ตอนที่ 1 : การรอคอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62


บทที่1



" คุณโยคะ ห้องที่คุณโยให้จอง มีคนจองแล้วค่ะ " นี่ผมจองล่วงหน้า2เดือนเลยนะเนี่ย ใครมาจองก่อนผมกัน เมื่อปีที่แล้วก็มีคนมาจองก่อนผมแบบนี้

" ไม่เป็นไร เอาห้องที่ติดทะเลห้องไหนก็ได้ " ผมบอกเลขา อีก2เดือนคือวันที่ผมกับน้องกรไปเกาะกูดเมื่อ2ปีที่แล้ว หรือจะจำง่ายๆคือ2ปีแล้วที่น้องกรไปจากผม ไม่มีการติดต่อมาจากน้องกร มีเพียงผมที่ถามข่าวจากเพื่อนน้องกรบ้าง ครั้งสุดท้ายที่ผมทักน้องกรไปคงเป็น1ปีที่แล้วที่ผมไปทะเล 
เราไม่ได้คุยอะไรกัน มีเพียงผมที่ส่งรูปทะเลไปให้น้องกรเพื่อบอกว่าผมยังไม่ลืม ผมไม่เคยลืม ไม่เคยลืมน้องกรเลย ตอนนี้ผมกลับมาอยู่ที่กรุงเทพ มาดูธุรกิจของป๊าที่นี่ ส่วนธุรกิจที่ชายแดนที่ป๊าบอกว่าจะขายก็ไม่ได้ขาย แต่บ้านหลังนั้นป๊าผมขายไปแล้ว ไลน์ไปชวนพวกนั้นไปทะเลด้วยดีกว่า 

วาโย : พวกมึงจะไปทะเลกับกูไหม?
บอส : ไปครับท่าน
บอส : มึงไปกี่วัน
วาโย : 4วัน กูจะไปหาแม่น้องด้วย
บาส : นี่มึงยังไม่ลืมหรอว่ะ
เจมส์ : มึงก็ถามโง่ๆ ถ้ามันลืมแล้วมันจะไปทำไม
บาส : เอ้า!!! มันก็2ปีแล้วป่ะ 
บอส : แล้วพวกมึงจะเถียงกันเรื่องนี้ทำไม
วาโย : มันก็จริงว่ะ กูไม่เคยลืม
บาส : อย่าดึงดราม่า คืนนี้ไปแดกเหล้ากัน
เจมส์ : มึงอ่ะคนเริ่มเลย  เออๆ เจอกันที่ร้านเดิม

ตั้งแต่ผมกลับมาอยู่กรุงเทพ ผมก็ไปเที่ยวกับเพื่อนตามปกติ ยิ่งช่วงแรกๆที่ผมกลับมากรุงเทพนี่ไอ้บอสมาอยู่บ้านกับผมเลย มันบอกว่ากลัวผมคิดสั้น ผมไม่มีทางคิดสั้นแน่นอน เพราะผมต้องอยู่รอน้องกร รอให้น้องกรกลับมาหาผม

ผมเคลียร์งานเสร็จก็ไม่ได้กลับไปบ้านแต่เลือกไปที่ผับแทน พวกผมมีโซนประจำคือโซนVIP ผมเดินเข้าไปก็เจอไอ้บอส ไอ้บาส ไอ้เจมส์นั่งรออยู่แล้ว

" มาช้าจังว่ะ " ไอ้บาสพูดขึ้นก่อนจะยื่นแก้วเหล้าให้ผม

" ช้าห่าไร พวกมึงแหละมาเร็ว ไม่มีงานทำกันรึไงวะ " ผมด่าพวกมันก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

" งานน่ะมี แต่พวกกูไม่เคร่งเหมือนมึง เมื่อไหร่มึงจะเลิกบ้างานว่ะ! " ไอ้บอสพูดขึ้น ผมส่ายหน้าเอือมๆก่อนจะยกแก้วเหล้าดื่มต่อ

