ตอนที่ 2 : รับรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่2

Partking

คณะวิศวกรรมศาสตร์


" ไหนมึงบอกว่าไอ้กรจะมาหาเราไง "

" มันบอกกูจริงๆ แต่ไม่เห็นมันมา " ไอ้กรมันจะมาจริงๆ มันโทรมาบอกเมื่อ2วันก่อนแต่มันก็ยังมาไม่ถึง

ผมไม่ห่วงมันหรอกเพราะรู้ดีว่ามันจะไปที่ไหนก่อน แต่กับไอ้พวกนี่สิจะตื่นเต้นอะไรกับการที่ไอ้กรกลับมาไทย ถามผมวันละร้อยรอบ

" กรกลับไทยแล้วหรอว่ะ " หนิง เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้น

" กลับมาได้หลายวันแล้ว เห็นว่าจะขึ้นมาหาเรา แต่2วันแล้วยังมาไม่ถึงอีก " ต้องอธิบายไปครับ ไอ้หนิงมันเป็นคนเข้าใจอะไรยาก เรื่องที่ควรเข้าใจดันไม่เข้าใจ ไอ้เรื่องที่ไม่น่าเข้าใจดันเข้าใจ เฮ้ออออ เป็นเพื่อนพวกมันนี่เหนื่อยจริงๆ

 

Partวาโย

 

ผมกลับจากทะเลแล้วครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าบ้านแม่น้องกรวันนี้ผมตั้งใจจะอยู่ทานข้าวเย็นกับแม่น้องกรก่อนแล้วค่อยกลับเพราะผมยังมีเพื่อนทั้ง3คนคอยขับรถให้

" โย มาหาป้าหรอ "

" สวัสดีครับเฮีย ไปทะเลเลยแวะมาหาแม่ครับ " ผมกับเพื่อนยกมือไหว้เฮียก่อนจะพูดขึ้น

" เข้าบ้านพร้อมกูดิ กูกำลังจะไปหาป้าพอดี "

" ครับ " ผมเดินตามเฮียเข้ามาในบ้านแต่ก็ยังไม่เจอแม่เลย เฮียเดินนำผมไปที่หลังบ้านก็เห็นแม่กำลังนั่งเล่นกับแมวอยู่

" ป้า โยมาหา " เฮียพูดจบแม่ก็หันมามองหน้าผมก่อนจะยิ้มให้ผมกับเพื่อน

" จะมาทำไมไม่โทรบอกแม่ก่อน " ถ้าผมโทรบอกมีหวังแม่ได้ทำกับข้าว ทำขนมหวานไว้รอผมกับเพื่อนแน่นอน ผมยังจำเมื่อ3เดือนก่อนที่ผมมาหาแม่ได้นะ แม่ทำกับข้าว ทำขนมหวานให้ผมห่อกลับไปที่กรุงเทพอีกด้วย

" อยากมาเซอร์ไพร์ครับ แม่สบายดีนะครับ "

" สบายดีจ้ะ เสียดายไม่ได้เจอกันเลย "

" เจอใครครับแม่? " นั่นดิผมต้องเจอใคร เฮียเล่ย์หรอ?

" กรกลับมาแล้วนะ แต่ขอไปหาเพื่อนที่กรุงเทพเมื่ออาทิตย์ก่อน " เหมือนมีอะไรผ่าลงมาที่กลางใจผมยังไงบอกไม่ถูก

" จริงหรอครับแม่ " ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม น้องกรกลับมาแล้วจริงๆ

" แม่นึกว่าโยรู้แล้ว "

" แล้วมึงไม่ได้ติดต่อกับมันเลยรึไงถึงไม่รู้ว่ามันกลับมาแล้ว " เหมือนคำพูดของเฮียมันตอกย้ำผมยังไงก็ไม่รู้

" ผมไม่ได้ติดต่อกับน้องเลยครับ " ผมบอกไปตามความจริง

" พวกมึงนี่ก็แปลก กูคิดว่ามันจะขึ้นไปหามึงซะอีก " ขึ้นมาหาผมงั้นหรอ แค่บอกผมว่าจะกลับมาไทยยังไม่บอกเลย

" พอๆ เอาของจากโยไปเก็บให้ป้าเลย " ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ผมทำหน้ายังไงแม่ถึงพูดขึ้นแบบนั้น

