วนมาเพื่อรัก

ตอนที่ 15 : หนึ่งความทรงจำที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่15


Partวาโย


วันนี้ผมกลับกรุงเทพแล้ว แต่ผมไม่ได้กลับคนเดียวนะ ผมพาน้องกรมาด้วย หวังว่าป๊าเจอน้องกรแล้วจะอารมณ์ไม่เปลี่ยนนะ

กรนอนไปเลยก็ได้ ถึงบ้านเดี๋ยวพี่ปลุก ผมบอกน้องกร

ไม่ กรจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ ปากพูดว่าอยู่เป็นเพื่อนแต่ตานี่จะปิดอยู่แล้ว น่ารักจริงๆเลย ผมเอื้อมมือไปปรับแอร์ให้น้องกรก่อนจะจับมือน้องกรไว้ เวลาผมขับรถผมชอบจับมือน้องกรนะ ไม่รู้ว่าทำไมต้องจับแต่จับแล้วมันรู้สึกดีและหลังจากที่น้องกรพูดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนผมไม่ถึง10นาที น้องกรก็หลับไปแล้ว ผมขับรถไปเรื่อยๆ ไม่เร็วเท่าตอนมาหาน้องกร ยิ่งน้องกรหลับแบบนี้ผมยิ่งต้องขับช้า

.

.

ผมมาถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่ปลุกน้องกร ผมเอาของไปเก็บในบ้านก่อนจะออกมาปลุกน้องกร

กร....กร...ถึงแล้วครับ

อื้อ.... และแน่นอนน้องกรไม่ยอมตื่น ผมเลยตัดสินใจปลุกในแบบของผม

   ฟอด      ฟอด ผมหอมแก้มขวาน้องกรแรงๆไป2ที

พี่โย

ตื่นได้แล้วครับ ผมพูดก่อนจะเอื้อมตัวไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้น้องกร

นี่บ้านพี่โยหรอ

ครับ

ทำไมไม่บอกว่าบ้านพี่โยใหญ่ขนาดนี้ กรจะได้แต่งตัวดีๆหน่อย

กรก็แต่งของกรแบบนี้อยู่แล้วนี่ ลงมาได้แล้วครับ ป๊ารอทานข้าวอยู่ น้องกรก็แต่งตัวปกติแหละ เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กับกางเกงยีนส์สีดำขาดเข่า รองเท้าผ้าใบ แล้วอีกอย่างบ้านผมก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากมาย แต่ถ้าเทียบกับบ้านน้องกรมันก็ใหญ่กว่าอยู่ดี ผมพาน้องกรเดินไปหาป๊าที่ห้องอาหาร ป๊านั่งรอที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว

ตื่นแล้วหรอ ป๊าผมถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

สวัสดีครับ น้องกรพูดขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ป๊า

นั่งสิ จะได้ทานข้าว มาเหนื่อยๆ ป๊าพูดจบผมกับน้องกรก็นั่งลงที่เก้าอี้

พาน้องมาแบบนี้ น้องหายดีแล้วหรอโย ป๊าถามขึ้นระหว่างที่ทานอาหาร

หายดีแล้วครับ แต่ก็สูญเสียความทรงจำบางส่วนไป ผมตอบป๊าก่อนจะตักปลาราดพริกให้น้องกร

จำป๊าได้รึเปล่า? ป๊าผมถามน้องกรขึ้น ถ้าป๊ารู้ว่าน้องกรจำป๊าไม่ได้ ป๊าจะเสียใจมั้ยเนี่ย

เอ่อ......

ตอบมาเถอะ

จำไม่ได้ครับ แต่พี่โยบอกว่าผมเคยเจอกับป๊าแล้ว

งั้นหรอ.....ทานข้าวต่อสิ ป๊าพูดขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่ป๊าถามน้องกรก็ไม่ได้มีการคุยกันอะไรมาก ส่วนมากป๊าก็จะถามผมเรื่องงานมากกว่า ผมก็เตรียมเรื่องงานที่ชายแดนมาคุยกับป๊าเหมือนกัน ไม่รู้ว่าป๊าจะเห็นด้วยมั้ย

ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเก็บเอง หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ แม่บ้านก็เดินมาเก็บจานที่โต๊ะแต่น้องกรก็พูดขึ้นก่อน

ไม่เป็นไรค่ะ แม่บ้านผมรีบพูดขึ้นทันที ที่บ้านผมมีแม่บ้าน3คน คนขับรถกับคนสวนอีก3คน

งั้นให้ผมช่วยนะครับ

เอ่อ.....

