EXO Hight school magic

ตอนที่ 7 : Chanbaek is magic : (2/5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

  อาา...ผมควรจะทำยังไงดี ชานยอลจูบผม...แถมยังพูดประโยคนั้นออกมาอีก จะให้ผมทำตัวปกติอย่างนั้นหรอคับ! ผมเป็นผู้ชายนะเค้าก็เป็นผู้ชาย จูบกันเนี่ยนะ...แถมนั้นยังเป็นเฟิร์สคิสของผมด้วยสิ อ๊ากก!!!>\\\\< แบคฮยอนนายมันใจง่ายย ทำไมไม่ผลักออก ผมนั่งพร่ำเพ้อมาสักพักที่ห้องนอนของผม...ไม่สิ...ของผมและชานยอล ตอนนี้ชานยอลอาบน้ำอยู่คับ ผมจะว่าจะไปนอนที่โซฟา...ไม่กล้าไปนอนกับเค้าสองต่อสองอะ...ว่าแล้วก็หยิบผ้าห่มกับหมอนในตู้เสื้อผ้ามาตอนที่โซฟาตัวใหญ่นุ่มๆ สาธุ~ขอให้อยู่รอดปลอดภัยและฝันดี~=×=
ผมค่อยๆนอนลงที่โซฟสก่อนจะนอนลงแล้วจัดการห่มผ้าให้ตัวเอง ดวงตาคู่สวยพยายามข่มตาให้หลับลงรวมถึง ริมฝีปากสีชมพูสดที่เม้มเข้าหากันอยู่ตลอด แบคฮยอนนั่งเถียงกับตัวเองมาสักพักใหญ่ๆบนเตียงขนาดคิงไซต์ แล้วตัดสินใจลงมานอนที่โซฟานี่ ยามเมื่อเปลือกตาสีมุกนั้นหลับลง แต่หูยังได้ยินเสียงชัด เสียงน้ำจากฝักบัวเป็นเหมือนตัวกระตุ้นให้แบคฮยอนใจเต้นและเกร็ง จนนอนไม่หลับ ยิ่งเวลาที่เสียงสายน้ำจากฝักบัวหยุดลงยิ่งใจเต้นแรงขึ้นแถมยังเกร็งมากขึ้นด้วย
แกร็ก! เฮือก!!!=[]=
ม...มาแล้ว แบคฮยอนค่อยๆมุดลงผ้าห่มแล้วหลับตาปี๋ทันที
"องค์หญิงหลับแล้วหรอเนี่ย..."
"ป่าวหรอก...ย--"
ปัง!! เสียงเปิดประตูของหญิงไร้มารยาทน่าตาสุดเซ็กซี่และชุดนอนที่น้อยชิ้น ที่จริงถ้านอนดิ้นอาจจะหลุดได้...แบคฮยอนเชื่อว่าเป็นอย่างนั้น แต่เธอมาทำไม...
"ชานยอล...ข้ารอเจ้า'ที่ห้องของเรา'ทำไมไม่กลับไปที่ห้องหละ"ให้ตายเถอะ...หญิงคนนี้จงใจเน้นคำว่าของเราใส่แบคฮยอนชัดๆ...ยัยซิลิโคนนมโตเอ้ยย!!!หงุดหงิด
"...ข้ากำลังไปบอกเจ้าว่าข้า...ต้องมาอยู่เฝ้าองค์หญิงจนกว่าจะใช้เวทย์ได้ปกติ"ชานยอลผายมือมาที่แบคฮยอน ให้ตายเถอะหมอนี่ไม่อายบ้างรึไงเนี่ย พันผ้ารอบเอวแค่ตัวเดียว รู้ทั้งรู้ว่ามีผู้หญิงอยู่ กลับเดินโทงเทงแบบนี้ไม่อายเลยรึไง สาธุขอให้ไส้เลื่อน!!
