Your Necklace [KOOKMIN]

ตอนที่ 3 : 02 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

02


บทเพลงคลาสสิคดังกึงก้องทั่วห้องโถงใหญ่ เหล่านักธุรกิจชั้นนำของโลกสวมหน้ากากที่ปิดบังใบหน้าเข้าหากัน ทั่งที่บนปกเสื้อมีป้ายชื่อเสียงเรียงนามสลักไว้ชัดเจน แสงไฟจากกล้องดิจิตอลรวมมาที่ผู้ชายร่างสูงสวมสูทสีดำสนิทน่าเกรงขาม แววตาแน่นิ่งมองตรงไปข้างหน้าอย่างหน้าดึงดูด ข้างกายมีหนุ่มร่างเล็กสวมสูทสีชมพูยืนเป็นเครื่องประดับ


คุณจองกุกไม่สนใจเสียงสัมภาษณ์ข่าวล่าสุดของการเปลี่ยนสาวนอน เขาเดินตรงไปที่โต๊ะโซนวีไอพีทิ้งให้ผมคอยยืนยิ้มปั้นหน้าเป็นตุ๊กตาต้อนรับทุกคำถาม กว่าจะเบี่ยงตัวออกมาได้เจ้าตัวก็นั่งยิ้มแย้มกับรสชาติอาหารในมือ


“ครั้งนี้นายทำช้าเกินไปนะ”


ผมอยากจะลุกขึ้นแล้วตะโกนใส่หน้าดังๆว่าเรื่องทั้งหมดมันเพราะคุณทำรูปหลุดเองไม่ใช่หรอ แต่ต้องสงบปากสงบคำไว้ถ้าอีกคนยังไม่อยู่ในจุดที่อารมณ์ดีแบบสุดๆ อันที่จริงการที่นักข่าวตามเข้ามาถึงในงานสำคัญแบบนี้ได้ผมว่ามันเป็นการจงใจเกินไป ถ้าผมคาดเดาไม่ผิดเจ้าตัวที่นั่งสบายอารมณ์อยู่นั่นล่ะเป็นคนที่ส่งทั้งรูปพร้อมทั้งแจ้งสถานที่ เพื่ออะไรหรอ


ปั่นอารมณ์เครื่องประดับชิ้นโปรดของตัวเอง


“คราวหน้าผมจะพยายามให้ดีมากกว่านี้”


“ดีมาก”


หน้ากากขนนกสีทองถูกยื่นมาตรงหน้า ผมรีบรับมาใส่ทันทีอาจเป็นเพราะท่าทางของผมมันดูลนลานจนน่าตลก คุณจองกุกในโหมดที่ยังไม่ละลายน้ำแข็งถึงหลุดหัวเราะออกมาจนคนในโต๊ะหันมามอง ก็นี่มันงานหน้ากากถ้าผมไม่รีบหยิบมาใส่คงได้เป็นจุดเด่นชั้นยอดของงานเป็นแน่


“วันนี้คุณชายจองกุกสนใจสินค้าชิ้นไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ เผื่อผมจะสนใจเช่นเดียวกัน”


“อย่าเลยครับถ้าคุณวีต้องการผมคงไม่กล้าแย่งชิง”


ชายที่แม้จะมีหน้ากากสีทองปิดทั้งใบหน้าแต่ก็กลบออร่าความเป็นตัวเองไม่มิด คิม แทฮยอง หรือที่ใครๆในวงการต่างเรียกขานกันว่าคุณวี นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงไม่แพ้กัน ต่างกันที่วิธีการของเขามันยากเกินกว่าที่คนทั่วไปจะยอมรับได้ แต่ถ้าผลลัพธ์ออกมาดีแค่เขายอมรับก็เพียงพอแล้ว


คุณวีมักชอบจะเข้ามาหาคุณจองกุกในทุกๆงานเลี้ยง เพื่อแย่งชิงของที่คุณจองกุกต้องการซึ่งแน่นอนกับผลลัพธ์เจ้านายของผมไม่เคยพ่ายแพ้ อะไรที่เขาอยากได้เขาต้องได้


แม้สิ่งนั้นจะไม่ใช่สิ่งที่สมควร


“เครื่องประดับชิ้นนี้ผมว่าคุณจองกุกน่าจะใส่จนเบื่อแล้วนะครับ สนใจยกมาให้ผมใส่ต่อไหมครับ”


