ตอนที่ 13 : ความทรงจำใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่13


Partวาโย


ผมมาทานอาหารเย็นอยู่ที่บ้านยายน้องกรมียาย แม่ ผม น้องกร น้าน้องกร เฮียเล่ย์ เฮียเต้ พี่กาญแล้วก็แทน ยายน้องกรวันนี้ดูท่าจะดีใจมากเลยเพราะเฮียเล่ย์กลับบ้าน

กรพาพี่เขามาหายายสิ ยายน้องกรพูดขึ้นก่อนจะก้มหาของในกระเป๋า ผมมองหน้าน้องกรก่อนจะเดินไปหายายที่ม้านั่งหน้าบ้าน

เอาแขนมายายจะผูกด้ายให้

ยาย......ยายไม่เห็นผูกให้เล่ย์เลย นั่นไงเฮียเล่ย์ผู้หวงยายพูดขึ้นทันที น้องกรบอกว่าเฮียเล่ย์นี่คือหลานรักของยายเลยนะ

ไม่ต้องมาพูดเลย ผ้าถุงยายก็ตัดใส่กรอบให้แล้ว ยายหันไปดุใส่เฮียก่อนจะหยิบด้ายขึ้นมา น้องกรยื่นมือไปให้ยายผูกด้ายให้ ยายผูกให้น้องกรเสร็จก็ผูกให้ผมต่อ

โย ยายฝากโยดูแลกรด้วยนะ ถ้าเลือกที่จะอยู่ด้วยกันแล้วสิ่งที่ต้องมีคือการให้อภัย ดูแลกันและกันหนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน รักกันให้เหมือนวันแรกนะลูก ยายให้พรจบผมกับน้องกรก็ก้มลงกราบตักยาย ยายลูบหัวเบาๆก่อนจะเอามือออก

ยายให้พรเหมือนพวกมันแต่งงานกันเลย ผมกำลังซึ้งเลย เฮียเล่ย์นี่ขัดตลอด

ไอ้นี่นี่ยังไง อยากให้ยายให้พรแบบนี้ก็หาเมียสักที อยากอุ้มเหลนแล้ว ยายน้องกรหันไปพูดกับเฮีย

ก็มันยังไม่เจอนี่ยาย เฮียหันมาตอบยายก่อนจะเดินไปที่หลังบ้าน เฮียเล่ย์จะเป็นพวกรักสนุกแต่ไม่ผูกพันธ์

ดูมัน พูดเรื่องนี้ทีไรเดินหนีตลอด ยายบ่นเฮียเล่ย์ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน ส่วนผมกับน้องกรก็เดินกลับบ้านแม่

มานั่งคุยกันก่อนสิ ผมกับน้องกรเดินเข้าบ้านก็เจอพี่กาญพอดี ผมกับน้องกรเดินตามพี่กาญไปนั่งที่โซฟาหน้าโทรทัศน์โดยมีแม่นั่งรอออยู่แล้ว

กรจะเอายังไง จะเรียนต่อมั้ยหรือจะกลับไปทำงานกับพี่ นั่งลงปุ้บพี่กาญก็เปิดประเด็นทันที

เรื่องเรียนกรยังไม่ได้คิด แต่เรื่องงานกรว่าจะกลับมาทำที่ชายแดนนะ

กรจะกลับมาทำที่ชายแดนเองได้ยังไง ใครจะช่วยดู

ที่จริงผมคิดเรื่องนี้มาแล้ว ว่าจะคุยกับพี่กาญพอดี ผมพูดขึ้น พี่กาญหันมามองหน้าผมก่อนจะพูดต่อ

ว่ามาสิ

โยจะกลับมาดูแลงานที่นี่ ถ้าน้องกรอยากจะกลับมาทำงานที่ชายแดนเดี๋ยวโยช่วยดูก็ได้ ผมคิดเรื่องนี้ไว้แล้วแต่ยังไม่ได้คุยกับป๊า แต่ป๊าก็คงไม่มีปัญหาอะไร ส่วนงานที่นู้นผมก็ต้องขึ้นไปดูบ้างแหละ

งั้นพี่จะให้แทนอยู่ช่วยงานกรที่นี่ พี่กาญพูดขึ้น พี่กาญก็ยังคงเหมือนเดิมสินะ

แล้วจะกลับมาดูงานที่นี่คุยกับป๊าแล้วหรอ

คุยไว้บ้างแล้วครับ แต่เดี๋ยวจะคุยรายละเอียดอีกที เพราะผมยังมีงานที่กรุงเทพต้องดูด้วย

ก็ดี พากรไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวพี่คุยกับแม่ต่อเอง พี่กาญพูดขึ้น ผมกับน้องกรก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้ามาที่ห้องนอนของน้องกร เฮ้อออออ คุยกับพี่กาญนี่เหนื่อยจริงๆนะ

.

.