" เอาเด็กมั้ยมึง เดี๋ยวกูเลือกให้ " ไอ้เจมส์พูดขึ้น ก่อนจะยกมือเรียกเด็กมันมา เพื่อนสามคนของผมที่นั่งดื่มอยู่ตอนนี้ก็มีเด็กนั่งด้วยหมด มีแต่เด็ดๆทั้งนั้น

" ไม่วะ พวกมึงเอาเลย " ผมพูดจบก็ทิ้งตัวพิงโซฟา เฮ้อออ คิดถึงน้องกรจังว่ะ ทำไมยิ่งดื่มยิ่งคิดถึงน้องกรแบบนี้

" ไอ้โย มึงควรจะไปต่อได้แล้ว " 

" กูไม่ไปต่อตรงไหนวะ ทุกวันนี้กูก็ปกติดี " ผมเข้มแข็งขึ้นมามากแล้ว ถึงจะยังคิดถึงน้องกรทุกครั้งที่หลับตาก็เถอะ ก็มันคิดถึง ก็มันรักจะให้ผมทำยังไง

" มึงเลิกจมกับอดีตได้แล้ว 2ปีแล้วนะเว้ย " ไอ้บาสพูดขึ้น ผมรู้ว่าพวกมันเป็นห่วงผม พวกมันหาเด็ก หาสาวมาให้ผมตลอด แต่ผมก็ปฏิเสธไปทุกคน

" สำหรับกูน้องกรไม่ใช่อดีต น้องกรคือปัจจุบันที่ทำให้กูยังเดินต่อไปได้ " ผมพูดขึ้นโดยไม่ได้สนใจสายตาของพวกมัน

" แล้วมึงจะรอน้องอีกนานแค่ไหนวะ "

" แล้วมึงจะรู้ได้ไงว่าน้องยังรู้สึกกับมึงเหมือนเดิม "

" กูจะรอจนกว่าน้องกรจะกลับมาไทย " ผมรู้ว่าผมเหมือนคนที่จมอยู่กับอดีต แต่ผมยังจำคำพูดของน้องกรได้ดี

" ถ้าน้องกลับมาแล้วน้องไม่เหมือนเดิม หรือมีคนมาแทนที่มึงล่ะ " ผมไม่ได้หวังว่าให้น้องกรยังเหมือนเดิม  เพราะผมต้องการให้น้องกรมีความสุข อะไรคือความสุขของน้องกรผมรับได้หมด

" กูก็จะอยู่ตรงนี้ ที่เดิม เผื่อวันนึงน้องกรไม่มีใครแต่อย่างน้อยน้องกรจะยังมีกู " 

" กูล่ะนับถือใจมึงเลย กูอยากเจอความรักแบบมึงวะ " ไอ้บอสพูดจบก็ตบไหล่ผมเบาๆ

" ถึงเวลาเดี๋ยวมึงก็เจอเอง " ผมดื่มต่อโดยไม่ได้สนใจว่าพวกมันจะคุยอะไรกัน บางวันผมก็ออกมานั่งดื่มคนเดียว คิดอะไรคนเดียวแล้วก็กลับบ้านไปนอนฝันถึงน้องกร

" แล้วนี่ไปทะเลวันไหน "

" วันศุกร์หน้า "

" งั้นกูกลับล่ะ " ผมยกแก้วเหล้าดื่มอีกครั้งก่อนจะหันไปบอกไอ้บอส

" เฮ้ย ไม่เอาเด็กจริงดิ " ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่ผมยังไม่เจอน้องกรผมคงตอบตกลง แต่ไม่ใช่ผมตอนนี้