" ก็มันเรื่องจริงนี่ป้า ไลน์กับเฟสก็ใช้อันเดิม แต่ไม่ติดต่อกันเอง กูก็งงกับพวกมึง " มันก็จริงของเฮีย

แต่จะมีใครรู้มั้ยว่ามันทรมานขนาดไหน การที่เราอยากจะส่งข้อความไปหาหรือโทรไปหาแต่ก็ต้องห้ามใจ ผมยังจำภาพวันที่น้องกรบอกว่าจะไปอยู่กับพี่กาญได้อยู่เลย ภาพที่น้องกรร้องไห้จนหลับไปผมยังจำได้ไม่เคยลืม

 " จะไปได้รึยังเต้ " แม่หันไปพูดย้ำกับเฮียเต้อีกรอบ เฮียเดินมาหยิบของจากผมไปก่อนจะเดินเข้าไปที่ครัว โดยมีไอ้เจมส์เดินตามไปติดๆ แล้วไอ้เจมส์มันจะเดินตามไปทำไมว่ะ?

อย่าคิดมากเลยโย " หลังจากที่เฮียเดินออกไปแล้วแม่ก็หันมาพูดกับผม

น้องคงคิดถึงเพื่อนครับ ไม่ได้กลับมานาน " ถึงผมจะพูดไปแบบนั้นแต่ใครจะรู้บ้างว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง

" พาพี่เขากลับมาด้วย ไม่รู้จะดูแลพี่เขาได้มั้ย "

" ใครหรอครับ  " น้องกรพาใครกลับมาด้วย อาจจะเป็นพี่กาญก็ได้ หวังว่าจะไม่ใช่แบบที่ผมคิดนะ

" อ๋อ น้องของเพื่อนกาญน่ะ เขาขึ้นไปทำงานกับกาญแต่ไอ้แสบลากเขากลับมาไทยด้วย " ก็ไม่แปลกที่น้องกรจะพาใครกลับมาด้วย 2ปีแล้วนิ่ อะไรมันก็เปลี่ยนไปได้เสมอ ผมนี่คงโง่มากใช่มั้ยที่คิดว่าน้องกรกลับมาแล้วจะยังเหมือนเดิม

" อยู่ทานข้าวเย็นกับแม่ก่อนนะค่อยกลับหรือจะค้างที่นี่ก่อน " ผมก็ยังรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่มาหาแม่

แต่ต่อไปมันคงไม่มีอีกแล้ว

" ขอบคุณมากครับแม่ แต่ผมกลับเลยดีกว่า หยุดงานมาหลายวันแล้วด้วย " ที่จริงผมค้างกับแม่ก็ได้แต่สภาพจิตใจแบบนี้คงไม่ไหว

" ไว้ครั้งหน้ามาโทรมาบอกแม่ก่อนนะ เดินทางปลอดภัยนะลูก ดูแลตัวเองด้วยนะ "

" ครับแม่ " ผมกับเพื่อนยกมือไหว้แม่น้องกรก่อนจะเดินออกมาที่รถ

" ไหวมั้ยมึง เดี๋ยวกูขับให้ " อย่าถามเลยว่าไหวมั้ย แค่แรงจะเดินออกจากบ้านแม่ก็แทบจะไม่มี

" ขอบใจ " ผมพูดจบก็ยื่นกุญแจรถให้ไอ้บอสก่อนจะเดินไปนั่งเบาะข้างคนขับ

" เข้มแข็งมาได้ตั้ง2ปี แค่รู้ว่าน้องพาคนอื่นกลับมาด้วยนี่เหงาเป็นแมวป่วยเลยเพื่อนกู " ที่ไอ้บาสพูดก็จริง ผมเข้มแข็งมาได้ตั้ง2ปี ทำไมแค่น้องกรพาคนอื่นกลับมาด้วยผมถึงเจ็บแบบนี้

มึงก็ไปพูดมัน อย่าให้กูเห็นมึงเป็นแบบมันบ้างนะ กูจะซ้ำมึงเลย "

" นี่กูไม่ได้ซ้ำเติมมันนะ แต่กูพูดให้มันคิด 2ปียังผ่านมาได้ แล้วไอ้คนที่กลับมากับน้องอาจจะไม่ได้เป็นอะไรกันก็ได้ มึงอย่าเพิ่งหมดหวังดิ่ "

