมณ์ดีจากการแกล้งคนไข้เด็กต้องกล่าวขอโทษในเวลาต่อมา จองกุกมองหน้าของจีมินนั้นมันมีบางอย่างที่แปลกไป


ไม่ใช่เพราะสีหน้าเศร้าสอยซึ่งมันเป็นปกติกับการที่มีจองกุกอยู่ด้วย


แต่มันคืออะไรบางอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้


“หมอต้องขอโทษด้วยครับ ยังไงก็พรุ่งนี้กลับบ้านได้นะครับ”


“ขอบคุณมากๆนะครับ”


 

///////////////////////////////////////////////////////////////////

ครบแล้วค่ะเมื่อวานอัพไม่ทันเพราะช็อคข่าวการประกาศคอนอยู่

แต่เราจะไม่ยอมให้ทุกคนตกใจแค่นั้นคะเพราะตอนต่อไปเราจะพาทุกคนไป...

เข้าสู่ช่วงเวลาของความโรแมนติกกันแล้วค่ะ(มั้งนะ)

จะออกมาในรูปแบบไหนร่วมกันเดาได้เลยนะ ^Y^

SEE YOU

#กุกไม่มีมิน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #69 CHIMMEE_JK (@jiminnie_chim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:11
    ฮ..เฮือก!!!...ความรู้สึกนี้มัน....ค้างโว้ยย!!!! ไรท์อ่าาาา อย่าตัดจบแบบเน้~~! รอนะคะ
    #69
    2
    • #69-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      13 ตุลาคม 2561 / 20:16
      ได้เลยค่ะจะรีบปั่นอย่างสุดความสามมารถ
      #69-1
  2. #68 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:31
    ไรท์ขาาาา นุค้างง
    #68
    2
    • #68-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      13 ตุลาคม 2561 / 20:15
      เดี๋ยวคืนนี้ไรท์ช่วยให้หายเองค่ะ
      #68-1
    • #68-2 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 14)
      13 ตุลาคม 2561 / 21:43
      รักกกกกกกก
      #68-2
  3. #67 ARMY_2436 (@ARMY_2436) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 20:29
    ตัดให้ขาดเลยฉับๆๆ!!!
    ...ไรท์ค้างนะเนี้ยย...มาต่อไวๆน้าารออยุ่~~
    #67
    1
    • #67-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      11 ตุลาคม 2561 / 20:37
      ขอบคุณค่ะ
      #67-1
  4. #66 nuengruathai (@nuengruathai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 23:00
    อย่าทำแบบนี้ดิน้องยิ่งตัวเล็ก
    #66
    1
    • #66-1 食べたい (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      9 ตุลาคม 2561 / 23:09
      เดี๋ยวพี่ช่วยขุน
      #66-1
  5. #65 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:49
    น้องสู้ๆ

    ไรท์ตัดแบบ....ง่าาาาาาาาา
    #65
    1
    • #65-1 食べたい (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      9 ตุลาคม 2561 / 23:09
      แบบอารัยหยอออ
      #65-1
  6. #64 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:15
    น้องอยากอ่านต่ออ
    #64
    2
    • #64-1 食べたい (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      9 ตุลาคม 2561 / 22:19
      นิ่งไว้ค่ะนิ่งไว้//มือกำลังพิมพ์ด้วยความเร็วสูง
      #64-1
    • #64-2 Z.TONFAH (@tontonfahfah) (จากตอนที่ 14)
      10 ตุลาคม 2561 / 05:36
      สู้ๆนะค้าบบบ
      #64-2
  7. #63 ARMY_2436 (@ARMY_2436) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:02
    ยาห์!!ไรท์ตัดเหมือนละครไทยชัดๆ
    #63
    3
    • #63-2 ARMY_2436 (@ARMY_2436) (จากตอนที่ 14)
      11 ตุลาคม 2561 / 20:30
      คะ...รุ้เรื่องเลย
      #63-2
    • #63-3 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 14)
      11 ตุลาคม 2561 / 20:36
      TT TT TT
      #63-3