“อย่าเลยครับผมยังไม่เบื่อ”


อย่าหาเรื่องให้ผมอย่างนั้นสิครับ ถึงคุณจองกุกจะเบื่อผมแล้วยังไงผมก็ไม่คิดจะเปลี่ยนคนที่จะประดับร่างกายหรอก แม้ผมจะไม่มีสิทธิเลือกแต่ก็มีสิทธิในการทำให้คนๆนั้นดูดีมากที่สุด ท่าไม่ใช่คุณจองกุกแล้วมีผมไปมันก็ไม่ดูดีเสมอไปหรอก


เพราะผมเป็นเครื่องประดับของเขาคนเดียว


นั่นเป็นสิ่งที่ต้องย้ำเตือนตัวเองอยู่ทุกครั้งทุกการกระทำ ถ้าผมพลาดนั่นหมายความว่าคุณจองกุกก็พลาดไปด้วย ผมไม่สามารถทำให้เขาเสียหายได้จริงๆ หรือว่าไม่อาจทำให้เสียหายได้ต่างหาก


“ไว้เบื่อแล้วบอกผมนะครับ”


ก่อนจะเดินจากไปยังไม่วายเอามือมาลูบไล้เส้นผมของเครื่องประดับคนอื่น คุณจองกุกไม่ได้ว่าอะไรเขาเพียงแต่ใช้สายตากดต่ำเตือนอีกฝ่ายเท่านั้น เมื่ออีกคนออกไปกลายเป็นว่าผมที่อยู่เฉยๆกลายเป็นคนผิดขึ้นมา เขาไม่พูดอะไรกับผมอีกสายตาเอาแต่จ้องไปที่เวทีด้านหน้ารอพิธีกรดำเนินรายการ


“คุณจองกุกโกรธผมหรอครับ”


ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ๆกระซิบลงบนข้างหูใช่ท่าไม้ตายด้านนอกแบบโจ่งแจ้ง แต่คุณจองกุกก็ยังคงไม่หันมามองถ้าเกิดผมทำอะไรลงไปมากกว่านี้คงไม่ถูกฆ่าที่นี่ใช่ไหม แววตาดั่งนักล่าแบบนั้นผมไม่อยากจะเข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ แต่เพราะการถูกทิ้งเป็นของไร้ค่ามันน่าเศร้ากว่า ผมจึงขยับตัวขึ้นไปเป่าลมข้างๆหูดูอีกครั้ง


“ผมทำอะไรผิดไปหรอครับท่าน”


“นายไม่ได้มีค่าให้ฉันโกรธได้ขนาดนั้น หัดรู้ตัวสักทีว่าตัวเองเป็นใคร”


ไม่น่าล้ำเส้นเลยจริงๆด้วย ทำไมผมจะไม่รู้ตัวล่ะว่าตัวเองเป็นใครแต่การที่ผมยืนอยู่ข้างๆคุณเฉยๆมันเป็นอะไรที่ผิดมากไปหรอ ในเมื่อเจ้าของไม่ต้องการแล้วผมก็คงไม่มีค่าจริงๆ บางทีคืนนี้ผมอาจมีคนใหม่ที่สนใจซื้อเครื่องประดับชิ้นนี้ไปสวมใส่ใหม่


เพราะเสียงเพลงที่ดังมากเกินไปหรือคำพูดของเจ้านายผมหนักเกินไปทำให้ผมไม่สามารถทำหน้าที่ของตัวเองต่อได้ ถ้าได้น้ำเย็นๆล้างหน้าสักนิดให้ผมตื่นจากความฝันก็คงจะดี การแบกร่างตัวเองที่ล้าอยู่ให้ดูดีได้นี่มันยากจริงๆคนๆนั้นทำแบบนี้อยู่ตลอดเวลาได้ยังไงกันนะ


ยังไม่ทันที่จะถึงห้องน้ำตาของผมก็เหลือบไปเห็นเพื่อนรักผู้มีหน้าที่เดียวกัน ยุนกิกำลังฉาบรอยยิ้มของการฝึกออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาได้รับอิสระแล้วจริงๆด้วยผิวขาวที่โดดเด่นเดินเข้าไปทักผู้คนอย่างเป็นธรรมชาติ ถ้าผมเดินเขาไปทักบ้างยุนกิจะตกใจหรือเปล่านะ