ให้น้องช่วยนะครับป้า ผมพูดขึ้น ถ้าผมไม่พูดมีหวังน้องกรไม่ยอมแน่นอน น้องกรช่วยป้าแม่บ้านเก็บโต๊ะอาหารก่อนจะเดินไปที่ครัว

ป๊า.....ผมมีเรื่องจะคุยด้วย

ไปคุยที่ห้องนั่งเล่น ป๊าก็มีเรื่องจะคุยด้วยเหมือนกัน

งั้นผมขอไปบอกน้องก่อนนะครับ ผมพูดจบก็เดินไปที่ครัว เดี๋ยวน้องกรกลับมาไม่เจอผมจะตกใจเอา ถึงจะอยู่ในบ้าน ผมก็ห่วงน้องกรอยู่ดี

กร ผมเรียกน้องกร ตอนนี้น้องกรกำลังช่วยแม่บ้านผมล้างจานอยู่ น่ารักจริงๆเลยเมียเด็กของผมเนี่ย

เดี๋ยวพี่ไปคุยกับป๊าที่ห้องนั่งเล่น เสร็จแล้วตามพี่ไปนะ น้องกรพยักหน้ารับก่อนจะหันกลับไปล้างจานต่อ

ว่ามาสิ มีเรื่องอะไรจะคุยกับป๊า

โยจะขอกลับไปดูงานที่ชายแดน

ทำไมถึงขอกลับไปที่นั่น

น้องกรจะย้ายงานมาทำที่ชายแดน ผมอยากช่วยน้องดูเว็ป เลยอยากขอป๊ากลับไปดูงานที่นู้น ป๊าผมเป็นคนมีเหตุผลนะ ถึงแม้เมื่อก่อนป๊าจะไม่มีเหตุผลเรื่องผมกับน้องกรก็เถอะ

แล้วงานที่นี่ นี่แหละคือปัญหา งานที่นู้นก็มีพี่ปิงปองดูแลอยู่แล้ว แต่งานที่นี่นี่สิ

ผมว่าจะกลับมาดูเรื่อยๆ ถ้ามีงานด่วนก็ให้เลขาผมโทรไป นี่คือทางออกที่ผมคิดมาแล้ว ถึงจะเหนื่อยกับการขับรถผมก็ต้องยอม เพราะน้องกรก็ต้องทำงานของน้องกร น้องกรคงไม่ยอมมาอยู่ที่กรุงเทพกับผมแน่นอน

เอ่อ...ขออนุญาตครับ น้องกรเดินเข้ามาก่อนจะพูดขึ้น ผมขยับที่นั่งเพื่อให้น้องกรนั่งข้างผม

ถ้าแกคิดมาดีแล้ว ป๊าก็ไม่ว่าอะไร สำเร็จ นึกว่าป๊าจะไม่ยอมซะอีก

แล้วที่ป๊าบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับโย? ผมถามขึ้น ผมจำได้นะว่าป๊ามีเรื่องจะคุยกับผม

ไม่มีไรมากหรอก เอาเป็นว่าแกจะพาน้องกลับบ้านเมื่อไหร่ ก็บอกป๊าด้วยล่ะกัน ป๊าจะไปส่ง นี่ผมหูฝาดไปรึเปล่า?

ป๊า!!!

แกฟังไม่ผิดหรอก พาน้องขึ้นไปพักได้แล้ว ป๊าพูดจบก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

ผมพาน้องกรขึ้นมาบนห้องนอนผม น้องกรมองห้องผมเหมือนสงสัยอะไรเลย

พี่โย น้องกรเดินเข้ามาในห้องผม มองไปรอบๆห้องก่อนจะเรียกผม

มีไรกร

ห้อง.....เหมือนห้องของเราเลย เฮ้ย! ผมลืมไปเลยว่าห้องผมจัดเหมือนตอนที่อยู่บ้านหลังนั้นกับน้องกร น้องกรเดินไปที่โต๊ะทำการบ้านที่ผมจัดไว้ก่อนจะนั่งลง

กร ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมต้องพูดอะไร หรือต้องทำอะไร เพราะดูเหมือนน้องกรจะจำได้ ผมเดินเข้าไปหาน้องกร  น้องกรร้องไห้!!!