" ไม่ว่ะ ตามสบายเลย " ผมยกแก้วเหล้าดื่มอีกครั้งก่อนจะเดินไปที่รถ

ผมขับรถมาถึงบ้านก็ตี1แล้ว ผมเดินขึ้นไปบนห้อง เฮ้อออ ผมไม่เคยคิดจะลืมหรือตัดใจจากน้องกรเลยสินะ ผมขนของน้องกรมาจากบ้านหลังนั้นทุกชิ้น ผมแต่งห้องนอนผมเหมือนห้องของผมกับน้องกรที่บ้านหลังนั้น โต๊ะทำการบ้านน้องกรยังวางอยู่ที่เดิม หนังสือเรียนของน้องกรก็ยังวางอยู่เหมือนเดิม เสื้อ กางเกง ชุดนักเรียนของน้องกรถูกแขวนใส่ตู้ผมอย่างเป็นระเบียบ ผมเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมานอนลงที่เตียง ทำไมเวลาจะนอนทีไรต้องคิดถึงน้องกรทุกทีเลย ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าเฟสบุคแล้วเข้าไปส่องเฟสน้องกร น้องกรอัพรูปแก้วโอวัลตินเมื่อ40นาทีที่แล้ว น้องกรคงทำงานสินะ
ที่ผมรู้ว่าน้องกรทำงานคือผมยังติดต่อหาแม่น้องกรอยู่บ่อยๆ ถึงนานๆจะแวะไปหาแม่น้องกรก็เถอะ พี่กาญให้น้องกรช่วยดูงานที่นู้น ตอนนี้น้องกรไม่ใช่เด็กๆแบบเมื่อก่อน ตอนนี้น้องกรมีหุ้นเป็นของตัวเองด้วยนะ ตั้งแต่น้องกรไป น้องกรไม่เคยถ่ายรูปตัวเองลงเฟสบุคเลย ถ้าจะถ่ายก็จะถ่ายพวกสถานที่ อาหารหรือสิ่งของ ถ้าลงรูปตัวเองก็คือรูปหันข้าง หันหลัง ครึ่งหน้า ไม่มีรูปไหนที่เห็นหน้าชัดๆเลย 
ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ผมรู้ว่าน้องกรโตขึ้นมาก ผมกดบันทึกรูปแก้วโอวัลตินของน้องกรก่อนจะปิดไฟนอน.......
.
.
.
ทำไมที่นอนมันโล่งๆแบบนี้เนี่ย ผมใช้มือคลำๆไปทั่วที่นอนแต่พบกับความว่างเปล่า ผมค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปที่ว่างอีกฝั่ง เฮ้อออ นี่ผมคิดถึงน้องกรอีกแล้วหรอเนี่ย เมียเด็กที่น่ารักของพี่โยป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ จะโตขึ้นกว่าเดิมรึเปล่า ผมลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะลงมาทานอาหารเช้า ป๊าผมนั่งรอที่โต๊ะอาหารแล้ว

" ช่วงนี้งานที่บริษัทยุ่งหรอ ป๊าเห็นแกกลับดึกทุกวัน " ป๊าถามขึ้นระหว่างที่กำลังทานอาหารเช้า

" นิดหน่อยครับ " ที่จริงงานไม่ได้ยุ่งอะไรหรอก แต่ผมก็นั่งทำนู้นทำนี่ไปเรื่อย ไม่อยากปล่อยให้สมองว่าง สมองว่างทีไรก็คิดถึงน้องกรตลอด

" ป๊าว่าแกควรจะหาเมียได้แล้ว อายุก็จะ30แล้ว " ป๊าพูดกับผมเรื่องนี้รอบที่ล้านแล้วมั้ง?

