ตอนที่ 17 : เริ่มต้นใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่17


   Partวาโย


ผมกับน้องกรตื่นมาส่งพี่กาญที่ชายแดนแต่เช้าแล้วครับ ก่อนพี่กาญจะขึ้นรถ พี่กาญก็พาไปดูออฟฟิตของน้องกรก่อน ดีนะที่ออฟฟิตผมกับน้องกรห่างกันแค่1ห้อง ไม่งั้นผมคงต้องเหนื่อยเดินไปหาน้องกรแน่นอน ออฟฟิตน้องกรตอนนี้ก็ยังเป็นออฟฟิตเล็กๆอยู่ เห็นว่าช่วงแรกน้องกรจะเข้ากะเช้าเองด้วย ยังไม่อยากจ้างพนักงาน น้องกรก็วางแผนงานตัวเองมาพอสมควรแล้วครับ ผมก็แค่แนะนำไปบ้างบางส่วน มีเมียเด็กไม่พอ เมียยังฉลาดแล้วก็เก่งอีก ไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือเป็นกรรมของผมเลย

ผมขับรถเข้ามาจอดที่บ้านหลังที่ป๊าให้ผมเป็นของขวัญ ผมพาน้องกรมาดูบ้านก่อน เผื่อน้องกรจะจำบ้านหลังนี้ได้แล้วอยากจะอยู่

ก็โอเคนะพี่โย เดี๋ยวให้ช่างมาซ่อมบำรุงอีกหน่อย ผมพาน้องกรเดินดูรอบบ้าน ในบ้าน ห้องทุกห้องจนน้องกรพอใจ ในที่สุดน้องกรก็ชอบบ้านหลังนี้ ค่อยโล่งหน่อย นึกว่าจะได้ซื้อบ้านใหม่ซะแล้ว

งั้นกรอยากทำตรงไหนกรก็จดไว้เลย แล้วเดี๋ยวพี่ตามช่างมาทำให้ ผมบอกน้องกรก่อนจะเดินมาหยิบสมุดโน้ตกับปากกาที่รถไปให้น้องกร น้องกรเดินดูบ้านอีกรอบก่อนจะเริ่มจด ที่จริงบ้านก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ แค่ไม่มีใครมาอยู่2ปีมันก็อาจจะดูเก่าไปบ้าง ก็คงต้องตามใจน้องกรแหละ อยากทำตรงไหนก็ให้น้องกรทำให้พอใจไปเลย

.

.

ไปดูบ้านมาเป็นไงบ้างกร ชอบมั้ย? แม่ถามน้องกรขึ้นระหว่างทานข้าวเย็น

ก็ชอบนะแม่ แต่ก็ต้องปรับปรุงนิดหน่อย น้องกรตอบแม่ก่อนจะทานข้าวต่อ ช่วงนี้น้องกรกินข้าวเยอะมากนะ แถมยังกินขนมทั้งวันอีก มันก็แปลกอยู่หรอกแต่ก็ช่างเถอะ เพราะน้องกรกินเยอะยังไงก็ไม่อ้วนอยู่แล้ว

อีกอาทิตย์นึงพี่แทนก็เก็บของเตรียมตัวไปทำงานเลยนะ แต่ใกล้วันจะคุยเรื่องงานด้วยอีกที น้องกรพูดขึ้น แทนก็พยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าทานข้าวต่อ ผมก็สงสารแทนนะ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ผมก็กลัวนะถ้าน้องกรจำแทนได้ขึ้นมาน้องกรจะยังน่ารักกับผมแบบนี้รึเปล่า เพราะแบบนี้ผมถึงไม่พูดถึงเรื่องแทนกับน้องกร เหมือนตัวร้ายในละครยังไงไม่รู้

ทำไมมันเร็วแบบนี้ว่ะ!!! อยู่ดีๆเฮียเล่ย์ก็พูดขึ้นเสียงดัง

เร็วอะไรของมึงเฮีย น้องกรหันไปถามเฮียต่อ ช่วงนี้ผมก็ว่าเฮียเล่ย์แปลกๆไปนะ กลับบ้านทุกวันเลย อย่างล่าสุดเห็นว่าวันนั้นก็กลับมาบ้านทั้งกลางคืนแล้วก็นอนในรถ หรือเฮียอกหักว่ะ?