กร......ร้องไห้ทำไม

กรขอโทษ น้องกรพูดขึ้นก่อนจะสวมกอดผม

ขอโทษพี่ทำไม ผมพูดขึ้นก่อนจะลูบหัวน้องกรเบาๆ

ขอโทษที่ปล่อยให้อยู่คนเดียว ขอโทษที่ทิ้งไป อย่าบอกนะว่าน้องกรเห็นห้องแล้วนึกถึงเหตุการณ์วันที่เราเลิกกัน

ไม่เป็นไร....กรก็กลับมาแล้วนี่ไง...ไม่ร้องนะครับคนดีของพี่

พี่โย

ครับ

พี่กอดกรแน่นไป กรหายใจไม่ออก นึกว่าจะดราม่าอะไรอีก ทีแท้ก็หายใจไม่ออกนี่เอง ผมผละกอดออกจากน้องกรก่อนจะใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาออกให้น้องกร

ทิ้งพี่ไป คิดถึงพี่บ้างรึเปล่า ผมถามขึ้นหลังจากที่น้องกรหยุดร้องไห้แล้ว

ไม่คิดถึงก็คงไม่กลับมา

งั้นพี่ขอลงโทษเด็กดื้อที่ทิ้งพี่ไปหน่อยล่ะกัน

ลงโทษอะไร กรจะนอน....ง่วงพอดีเลย น้องกรพูดขึ้นก่อนจะทำท่าปิดปากหาวนอน แล้วเดินไปนอนลงที่เตียงผม คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรอดหรอ ผมเดินไปนอนที่เตียงก่อนจะขยับนอนในผ้าห่มผืนเดียวกันกับน้องกร ผมซุกหน้าลงกับคอน้องกร สองมือก็กอดเอวให้มาแนบชิดกับผมมากขึ้น

พี่โย กรจะนอน อย่ากวน

ขอพี่กอดให้หายคิดถึงนะครับ

กอดอะไร ป๊าพี่โยอยู่ข้างล่างนะ แล้วนี่ก็เพิ่งบ่ายเอง น้องกรพลิกตัวมาตอบผม

ไม่เห็นเป็นไรเลย ตอนไหนก็กอดได้หมดแหละ ผมพูดจบก็จูบลงที่ปากบางของน้องกรอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกดจูบหนักขึ้น ก่อนจะดันลิ้นเข้าไปที่ปากนุ่มอันแสนหวาน

อื้ออออ


Partแท


เจ็บกว่าการที่เขาไม่รัก คือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข...แต่คนคนนั้นไม่ใช่เรา ภายนอกคือรอยยิ้ม คือคำยินดี แต่ภายในเจ็บปวดเหลือเกิน นี่คือนิยามของผมในตอนนี้ น้องกรไปกรุงเทพกับโยตั้งแต่เช้า และตั้งแต่ที่น้องกรฟื้นจนหายดี น้องก็ยังจำผมไม่ได้ จำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่ผมทำให้น้องมาตลอดเกือบ2ปีมันไม่มีค่าพอจะให้น้องกรจดจำเลยหรอ ทำไมความทรงจำที่สูญเสียไปคือผม ทำไมไม่เป็นโย

มึงมานั่งทำเอ็มวีอะไรตรงนี้ เสียงแบบนี้ คำพูดแบบนี้ ปากหมาแบบนี้คงมีคนเดียว

เรื่องของผม ผมพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินกลับไปที่บ้านพี่กาญ

นี่มึงกวนตีนกูเสร็จแล้วจะหนีง่ายๆแบบนี้หรอ เล่ย์เดินมาขวางหน้าผมไว้ก่อนจะพูดขึ้น

วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะเถียงกับคุณหรอกนะ

มึงร้องไห้หรอ เล่ย์พูดขึ้นพร้อมกับจับหน้าผมให้หันมาตรงกับหน้าเขา

ป่าว...แล้วนี่จะกลับมาบ้านทุกวันเลยรึไง ผมพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด เห็นพี่กาญบอกว่าปกติเล่ย์3เดือนกลับบ้านครั้ง แต่ตั้งแต่ผมเจอกับเขา เขากลับมาบ้านทุกวันเลยนะ