" ป๊าก็รู้ว่าผมมีเมียแล้ว....ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ " ผมพูดจบก็ยกมือไหว้ป๊าก่อนจะเดินมาที่รถ

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะโทรหาไอ้บอส
" มึงอยู่ไหน "
( กูอยู่บ้าน มึงมีไร )
" เดี๋ยวกูไปหา "
( เออๆ ) ผมกดวางสายไอ้บอสแล้วขับรถออกไปหามัน วันนี้ขอไม่ไปทำงานสักวันแล้วกัน
สมองผมตอนนี้มีแต่น้องกร ไปทำงานก็คงไม่รู้เรื่อง 2ปีแล้วนะเว้ย ทำไมมันยังคิดถึง ทำไมมันยังเจ็บทุกครั้งที่คิดถึง ทั้งๆที่น้องกรอยู่แค่เอื้อมแต่ผมก็ไปหาน้องกรไม่ได้ ทั้งๆที่ผมกับน้องกรเรารักกันแต่เราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ สองปีที่ไม่มีน้องกร ผมไม่เคยคิดจะหาใครมาแทนที่น้องกรเลย ถึงแม้น้องกรจะบอกให้ผมมีความสุขกับทุกๆสิ่ง แต่ผมจะมีความสุขได้ยังไง ในเมื่อน้องกรคือความสุขของผม คือโลกทั้งใบของผม

" คิดถึงน้องกรอีกแล้วสิมึง " ไอ้บอสเดินมานั่งข้างผมแล้วพูดขึ้น ตอนนี้ผมอยู่ในห้องดูหนังของไอ้บอส เกิดเป็นไอ้บอสก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย วันๆเอาแต่ดูหนัง

" กูคิดถึงน้องกร กูกับน้องรักกัน ทำไมว่ะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ " ผมพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ไอ้บอสคือเพื่อนที่รับรู้เรื่องของผมกับน้องกรมาโดยตลอด

" 2ปีแล้วนะเว้ย มึงควรเปิดใจได้แล้ว "

" กูจะเปิดใจได้ยังไงวะ ในใจกูมีแต่น้องกร ถึงกูเปิดใจ กูก็รักเขาได้ไม่เต็มร้อย มันไม่เห็นแก่ตัวไปหรอวะมึง " ช่วงหนึ่งปีแรก ผมเคยคิดจะลองคบกับใครสักคนดู แต่ผมก็ทำไม่ได้ แค่ให้ผมคุยกับคนอื่นแบบที่ผมคุยกับน้องกรผมยังทำไม่ได้เลย

" แล้วนี่มึงเก็บเสื้อผ้ายัง " 

" เสื้อผ้าไรว่ะ? " 

" นี่มึงลืม? พรุ่งนี้มึงชวนพวกกูไปทะเล " เฮ้ย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูวันที่ จริงด้วย สงสัยผมทำงานจนสมองผมไม่ว่างจริงๆ ถ้าว่างก็เป็นแบบนี้ไง มานั่งคิดถึงน้องกรทั้งๆที่ตัวเองทำไรไม่ได้ แม้แต่ชีวิตตัวผมเอง ผมยังจัดการให้ดีไม่ได้เลย

" เดี๋ยวกูกลับไปเก็บเสื้อผ้า แล้วมานอนบ้านมึงนะ " ผมบอกไอ้บอสก่อนจะเดินออกมาเพื่อขับรถไปเก็บเสื้อผ้า ผมกลับมาเก็บเสื้อผ้าก่อนจะเดินไปหยิบรูปที่ผมถ่ายกับน้องกรที่ใส่กรอบไว้ข้างเตียงใส่กระเป๋าไปด้วยรอบนี้ผมจองที่พักไว้4วัน3คืน แล้วผมจะไปหาแม่น้องกรด้วย นานๆผมจะไปหาแม่น้องกรที 
แต่ผมก็โทรไปหาแม่น้องกรทุกเดือนนะ ได้คุยกับแม่น้องกรก็เหมือนผมได้คุยกับน้องกร แม่น้องกรยังน่ารักเหมือนเดิม 
.
.
.
" มึงว่าใครมาจองห้องนั้นวะ 2ปีซ้อนเลยนะมึง " ไอ้บอสถามผม ตอนนี้ผมอยู่ที่เกาะกูดแล้วครับ ส่วนห้องที่ไอ้บอสพูดถึงคือห้องที่ผมมาพักกับน้องกรเมื่อ2ปีก่อน 

" กูจะไปรู้มั้ย!!! " ผมพูดจบผมก็เดินออกจากห้องพักมาที่ชายหาด บรรยากาศดีมากเลย ผมว่าจะลงมาถ่ายรูปแล้วส่งไปให้น้องกรดูสักหน่อย แต่ดันลืมเอาโทรศัพท์ลงมาด้วย

ปึ๊ก! 

