ตอนที่ 3 : เจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่3


Partking


ไอ้กรยังมาไม่ถึงหรอว่ะ นี่ไอ้บิวถามผมรอบที่108แล้วนะเนี่ย ผมนัดไอ้กรมาที่ร้านตอน2ทุ่มจนตอนนี้จะ3ทุ่มแล้วยังไม่มีใครมารวมถึงพี่โยด้วย ไม่รู้ว่าไอ้พี่บาสจะพามามั้ย

กูโทรไปตามมัน มันก็ว่าออกมาแล้วนะ

แล้วนี่พี่บาสจะพาพี่โยมามั้ย?

ไม่รู้ว่ะ แต่ละคนจะได้เรื่องมั้ยเนี่ย

เฮ้ยๆ นั่นพี่โยป่ะมึง ผมหันไปมองตามที่ไอ้เกมส์ชี้ ใช่จริงๆด้วย ผมยกมือขึ้นโบกให้พี่โยเห็นก่อนพี่โยกับเพื่อนจะพากันเดินมาหาผม

“ ไหนน้องกรอ่ะ นี่ไอ้พี่บาสมันจะพูดดีๆเป็นมั้ย จะหัวร้อนอะไรนักหนา

ยังมาไม่ถึงพี่

โทรไปเร่งกูแต่น้องกรยังไม่มาเนี่ยนะ แล้วไอ้พี่บาสมันจะเสียงดังทำไมเนี่ย ปวดหัวเว้ยยยยย

พี่หยุดหัวร้อนก่อนดิ่

จะนั่งโต๊ะเดียวกันหรือแยก? ไอ้บิวถามขึ้นเพื่อหยุดพี่บาส ไม่งั้นแม่งก็หัวร้อนไม่เลิก

คนละโต๊ะดีกว่า แต่อย่าเพิ่งบอกกรนะว่าพี่มา พี่โยนี่ก็จะดีไปไหน บางทีผมก็อยากให้พี่โยเห็นแก่ตัวบ้างนะ แต่ไอ้กรนี่สิ กลับมาทั้งทีดันพาคนอื่นกลับมาด้วย อยากจะตบหัวมันสักทีจริงๆ

แล้วแต่พี่เลย คุยกันจบผมกับเพื่อนก็เลือกนั่งโต๊ะที่อยู่กลางร้านส่วนพี่โยกับเพื่อนเลือกนั่งโต๊ะที่อยู่ตรงมุมร้าน

Partวาโย

เดี๋ยวกูออกไปข้างนอกแปปนะ

ให้กูไปเป็นเพื่อนมั้ย? นี่ไอ้บอสมันคิดว่าผมจะไปตายรึไง แต่ก็รู้แหละว่ามันห่วงผมจริงๆ

ไม่ต้อง กูออกไปสูดอากาศแปป ผมพูดจบก็ลุกขึ้นเดินมาที่หน้าร้าน เฮ้อออออ วันนี้แล้วสินะที่ผมจะได้เจอน้องกร ถ้าน้องกรพาคนนั้นมาด้วยผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะทำยังไง ผมยืนสูดอากาศแล้วมองไปรอบๆ  คนนั้นนิ่ คนที่ผมเจออยู่ทะเล โลกมันกลมหรือยังไงกัน นี่ขนาดมาที่ร้านเหล้าก็ใส่แมสหรอ แต่รอบนี้ใส่หมวกมาอีก จะพรางตัวอะไรขนาดนั้น

คุณ...... เขาก็ตกใจไม่ต่างจากผมเหมือนกัน นี่เราจะเจอกันทุกที่เลยหรอ

โลกกลมนะครับ คุณว่ามั้ย?

