ตอนที่ 29 : แกล้งไม่รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    11 มิ.ย. 62

บทที่29


Partเล่ย์

ผมเดินตามไอ้แทนมาที่ห้องน้ำเพราะมันมานานแล้วแต่ก็ไม่เจอ พอเดินไปหลังร้านก็ไปเจอมันกำลังยืนจูบกับใครก็ไม่รู้ ผมกระชากแขนมันออกมา ผมกับมันทะเลาะกัน มันบอกว่าผมไม่ได้เป็นอะไรกับมัน จริงที่ผมไม่มีสถานะให้มันแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับมันนิ่
“ แต่มึงก็โอเคป่ะวะ มันไม่เห็นเกี่ยวไรเลย ”
“ ผมโอเคก็ได้นะ แต่ถ้าผมจะไปนอนกับคนอื่นบ้าง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ ” ไอ้แทนมันดึงแขนออกจากมือผมก่อนจะนั่งแท็กซี่ออกจากร้านไป ผมตั้งสติได้ก็รีบขับรถตามไอ้แทนแต่ก็ไม่ทันแล้ว ผมจอดรถที่ข้างถนนก่อนจะนั่งทบทวนตัวเอง ผมต้องทำยังไงไอ้แทนมันถึงจะยอมกลับมาหาผม ผมยอมรับว่าผมหวงที่มันไปจูบกับคนอื่นแบบนั้น ถ้าผมไปเจอช้ากว่านี้อาจจะมากกว่าจูบก็ได้ ผมขับรถวนกลับมาที่ร้าน ยังไงไอ้แทนมันก็ต้องกลับมาที่ร้านอยู่ดีเพราะพาสปอตมันยังอยู่ที่ห้อง
“ ไงมึง ตามเจอมั้ย ” ผมจอดรถแล้วเดินเข้าร้าน ไอ้คิวก็ถามขึ้น
“ เจอเ**ยไรล่ะ ” ผมหงุดหงิดที่ตามไอ้แทนไปไม่ทัน แล้วไม่รู้ว่ามันจะไปนอนไหน โทรไปก็ไม่รับ
“ ทำตัวเอง อย่ามาพาลใส่คนอื่น ”
“ กูทำอะไร!!! ”
“ มึงไม่ชัดเจนกับเขาเองป่ะ ”
“ เขาจะไปนอนกับใคร มึงก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะหวงเขา เพราะมึงให้สถานะเขาไม่ได้เอง ” ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ก็จริงของไอ้พี การกระทำของผมชัดเจนตลอดว่าผมต้องการมันแค่ผมไม่เคยบอกมันแค่นั้นเอง 
“ กูไปนอนล่ะ คิดดีๆก่อนจะทำอะไร ถ้าเขาไปจริงๆ มึงเองที่จะเป็นคนเสียใจ ” ไอ้คิวเดินมาตบไหล่ผมก่อนจะขึ้นไปนอน แค่การกระทำอย่างเดียวมันไม่พอหรอวะ 
.
.
ผมนั่งดื่มเบียร์รอไอ้แทนที่โซฟาจนถึงเช้า ผมมั่นใจว่ายังไงมันก็ต้องกลับมา มันจะทิ้งผมไปแบบนั้นไม่ได้ ผมได้ยินเสียงรถมาจอดที่หน้าร้าน ผมเดินไปที่ประตูก็เจอไอ้แทน มันกลับมาจริงๆด้วย มันมองหน้าผมก่อนจะเดินเข้ามาในร้าน
“ เมื่อคืนมึงไปนอนไหน ” ผมถามมัน มันไม่ตอบแต่เดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้อง
“ มึงจะเมินกูแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ” ผมดึงแขนมันไว้ ตอนนี้ผมกับไอ้แทนยืนอยู่หน้าห้องไอ้พีพอดีเลย
“ ผมแค่มาเอาของ ” ไอ้แทนมันดึงแขนกลับก่อนจะเดินเข้าห้องผม
“ เดี๋ยวกูไปส่ง ” 
“ ไม่เป็นไร ” ไอ้แทนเดินไปหยิบพาสปอตใส่กระเป๋า
“ แล้วมึงจะไปทำงานยังไง ถ้ากูไม่ไปส่ง ” ก็จริง ผมไปรับมันมา ผมก็ต้องไปส่งมันดิ
“ ทำไมผมจะไปไม่ได้ เมื่อคืนผมยังไปจากคุณได้เลย ” คำพูดไอ้แทนเหมือนมีดที่แทงเข้ามาในใจผม 
“ มึงอย่าเป็นแบบนี้ดิ ” 
“ ผมเป็นอะไร? ผมก็เป็นผม คุณนั่นแหละที่เป็นอะไร ” ผมขี้เกียจเถียงกับมันแล้ว ผมผลักมันลงบนเตียงก่อนจะรีบขึ้นไปคร่อมมัน 
“ คุณจะทำอะไร ผมจะไปทำงาน!!! ” 
“ กูไม่ให้มึงไป ” ผมพูดจบก็จูบไอ้แทนทันที ผมจะจูบลบที่ไอ้แทนไปจูบกับคนอื่นออกให้หมด
“ อื้ออออ.....ปล่อย ” ผมผละปากออกไอ้แทนก็โวยวายทันที
“ มีตรงไหนอีกมั้ยที่มันโดนตัวมึง ” ผมจัดการถอดเสื้อไอ้แทนออกก่อนจะก้มลงไปดูดเม้มที่ยอดอกมัน
“ อืมมม.....เล่ย์ปล่อย ” ผมไม่ฟังที่มันพูด ปากผมก็ยังเล่นอยู่กับยอดอกของมัน