"มัวรออยู่ได้...มิเชลเหงานะค่ะ"นั่นไง!!เธอไม่ว่าเปล่า เดินดิ่งๆมาหาชานยอลแล้วใช้ใบหน้าถูไถออดอ้อน
"เชิญเถอะ...ผมจะไปหาพี่ลู่หาน...อ่อ!ไม่ต้องห่วงห้องนี้เก็บเสียง"แบคฮยอนเดินออกไปจากห้องแม้ในใจจะหงุดหงิดเหลือทนก็ตามยัยหัวทองนั้นถึงไม่ได้เอ่ยปากไล่แต่สายตามาเต็มมาก ถ้าไปโลกมนุษย์รางวัลตัวร้ายยอดเยี่ยมตกเป็นของมิเชลอย่างไม่ต้องสงสัย ร่างบางเดินไปที่ห้องลู่หานทันที...แต่มันดันล็อคน่ะสิ อาา..ให้ตายเถอะพี่ลู่หานหลับแล้ว...ไม่สิพี่ลู่หานหลับทุกๆหกโมงเย็นตื่นตีห้าทุกวัน...
ตึก....ตึก...ตึก
เสียงฝีเท้าก้าวขึ้นมาแม้จะได้ยินเสียงอย่างเดียวก็รู้ได้ว่า...ไม่มีแรงเเล้ว ไฟ...อยู่ไหนไม่จริงน่า...ใช้เทียนนี่...โอ้ย!!แบคฮยอนนายมันซื่อบื้อจะไปมีสวิทช์ไฟได้ยังไงล่ะนี่ไม่ใช่โลกมนุษย์นะ แต่ทำไมมีฝักบัวหละเนี่ย...ไม่สิแค่รูปร่างคล้ายๆแต่ไม่ใช่สักหน่อย ใช่เวลาเถียงไหมเนี่ยนี่ใครก็ไม่รู้ ต้องการไฟสุดๆ!
"ข...ขอโทษนะคับ.. ค...ใครคับ"แบคฮยอนกำมือแน่น ร่างบางพยายามทำมือให้ปกติเลยตัดสินใจแบมือออก แต่ใครจะไปรู้ว่ามีแสงสีขาวเป็นก้อนกลมๆลอยอยู่เหนือมือของแบคฮยอนนิดเดียว ร่างบางตกใจหนักยิ่งกว่าเก่า  ใช่!!แบคฮยอนใช้เวทย์ได้แล้ว!! ร่างบางแทบจะร้องไห้ เคยดูแต่ในหนังก็อยากจะมีกับเค้าบ้างแต่ใครจะไปคิดว่าจะได้รวดเร็วและงงๆแบบนี้(คนเขียนก็งง)มันให้ความสว่างมากจริงๆเลย และคนๆนั้นก็คือ...พิกซี่!!!
"พ...พิกซี่!!"แบคฮยอนรีบคว้าพิกซี่ไว้ตามเนื้อตัวมีแค่เสื้อเขิ้ตสีขาวบางๆ แต่ไร้กางเกงแถวมีเลือดไหลที่ขาอีก ไปผ่านสรภูมิอะไรมาเนี่ย สงครามแย่งชิงเสื้อผ้างั้นหรอ!!