" ขอโทษครับ " ผมพูดขึ้น นี่ผมรีบจนเดินไปชนใครเนี่ย

" ไม่เป็นไรครับ " 

" คุณ.... "  ผมไม่เห็นหน้าเขาหรอกเพราะเขาใส่แมทสีดำเห็นเพียงตา แต่ดวงหน้าคู่นั้น.....
ยังไม่ทันที่ผมจะได้มองอีกครั้ง เขาก็เดินไปแล้ว  ผมเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ที่ห้องก่อนจะเดินออกมาที่ชายหาดอีกครั้ง ผมถ่ายรูปทะเลกับท้องฟ้าแล้วกดส่งไปให้น้องกรในไลน์ ผมส่งไลน์ไปหาน้องกรเดือนละครั้ง และทุกครั้งที่ผมมาทะเล ผมจะถ่ายรูปส่งไปให้น้องกรดูด้วย น้องกรอ่านทุกข้อความที่ผมส่งไปแต่ไม่เคยตอบกลับมาหาผมเลย ถึงแม้จะมีเพียงการอ่านแต่น้องกรก็รับรู้ว่าพี่โยคนเดิมยังอยู่ ยังรอน้องกรอยู่เสมอ

" มาทำไรตรงนี้ว่ะ? "

" ถ่ายรูปส่งไปให้น้องกรดู "

" กูหิวแล้วไปหาไรกินกัน " ไอ้เจมส์พูดขึ้น สำหรับไอ้เจมส์นี่ถ้าไม่ใช่เรื่องกินมันคงไม่พูดสินะ 

" ไปดิ " เราเดินมาที่ร้านอาหารก่อนจะเลือกนั่งโต๊ะติดกับชายหาด ผมมองไปรอบๆร้านก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่....คนที่ผมเดินชนนี่ แปลกแฮะคนอะไรใส่แมสตลอดเวลา 

" มึงมองไรว่ะ " ไอ้บาสถามผมขึ้น

" พวกมึงว่าคนนั้นเหมือนน้องกรมั้ย " ผมพูดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะมองไปที่โต๊ะที่อยู่ห่างจากโต๊ะผม3โต๊ะ 

" แค่คนเหมือนแหละ น้องไม่ขาวขนาดนี้นิ่ อีกอย่างน้องก็ยังอยู่พนมเปญนิ่ " ไอ้บอสพูดขึ้น มันก็จริงของไอ้บอส น้องกรยังอยู่พนมเปญ นี่ผมคิดบ้าอะไรเนี่ย น้องกรคงไม่กลับมาไทยเพราะวันครบรอบที่เรามาทะเลหรอก เฮ้อออออ

" หรือมึงชอบ "

" ป่าว กูแค่คิดว่าเขาเหมือนน้องมาก แต่เขาใส่แมสไง กูเห็นหน้าไม่ชัด " ผมมองไปที่เขาอีกครั้ง เขาสั่งอาหารใส่กล่องก่อนจะเดินออกจากร้านไป คงมาทะเลคนเดียวแน่เลย คงอกหักมาแน่นอน ที่ผมคิดแบบนี้ก็เพราะตอนที่น้องกรไปจากผม ผมก็มาพักใจอยู่ทะเลเป็นเดือนๆคนเดียว

" มึงโทรบอกแม่น้องยังว่าจะไปหา " 

" ยังว่ะ กูว่าจะไม่บอก อยากไปเซอร์ไพร์ "