ปึ้ก!!! ตุ้บ!!!  

เสียงผมตกลงมาจากเตียงเอง ไอ้แทนมันถีบผมลงจากตัวมัน ก็ไม่แปลกที่มันจะถีบผมได้ ตัวมันกับผมก็ไม่ได้ต่างกันมากเท่าไหร่
“ กูต้องทำยังไงมึงถึงจะเหมือนเดิม ” ผมลุกขึ้นก่อนจะตะคอกใส่มัน ไอ้แทนมันลุกขึ้นใส่เสื้อก่อนจะมองมาที่ผม
“ เหมือนเดิมยังไง เหมือนเดิมที่ว่ากลับไปนอนเอากันอย่างเดียวรึเปล่า ” ตั้งแต่รู้จักกันมา5เดือนผมเพิ่งเคยเห็นไอ้แทนมันเป็นแบบนี้นี่แหละ
“ มันไม่ใช่แบบนั้น ” ผมไม่ได้หมายถึงเหมือนเดิมแบบนั้น ผมไม่ได้อยู่กับมันเพื่อหวังเรื่องบนเตียงตั้งแต่แรกอยู่แล้วป่ะ
“ คุณจะหมายถึงอะไรก็เรื่องของคุณ ผมขอตัว ” ไอ้แทนมันหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้อง ผมเดินตามมันมาข้างล่าง ไอ้พีกับไอ้คิวก็นั่งอยู่ที่โซฟา ทำไมมัน2คนตื่นเช้าจังวะ
“ เดี๋ยวตอนเย็นกูไปหานะ ” ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับมันแล้วจริงๆ พูดไปก็กลายเป็นว่ามันประชดผมคืนตลอด
“ เย็นนี้ผมไม่ว่าง ” ผมกำลังจะพูดแต่ก็มีคนโทรมาหาไอ้แทน 
(โอเค พี่กำลังจะออกไป) มันคุยเสร็จก็เดินออกจากร้านไป ผมเดินตามไปก็เห็นมันขึ้นรถ.....รถไอ้กร ทำไมไอ้กรมารับไอ้แทน ผมจำได้ว่ารถคันนี้คือรถไอ้กรแน่นอน เพราะตอนที่พี่กาญซื้อรถให้ไอ้กร พี่กาญส่งรูปมาให้ผมกับไอ้เต้ดู แล้วรถหรูแบบนี้อยู่ติดชายแดนมันไม่ค่อยมีใครขับหรอก
“ ไงมึง ”
“ หงุดหงิดเว้ย ” ผมตะโกนระบายอารมณ์ตัวเอง นี่ไอ้แทนมันจะทำให้ผมเป็นบ้าจริงๆนะเนี่ย
“ ไอ้เล่ย์ กูเป็นเพื่อนมึงมา12ปี กูไม่เคยรู้เลยว่ามึงจะโง่ขนาดนี้ ” ไอ้คิวมันเดินมาตบไหล่ผมก่อนจะพูดขึ้น 
“ มึงก็ไปว่าเพื่อน มันน่ะฉลาดทุกเรื่องแต่โง่อยู่เรื่องเดียว ” ไอ้พีพูดเสริมมาอีก
“ ไอ้พวกเ**ย ” ผมด่าพวกมันก่อนจะเดินขึ้นมาบนห้อง นี่ผมต้องทำยังไงกับไอ้แทนเนี่ย ปวดหัวเว้ย มีเมียกับเขาทั้งทีทำไมมันปวดหัวแบบนี้วะ