คุณมาเที่ยวหรอ ผมถามเขาต่อ นั่นสิ อาทิตย์ก่อนเจอที่ตราด อาทิตย์นี้มาเจอที่กรุงเทพ

พอดีผมแวะมาหาเพื่อน

คุณมาเที่ยวหรอ? เขาถามผมต่อ

ป่าวๆ ผมมารอเจอใครคนนึง ผมบอกไปตามความจริง ก็จริงนี่ผมไม่ได้มาเที่ยวแต่ผมมารอเจอน้องกร

เจ้าของแหวน?

คุณรู้ได้ไง? นี่เขาจะเดาใจผมได้ทุกเรื่องเลยหรอ ตอนอยู่ที่ทะเลก็ครั้งนึงแล้ว

เอ่อ....ผมเดาเอาน่ะ โห เขาคงเดาเก่งแน่เลย เดาถูกทั้งสองรอบแน่ะ

คุณยังจำเขาได้หรอ?

จำได้สิ ต่อให้เห็นเขาแค่นิดเดียว ผมก็จำได้ ผมจำน้องกรได้แน่นอน ถึงผมจะไม่ได้เจอน้องกรมา2ปีก็เถอะ แต่ผมเชื่อว่าผมจำสายตาน้องกรที่มองผมได้

คุณจำเขาไม่ได้แบบที่คุณพูดหรอก หรือที่จริงคุณอาจจะลืมเขาไปแล้วแต่คุณแค่หลอกตัวเอง ผมเนี่ยนะจะลืมน้องกร ไม่มีทาง ใครจะลืมคนที่เรารักได้

คุณหมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ

พี่ขอโทษนะ พอดีโทรคุยกับพี่ทิวเลยมาช้า ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไรผมก็มีผู้ชายหน้าตาดีร่างสูงเดินเข้ามาหาเขาก่อนจะพูดขึ้น อย่าบอกนะว่าคนนี้คือเจ้าของแหวนที่เขาใส่ โคตรดูดีเลยอ่ะ

เอ่อ.....เพื่อนหรอ

อ่อ คนรู้จักน่ะพี่ เราเข้าไปในร้านกันเถอะ

ผมขอตัวก่อนนะ เขาหันมาพูดกับผมก่อนจะเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับผู้ชายคนนั้น


Partกร


ผมมาถึงร้านที่ไอ้คิงมันนัดผมแล้ว แต่ก่อนที่ผมจะเข้ามาหาไอ้คิงในร้าน ผมได้เจอกับผู้ชายที่ผมรัก ที่ผมคิดถึงตลอด2ปี แต่เขากลับจำผมไม่ได้เลย เสียงของผม สายตาของผมเขาก็จำไม่ได้ ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดี ผมพอจะรู้แล้วแหละว่าไอ้คิงมันนัดให้ผมมาหามันที่ร้านนี้ทำไม ถึงเจอกันแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อพี่โยจำผมไม่ได้แล้วความรู้สึกที่พี่โยมีให้ผมมันจะเหมือนเดิมได้ยังไง

กว่าจะมาได้นะมึง แล้วนี่มึงมาเที่ยวหรือมึงมาส่งยา พรางตัวชิปหาย ไอ้คิงพูดขึ้นก่อนจะเดินมาถอดหมวกกับแมสผมออก ผมเห็นเพื่อนพี่โยแล้วแหละ แต่พี่โยยังไม่กลับเข้ามาในร้าน ผมอยากรู้นะว่าถ้าพี่โยรู้ว่าคนที่คุยด้วยคือผม พี่โยจะเป็นยังไง

นี่พี่แทน แล้วนี่ไอ้คิง ไอ้บิว ไอ้เกมส์ ไอ้ต้าร์ ผมแนะนำพี่แทนกับเพื่อนให้รู้จักกันก่อนจะนั่งลง

แล้วไอ้หนิงอ่ะ ไม่มาหรอ ผมถามขึ้น ปกติหนิงจะมาตลอดนะ

เห็นว่ามีงานที่คณะเลยไม่ได้มา หนิงกับพวกนี้เรียนกันคนละคณะ แต่พวกนี้ก็ไปหาหนิงตลอดนะ เลยทำให้สนิทกันจนมาถึงทุกวันนี้