พี่โย น้องกรหันมาเรียกผม ตอนนี้ผมกับน้องกรกำลังนอนดูทีวีอยู่บนที่นอน

ว่าไง จะถามอะไรพี่อีก

ป๊าพี่โยดุมั้ย? แล้วกรเคยเจอป๊าพี่โยยังอ่ะ น้องกรถามขึ้น นี่คืออีกความทรงจำที่สูญเสียไป

กรเคยเจอป๊าพี่แล้ว ป๊าพี่ไม่ดุหรอก ผมขอตอบเอาแบบที่น้องกรสบายใจล่ะกัน

กรจำไม่ได้เลยอ่ะ คิดยังไงก็คิดไม่ออก

จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะพี่จะพากรไปหาป๊า ป๊าอยากเจอกรนะ ป๊าผมอยากเจอน้องกรจริงๆ เรื่องอดีตก็ช่างมันเถอะ พูดไปก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้

จริงดิ......ป๊าพี่โยต้องใจดีมากแน่ๆเลย งั้นพี่กาญกลับไปทำงาน เราไปหาป๊าพี่โยกันนะ น้องกรพูดกับผมด้วยรอยยิ้ม ให้น้องกรมีความทรงจำที่ดีแบบนี้นี่แหละ อะไรที่ไม่ดีลืมไปก็ดีแล้ว

แต่ตอนนี้กรต้องนอนก่อนนะ น้องกรพยักหน้ารับก่อนจะหยิบรีโมทมาปิดทีวี

ฝันดีนะพี่โย น้องกรหันหน้ามาหาผมแล้วพูดขึ้นก่อนจะจูบที่ปากผมเบาๆ น้องกรเป็นแบบนี้ก็ดีนะ น่ารักดี ดูน่าทะนุถนอม

ฝันดีครับ ผมพูดจบก็จูบลงที่เปลือกตาน้องกร อ้อมกอดนี้ที่ผมคิดถึงมาตลอด2ปี วันนี้ผมได้กอดแล้ว ผมจะรักษาไว้ให้ดีที่สุด คืนนี้คงเป็นคืนที่ผมหลับฝันดีที่สุด

 

Partเล่ย์


กลับมาบ้านทั้งทีจะให้อยู่แบบอารมณ์ดีหน่อยก็ไม่ได้ เจอน้องเพื่อนพี่กาญนี่กวนตีนสุดๆไปเลย ทำเป็นพูดจาดี พอมากินข้าวที่บ้านยาย ยายดูรักไอ้โยมากกว่าผมอีก ยังไม่พอยายยังถามเรื่องเมียกับผมอีก หงุดหงิดโว้ย ผมออกมาเดินเล่นที่สวนมะม่วงหลังบ้านยาย เซ็งโว้ย รู้งี้ไม่กลับบ้านดีกว่า

ตุ้บ  โอ้ยยยยย

ผมได้ยินเสียงคนตกต้นไม้ ใครจะบ้ามาปีนต้นไม้ตอนค่ำๆเนี่ย

มึงมาทำอะไรที่สวนตอนนี้เนี่ย ไอ้แทนเองที่ตกต้นไม้ นี่มันโง่หรือบ้าเนี่ยที่มาปีนต้นไม้ตอนนี้

เรื่องของผม หือ ขนาดเจ็บตัวยังปากดีได้อีก ไอ้แทนทำท่าจะลุกขึ้นแต่เหมือนมันจะลุกไม่ไหว

มา กูช่วย

ไม่เป็นไร ผมลุกเองได้

ทำเป็นเก่ง ผมพูดจบก็ดึงแขนไอ้แทนขึ้นมา ที่จริงมันก็ไม่ได้ตัวเล็กอะไรหรอก แต่ก็เล็กกว่าผมอยู่ดี

นี่คุณ ผมเจ็บนะ

ถ้าให้ช่วยแต่แรก มึงจะเจ็บแบบนี้มั้ย ผมหันไปพูดใส่มัน ดื้อชะมัดเลย

ลองเดินดูดิ เดินไหวมั้ย ผมหันไปบอกมัน มันส่ายหน้าไปมาก่อนจะมองมาที่ผม

ขึ้นหลังกู ผมย่อตัวลงก่อนจะพูดขึ้น

ถ้ามึงยังไม่ขึ้นกูจะไปแล้วนะ ผมพูดจบมันก็ทิ้งตัวลงมาบนหลังผม หือ ตัวหนักเป็นบ้าเลย

คุณหนักรึเปล่า เดี๋ยวผมเดินเองก็ได้

หุบปาก แล้วก็อยู่นิ่งๆด้วย กูหนัก! ผมหันไปพูดกับมันก่อนจะเดินออกมาจากสวนแล้วเดินไปที่บ้านพี่กาญ ผมวางให้มันนั่งลงที่เตียงหน้าบ้านพี่กาญ

ขอบคุณนะ ไอ้แทนพุดขึ้นหลังจากที่ผมวางมันลง ผมไม่ตอบอะไรมัน อย่าคิดว่าผมจะนั่งลงทำแผลให้มันนะ ไม่มีทาง หลังจากที่ไปส่งมันที่บ้านพี่กาญ ผมก็เดินมาที่บ้านยายก่อนจะอาบน้ำนอน พรุ่งนี้มีคิวต้องสักช่วงบ่ายด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

113 ความคิดเห็น

  1. #35 jum260328 (@jum260328) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 08:27
    เอาแร้วแทนเจอคนตัวจิงแร้วสินะ
    #35
    0