Partวาโย

ผมกำลังนอนกอดน้องกรอย่างมีความสุขแต่มันก็เหมือนฝันแล้วถูกปลุกให้ตื่น มีคนโทรมาหาน้องกรแล้วน้องกรก็บอกผมว่าจะเข้าไปออฟฟิต ผมบอกให้รอผมด้วยก็ไม่รอ น้องกรอาบน้ำเสร็จก็ขับรถออกไปเลย ถ้าเรื่องงานก็ไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนี้เลย รีบขนาดที่อาบน้ำเร็วกว่าปกติด้วยซ้ำ น้องกรดูรีบจนผิดสังเกตุ ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ขับรถตามน้องกรมาที่ออฟฟิต ผมเข้าไปที่ออฟฟิตน้องกรก่อนเลย แต่ก็ไม่เจอน้องกร
“ รู้มั้ยว่ากรไปไหน ” ผมถามพนักงาน 
“ ยังไม่เห็นกรมาที่ออฟฟิตนะครับ ” แต่น้องกรก็ออกจากบ้านมานานแล้วนะ ทำไมยังไม่ถึง
“ เมื่อเช้ามีใครโทรไปหากรมั้ย ” พนักงานพากันส่ายหน้าทุกคนเลย นี่น้องกรไปไหน แล้วทำไมต้องโกหกผมด้วย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาน้องกร น้องกรไม่รับสายผมเลย ผมให้คนออกมาส่งก่อนจะปั้มพาสปอตมาที่จุดรับฝากรถ โซนของผมกับน้องกรเป็นVIP มันจะมีจอดแค่ไม่กี่คันหรอก ตอนผมมาผมก็รีบๆไม่ได้ดูว่ามีรถของน้องกรจอดอยู่มั้ย ผมเดินไปดูก็พบว่าไม่มีรถของน้องกรจอดอยู่เลย นี่น้องกรกำลังทำอะไร ผมกำลังจะเดินกลับเข้าไปก็เห็นรถของน้องกรจอดอยู่ที่หน้าด่าน ผมไม่ได้เห็นแค่รถแต่ผมเห็นไอ้แทนลงจากรถน้องกรด้วย ที่น้องกรรีบเมื่อเช้าคือรีบไปหาไอ้แทนอย่างนั้นหรอ ผมรอให้รถของน้องกรวนออกไปก่อนผมถึงเข้าไปปั้มพาสปอต ผมกลับไปรอน้องกรที่ห้องทำงานของผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมจะไม่พูดเรื่องที่ผมเห็นน้องกรกับไอ้แทน ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าน้องกรจะคิดว่าผมโง่ได้นานแค่ไหน เหมือนสิ่งที่ผมคิดมาตลอดมันกำลังจะเกิดขึ้นเลย
“ พี่โยมานานแล้วหรอ ” น้องกรเดินเข้ามาหาผมที่ห้องทำงานก่อนจะพูดขึ้น
“ พี่เพิ่งมา ”
“ หนูไปไหนมา พี่เข้าไปหาหนูไม่เห็นหนูอยู่ที่ออฟฟิต 
“ กรแวะไปกดเงินมา ” ผมหวังว่าน้องกรจะบอกความจริงกับผมนะ แต่น้องกรก็เลือกที่จะโกหก ถ้าน้องกรบอกผมว่าไปหาไอ้แทนมาผมรับได้นะ รับได้จริงๆ ผมจะไม่รู้สึกเสียใจเลยด้วยซ้ำ
“ หนูหิวข้าวมั้ย ” 
“ หิว สั่งมากินนะ ขี้เกียจออกไป ” น้องกรเดินมานั่งที่โซฟาก่อนจะพูดขึ้น ผมไลน์ไปสั่งอาหารให้น้องกรก่อนจะเดินมานั่งข้างน้องกร
“ หนู....หนูรักพี่มั้ย ” ในใจผมอยากถามว่าน้องกรเคยรักผมบ้างรึเปล่า แต่ผมก็เลือกที่จะไม่ถาม
“ หือ  ทำไมถามแบบนี้ ” น้องกรกอดผมจากด้านหลังแล้วเอาคางมาวางไว้บนไหล่ผม
“ พี่อยากได้ยินหนูบอกรักพี่บ้าง ” 
“ น้อยใจอะไรกรรึเปล่าเนี่ย ” 
“ จะให้พี่น้อยใจอะไร ” ผมไม่ได้น้อยใจแต่ผมเสียใจเลยแหละ
“ ไม่น้อยใจก็ไม่น้อยใจ ”
“ กรรักพี่โยนะ ถ้าไม่รักคงไม่กลับมา ” น้องกรพูดจบก็หอมแก้มผม ผมควรรู้สึกดีใจซิที่น้องกรบอกรักผมแบบนี้ แต่เปล่าเลย ผมกลับรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม ผมไม่รู้เลยว่าคำว่ารักที่น้องกรบอกผมมันออกมาจากใจรึเปล่าหรือมันเป็นเพียงลมปากของน้องกร