เท้าของผมเริ่มเปลี่ยนทิศทางห้องน้ำคงไม่ใช่สถานที่ลบอารมณ์ของผมได้หรอก แต่ยังไม่ทันที่จะได้แตะตัวเพื่อนให้ตกใจเล่นตัวผมก็รู้สึกเหมือนกำลังบินอยู่ในอากาศไฟรอบตัวปิดมือไปหมด


ผมกลัว...คุณจองกุกครับ


ช่วยผมที


Jungkook Part


หันมาอีกทีเครื่องประดับประจำตัวของผมก็หายตัวไปไหนแล้วไม่รู้ มันน่าหงุดหงิด น่าโมโห น่ารำคาญ และยังน่าเป็นห่วง ทำไมคิดจะไปไหนมาไหนไม่บอกกันบ้าง น่าจะรู้ตั้งแต่แรกสิว่างานแบบนี้ถ้าเป็นอะไรขึ้นมามันจะหาคนรับผิดชอบไม่ได้ ถ้างั้นทำไมผมถึงไม่เก็บสมบัติชิ้นนี้ไว้ที่บ้าน เอาออกมาโชว์ไปทำไม เพราะการที่จีมินอยู่ข้างกายมันเป็นการปกป้องได้ดีกว่าขังไว้ในตู้กระจก


“ให้ผมตามหาให้ไหมครับนายท่าน”


ผมพยักหน้ารับข้อเสนอจากบอดี้การ์ดคนสนิท ถ้าอีกไม่กี่นาทีผมไม่มีเครื่องประดับมาสวมไว้เคียงกาย อาการอาจกำเริบงานนี้คงพังยับไม่เป็นท่า ทีนี้ผมคงโดนนักข่าวรุมหนักกว่าเรื่องผู้หญิงที่ผมจงใจปล่อยเล่นเพื่อฆ่าเวลา


“เอาล่ะครับทุกท่านถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยแล้ว”


พิธีกรพยายามดึงน้ำเสียงให้น่าตื่นเต้น รถเข็ญสินค้าถูกคลุมด้วยผ้าสีดำมิดชิดค่อยๆเลื่อนขึ้นมาเรียงตามมูลค่าที่สูง ปกติผมควรจะสนใจเตรียมหาของติดไม้ติดมือเป็นที่ระลึกสักชิ้น ซึ่งครั้งนี้ผมไม่มีอารมณ์คงจะไม่ได้ใช้ปากกาเซนต์อะไร


แต่เจ้าภาพงานคงรู้สึกไม่ค่อยดีถ้าเป็นเช่นนั้น


“เล่นแรงจังเลยนะ”


ผ้าคลุมสินค้ามูลค่าสูงสุดของงานถูกสะบัดออกสร้างความฮือฮาให้คนทั้งโถง เจโฮปเดินหน้าเคร่งเครียดเข้ามา ยังไม่ทันได้รายงานความผิดพลาด เจ้าเครื่องประดับชิ้นโปรดของผมก็นอนส่งสายตาเรียกหาอยู่ในกรงข้างบนเวที ถ้าตอนนี้ในมือมีอะไรสักชิ้นอยู่มันคงแตกกระจายเป็นฝุ่นผง


ผมจะไปเจรากับเจ้าของงานให้ครับท่าน” เจโฮปแจ้ง


“ไม่มีความจำเป็น”


“งั้นท่านต้องการทำอย่างไรต่อครับ”


“ถ้าที่อยู่บนนั้นคือสินค้าที่มีมูลค่า คนที่ต้องการจะได้มันมาครอบครองก็จำเป็นต้องหามูลค่าที่มากกว่ามาแลก”


เช็คใบสุดท้ายของเล่มถูกฉีกออกมา ปากกาสีดำแท่งเงาจากปกเสื้อด้านซ้ายบรรจงลงชื่อไปในช่องสุดท้าย ผมนั่งยกขาไขว้ห้างรอคอยเวลาสิ้นค้าชิ้นสุดท้ายจะเริ่มการประมูล


END Part


มืดมันมืดมากแถมยังเย็นด้วยมันไม่น่าใช่ภายในงานหรูหรานั่นหรือเปล่า กลิ่นของมันคลายกับอยู่ในท่อน้ำทิ้งกลางหมู่บ้านที่มีแต่ขยะกองเต็มไปหมด การหายใจเริ่มเป็นไปได้อย่างลำบากมีใครมาทำอะไรกับตัวผมเนี่ย หรือว่าเขาจะจับตัวผิดในเมื่อทั้งงานวันนี้มันเป็นงานที่สวมหน้ากาก เจ็บแต่ขัดขืนไม่ได้


