ตอนที่ 12 : คิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

บทที่12


Partวาโย


วันนี้ผมจะไปหาน้องกรแล้วครับ ผมอยู่เคลียร์งานที่นี่2วันจนเสร็จ ตั้งแต่น้องกรออกจากโรงพยาบาลผมก็โทรหาน้องกรทุกวันนะ แต่ดูเหมือนน้องจะยังงอนๆผมอยู่ น้องกรยังจำอะไรไม่ค่อยได้ก็เลยยังไม่ค่อยเข้าใจแล้วก็ติดงอแงหน่อยๆ แต่ผมก็โอเคนะ ดีกว่าน้องกรที่เพิ่งกลับมาแบบนั้นมันดูนิ่งๆไปหน่อย

ป๊า โยจะไปหาน้องนะครับ ส่วนงานที่นี่ผมสั่งให้เลขาเอาเอกสารมาให้ป๊าเซ็นที่บ้าน ป๊าจะได้ไม่เหนื่อย หลังจากที่ผมเก็บของเสร็จ ผมก็เดินไปหาป๊า

ขับรถดีๆ ยังไงก็พาน้องมาหาป๊าด้วยล่ะกัน

ครับ ผมยกมือไหว้ป๊าก่อนจะเดินมาที่รถ ผมออกจากบ้านตั้งแต่7โมงเช้า คงไปถึงบ้านน้องกรบ่ายๆ น้องกรยังไม่รู้นะว่าผมจะไปหาวันนี้ เมื่อคืนคุยกันน้องกรงอแงเลยยังไม่ได้บอก ตอนเช้าผมไลน์ไปหาก็ไม่อ่าน โทรไปก็ไม่รับ ไม่รู้ว่างอนหรือยังไม่ตื่น แต่ก็ถือซะว่าไปเซอร์ไพร์เลยล่ะกัน

.

.

ผมแวะซื้อขนมลูกชุบกับสายไหมก่อนจะเข้าไปบ้านน้องกร ผมขับรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้านน้องกรก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน มีรองเท้าอยู่หน้าบ้านหลายคู่เลย คงมีญาติมาเยี่ยมน้องกรเยอะน่าดู

สวัสดีครับแม่ ผมเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นแม่นั่งคุยอยู่กับญาติๆ ผมยกมือไหว้แม่ก่อนจะไหว้พี่กาญและญาติของน้องกร

มานั่งก่อนลูก ขับรถมาเหนื่อยๆ ผมเดินไปนั่งลงข้างแม่

เต้ เดินไปเอาน้ำมาให้โยหน่อย แม่หันไปบอกเฮียที่ตอนนี้กำลังนอนเล่นเกมส์อยู่มี่โซฟา

ไม่เป็นไรครับแม่ ถ้าเฮียไปเอาน้ำมาให้ผมมีหวังเฮียน้อยใจอีก ครอบครัวน้องกรเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากๆ เฮียนี่คือจะนอนบ้านน้องกรวันไหนก็ได้ จะไปกินข้าวที่บ้านใครก็ได้ ถึงบ้านจะอยู่คนละหลังแต่เฮียกับน้าน้องกรก็จะมาหาแม่ทุกวัน ส่วนเฮียเล่ย์นานๆจะกลับบ้านที คนนั้นเขาเป็นช่างสัก ติดเที่ยวอีก จะมีก็แต่เฮียเต้นี่แหละที่เปิดร้านเหล้าเองเลยมีเวลาอยู่กับครอบครัว

แล้วนี่ทำไมมาเร็วจัง งานเสร็จแล้วหรอลูก

เสร็จแล้วครับ ถ้าช้ากว่านี้คงโดนงอนหนักกว่าเดิม ผมกับแม่เราคุยกันจนสนิทใจแล้วครับ แม่ก็เรียกผมว่าลูกตลอด ต่อไปคงไม่มีอุปสรรคอะไรแล้วสินะ

รายนั้นตั้งแต่กลับมาไม่ยอมออกจากห้องเลย จะออกมาก็แค่ตอนกินข้าว ผมว่าล่ะเชียว

งั้นผมขอตัวไปหาน้องก่อนนะครับ ผมบอกแม่ก่อนจะยกมือไหว้ญาติๆน้องกรอีกครั้ง

ผมเดินไปที่ห้องน้องกรก่อนจะเคาะประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก

พี่กาญหรือเฮีย น้องกรตะโกนถามออกมาจากในห้อง ผมไม่ตอบอะไรแต่เคาะประตูอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ผมได้ยินเสียงน้องกรเดินมาก่อนจะเปิดประตู