Partกร


คิดถึงมึงชิปหายเลย กว่าจะกลับมา หนิงพูดขึ้นพร้อมกับพุ่งกอดผมสุดแรง

คิดถึงพวกมึงเหมือนกัน ไม่ได้กลับมาไทยตั้ง2ปี ใครบ้างจะไม่คิดถึง

แล้วนี่กลับมาเรียนหรือกลับมาหาแม่อ่ะ หลังจากที่หนิงกอดผมจนพอใจแล้วก็ถามขึ้น

แต่เรียนก็ดีนะมึง เรียนคณะเดียวกันกับพวกกูก็ได้ มาเป็นรุ่นน้องพวกกู ไอ้บิวพูดต่อ นี่พวกมันเก็บกดมาจากไหนคิดจะให้ผมตอบก่อนมั้ยเนี่ย

ไม่รู้ว่ะ ยังไม่อยากคิด ที่จริงที่ผมกลับมาไทยเพราะคิดถึงแม่ แล้วก็.........

แล้วมึงกลับมาไทยพี่โยรู้ยัง ว่าแล้วว่าไอ้คิงต้องถามเรื่องนี้ เฮ้อออออ

กูไม่ได้บอก ก็ไม่ได้บอกจริงๆ ไม่รู้ว่าจะบอกยังไง ผมเป็นคนทิ้งให้พี่โยอยู่คนเดียวมาตั้ง2ปี แล้วอยู่ดีๆจะกลับมาเพื่อเรียกร้องอะไร

กูว่ามันอาจจะถึงเวลาแล้วนะเว้ย 2ปีที่พี่โยต้องอยู่คนเดียวมันนานพอที่พี่โยควรจะเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว

ไม่รู้ว่ะ อะไรๆอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้

ถ้ามึงหมายถึงพี่โย พี่โยยังรอมึงอยู่นะเว้ย ก็เพราะว่าพี่โยยังรอไงถึงได้กลับมา ผมยังไม่ได้พูดอะไรต่อเสียงโทรไลน์ของผมก็ดังขึ้น

ฮัลโหล

( ตอนนี้กรอยู่ไหน )

กรมาหาเพื่อนที่กรุงเทพ พี่มีอะไรรึเปล่า

( เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปหานะ )

พี่ทำธุระเสร็จแล้วหรอ

( เสร็จแล้ว เดี๋ยวยังไงพรุ่งนี้พี่โทรหานะ )

โอเค ผมกดวางสาย ทำไมพวกมันมองหน้าผมแบบนั้นว่ะ?

มึงคุยกับใคร ไอ้คิงเป็นคนเอ่ยถามผมขึ้น

พี่แทน

แทนไหน มึงช่วยอธิบายให้เพื่อนเข้าใจได้ไหม

เขาเป็นน้องของเพื่อนพี่กาญ เขาไปทำงานกับพี่กาญ กูจะกลับไทยเลยลากพี่เขากลับมาด้วย

มึงกับเขาสนิทกัน?

จะว่าสนิทก็สนิท เพราะอยู่นู้นนอกจากพี่กาญก็มีพี่แทนนี่แหละอยู่เป็นเพื่อน ตั้งแต่พี่แทนไปทำงานกับพี่กาญผมก็ไม่เคยเหงา ชวนผมไปกินข้าวข้างนอก วันหยุดก็พาผมไปเที่ยวตลอด มันก็ช่วยได้เยอะ แต่ก็ยังคิดถึงอยู่ดี

นานแค่ไหนแล้ว

อะไร? อะไรของไอ้คิง ไอ้คิงมันชอบถามแบบไม่เคลียร์อ่ะ จะถามก็ไม่พูดออกมาให้หมด แล้วผมจะรู้มั้ยว่าที่มันถามคือเรื่องไหน

นานแค่ไหนที่เขาไปทำงานกับพี่มึง ก็แค่เนี่ย จะพูดออกมาให้หมดก็ไม่พูด

ถ้านับเดือนนี้ด้วยก็ปีครึ่ง

ห้ะ/ห้ะ/ห้ะ/ห้ะ/ห้ นี่พวกมึงจะตกใจอะไรกัน เล่นใหญ่กันจริงๆแต่ละคน

มึงจะตกใจอะไรกัน ผมล่ะเพลียกับพวกมันจริงๆ ผมไม่อยู่2ปี พวกมันก็ยังเหมือนเดิม

แล้วพี่โยล่ะ

.........................

