ตอนที่ 6 : ความกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่6


Partวาโย


ตอนนี้ผมมาถึงระยองแล้วครับ ดีที่พออกจากกรุงเทพแล้วรถไม่เยอะเลยใช้เวลาไม่นาน

พี่แน่ใจนะว่าไอ้กรมันจะมาที่นี่   ไอ้คิงลงจากรถมาก็ถามผมทันที

ช่วยกันเดินหาก่อน เดี๋ยวกูกับไอ้เจมส์ไปถามรีสอร์ทให้เผื่อน้องกรมาเปิดห้องพัก ไอ้บอสพูดจบก็เดินไปที่รีสอร์ทพร้อมกับไอ้เจมส์ ตอนนี้ผมทั้งเดินทั้งเรียกชื่อน้องกรแต่ก็ไม่มีการตอบรับกลับมาเลย ไอ้คิงกับเพื่อนก็เดินไปดูอีกฝั่งของหาด

ถามแล้วว่ะ น้องกรไม่ได้มาเปิดห้องพักที่นี่   ไอ้บอสเดินกลับมาหาผมก็พูดขึ้น ตอนนี้ทุกคนมารวมกันแล้วรวมทั้งคนที่น้องกรพามาด้วยแล้วก็ไอ้ธัน

หรือน้องกรจะไปที่เกาะกูดว่ะ ผมพูดขึ้น ถ้าน้องไม่ได้มาที่นี่ก็คงไปเกาะกูดแหละ แต่เวลานี้น้องจะไปที่เกาะยังไง

งั้นเราไปที่ตราดกัน น้องอาจจะเปิดห้องพักที่นั่น คนที่น้องพากลับมาด้วยพูดขึ้น เขาดูร้อนรนไม่ต่างจากผมเลย  เราเดินกลับไปที่รถแต่เหมือนมีอะไรบอกให้ผมเดินไปที่ๆผมเคยเดินดูดาวกับน้องกร

กูขอเดินไปตรงนั้นแปป ผมพูดขึ้นก่อนจะเดินออกมา คนอื่นๆก็เดินตามมาด้วย

ก็ไม่มีอะไรนี่หว่า ผมกำลังจะเดินกลับแต่ผมก็ต้องชะงักกับรองเท้า ผมเดินไปดูใกล้ๆ ไอ้คิงเดินเข้ามาก่อนจะมองมาที่ผม

รองเท้าไอ้กร สิ้นสุดคำพูดของไอ้คิงผมก็วิ่งลงน้ำทันที ผมไม่รู้หรอกนะว่าจะมีใครตามลงมามั้ย แต่ผมขอแหละว่าอย่าให้เป็นแบบที่ผมคิด ระหว่างที่ผมกำลังดำน้ำหาน้องกรผมก็ได้ยินเสียงแว่วเหมือนมีคนเรียก ผมโผล่ขึ้นเหนือน้ำ ภาพที่ผมเห็นคือไอ้บาสกำลังพาร่างของน้องกรขึ้นฝั่ง ผมรีบว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่งทันที ผมเห็นร่างของน้องกร หน้าน้องกรซีดมากเลย

กร ..... กร กรได้ยินพี่รึเปล่า ผมพูดก่อนจะกอดร่างของน้องกรไว้แนบอก

โย ปล่อยน้อง ให้ไอ้ธันดูอาการน้อง ผมวางร่างน้องกรลง ไอ้ธันแนบหูลงกับหน้าอกของน้องกรก่อนเริ่มปั๊มหัวใจให้น้องกร

โทรตามรถโรงบาลที ไอ้ธันพูดขึ้นแต่ตอนนี้สมองผมมันไม่รับรู้อะไรแล้ว ถ้าผมรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ผมจะไม่ปล่อยเวลาไว้นานแบบนี้เลย ผมขึ้นรถโรงบาลมาพร้อมกับน้องกรโดยมีไอ้ธันนั่งมาด้วย พยาบาลปั๊มหัวใจน้องกรตลอดทาง ภาพที่น้องกรโดนปั๊มหัวใจมันบีบหัวใจผมเหลือเกิน ทันทีที่ถึงโรงบาล บุรุษพยาบาลก็เข็นน้องกรเข้าห้องฉุกเฉินทันที ตอนนี้ทุกคนก็เครียดไม่ต่างกัน ผมยืนรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน แต่นี่ก็เข้าไปนานแล้ว ทำไมยังไม่มีหมอหรือพยาบาลคนไหนออกมาอีก

หมอ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินผมก็ถามขึ้นทันที

คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ คนไข้มีอาการปอดบวมกับหัวใจเต้นช้ากว่าปกติ หมอยังต้องใส่ท่อช่วยหายใจและดูแลอย่างใกล้ชิด เดี๋ยวพยาบาลจะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักนะครับ หมอพูดจบก็เดินกลับไปที่ห้องฉุกเฉิน ไม่นานผมก็เห็นพยาบาลเข็นเตียงน้องกรออกมา