"ไหวไหม ผมจะรีบพากลับห้อง"พิกซี่พยักหน้างึกงัก ผมพยุงแขนไม่ให้อีกคนใช้แรงมาก ตัวพิกซี่...เหม็นคาวน้ำกามมากเลย ถึงผมจะเป็นนักแสดงแต่ก็รู้อยู่พอสมควรเลยหละ แล้วพิกซี่ไปทำอะไรมา...เลือดที่ไหลตามขาและกลิ่นคาวๆของน้ำกาม ผมพยุงมาที่ห้องของพิกซี่ หน้าตาของพิกซี่เปลี่ยนไปมากตอนเจอยังตัวสูงใหญ่และน่าคมคายอยู่เลย ทำไมตอนนี้หน้าตากลับน่ารักและตัวเล็กบางมาก พิกซี่นอนลงที่เตียงก่อนที่จะเกิดอาการเจ็บด้านหลังจนทำให้เผลอกางปีกออก ทำไมปีกของพิกซี่...เป็นสีดำหนึ่งข้างและสีขาวแซมแดงอีกหนึ่งข้าง...ท..ทำไมหละ 
"นี่เจ้าลูกไฟสีขาว เอ่อ...ช่วยทำให้มันสว่างทั้งห้องได้ไหม"ลูกไฟของแบคฮยอนเริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ราวกับว่าทำตามคำสั่งของแบคฮยอนยังไงยังงั้น แบคฮยอนพยุงพิกซี่ไปที่อ่างอาบน้ำพลางช่วยร่างบางอาบน้ำออกมา และแน่นอนต้องเอาไอ้นั่นออกมาด้วย
"เอาหละ...เล่ามาสิ..."เหมือนกับโจรสอบสวนผู้ร้ายชัดๆ พิกซี่สูดลมหายใจเข้าก่อนจะเริ่มพูด
"ที่จริงแล้ว...ข้าชื่อแบมแบม ข้าถูกตั้งชื่อใหม่จากรุ่นที่1 ข้ามีอายุมาพันกว่าปีและคอยดูแลและเป็นสัตว์รับใช้ให้ผู้ครองราช แต่รุ่นที่1ดันมีลูกถึง6คน ข้าต้องคอยดูแลพวกเขาอย่างใกล้ชิด แต่นั่นมันเป็นเรื่องราวที่ผ่านมานานแล้ว ความจริงก็คือ ข้าเดินไปตรวจสอบความปลอดภัยรอบๆไฮสคูล เพื่อให้นักเรียนที่นี่อยู่กันอย่างสงบสุข แต่ข้าถูกศัตรูที่ใช้เวทย์เดียวกับท่าน แต่ตรงกันข้าม ของศัตรูเป็นสีดำไม่ใช่สีขาว เขากระทำกัยข้าทั้งๆที่ข้าเป็นเพศผู้...เพศเดียวกับเขา"แบคฮยอนกอดแบมแบมอย่างปลอบประโลม เป็นห่วงพวกเขา แต่ไม่รู้ถึงความโชคร้ายของตัวเอง แถมยังถูกสูบพลังไปจนเหลืออยู่แค่นิดเดียว ใบหน้าและรูปลักษณ์จึงเปลี่ยนไป
"คืนนี้ชั้นจะนอนเป็นเพื่อนนายเอง"แบคฮยอนลูบหลังแบมแบม จากชายที่แข็งแกร่งกลับเหลือเพียงหนุ่มน้อยน่ารัก ทั้งคือแบมแบมละเมอและทำท่าทางราวกับฝันร้ายตลอด"มาร์ค ต้วน"ที่เค้าได้ยินตลอด และตามมาด้วยประโยคขอร้อง ที่ยอมสละชีวิตแต่ไม่เลือกที่จะถวายตัวให้ แบคฮยอนสังเกตุเห็นรอยฟันราวกับแวมไพร์ที่ฝังอยู่บนต้นคอขาวนี่ด้วย แบคฮยอนเอาแต่คิดว่า ถ้าเค้าใช้เวทย์ได้ปกติเค้าก็จะคอยปกป้องแบมแบมและคนอื่นๆได้แน่ 
.
.
.
.
.
"ป...ปล่อยข้าไปเถอะนะ!! เจ้าจะฆ่าข้าก็ได้แต่อย่าทำแบบนี้เลยมาร์ค ข้ากลัวแล้ว!!"นี่คือประโยคที่ได้ยินทุกครั้ง แบคฮยอนเฝ้ามองคนบนเตียงด้วยความเวทนา ถึงอยากจะช่วยก็ช่วยไม่ได้สินะ...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น