หรือที่มึงพูดว่าอะไรๆอาจจะเปลี่ยนไปแล้ว มึงหมายถึงตัวมึงเอง ไอ้เกมส์ที่นั่งเงียบตั้งแต่ที่ผมมาก็พูดขึ้น

เวลา2ปีมันนานพอยังว่ะ นานพอที่กูจะเริ่มต้นใหม่ได้รึยัง ที่ผมกลับมาก็เพราะเรื่องนี้แหละ ผมอยากให้พี่โยเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว รวมถึงตัวผมด้วย......

ไอ้กร!!! ”

แล้วพี่โยล่ะ มึงเอาพี่โยไปไว้ตรงไหน

พี่โยยังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ มึงจะให้กูเอาพี่โยไปไว้ตรงไหน

แต่มึงกับคนชื่อแทน

มันไม่มีอะไรแบบที่พวกมึงคิด เพียงแค่วันนี้พี่แทนคือคนที่อยู่ข้างผมมาตลอดเกือบ2ปี พี่แทนคือคนที่ทำให้ผมมองโลกได้สดใสอีกครั้งแค่นั้นเอง


Partวาโย


ไอ้โย มึงยังมีชีวิตอยู่มั้ยเนี่ย พวกไอ้บาสก็ถามแปลก ถ้าผมไม่มีชีวิตผมจะขับรถมาหามันถึงผับได้มั้ย

มึงโอเคมั้ย?

กูโอเค ใช่ ผมไม่เป็นไร ผมยังปกติดี

แต่สภาพมึงดูไม่ได้เลย มึงได้นอนบ้างมั้ยเนี่ย

กูทำงานเพลินว่ะ รู้ตัวอีกทีก็ข้ามวันแล้ว ถ้าไอ้บอสไม่โทรไปชวนผมมาผับนี่ผมไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าผมทำงานข้ามวัน แล้วผมก็ไม่ได้กลับบ้านด้วยแต่ป๊าก็ไม่เห็นโทรมาถาม

กลับมาเหมือนเดิมอีกแล้วสิมึง

ถ้ามันเจ็บมากก็ปล่อยเหอะ แค่2ปีมันก็นานพอแล้ว ใช่เวลา2ปีที่ผ่านมามันนานมากจริงๆสำหรับผมคนที่ยังคิดถึงน้องกรทุกวัน คนที่ยังรักน้องกรอย่างสุดหัวใจ

ถ้าน้องเจอคนที่รักน้องแบบที่กูรักเมื่อไหร่ กูก็พร้อมที่จะไป

แล้วถ้าน้องเจอจริงๆ มึงยอมรับได้หรอว่ะ

รับได้ดิ่ ในเมื่อความสุขของน้องกรไม่ใช่กูอีกต่อไป กูก็พร้อมที่จะเดินออกมา แต่การเดินออกมาครั้งนี้ผมอาจจะเจ็บกว่าครั้งที่ผ่านมา 2ปีที่ผมผ่านมาได้เพราะผมยังมีหวังว่าน้องกรจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ถ้าครั้งนี้ผมต้องเดินออกไปจริงๆ เดินออกไปแบบไม่มีหวัง เดินออกไปทั้งรอยยิ้มแต่ในใจเจ็บผมก็ไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปได้ยังไงเหมือนกัน


Partแทน


ไปเที่ยวไหนมาบ้าง ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟกับน้องกร

ไปทะเลแล้วก็มาหาเพื่อนนี่แหละ

แล้วจะอยู่กรุงเทพกี่วัน

สักอาทิตย์นึงหรืออาจจะนานกว่านั้น

แล้วนี่พี่ต้องรีบกลับไปทำงานป่ะ งานก็ต้องทำ อยากมาตามเด็กดื้อก็อยากตาม ผมเลือกอะไรได้บ้างเนี่ย

จริงๆพี่ลาได้14วัน แต่พี่กาญบอกว่าถ้ากรจะกลับไปอีกก็ให้พี่รอกลับพร้อมกรเลย ที่ผมคุยกับพี่กาญก่อนมานะ พี่กาญอยากให้น้องกรกลับไปมากกว่าอยู่ที่นี่ต่อ ผมก็พอรู้สาเหตุที่ทำให้น้องกรไปอยู่นู้นแต่ไม่ได้รู้ลึกอะไร