มึงนัดกูมานี่เพื่อเจอพี่โย ผมพูดขึ้น ไอ้คิงที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแทบจะสำลักเลยทีเดียว

มึงรู้ได้ไง แต่แผนนี้ไอ้บิวมันเป็นคนคิดนะเว้ย ไอ้คิงมันโยนไปให้ไอ้บิว ไอ้บิวนี่ตาโตเลย

ไอ้เหี้ย มันก็ช่วยกันคิดทุกคนนี่แหละ ไอ้บิวพูดขึ้น ผมยังไม่ได้ว่าอะไรพวกมันเลย แต่ละคนนี่นั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า

มันจะมีประโยชน์อะไรว่ะ ในเมื่อพี่โยจำกูไม่ได้ ผมพูดขึ้น

นี่มึงเจอพี่โยแล้ว? ไอ้ต้าร์ถามขึ้น ตอนนี้หน้าทุกคนดูงงกับที่ผมพูดมากรวมถึงพี่แทนด้วย

เออ

ใครจะจำมึงได้ว่ะ มึงเล่นพรางตัวขนาดนี้แล้วอีกอย่างมึงก็เปลี่ยนไปมาก ไอ้บิวพูดขึ้น

ผมไม่ได้พูดอะไร พี่โยเดินเข้ามาในร้านแล้ว ผมว่าผมพร้อมแล้วแหละที่จะให้พี่โยเจอผมจริงๆ

พวกมึงรู้จักเจ้าของร้านนี้ป่ะ ผมพูดขึ้น อย่างพวกมันถ้าไม่รู้จักเจ้าของร้านไม่มีทางมาแน่นอน

รู้จัก เป็นร้านลุงรหัสกู นั่นไง ไอ้บิวรู้จักจริงๆด้วย

มึงไปบอกเขาหน่อยดิว่ากูขอขึ้นไปร้องเพลง ผมหันไปบอกไอ้บิว

มึงอยากให้กูกับพี่โยเจอกัน ก็นี่ไง พี่โยจะได้เห็นกู ผมพูดขึ้น ไอ้บิวเดินไปคุยกับเจ้าของร้านก่อนจะเดินมาบอกผมว่าเขาให้ขึ้นไปร้องได้ ผมดื่มไป2แก้วก่อนจะขึ้นไปร้องเพลง


Partวาโย


ผมเดินกลับเข้ามาในร้านแล้ว ผมคิดว่าผมพร้อมแล้วแหละที่จะเจอน้องกร

ไปนานจังว่ะ  มึงพร้อมที่จะเจอน้องยัง ไอ้บอสถามผมขึ้น น้องกรมาถึงแล้วหรอ? ผมอยู่หน้าร้าน ถ้าน้องกรมาผมก็ต้องเจอดิ่

น้องมาแล้วหรอว่ะ

ดูบนเวที ไอ้บอสพูดจบก็จับหน้าผมหันไปมองที่เวที

เฮ้ย!!!! จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไงในเมื่อน้องกรที่อยู่บนเวทีตอนนี้คือคนเดียวกันที่ผมคุยด้วยที่หน้าร้านแล้วก็คือคนที่ผมคุยด้วยที่ทะเล

มึงตกใจอะไร? ไอ้เจมส์หันมาถามผม

มึงจำคนที่กูถามพวกมึงว่าเหมือนน้องกรได้มั้ย? ผมพูดขึ้น ตอนนี้พวกมันก็พอจะเข้าใจที่ผมพูดแล้วแหละ

มึงอย่าบอกนะว่าคือน้องกร

เขาคือน้องกรจริงๆ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ผมที่ตกใจ พวกมันก็ตกใจแล้วก็อึ้งไม่ต่างจากผม