ก็....ก็ทำไมมึงทำงานเร็วจัง มึงเพิ่งหายไม่ใช่ไง แล้วทำไมเฮียต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย

กูหายดีแล้ว งานก็ไม่ได้หนักอะไร

เออ กูก็แค่ถามดู อะไรของเฮีย อยู่ดีๆก็เป็นห่วงน้องกรมาซะงั้น

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จผมก็เข้ามาอาบน้ำที่ห้อง ส่วนน้องกรก็นั่งคุยกับแม่อยู่ข้างนอก ตั้งแต่ที่ป๊ามาส่งผม ป๊าก็โทรมาหาผมนะจากที่ปกติไม่เคยโทรมาหาผมเลย หลายๆอย่างก็ดีขึ้นมากจากเมื่อก่อนก็คงมีแต่พี่กาญนี่แหละที่ยังไม่ปล่อยให้น้องกรได้ตัดสินใจอะไรเอง

พี่โย หนูเอานมมาให้ ห้ะ!!! เดี๋ยวนะ เมื่อกี้น้องกรแทนตัวเองว่าอะไร

กรว่าอะไรนะ

กรเอานมมาให้ น้องกรพูดก่อนจะวางแก้วนมที่หัวเตียงแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

กรแทนตัวเองว่าอะไรนะ ผมพูดขึ้นก่อนจะเดินไปกอดน้องกรจากด้านหลัง

อะไรเล่า กรจะไปอาบน้ำ

แทนตัวเองว่าหนูอีกซิ พี่อยากฟัง ผมจูบลงที่คอน้องกรเบาๆ ขนาดยังไม่อาบน้ำตัวยังหอมขนาดนี้

อื้อ....ไม่เอา กรจะไปอาบน้ำ

ถ้าไม่พูดงั้นพี่กอดเลยนะ ไม่ต้องอาบน้ำแล้ว ผมพูดพร้อมกับสอดมือเข้าไปในเสื้อน้องกร

อื้อ......พี่โยอย่า หนูอยากอาบน้ำ ทีแรกก็แค่ว่าจะแกล้งเล่นแหละแต่เสียงน้องกรมันยั่วเหลือเกิน สงบสติไว้โยให้น้องได้พักบ้าง

กรแทนตัวเองว่าหนูนะ น่ารักดี ผมพูดจบก็หอมแก้มน้องกรก่อนจะเดินมานั่งที่เตียง ต้องออกห่างน้องกรก่อน ไม่งั้นวันนี้น้องกรไม่ได้พักแน่ หลังจากที่ผมปล่อยน้องกร น้องกรก็เดินเข้าไปอาบน้ำ ผมต้องมานั่งสงบสติตัวเองอยู่ที่เตียงก่อนที่น้องกรจะอาบน้ำเสร็จ น้องกรจะรู้ตัวมั้ยว่าน้องกรโตขึ้นแล้วมันไม่แมนเหมือนเมื่อก่อน ร่างกายน้องกรมันดูสวยไปทุกส่วน แล้วแบบนี้ใครจะอดใจไหว เบื่อตัวเองที่มีเมียเด็กแถมน่าฟัดอีก

พี่โยจะนอนเลยมั้ย ผมพยักหน้าตอบน้องกร น้องกรเดินไปปิดไฟก่อนจะเดินมานอนลงข้างผม

หลับฝันดีนะครับ คนดีของพี่ ผมพูดจบก็จูบลงที่หน้าผากน้องกรเบาๆ

ทำไมวันนี้ปากหวาน

พี่ก็ปากหวานอยู่แล้วนะ ชิมมั้ย

พอเลย....ฝันดีนะพี่โย น้องกรพูดจบก็จูบผมเบาๆ ผมห่มผ้าให้น้องกรก่อนจะกอดน้องกรไว้ ขอให้อยู่ด้วยกันแบบนี้นานๆนะเมียเด็กของพี่โย