เข็มฉีดยาขนาดเล็กเจาะเข้าที่ปลายข้อมือ มันทั้งปวดทั้งแสบร้อนไปหมดนี่พวกเขาฉีดอะไรใส่ตัวผมเนี่ย คงไม่ใช่สารเสพติดใช่ไหมคุณจองกุกยิ่งไม่ชอบอยู่ด้วย ผมไม่อยากเห็นคนๆนั้นอารมณ์เสียเลย


“พวกมึงอุ้มมันไปใส่ตู้โชว์ รับรองเป็นสินค้าชิ้นพิเศษแน่”


น้ำเสียงแบบนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน แต่ผมนึกไม่ออกจริงๆว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน มั่นใจได้แค่ว่ามันต้องเป็นคนภายในงานนี้แน่นอน เพราะมันเหมือนเสียงที่เพิ่งผ่านหูไปเมื่อไม่นาน


คุณจองกุกจะหาผมเจอไหมนะ ผมเล่นซ่อนแอบเก่งเสียด้วยสิ


เสียงดนตรีภายในงานกลับเข้ามาดังอีกครั้งหายใจได้สะดวกมากยิ่งขึ้น เหมือนผมจะได้ย้ายที่อยู่แล้ว แม้รอบตัวจะยังมืดมิดไปหมด อย่าว่าแต่หาทางออกไปเลยแค่ผมลุกขึ้นจากพื้นที่เย็นเฉียบนี่ได้นับว่าเหนือมนุษย์แล้ว


พรึบ!!


”ว้าวววว”


“ชิ้นพิเศษจริงๆด้วยสินะ”


เสียงทุกคนมากมายดูตื่นตาตื่นใจ แสงไฟสว่างวาบเข้ามาในตาผ้าคลุมผืนสีดำถูกสะบัดออกผมพยายามปรับสายตาให้ชินกับแสง แต่ว่ามันช่างเหนื่อยจริงๆตอนนี้ผมอยากนอนหลับไปเลย แล้วค่อยตื่นมาจัดการต่อในวันพรุ่งนี้ เหมือนผมจะเริ่มหลับแล้วถึงเห็นคุณจองกุกนั่งหน้าดุอยู่ไกลๆ ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว


ผมก็แค่เครื่องประดับที่เขาหยิบออกมาใส่เป็นครั้งคราว


“เอาล่ะครับถึงตาสินค้าชิ้นสุดท้ายแล้ว”


พิธีกรกำลังจะสิ้นสุดการขายของหลอกลวงเหล่านักสะสมของแปลก ชายชุดดำสองคนกำลังหิ้วแขนทั้งสองข้างของผมให้ออกมาจากกล่องกระจกใบโต ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยมีพิธีกรลูบเนื้อตัวไปมา คุณจองกุกต้องโกรธผมจริงๆแน่ที่ผมไม่ระวังตัวปล่อยให้คนอื่นมาสัมผัสได้


“เอาล่ะครับสินค้าชิ้นนี้ควรเริ่มตั้งแต่เท่าไหร่ดี” ใบหน้าของผมถูกจับให้ตั้งขึ้น นี่ผมคือชิ้นค้าชิ้นสุดท้ายหรอ


“สองล้าน”


“ว้าวทุ่มทุนมากครับคุณชาย แบบนี้ต้องเรียกน้ำย่อย”


เสียงคุณจองกุกผมจำได้ สุดท้ายไม่ว่าผมจะออกไปไกลขนาดไหนเขาก็ต้องเอาผมกลับมาให้ได้สินะ อยู่ดีๆใครก็ไม่รู้เดินเข้ามาเลิกเสื้อเชิ้ตตัวในของผมขึ้นอวดกล้ามหน้าท้อง แบบนี้ผมอายนะครับรู้อย่างนี้น่าจะออกกำลังกายให้บ่อยจะได้มีอะไรที่น่าดูมากกว่านี้


“ห้าล้าน”