เพลงที่ผมจะร้องต่อไปนี้ผมแค่อยากถามใครคนนึง น้องกรพูดขึ้นแต่น้องกรมองมาที่ผม สายตาที่น้องกรมองผมมันเจ็บยังไงไม่รู้

( เพลงนอกจากชื่อฉัน **เปิดเพลงฟังระหว่างอ่านด้วยนะคะ )


จำอะไรได้บ้างไหม เกี่ยวกับฉันคนเก่า

เพลงเดิมๆที่เคยเป็นของเรา

เธอยังร้องยังฟังอยู่ไหม

ไม่รู้ว่าความรู้สึก ในตอนที่มันดึกๆ

เธอยังเหงา ยังเหมือนวันเก่าๆอยู่ไหม

ไม่รู้ว่าภาพแววตา ที่เธอได้เคยมองมา

จะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน

นอกจากชื่อฉัน มีสิ่งอื่นอีกไหม

ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่

เศษจากความรัก ยังเหลือไหมก็ไม่รู้

ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่ บ้างไหม

ตักของฉันที่เธอคุ้น ที่เคยหนุนเมื่อก่อน

วันนี้ก็ไม่มีใครได้นอน ยังเก็บไว้รอเธอเสมอ

ไม่รู้ว่าความรู้สึก ในตอนที่มันดึกๆ

เธอยังเหงา ยังเหมือนวันเก่าๆอยู่ไหม

ไม่รู้ว่าภาพแววตา ที่เธอได้เคยมองมา

จะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน

นอกจากชื่อฉัน มีสิ่งอื่นอีกไหม

ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่

เศษจากความรัก ยังเหลือไหมก็ไม่รู้

ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่ บ้างไหม

นอกจากชื่อฉัน มีสิ่งอื่นอีกไหม ที่

เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่

เศษจากความรัก ยังเหลือไหมก็ไม่รู้

ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่

นอกจากชื่อฉัน มีสิ่งอื่นอีกไหม

ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่

เศษจากความรัก ยังเหลือไหมก็ไม่รู้

ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่ บ้างไหม


ผมอยากถามว่านอกจากชื่อผม พี่ยังจำอะไรในตัวผมได้บ้าง ตอนนี้เหมือนใจผมหล่นลงไปที่ตาตุ่มแล้ว คำพูดที่น้องกรพูดกับผมที่หน้าร้านก็ลอยเข้ามาในหัว คุณจำเขาไม่ได้แบบที่คุณพูดหรอก หรือที่จริงคุณอาจจะลืมเขาไปแล้วแต่คุณแค่หลอกตัวเอง

เพลงต่อไปจะแทนความรู้สึกของผมตลอด2ปีและตอนนี้ ผมแค่อยากบอกว่าผมเสียใจ

( เพลงความรู้สึกของวันนี้ **เปิดฟังระหว่างอ่านด้วยนะคะ )