พี่โย หน้าน้องกรดูดีใจมากเลย น้องกรจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองยิ้มกว้างขนาดไหน

คิดถึงจัง กอดหน่อยครับ ผมพูดจบก็ดึงน้องกรเข้ามากอดก่อนจะจูบลงที่หน้าผาก

พี่โย เดี๋ยวมีคนมาเห็น ญาติกรอยู่เยอะนะ น้องกรตีแขนผมก่อนจะพูดขึ้น

งั้นให้พี่เข้าไปในห้องสิ จะได้กอดนานๆ

พี่โย!!!

งั้นพี่ก็จะกอดกรอยู่หน้าห้องแบบนี้แหละ จะจูบด้วย ผมพูดจบก็ทำท่าจะจูบน้องกรแต่น้องกรหันหน้าหลบก่อน

กรงอนพี่โยอยู่นะ

ก็มาง้อแล้วนี่ไง ให้พี่เข้าไปง้อกรในห้องนะครับ ตอนนี้น้องกรเขินหูแดงไปแล้ว น้อยครั้งที่น้องกรจะเขินแบบนี้นะ น่ารักเป็นบ้าเลย น้องกรผละออกจากกอดผมก่อนะเดินเข้าห้องไป ส่วนผมก็เดินตามไปสิรออะไร นี่ใช่มั้ยความสุขที่ผมรอคอยมา2ปี


Partแทน


เมื่อก่อนรู้ว่าน้องกรมีคนรักแล้วยังไม่เจ็บเท่าเห็นน้องกรยืนกอดกับคนที่น้องกรรักเลย ถึงผมจะมาทีหลังแต่ผมก็ดูแลน้องกรมาเกือบ2ปี แต่ทำไมความทรงจำที่หายไปต้องเป็นผมด้วย ผมตั้งใจว่าจะเอาขนมไปให้น้องกรแต่ก็เห็นโยมาหาน้องกรก่อน 2วันที่น้องกรกลับมาอยู่บ้าน น้องกรไม่ยิ้มให้ใครเลย แต่พอโยมาน้องกรยิ้มแบบที่ไม่เคยยิ้มให้ผมมาก่อน มันเจ็บดีนะ การที่รักเขาแล้วเขาไม่รู้

มายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย แล้วมึงเป็นใคร ผมยืนอยู่ตรงทางเดินก่อนจะเข้าห้องน้องกรแต่ก็มีใครไม่รู้เดินมาถามผม รอยสักเต็มแขนเต็มขาน่ากลัวชะมัดเลย

ผมต้องถามคุณก่อนมั้ยว่าคุณเป็นใคร ไม่รู้จักกันแต่พูดจาแบบนี้เนี่ยนะ คิดว่าคนอย่างผมจะยอมให้มาพูดจาแบบนี้ใส่หรอ

นี่มึงกวนตีนกูหรอ นี่เขาเป็นใครเนี่ย หวังว่าจะไม่ใช่พี่น้องกรอีกคนนะ ป่าเถื่อนมากเลยคนอะไร

เอ้าเล่ย์มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมายืนคุยอะไรกันตรงนี้ พี่กาญมาช่วยชีวิตผมไว้จริงๆ

ผมจะเอาขนมมาให้น้อง ผมหันไปตอบพี่กาญ

เดี๋ยวๆ ไอ้นี่มันคือใคร แล้วเกี่ยวไรกับไอ้กร นี่เขาจะพูดดีๆไม่ได้เลยใช่มั้ย

เล่ย์! หัดพูดดีๆกับคนอื่นบ้างได้มั้ย พี่กาญหันไปดุใส่เขา สมน้ำหน้า คนอะไร ไม่รู้จักกันแถมมาพูดจาไม่ดีใส่อีก

นี่แทน เป็นน้องของเพื่อนพี่ ส่วนแทน นี่เล่ย์เป็นน้องพี่เอง มันก็ปากหมาแบบนี้แหละ พี่กาญหันมาพูดกับผม ส่วนเล่ย์ก็ยืนหน้าเสียอยู่

ไม่เป็นไรครับ ผมพูดจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นปล่อยให้พี่กาญกับคนชื่อเล่ย์ยืนเถียงกัน การกลับมาไทยของผมครั้งนี้นี่มีสีสันต์เหลือเกิน เฮ้อออออออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

107 ความคิดเห็น