รอบนี้เสียงคุณแทฮยองศัตรูตัวป่วนของนายท่านสินะ เขาก็รู้อยู่แล้วว่าผมเป็นของคุณจองกุกยังจะแข่งกันอีก ต่อให้ผมต้องไปกับเขาจริงๆ ถ้าเขาจะทำอะไรที่มันเกินขอบเขตผมจะฆ่าตัวตายแบบหนังย้อนยุคให้ดู


“สิบล้าน”


“สิบห้าล้าน”


นี่สองคนนี้เห็นผมเป็นสินค้าที่มีชิ้นเดียวในโลกหรือไง ถึงกดราคาแข่งกันไม่ปล่อยให้ใครได้สนุกเลย ทำเอาผมอยากจะสำคัญตัวเองขึ้นมานอีกระดับเลย


“พอได้แล้ว”


เสียงคุณท่านของผมตะโกนดังขึ้น หลังจากดึงราคากันไปมาจนน่ารำคาญเขาคงหมดความอดทนที่จะต่อรองแล้ว คุณจองกุกเดินออกมาจากที่นั่งกระโดดขึ้นเวทีแล้วอุ้มผมขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคนในงาน เงียบไปหมด...ทุกคนต่างอึ้งมึนงงไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือส่งเสียงอีก แม้แต่ตัวผมด้วย


“เอาสินค้าไปแบบนี้ไม่ได้นะครับคุณชายจองกุก”


คู่แข่งในการประมูลมายืนขวางทางเดินไว้ตรงหน้า พี่เจโฮปที่ทำท่าจะเข้าไปจัดการให้ก็โดนคุณจองกุกหยุดไว้ก่อนที่ตัวเองจะออกไปประจันหน้าเองทั้งที่อุ้มผมไว้ในท่าเจ้าหญิง


“นี่ครับ”


เขายื่นกระดาษแผ่นที่ขาวที่ลงชื่อตัวเองไว้ด้านล่างเรียบร้อยแล้วให้เจ้าของงาน แล้วจึงผลักคุณแทฮยองให้พ้นทางออกไป แต่เหมือนคุณแทฮยองจะไม่เข้าใจอะไรเดินเอาตัวออกมาขวางวิถีความตายอีกรอบ ผมแอบเห็นคุณจองกุกยิ้มด้วยเขาคงมีความสุขมากที่ได้ทำแบบนี้


แสดงว่าวันนี้ผมทำหน้าที่ได้ดีสินะ


“ของชิ้นนี้เป็นของผมแล้วครับคุณแทฮยอง”


“แต่เรายังประมูลกันไม่จบเลยนะครับ แบบนี้มันขโมยนี่”


“ผมให้เช็คเปล่าเจ้าของงานพร้อมลงชื่อไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณสู้ได้ถึงกี่บาทก็บอกเจ้าของงานไปนะครับเขาจะลงจำนวนที่มากกว่านั้นลงไปแทน อย่าพยายามเลยครับของชิ้นอื่นผมอาจจะยกให้คุณเอาไปเล่นบ้างเป็นครั้งคราวได้ แต่ชิ้นนี้ ผมหวง จริงๆครับหวังว่าคงจะเข้าใจ”


//////////////////////////
แวะมาแลกเปลี่ยนความคิดกันได้นะคะ ไรท์รอคอมเมนต์อยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #8 Kittimaphon_faii (@Kittimaphon_faii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:09
    รอออออ
    #8
    1
    • #8-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 3)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:17
      ได้เลยค่ะ
      #8-1
  2. #7 jjjkj (@jjjkj) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:20

    ชอบบบบ
    #7
    1
    • #7-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 3)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:17
      ขอบคุณนะคะ
      #7-1
  3. #6 38112 (@38112) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:20
    มาแล้ววว ชอบบบมากกกก สนุกมากค่า
    #6
    1
    • #6-1 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 3)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:55
      ขอบคุณนะคะจะพยายามให้มากขึ้น
      #6-1
  4. #5 38112 (@38112) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:27
    ต่อไวๆน้า หายไวๆค่ะ
    #5
    3
    • #5-2 jiminpunch (@jiminpunch) (จากตอนที่ 3)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:10

      เขินนง่าา

      เค้าหวงของของเค้าเราก้ออยากไปยุ้ง เพราะเจ้าของโหดมากนะ แทแท // รองับ สู้ๆๆ นะคะไรท์
      #5-2
    • #5-3 MewMano (@CMGF) (จากตอนที่ 3)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:57
      เจ้าของหวงแรงด้วย55+
      #5-3