หยดน้ำที่นอกหน้าต่าง

หมอกขาวและเส้นบางๆ ลมพัดมา

พาฝนโปรยตรงที่เธอเดินผ่าน

กลิ่นหอมของข้าวในจาน

บันทึกที่เขียนประจำวันคืน ผ่าน ล่วงไป

รองเท้าที่ใช้จนเก่า เศษเหรียญที่เรายังเก็บ

เพลงของเธอบนชั้นวางเพลงที่ไม่เคยเปิด

จดหมายที่เขียนถึงเธอ

ดอกไม้ที่ให้เธอวันสุดท้าย สุดท้าย

ฉันคิดถึงเธออยู่ ทุกช่วงเวลาที่ยัง หายใจ

ฉันคิดถึงเธออยู่ แม้รู้ว่ามันอ่อนแอ เหลือเกิน

คือสิ่งเดียวที่ฉันนั้นรู้สึก แม้จะเนิ่นนาน เท่าไร

ก็เพราะว่าเธอยังอยู่

ก็เพราะว่าเธอยังอยู่ในหัวใจ

ในหัวใจคนที่เธอเคยบอก

ว่ารักเขามากที่สุด ว่ารักเขามากในสัญญาที่เอ่ย ถ้อยคำ

ไม่เพียงแค่ฉันรู้สึก แต่เธอก็คงรู้สึก

วันของเรา เพลงของเรา

เพลงที่เราเคยเปิด จดหมายที่เขียนถึงกัน

 ดอกไม้ที่ให้กันวันสุดท้าย สุดท้าย

ฉันคิดถึงเธออยู่ ทุกช่วงเวลาที่ยัง หายใจ

ฉันคิดถึงเธออยู่ แม้รู้ว่ามันอ่อนแอ เหลือเกิน

คือสิ่งเดียวที่ฉันนั้นรู้สึก แม้จะเนิ่นนาน เท่าไร

ฉันคิดถึงเธออยู่ ทุกช่วงเวลาที่ยัง หายใจ

ฉันคิดถึงเธออยู่ แม้รู้ว่ามันอ่อนแอ เหลือเกิน

คือสิ่งเดียวที่ฉันนั้นรู้สึก แม้จะเนิ่นนาน เท่าไร

แม้จะเนิ่นนานเท่าไร

ความทรงจำยังอยู่ แต่สิ่งที่ไม่อยู่ คือคนในความทรงจำน้องกรพูดจบก็เดินลงจากเวที

ผมรู้ว่าน้องกรเสียใจที่ผมจำน้องกรไม่ได้ เพลงที่น้องกรร้องมันบอกผมทุกอย่างผ่านเสียงเพลงที่น้องกรร้อง

ไอ้โย มึงจะเอาไงต่อไป ไอ้บอสที่นั่งข้างผมถามขึ้น ผมจะคุยกับน้องกรให้รู้เรื่อง ผมก็เสียใจไม่ต่างจากน้องกรเลย


Partแทน


น้องกรขึ้นไปร้องเพลงให้ใครคนนั้น คนที่น้องกรเจอที่หน้าร้านคือคนที่ทำให้น้องกรยิ้มได้และคือคนที่ทำให้น้องกรเสียใจตอนนี้ น้องกรลงจากเวทีแล้วเดินมานั่งลงข้างผมเหมือนเดิม ผมอยากกอดปลอบน้องกรเหลือเกินแต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์ ถามว่าผมเจ็บมั้ยที่ต้องเห็นคนที่เรารักเสียใจเพราะคนอื่น ผมอยากให้น้องกรมองมาที่ผมคนนี้ คนที่พร้อมจะยืนอยู่ข้างๆ คนที่อยากจะทำให้น้องกรยิ้มอย่างมีความสุขอีกครั้ง

กร กลับกันเลยมั้ย ผมหันไปถามน้องกรก่อนจะจับมือน้องกรไว้ ผมรู้ว่าน้องกรตอนนี้รู้สึกยังไง

ไม่เป็นไร กรโอเค


Partวาโย


ตอนนี้ผมกับเพื่อนกำลังเดินตามน้องกร หลังจากที่น้องกรร้องเพลงเสร็จน้องกรลงไปคุยกับเพื่อนก่อนจะเดินออกจากร้านพร้อมกับผู้ชายคนนั้น

กร ผมเรียกชื่อน้องกรเพราะน้องกำลังจะขึ้นรถไปกับเขา

................... น้องกรหันมามองหน้าผมแต่ไม่ได้พูดอะไร ผมดึงน้องกรเข้ามากอด ผมคิดถึงน้องกรที่สุด ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ไม่ต่างจากน้องกรที่ตอนนี้ก็ร้องไห้เหมือนกัน

พี่คิดถึงกรนะ ขอบคุณที่กลับมา ผมพูดขึ้นทั้งๆที่ยังกอดน้องกรอยู่ น้องกรผละออกจากกอดก่อนจะมองหน้าผม สายตาแบบนี้..................