Partแทน

ผมโทรให้น้องกรมารับ น้องกรก็สงสัยเหมือนกันว่าผมไปอยู่ที่ร้านเล่ย์ได้ยังไงแต่น้องกรก็ไม่ได้ถามอะไร ผมกับน้องกรแวะไปซื้อของก่อนที่น้องกรจะมาส่งผมที่หน้าด่าน ทั้งเรื่องเล่ย์กับเรื่องน้องกรทำให้ผมสับสนไปหมดแล้ว แล้วเรื่องน้องกรก็ดันเข้ามาช่วงนี้ด้วย ผมบอกน้องกรแล้วแหละว่าวันนี้ขอหยุดงาน น้องกรก็ไม่ว่าอะไร ผมเข้ามาที่ห้องอาบน้ำว่าจะนอนพักอีกหน่อย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับด้วย ผมหลับไปได้สักพักก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาคลอเคลียอยู่ที่คอผม
“ เฮ้ย!!! คุณมาได้ไง ” ผมลืมตาขึ้นมาก็เจอเล่ย์เนี่ยนอนกอดผมอยู่
“ เดินเข้ามา ” 
“ แต่ผมล็อคห้องแล้วนะ ” 
“ มึงสมองกลับรึไง มึงให้กุญแจห้องกูไว้ ” โอ้ย สรุปผมหนีเขาไม่พ้นจริงๆใช่มั้ยเนี่ย
“ ออกไป ผมจะนอน ” 
“ มึงก็นอนไปดิ ใครห้ามไม่ให้มึงนอน ” 
“ ก็คุณกอดผมอยู่เนี่ย ปล่อย ” ผมดิ้นไปมาแต่ก็สู้แรงเล่ย์ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ ผมแอบสะใจนิดๆนะตอนที่ถีบเล่ย์ตกเตียงไปได้ ผมเกือบจะเคลิ้มอยู่แล้วเชียว
“ ปกติกูก็กอดมึงป่ะ ” 
“ นั่นมันเมื่อก่อน ไม่ใช่ตอนนี้ ” พูดเหมือนนาน เล่ย์นอนกอดผมทุกคืนตั้งแต่ที่ได้นอนเตียงเดียวกัน
“ ไม่เอา ไม่เป็นแบบนี้ดิ ” เสียงเขาอ่อนลงกว่าปกติ ผมนิ่งไป
“ กูนอนไม่หลับถ้าไม่ได้กอดมึง เมื่อคืนกูก็ไม่ได้นอน กูรอมึงจนถึงเช้าแต่มึงก็ทิ้งกู ” ทำไมแค่คำพูดเขาผมต้องใจเต้นแรงด้วยเนี่ย เขาเงียบไป
“ กูอยากมีมึงในชีวิต กูอยากอยู่กับมึงแบบนี้ทุกวัน กู....... ”
“ อยากให้ผมอยู่ในชีวิตคุณในฐานะอะไร ” มาถึงขนาดนี้แล้ว หวังว่าเขาจะไม่ปากแข็งนะ
“ เอ้า......ก็มึงเป็นเมียกู มึงก็ต้องอยู่ในชีวิตกูดิ ” 
“ หือ....ผมยังไม่ได้เป็นแฟนคุณเลยนะ ” ก็จริง ผมเพิ่งเคยเห็นเล่ย์เป็นแบบนี้ เหมือนเด็กกลัวโดนทิ้งเลย
“ กูก็พูดอยู่นี่ไงว่ามึงเป็นเมียกู จะฟันแล้วทิ้งกูหรอ ” พูดบ้าอะไรของเขาเนี่ย
“ เอาไง จะเป็นมั้ยเมียกูเนี่ย ” 
“ ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ ” ผมพูดจบเล่ย์ก็จับผมนอนหงายก่อนจะขึ้นมาคร่อมผม
“ กูก็จะเอามึงจนกว่ามึงจะยอมเป็นเมียกู ” เฮ้ย!!! มีแบบนี้ด้วยหรอวะ
“ เดี๋ยว...... ” ผมยังพูดไม่จบเล่ย์ก็ก้มลงมาจูบผม มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการทั้งของผมและของเขา
“ อืมมมม ” 
.
.
ตัดภาพไปที่ประตูห้องก่อนนะ
.
.
.
***แทนจะยอมเป็นเมียเฮียมั้ย?
***แล้วพี่โยจะทนน้องกรได้นานแค่ไหน? 
***มาลุ้นด้วยกันนะคะ ใกล้จะจบแล้ว........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #66 jum260328 (@jum260328) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:07
    ยอมเถอะพี่โยจะได้สบายใจสักที รู้สึกสงสารพี่โยจัง
    #66
    0