มึงจะโทรบอกแม่น้องมั้ย ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงน้องกร ไอ้บอสก็ถามขึ้น

บอก แต่เดี๋ยวค่อยโทรตอนเช้า ป่านนี้แม่คงนอนแล้ว ผมหันไปตอบมันก่อนจะยื่นมือไปจับมือน้องกรไว้ มือน้องกรเย็นมาก ผมบีบมือน้องกร ผมอยากบอกน้องกรว่าผมยังอยู่ตรงนี้ ผมจะไม่หายไปนานแบบนี้อีกแล้ว

กูว่ามึงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นไรไปอีกคน ไอ้บอสบอกผมก่อนจะยื่นเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวให้ผม มันไปซื้อมาตั้งแต่ตอนไหน? ผมลุกไปเข้าห้องน้ำทำธุระของตัวเองจนเสร็จก่อนจะเดินออกมา

งั้นพวกกูกลับก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาหาแต่เช้า ไอ้บาสบอกผมก่อนจะเดินออกจากห้องไปตามด้วยไอ้เจมส์กับไอ้บอส

พี่โยงั้นพวกผมกลับก่อนนะพี่ เดี๋ยวพรุ่งนี้เรียนเสร็จจะรีบมา คิงเดินมาบอกผมพร้อมกับบิวแล้วก็หนิง

คิง พรุ่งนี้พี่ฝากโทรบอกแม่หน่อยสิ โทรศัพท์พี่พังอ่ะ ตอนผมลงไปหาน้องกรในน้ำผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ออก เพิ่งมารู้ตัวก็ตอนที่มาถึงโรงบาลนี่แหละ

ได้พี่ คิงกับเพื่อนยกมือไหว้ผมก่อนจะเดินออกจากห้องไป ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงน้องกร ผมแล้วก็คนที่น้องกรพากลับมาด้วย

ผมชื่อแทนนะ คุณชื่อวาโยใช่มั้ย เขารู้จักชื่อผมได้ยังไง?

ครับ

ผมขออยู่เฝ้าน้องกรด้วยคนนะ

ไม่เป็นไร ผมเฝ้าคนเดียวได้ ผมอยากให้น้องกรตื่นมาเจอผมคนแรก เหมือนวันนั้นที่ผมหวังว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะเจอน้องกร

ผมก็ห่วงน้องกรไม่ต่างจากคุณหรอก แทนพูดขึ้นก่อนจะยกเก้าอี้มานั่งอีกฝั่งของน้องกรแล้วมองมาที่ผม

คุณหมายความว่าไง

ผมรักน้องกร นี่มันต้องมั่นใจขนาดไหนถึงกล้าบอกรักน้องกรต่อหน้าผมแบบนี้

แล้วยังไง มันรักน้องกรแล้วยังไง ในเมื่อผมกับน้องกรเรารักกัน

ผมแค่อยากบอกน้องกร ผมมองหน้าเขา เขายิ้มให้ผมแต่รอยยิ้มนั้นมันเศร้ามาก

คุณบอกตอนนี้น้องก็ไม่ได้ยินหรอกนะ

เพราะน้องไม่ได้ยินไง ผมถึงต้องบอก

เมื่อ1ปีก่อนผมตกหลุมรักน้องกร ผมรักน้องมาตลอด ผมพยายามพาน้องไปเที่ยว ไปกินของอร่อย ผมอยากทำให้น้องยิ้ม แต่น้องก็ไม่เคยยิ้มให้ผมเลย นี่เขากำลังจะบอกอะไรผม

แต่น้องกลับยิ้มให้กับข้อความในไลน์ ยิ้มให้กับรูปของคุณในโทรศัพท์

ทำไมคุณไม่บอกรักน้อง ทั้งๆที่คุณมีโอกาส ผมตัดสินใจถามเขา

คุณจะให้ผมบอกรักคนที่ใส่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายตลอดเวลางั้นหรอ ผมจับมือน้องกรขึ้นมาดูอีกครั้ง น้องใส่แหวนที่นิ้วนางจริงๆด้วย แต่นี่ไม่ใช่แหวนของผม

ผมแค่อยากบอกคุณว่าคุณยังมีโอกาสได้บอกรักน้อง ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่าคนที่ทิ้งคุณไปก็เจ็บไม่ต่างจากคุณ

คุณทำแบบนี้ คุณไม่เสียใจหรอ? จะมีใครบ้ากว่านี้อีกมั้ย รักเขามาเป็นปีๆแต่ก็ไม่เคยบอกให้เขารู้

คุณนี่ก็ถามแปลก ใครจะไม่เสียใจ แต่น้องคงมีความสุขถ้าได้อยู่กับคุณ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

113 ความคิดเห็น

  1. #20 Gift2524 (@Gift2524) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:52

    อ่านแล้วก็ยังเศร้า
    #20
    0
  2. #19 ToyKrisada (@ToyKrisada) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 19:14

    ว่าแล้วทำไมช่วงนี้แลตัวเองหงอยๆน่าจะเป็นเพราะอ่านเรื่องนี้แน่เลย
    #19
    0