กรจะไม่พูดอะไรบ้างหรอ ผมพูดขึ้น

พี่โยอยากให้กรพูดอะไร กรพูดไปหมดแล้วไง ทั้งที่ทะเลและที่หน้าร้าน กรพูดไปหมดแล้ว

มันไม่ใช่แบบนั้นนะ พี่ไม่ได้ลืมกร

ไม่ได้ลืมแต่พี่ก็จำไม่ได้ ก็น้องกรทั้งขาวขึ้น ไหนจะสักตรงแขนเพิ่มอีก ตัวก็หนาขึ้น น้องกรตอนนี้มันต่างจากน้องกรเมื่อ2ปีที่แล้วมาก

กรเปลี่ยนไปมาก แทบจะไม่เหลือน้องกรเมื่อ2ปีก่อนเลย  

แล้วพี่โยคิดว่าเวลา2ปีกรเปลี่ยนไปคนเดียวหรอ พี่โยก็เปลี่ยน พี่โยเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ แล้วทำไมกรยังจำพี่ได้ น้องกรมองหน้าผมก่อนจะพูดขึ้น ตอนนี้สายตาน้องกรเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ซึ่งมันก็คงไม่ต่างจากผม

มันเจ็บนะพี่โย กรกลับมาเพื่อมาหาคนที่กรรัก แต่เขากลับจำกรไม่ได้เลย น้องกรพูดจบก็ร้องไห้ออกมา ผมทำได้เพียงจับมือน้องกรไว้แน่น

กร กลับกันเถอะ ผู้ชายคนนั้นเดินมาดึงมือน้องกรออกจากมือผม

กร ผมเรียกน้องกรอีกครั้งหวังว่าน้องกรจะหยุดเพื่อคุยกับผมนะ

ถ้าคุณทำให้น้องกรยิ้มไม่ได้ ก็อย่าทำให้น้องกรเสียน้ำตาอีกเลย ถ้าตอนนี้คุณเจ็บแบบที่น้องกรเจ็บ ผมก็เจ็บเหมือนที่คุณเจ็บ ผู้ชายคนนั้นพูดจบก็พาน้องกรเดินไปขึ้นรถก่อนจะขับรถออกไปทันที ผมเข้าใจดี ผู้ชายคนนั้นรักน้องกรเหมือนที่ผมรัก น้องกรคงผิดหวังในตัวผมมาก แล้วผมก็ผิดหวังในตัวเองเหมือนกัน ผมนี่คงจะเป็นคนรักที่แย่ที่สุด รักน้องกรมาตลอดแต่พอน้องกรกลับมาดันจำเขาไม่ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #55 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 14:40
    บ้าป่ะว่ะเนี่ย อำพรางตัว แล้วยังเปลี่ยนตัวเองไปขนาดนั้น พี่เค้าเจอก็นึกว่าคล้าย ตัวน้องเป็นคนจำได้แต่ไม่ยอมพูดแล้วจะให้พี่มันทำขนาดไหนว่ะ

    คนที่มีคนอื่นเคียงข้าง คนที่มันมีใครแล้วจมอยู่ในอดีตก็เจ็บไม่ต่างกัน
    #55
    0
  2. #13 Gift2524 (@Gift2524) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 07:11
    เจ็บจัง
    #13
    0
  3. #9 pongmaewTigger (@pongmaewTigger) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:57

    โอ้ย....สงสารจัง ต่อเลยน้า......

    #9
    0
  4. #8 yui1509 (@yui1509) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 17:19
    ปวดใจ สงสารทั้งคู่เลย อัพทุกวันนะค่ะ รออ่านตลอดเลย
    #8
    0
  5. #7 jum260328 (@jum260328) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:53
    อย่าทิ้งพี่โยไปนะน้องกร
    #7
    0
  6. #6 jum260328 (@jum260328) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:52
    ก็น้องกรเล่นอำพรางตัวสะขนาดนั้นนะ
    #6
    0