หืม พี่กลับก่อนเลยก็ได้ กรก็ยังไม่รู้ว่าจะอยู่นี่เลยหรือจะกลับไปอีก ผมว่าแล้วเชียวว่าน้องต้องตอบแบบนี้

แล้วตอนนี้กรพักอยู่ไหนอ่ะ

กรพักอยู่กับเพื่อน เดี๋ยวกรพาพี่ไปพักโรงแรมแถวคอนโดเพื่อนกร

แล้วแต่กรเลย ผมไม่รู้หรอกนะว่าอะไรทำให้ผมตามน้องกรมาที่ไทย วันแรกที่ผมเจอน้องกรผมมองไม่เห็นความสดใสในตัวของน้องกรเลย ในแววตาของน้องกรก็เต็มไปด้วยความเศร้า ผมไม่เคยเห็นรอยยิ้มของน้องกรเลย จนวันที่ใครคนนั้นของน้องกรส่งข้อความมาผมถึงได้เห็นรอยยิ้มของน้องกร ผมคิดว่าผมตกหลุมรักน้องกรเข้าแล้วแหละ ผมอยากเป็นคนที่ทำให้น้องกรยิ้มได้ รอยยิ้มของน้องกรมันทำให้ผมมีความสุข แต่มันคงจะดีถ้ารอยยิ้มนั้นมันมาจากผม

 

Partking


มึงว่ากรกับไอ้พี่แทนอะไรเนี่ยยังไงว่ะ

แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม ตั้งแต่ที่ไอ้กรพูดว่าสนิทกับคนที่ชื่อแทนไอ้บิว ไอ้เกมส์ ไอ้ต้าร์นี่พูดถึงไม่หยุดเลย

เอ้า มึงไม่เห็นหรอว่าไอ้กรมันลังเลทั้งที่เมื่อก่อนมันรักพี่โยจะตาย ก็จริงของไอ้บิว แต่ผมเชื่อว่าไอ้กรมันยังรักพี่โยอยู่นะ เพราะสายตามันตอนที่พูดถึงพี่โยยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

แล้วมึงจะทำไง

ทำให้ไอ้กรชัดเจนกับความรู้สึกมันไง  

เฮ้ย ไม่เอาด้วยนะเว้ย ไอ้กรมันกลับมามันคงรู้แหละว่ามันจะทำยังไงต่อไป ผมคนนึงที่ไม่อยากยุ่งเรื่องนี้ กรมันยึดความคิดของตัวเองเป็นหลักไม่มีใครเปลี่ยนความคิดของมันได้หรอก

นั่นดิ กูว่าเรานัดพี่โยไปเจอไอ้กรก็พอแล้ว ความคิดไอ้เกมส์ก็ดีเหมือนกันนะ

งั้นเดี๋ยวกูโทรไปบอกพี่บาสให้นัดพี่โยให้แล้วกัน ผมพูดขึ้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรออกหาพี่บาส


Partบาส


ไอ้โยอยู่ไหน

อยู่ในห้องเลย ผมโทรตามไอ้บอสกับไอ้เจมส์มาดึงสติไอ้โย มันมาเปิดโรงแรมผมนอน4วันแล้วไม่ออกไปไหนเลย อาการมันเหมือนตอนที่น้องกรไปจากมันใหม่ๆเลย เห็นมันเป็นแบบนี้แล้วทนดูไม่ได้จริงๆ

นี่มึงไม่ไปทำงานกี่วันแล้วว่ะ ไอ้เจมส์เปิดฉากถามไอ้โย

.........................

มึงยังมีสติอยู่มั้ยเนี่ย ไอ้เจมส์ถามต่อ

กูโอเค กูแค่เจ็บที่ใจ กูรอข้อความจากน้องกร กูอยากเจอน้อง กูอยากให้น้องเป็นคนบอกกูเองว่ากลับมาแล้ว  2ปีที่กูรอ ที่กูรัก มันน้อยไปหรอว่ะหรือมันไม่พอ ผมไม่อยากมองหน้าไอ้โยตอนนี้เลย มันคงเสียใจมากจริงๆ มันรอน้องกรมาตลอด2ปี ไม่เปิดใจให้ใครก็ไม่แปลกที่มันจะเสียใจขนาดนี้ ผมรู้ว่ามันไม่ได้เสียใจที่น้องกรกลับมาแล้วไม่บอกมัน แต่มันเสียใจที่น้องกรพาคนอื่นกลับมาด้วย

ใจเย็นๆก่อนมึง ผมกำลังจะพูดต่อแต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาขัดผมก่อน

ไอ้คิงมันโทรมาทำไมว่ะ!!! ผมเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะรับสาย

มึงโทรมามีไร

( พูดดีๆจะตายมั้ย )

ไม่ตายแต่กูไม่พูด มึงโทรมามีไรก็รีบพูดมา

( เออๆ ผมอยากให้พี่พาพี่โยมาที่ร้านNBหน่อย )

ไปทำไม?