" กูไม่อยากจะเชื่อว่าน้องจะหยุดมึงได้ "

" น้องไม่ได้หยุดกูหรอก แต่กูหยุดตัวกูเองเพื่อคนที่กูรัก "

" เออ พ่อคนดี พ่อคนรอเก่ง " ไอ้เจมส์พูดขึ้น พวกผมนั่งทานอาหารกันไปเรื่อยๆ คุยเรื่องเที่ยวบ้าง เรื่องงานบ้าง มีพวกมันอยู่ด้วยก็ดีนะ ไม่เหงาเลย

" เดี๋ยวพวกมึงขึ้นห้องไปก่อนเลยนะ กูขอไปเดินเล่นก่อน เดี๋ยวตามไป "

" ให้กูอยู่เป็นเพื่อนมั้ย? " นี่ไอ้บอสคิดว่าผมอกหักอยู่รึไง 

" กูไม่ได้เป็นไร แค่อยากเดินเล่น "

" เออๆ รีบตามมานะมึง " ไอ้เจมส์พูดขึ้นก่อนที่3คนนั้นจะเดินขึ้นไปที่ห้อง ส่วนผมเดินมาที่ชายหาดหน้าห้องพัก  ผมเจอคนนั้นอีกแล้ว เขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่ริมหาด แต่แปลกจริง คนอะไรใส่แมสไม่ยอมถอดออกเลย

" ผมนั่งด้วยได้มั้ย? "

" ครับ? " ผมนั่งลงข้างๆเขา ผมรู้สึกถูกชะตากับเขายังไงไม่รู้  ผมอยากคุยกับเขา ทั้งๆที่ผมไม่ใช่คนชอบคุยกับคนแปลกหน้า แต่กับเขา....

" คุณมาคนเดียวหรอ? " ผมตัดสินใจชวนเขาลองคุยดู ดูท่าทางแล้วเขาไม่น่าใช่คนชอบคุยเท่าไหร่

" ครับ " นี่ก็จะตอบผมสั้นไปไหน 

" รอยสักคุณสวยดีนี่ " เขามีรอยสักที่แขนข้างซ้ายเป็นภาษาอังกฤษ แถมเขายังเจาะหูด้วย เท่สุดๆไปเลย

" ตอนสักคุณเจ็บมั้ย? " ผมอยากรู้นะว่ามันเจ็บจริงๆมั้ย เพราะตอนที่ผมพาน้องกรไปสัก น้องกรไม่มีท่าทางว่าจะเจ็บเลย นึกถึงวันนั้นแล้วอยากร้องไห้ออกมาจัง

" ไม่เจ็บ เพราะสิ่งที่อยู่ในใจผมเจ็บกว่า " ผมหูฝากไปรึป่าว เสียงเขาเหมือนเสียงของน้องกรเลยหรืออาจจะเป็นเพราะผมไม่ได้ยินเสียงน้องกรมา2ปีเลยทำให้ผมหูเพี้ยน

" งั้นตอนนี้ผมก็สักได้สิ " ผมพูดขึ้น เขาหันมามองหน้าผมก่อนจะมองออกไปที่ทะเล

" คุณเจ็บที่ใจ? "

" ผมไม่ได้เจ็บที่ใจ แต่ผมคิดถึงเขา "

" ทำไมคุณใส่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายสองวงล่ะ? " ผมฟังไม่ผิดใช่มั้ย อยู่ดีๆเขาก็ถามผมขึ้นมา

" ทุกครั้งที่ผมใส่แหวนเพิ่มมาอีกวงมันทำให้ผมรู้สึกว่าเขายังอยู่ข้างๆผมเสมอ "

" คุณยึดติดกับอดีตมากเกินไปจนคุณเจ็บปวดเองรึเปล่า? " อดีตงั้นหรอ หรือเรื่องของผมกับน้องกรจะเป็นอดีตไปแล้วจริงๆ