Partกร


หลังจากที่ผมซ่อมบำรุงบ้านที่ป๊าให้เป็นของขวัญเสร็จผมก็ย้ายของมาที่นี่เลย ก็คงมีแค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวเพราะที่นี่ก็มีครบทุกอย่างแล้ว ผมจำบ้านหลังนี้ได้ตั้งแต่ที่พี่โยพามาดูแล้วแต่ผมก็ไม่ได้บอกพี่โย ส่วนเรื่องป๊าผมก็จำได้หมดแล้วแต่ก็ช่างมันเถอะ ไหนๆเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว แล้วตอนนี้ผมก็กำลังเริ่มต้นใหม่กับพี่โย ผมไม่อยากใส่ใจอดีตที่ผ่านมาแล้ว

หนู เฮ้อออออ ตอนนี้พี่โยติดเรียกผมว่า หนู ไปแล้ว ผมไม่น่าเผลอแทนตัวเองไปแบบนั้นเลย แล้วคือห้ามพี่โยให้เรียกไม่ได้ด้วยไง แต่ก็เอาเถอะ ให้พี่โยเป็นใหญ่ได้สักเรื่องบ้าง

ครับ

ที่พักแทนนี่อยู่ในชายแดนเลยหรอ คงจะห่วงเรื่องที่พักของพี่แทน พี่กาญบอกกับผมว่าผมเคยทำงานกับเขาตอนที่ผมไปอยู่กับพี่กาญ แต่ทำไมผมถึงจำเขาไม่ได้ก็ไม่รู้

ครับ ก็คงให้พักข้างในเลย สะดวกเวลาไปทำงานด้วย   ผมพูดจบก็หันมาเก็บเสื้อผ้าตัวเองใส่ตู้ต่อ

แล้วพรุ่งนี้หนูจะเข้าไปทำงานเลยหรอ พักอีกหน่อยมั้ย นี่ก็อีกคน ไม่รู้จะห่วงผมอะไรขนาดนั้น ผมหายดีแล้วนะแต่แค่ความทรงจำบางส่วนหายไป แต่เรื่องการทำงานนี่ผมจำได้หมด

พรุ่งนี้กรต้องถึงออฟฟิตก่อน9โมงเช้า เดี๋ยวกรไปเองก็ได้ ที่จริงผมคุยกับพี่โยแล้วแหละว่าเริ่มแรกผมจะไม่จ้างพนักงานเพิ่ม ถึงพี่กาญจะลงทุนให้และจัดการให้ทุกอย่างแต่ผมก็ไม่อยากสิ้นเปลือง 

พี่บอกให้หนูจ้างพนักงานเพิ่ม ไม่งั้นก็เอาพนักงานที่ออฟฟิตพี่ไป หนูจะได้ไม่ต้องนั่งทำงานเอง

พี่โย เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ ผมพูดจบก็เดินออกมานั่งที่ปลายเตียงข้างพี่โย

ก็พี่ไม่อยากให้หนูเหนื่อย หนูต้องนั่งทำงานเอง12ชั่วโมงเลยนะ พี่โยพูดจบก็เอาคางมาวางไว้บนไหล่ผม

ตอนที่กรอยู่กับพี่กาญ กรก็ทำงานมั้ย ตอนที่ไปอยู่กับพี่กาญผมก็ต้องทำงานเพื่อแลกกับเงินเดือนเหมือนกัน

แต่มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้หนูอยู่กับพี่ พี่ไม่อยากเห็นหนูเหนื่อย พี่โยก็ยังคงเหมือนเดิม

แล้วพี่โยคิดว่ากรอยากเห็นพี่โยเหนื่อยหรอ ผมรู้นะว่าพี่โยต้องขึ้นไปดูงานที่กรุงเทพด้วย แล้วถ้าผมยังทำตัวเป็นภาระพี่โย พี่โยก็ต้องเหนื่อยกว่าเดิม

งั้นหนูสัญญากับพี่ก่อน ถ้างานหนูลงตัวแล้ว หนูต้องจ้างพนักงานเพิ่ม พี่โยพูดขึ้นก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นมา นี่พี่โยคิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่กันเนี่ย

สัญญาครับ ผมเกี่ยวก้อยพี่โยตอบ


Partเล่ย์


หงุดหงิดโว้ย วันนี้ผมเลื่อนนัดลูกค้าทุกคน ผมไม่มีอารมณ์จะสักให้ใครเลย ไอ้แทนไปทำงานกับไอ้กรแล้ว แต่ที่มันทำให้ผมหงุดหงิดคือไอ้แทนมันพักอยู่ข้างใน แล้วผมจะเจอมันได้ยังไงเนี่ย 

วันนี้มึงเป็นเ**ยไรของมึงเนี่ย

ไม่มีอารมณ์ ก็ไม่ได้เป็นไรแค่ไม่มีอารมณ์จะทำงาน

ทำเหมือนคิดถึงใครไปได้

กูไม่ได้คิดถึงมัน!!!