นี่บ้านกูมั้ย กูจะกลับไม่กลับก็เรื่องของกู

ครับ.....งั้นหลีกให้ผมด้วย ผมจะกลับบ้าน ใครจะอยากอยู่เถียงกับคนประสาท คนอะไรชวนทะเลาะได้ตลอด ผมหนีมานั่งที่ข้างสระน้ำหลังบ้านยาย แต่ก็ยังมาเจอกันอีก

ไม่หลีก เฮ้ย!!! นี่จะกวนให้ได้เลยใช่มั้ย   ได้...... 

ตู้ม

ผมขอทางคุณแล้ว แต่คุณไม่หลีกเอง ผมเดินเบียดเขาตกสระน้ำไปแล้ว สมน้ำหน้า


Partเล่ย์


เลิกงาน ขับรถกลับบ้านมาเหนื่อยๆยังต้องมาโดนไอ้แทนแกล้งอีก ที่จริงกะจะกวนมันอีกนิดเดียวก็จะหลีกให้แล้ว ใครจะไปคิดว่ามันจะกล้าเดินเบียดผมตกน้ำ โอ้ยยย วันนี้มันวันอะไรว่ะเนี่ย

ทำไมเปียกกลับมา ไปเล่นน้ำมาหรอมึง ทันทีที่ผมเดินมาถึงบ้าน ไอ้เต้ก็ถามขึ้นทันที

เออ ผมตอบมันก่อนจะเดินไปที่หลังบ้าน อย่าให้เจอนะ จะเอาคืนให้เข็ดเลย

ไอ้เล่ย์ วันนี้ไปกินข้าวบ้านป้านะ ไอ้เต้ตะโกนบอกผมก่อนจะขับรถออกไปข้างนอก

ผมถอดเสื้อกับกางเกงยีนส์ที่เปียกไว้หลังบ้านก่อนจะเข้ามาอาบน้ำที่ห้อง ผมแต่งตัวเสร็จกำลังจะออกจากห้องแต่ก็ต้องหยุดมองไปที่หัวเตียง รูปแก้ม แก้มคือผู้หญิงที่ผมรักมาตั้งแต่ ม.4จนถึงตอนที่ผมเรียนจบมหาลัย เธอบอกเลิกผมเพียงเพราะผมเลือกที่จะเป็นช่างสัก มันก็คงจะจริง อาชีพแบบผมใครเขาจะมาสนใจ เป็นแค่ช่างสัก อนาคตก็ไม่มี ผมสะบัดความคิดออกจากหัวก่อนจะเดินไปที่บ้านป้า

ไง เดี๋ยวนี้กลับบ้านทุกวันเลยนะ

เบื่อๆ กลับบ้านมาหายายดีกว่า ผมตอบพี่กาญก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างยาย

แล้วนี่ไอ้กรไปไหน ไม่เห็นเลย ตั้งแต่มาถึงบ้านยังไม่เห็นไอ้กรกับไอ้โยเลย อย่าบอกนะว่ามัน2คนสวีทกันอยู่ในห้อง

โยพากรไปกรุงเทพด้วย พี่กาญตอบผมก่อนจะเดินไปช่วยป้ายกอาหารมาที่โต๊ะ ผมพยุงยายเดินมาที่โต๊ะก่อนจะนั่งลง

กาญ.....แทนล่ะ

เห็นว่าไม่หิวข้าวน่ะแม่ ดีแล้วที่มันไม่มากินข้าวด้วย ไม่งั้นผมต้องกินข้าวไม่อร่อยแน่นอน ตั้งแต่กลับบ้านมาก็นั่งกินข้าวเย็นโดยมีมันนั่งตรงข้ามตลอด

ไม่สบายรึเปล่า

ก็ไม่นะแม่ กาญถามแล้ว หรือว่ามันไม่สบายว่ะ แต่คนที่ไม่สบายควรเป็นผมมากกว่ามันป่ะ ผมตกน้ำนะเว้ย หรือมันอาจจะไม่สบายจริงๆมันถึงกล้าเดินเบียดผมตกน้ำ มื้อนี้คงเป็นมื้อที่ผมทานข้าวอร่อยที่สุด เพราะไม่ต้องเจอหน้าไอ้แทน แต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนขาดๆอะไรไปว่ะ

เล่ย์ มึงจะนอนไหน ไอ้เต้ที่กำลังจะกลับบ้านถามผมขึ้น

นอนบ้านยาย ผมตอบมันก่อนจะเดินไปพยุงยายเดินกลับมาที่บ้าน ถ้าผมกลับมาบ้านผมก็มานอนบ้านยายตลอด ผมจำไม่ได้แล้วว่านอนห้องตัวเองครั้งสุดท้ายวันไหน แต่ครั้งล่าสุดที่เข้าไปในห้องก็คงเป็นวันนี้

หลังจากที่ยายปิดไฟนอนแล้ว ผมก็ออกมานั่งดูดาวที่หน้าบ้าน เฮ้อออออ ไม่น่าเข้าไปในห้องเลย เห็นรูปแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้ ผมมองไปที่บ้านพี่กาญก็เห็นไอ้แทนนั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน บ้านผมจะอยู่ข้างบ้านพี่กาญส่วนบ้านยายจะอยู่ตรงข้ามบ้านพี่กาญเลยทำให้ผมมองเห็นไอ้แทนได้ เดินไปกวนไอ้แทนดีกว่า เผื่อจะได้เอาคืนมันมั่ง

นั่งด้วยดิ ผมพูดจบก็นั่งลงข้างไอ้แทน

ผมยังไม่ได้บอกให้คุณนั่งเลย

กูบอกมึง ไม่ได้ถาม

นั่งกับกูแค่นี้จะตายรึไง ผมพูดขึ้น ไอ้แทนมันทำท่าจะลุกขึ้น ผมเลยพูดดักไว้ก่อน

ใครจะอยากนั่งกับคนประสาทแบบคุณ เอ้า.....ไอ้นี่

นั่งเป็นเพื่อนกูหน่อย

มาไม้ไหนอีกเนี่ย เฮ้อ....นี่ผมพูดดีแล้วนะ

กูไม่กวนมึงหรอก นั่งเป็นเพื่อนกูหน่อย มันมองหน้าผมก่อนจะนั่งลง

ผมกับไอ้แทนนั่งดูดาวที่แคร่หน้าบ้านพี่กาญแบบเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร ผมก็ไม่พูด มันก็ไม่พูด ผมไม่ชอบเวลาตัวเองเป็นแบบนี้เลย ผมไม่อยากคิดถึงแก้ม เหมือนผมจะลืมแก้มได้นะ แต่ทุกครั้งที่เห็นรูปแก้มผมก็คิดถึงแก้มเสมอ

คุณ อยู่ดีๆไอ้แทนก็หันมาเรียกผม

ว่า

คุณเคยมีความรักมั้ย มันเป็นอะไรของมันเนี่ย อยู่ดีๆก็มาถามแบบนี้

เคย....มึงอ่ะ

ของผมเรียกว่าแอบรักมากกว่า ที่ผมเห็นไอ้แทนไปนั่งเล่นที่สระน้ำเมื่อตอนเย็น อย่าบอกนะว่ามันอกหักจากคนที่มีเจ้าของ

อ่อนว่ะ

นี่คุณ!!! ”

รักเขาทำไมไม่บอกเขาว่ะ ผมรีบพูดขึ้นก่อนที่มันจะพูด ผมยังไม่อยากเถียงกับมันตอนนี้ ไม่มีอารมณ์

ไม่อ่ะ ขอเก็บไว้แบบนี้ดีกว่า บอกเขาไปมันอาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้ ผมมองหน้ามันตอนที่มันพูด ตามันดูเศร้ามากเลยนะ คงรักเขามากสินะ

ก็จริงของมึง

ผมไปนอนล่ะ

เอ้า? 

หรือคุณจะนั่งให้ยุงมันหาม ที่แท้ก็โดนยุงกัดนี่เอง ทำเป็นจะไปนอน

เออๆ ผมพูดจบไอ้แทนก็เดินเข้าบ้านไป ส่วนผมก็เดินมาที่บ้านยาย ได้คุยกับมันก็สบายใจดีเหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

115 ความคิดเห็น