" ผมยอมรอแบบเจ็บปวด เพราะผมยังมีหวัง " ผมมีหวังเสมอ เพราะถ้าน้องกรยังไม่มีใครมาแทนที่ผม ผมก็จะรออยู่ตรงนี้

" งั้นผมขอให้การรอคอยของคุณไม่สิ้นหวังนะ "

" คุณก็ใส่แหวนนิ่ " ผมเพิ่งสังเกตนะเนี่ยว่าเขาก็ใส่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายเหมือนกัน 

" ก็คงไม่ต่างจากคุณตอนนี้ "

" โอ้โยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย " เฮ้ออออ เสียงไอ้บอสดังมาตั้งแต่ไม่เห็นตัวเลย

" งั้นผมขอตัวก่อนนะ "

" มีไรมึง " ผมหันไปพูดกับไอ้บอส

" มึงแอบมาจีบใคร กูเห็นนะ " นั่นไง ผมว่าล่ะว่าพวกมันต้องเห็นผมนั่งคุยกับคนนั้น 

" ปกติมึงไม่คุยกับคนแปลกหน้านิ่ " ก็จริงที่ผมไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า แต่กับเขา....มันรู้สึกเหมือนผมเคยคุยกับเขา

" กูรู้สึกถูกชะตายังไงไม่รู้ว่ะ "

" หรือว่ามึงจะเจอคนที่ทำให้ใจมึงเต้นแรงได้อีกครั้ง " ใจเต้นแรงมั้ยก็เฉยๆนะ แต่มันรู้สึกพิเศษ

" ถ้าแบบนั้นต้องเดินหน้าจีบเลยมึง "

" กูแค่มองว่าเขาเหมือนน้อง ก็เลยลองคุยด้วย "

" หรือเป็นน้องว่ะ " หรือจะเป็นน้องกรจริงๆ ถ้าเป็นน้องกรทำไมน้องกรต้องทำเหมือนไม่รู้จักผมด้วย 
อีกอย่างคนนั้นเขามีรอยสักตรงแขนซึ่งน้องกรไม่มี

" มึงดูรอยสักตรงแขนด้วย น้องไม่ได้สักตรงแขน "

" ถ้ามึงถูกใจ มึงก็ลองเปิดใจดิ " ไอ้บาสนี่ก็บอกให้ผมเปิดใจตลอด

" ไม่ว่ะ กูมองเขาแล้วคิดถึงน้อง ไม่ได้รู้สึกอะไร อีกอย่างเขาก็มีคนของใจอยู่แล้ว "

" กูล่ะไม่เข้าใจความรักจริงๆ กูคนนึงที่จะไม่ยอมเอาใจไปผูกไว้กับขาใคร "

" กูจะรอดู " ไอ้บาสนี่มันมีความหลังแหละ มันถึงไม่ยอมเปิดใจให้ใครสักที

" มึงเคยคิดจะเริ่มต้นใหม่บ้างมั้ยว่ะ " ใครจะไม่คิดที่จะเริ่มต้นใหม่

" ถ้ากูจะเริ่มต้นใหม่ก็คงเริ่มกับน้องกรแค่คนเดียว "
.
.
.
.
เม้นมาแนะนำ ติชมกันได้นะคะ จะได้เก็บเอาไปพัฒนา
ฝากติดตามด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #74 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 22:56
    ภาษาเขียนน่าติดตาม ปมคืออะไรน้ออ
    #74
    1
    • #74-1 CHOIYING (@CHOIYING) (จากตอนที่ 1)
      15 มิถุนายน 2562 / 00:54
      ฝากติดตาม ฝากให้กำลังใจด้วยนะคะ แนะนำได้นะคะ
      #74-1
  2. #4 Gift2524 (@Gift2524) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:18
    รอมานานมาก..สมกับการรอคอย
    #4
    0
  3. #1 ToyKrisada (@ToyKrisada) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    ขออีกนะรอมานานละ
    #1
    0