กูยังไม่ได้พูดเลยว่ามึงคิดถึงใคร  นี่แสดงว่ามึงคิดถึงใครอยู่ใช่มั้ย นั่นไง แล้วคนอย่างไอ้พีคือถ้ามันเสือกไม่สุดมันจะไม่หยุดแน่นอน แล้วทำไมกูต้องคิดถึงมึงด้วยว่ะ แค่คิดว่าวันนี้กลับบ้านไปแล้วจะไม่เจอหน้ามึงกูก็หงุดหงิดเป็นบ้าแล้ว

ไม่มี กูหิวข้าว ไปหาข้าวแดกล่ะ ผมพูดจบก็เดินออกจากร้านก่อนที่ไอ้พีมันจะถามผมไปมากกว่านี้ ทำไงจะรู้ว่ะว่าไอ้แทนมันพักอยู่ตรงไหน.........โทรถามพี่กาญดีกว่า

พี่กาญ

( มีไร มึงโทรผิดป่ะเนี่ย )

ไม่ๆ ไอ้กรมันทำงานอยู่ตึกไหน

( มีไรรึเปล่า )

เปล่าๆ เผื่ออยากเข้าไปเล่นกับมัน

( อยู่ตึกคราวคาสิโนอ่ะ )

แล้วห้องพักพนักงานนี่อยู่แถวนั้นป่ะ

( ก็อยู่ตึกข้างหลังคาสิโน มีไรป่าว )

เปล่าๆ งั้นแค่นี้นะ ผมพูดจบก็ตัดสายพี่กาญทันที หลังจากวางสายจากพี่กาญผมก็เดินกลับเข้าร้าน

ไหนมึงบอกจะไปกินข้าว

กูพูดตอนไหน

เอ้า มึงบอกกูเองว่าจะไปแดกข้าว อะไรของมันว่ะ ผมก็เพิ่งกินข้าวพร้อมพวกมัน นี่ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงใครจะไปหิว

กูไม่คุยกับมึงล่ะ  ไอ้คิวอยู่ในห้องใช่ป่ะ

เออ

ผมเดินเข้ามาในห้องก็เห็นไอ้คิวนั่งพิมพ์ลายอยู่ อยู่กัน3คนคงมีไอ้คิวนี่แหละที่ขยันทำงานสุด ไอ้คิวมันรับสักวันนึงไม่ต่ำกว่า5คิว ไม่รู้มันจะขยันไปไหน เมียก็ไม่มี

มึง คืนนี้ไปแดกเหล้ากัน ผมบอกไอ้คิวที่กำลังนั่งพิมพ์ลายอยู่

วันนี้มึงไม่กลับบ้านไง

ไม่ว่ะ วันนี้ไม่อยากนอน ไปแดกเหล้ากัน

เดี๋ยวนะ ที่มึงชวนกูไปแดกเหล้าคือไม่อยากนอน วันนี้ผมจะไม่นอน จะไปหาไอ้แทนคืนนี้ก็ไม่ได้ มันยังไม่เริ่มทำงาน ไปก็ไม่เจอมันอยู่ดี

เออ  กูขึ้นไปอาบน้ำล่ะ เจอกัน

ผมไม่รู้นะว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร ผมคือผู้ชาย ไอ้แทนก็เป็นผู้ชายแมนๆด้วย แต่ทำไมผมต้องอยากเจอหน้ามันทุกครั้งที่กลับบ้าน ทำไมผมต้องอยากกินข้าวเย็นกับมันทุกวัน ทำไมผมต้องอยากเห็นหน้ามันก่อนนอน ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร หรือผมจะได้มันเป็นเพื่อนใหม่อีกคน แต่กับไอ้พี ไอ้คิวผมไม่เห็นรู้สึกแบบนี้เลย โอ้ยยยย ปวดหัวเว้ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #42 Gift2524 (@Gift2524) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:07

    น่าสงสารเฮีบเราจัง
    #42
    0