( ผมจะนัดไอ้กรมาที่ร้าน ผมอยากให้พี่โยกับไอ้กรเจอกัน )

มึงรู้มั้ยว่าตอนนี้ไอ้โยมันเป็นยังไง เพราะเพื่อนมึงเลย

( แล้วผมจะรู้มั้ย ไอ้กรมันก็คงรู้สึกไม่ต่างกับเพื่อนพี่หรอก )

เพื่อนมึงจะรู้สึกอะไร พาคนอื่นกลับมาเหยียบใจเพื่อนกูขนาดนี้

( เฮ้ย พูดแบบนี้มันก็ไม่ถูกป่ะ )

หรือมันไม่จริง

( แล้วที่ผ่านมาเพื่อนพี่ทำอะไรอยู่ จะมาโทษไอ้กรก็ไม่ได้หรอก )

( ถ้าอยากเห็นพี่โยกลับไปเป็นแบบเดิมอีกก็ไม่ต้องพามา ตั้งใจจะช่วยแท้ๆ แค่นี้นะ )

อะไรของมันว่ะ แล้วผมต้องทำยังไงเนี่ย ผมเดินกลับไปหาไอ้โยที่ห้องก็เห็นมันอยู่สภาพเดิม นอนดูรูปที่มันถ่ายกับน้องกรที่ทะเลเมื่อ2ปีที่แล้ว เฮ้ออออ ผมล่ะไม่รู้จะทำยังไงกับมันจริงๆ

ไอ้โย....มึงอยากเจอน้องกรมั้ย ผมตัดสินใจถามขึ้น ผมว่ามันควรไปเจอน้องกรก่อน มันจะได้รู้ว่ามันยังรู้สึกกับน้องกรเหมือนเดิมมั้ย

ไอ้คิงมันให้กูพามึงไปเจอน้องกรที่ร้านNB ”

“………………….”

มึงจะเอาไง ถ้าถอดใจแค่เพราะเขาพาคนอื่นมาด้วยทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาคือใครก็มุดหัวอยู่ในห้องนี้แหละแล้วปล่อยน้องกรไป ผมพูดอะไรดีๆแบบไอ้บอสกับไอ้เจมส์ไม่เป็นหรอกนะ ยิ่งเห็นไอ้โยเป็นแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิด

กูไม่ปล่อยน้องกรไปไหนทั้งนั้นแหละ จนกว่ากูจะรู้ว่าน้องกรพาใครกลับมาด้วย

งั้นมึงก็ลุกไปอาบน้ำ เน่าชิปหาย ผมพูดจบก็ใช้เท้าเขี่ยให้มันลุก หมั้นไส้มันจริงๆ พอบอกให้ปล่อยน้องกรไปนี่ตอบได้ แต่ที่ผมถามมันมาทั้งวันนี่ไม่ตอบ ถ้าไม่เห็นมันอยู่ในสภาพแบบนี้นะผมจะถีบมันซ้ำเลย

เออๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

107 ความคิดเห็น

  1. #5 Gift2524 (@Gift2524) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:32
    อ่านแล้วหน่วงมากกกกเลยคะ...รอๆๆๆต่อเลยได้มั้ย
    #5
    0
  2. #3 jum260328 (@jum260328) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 00:06
    น้องกรจะใจร้ายกับพี่โยไปแร้วนะฮ้อๆๆ
    #3
    0
  3. #2 ToyKrisada (@ToyKrisada) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:55
    ขอ 3 เลยได้มั้ยอ่ะนะกราบละ
    #2
    2
    • #2-1 CHOIYING (@CHOIYING) (จากตอนที่ 2)
      11 พฤษภาคม 2562 / 22:59
      พรุ่งนี้มาอัพอีกEPนะคะ
      #2-1