EXO Hight school magic

ตอนที่ 3 : Magic : three ||| (3/5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 พ.ย. 60

 "จุกๆๆๆ!!โอ้ยย!!"สวัสดีคับผมจุนมยอนคนเดิมเพิ่มเติมคือกระโดดลงจากรถม้า=_= แต่โชคดีคับตรงที่กระโดดลงมาเป็นหญ้าพอดี เลยแค่จุกเท่านั้น ที่จริงก็อยากช่วยเพื่อนๆด้วยนะแต่ว่าเอาตัวเองให้รอดก่อนอะ=^= ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเค้านะคับ เค้าอาจจะเต็มใจมา(เหรอ!!//ซิ่วหมิน)
"ที่ไหนฟ่ะเนี่ย!!"พอตั้งสติได้ก็มองรอบๆค่อนข้างที่จะมืดเลยหละ แต่ผมไม่กลัวหรอกผมมั่นใจว่าพระเจ้าต้องส่งผู้หญิงสวยๆมาปลอบขวัญผมแน่ จะว่าไปแล้วเสื้อขาดเลยแฮะเสื้อผ้าเนื้อดีก็เงี่ยพังง่ายหน่อย(?)หิวก็หิวมัวแต่ติวหนังสือยังไม่ได้กินข้าวเลย ย่าาส์~ผมควรทำยังไงดีรองเท้าก็หาย นี่แค่กระโดดลงรถม้ารองเท้าบินเลยหรอ หิวววโอ๊ะ!!ผมชอบพกของกินไว้ในกระเป๋ากางเกงนี่นา...ว่าแล้วก็ควักไปดู....ลูกอมรสมิ้นต์...
"ม...ไม่มี...ล...แล้วคุกกี้ชั้นล่ะ"ตบกระเป๋าแปะๆไปมา เจอแต่ความว่างเปล่า คิดถูกป่ะเนี่ยกระโดดลงมา น่าจะไม่มั้ง...ถ้าไปแล้วเค้าจับไปฆ่าเหมือนในละคร...หรือจับไปเป็นทาสรักเหมือนในนิยาย...อ๊ากกก!!จุนมยอนรับไม่ได้>_<
"เอาไงดีเนี่ย..."ผมขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมดอะไรว่ะเนี่ย แล้วทางกลับบ้านอยู่ไหนกันละเนี่ย อยู่โซลมาตั้งแต่เกิดจนคุ้นทาง ยังไม่เคยเจอที่นี่เลย
"คุณคับ..."จู่ๆก็มีเสียงประหลาดพูดขึ้นซึ่งมันทำให้ผมหงุดหงิดหนักกว่าเก่า
"อะไรของนายห้ะ!!"ชิส์!แค่นี้ก็จะบ้าตายอยู่แล้วยังจะมาเรียกให้เสียอารมณ์อีก ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอีก โอ้ยย!!!โรคประสาทจะกิน เอ๊ะ...อยู่คนเดียว...ล...แล้วใครพูดด้วย!!!=[]=
ควับ!! เร็วกว่าความคิดก็หัวผมนี่แหละ=_=หันไปมอง
เจอกับผู้ชายคนนึงใส่ชุดพ่อบ้านในยุคเก่า...เอ๊ะ!..มาแต่งคอสเพลย์อะไรตรงนี้เนี่ย เจอคนแปลกๆไม่พอยังจะมาเจอลุงประสาทกับความคลั่งไคล้การแต่งคอสเพลย์อีก
"ผมไม่ว่างเสวนากับลุงหรอกนะ แต่ที่นี่ที่ไหนหรอคับ?"อย่างน้อยก็น่าจะมีประโยชน์นิดๆอะนะ(?)
"ที่นี่คือ *วิลแพลตวินเทอร์(ไม่มีอยู่จริง)"ห้ะ!! อะไรแคทๆนะเมืองแมวหรอ?
"ไปพักบ้านผมก่อนไหมขอรับ"ภาษาแปลกๆแต่ก็โอเคที่จะไปนะ ไหนๆก็เสี่ยงกระโดดลงมาแล้วนี่ ผมพยักหน้าก่อนจะค่อยๆเดินตามเค้าไป ตอนแรกเค้าลังเลเหมือนจะให้ผมเดินนำหน้า แต่สุดท้ายเค้าก็เดินไปตลอดทางมีนกและกระรอกวิ่งมาเกาะผมด้วย เพิ่งเคยจับเป็นครั้งแรกนิ่มจริงๆขนนกกับขนกระรอกเนี่ย
"ถึงแล้วขอรับ"
"ด...เดี๋ยวนะ...บ...บ้านนาย??"จะไม่สงสัยได้ยังไงล่ะคับก็ดูสิบ้านหรือพระราชวังขนาดหย่อมๆเนี่ย มองแค่ตาเปล่าก็รู้ว่ารั้วที่ทำคือทองแถมพระราชวังขนาดหย่อมๆนี่ทำจากไม้ นี่นายต้องอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ๆสินะ
"มิใช่ของกระผมหรอกขอรับ เป็นของท่า-- ของท่านย่าน่ะขอรับ"จะว่าไปลุงนี่ก็น่าตาดีนะเนี่ยที่ไม่บอกตั้งแต่แรกเพราะมันหล่อกว่าผมน่ะคับ เลยเรียกลุงซะเลยเพราะดันสูงกว่าด้วย สงสัยกินเสาไฟฟ้าเป็นอาหารหลัก
"อยู่คนเดียวหรอ?"ผมเอ่ยถามอย่างสงสัย ประตูบานนั้นค่อยๆเปิดออกอย่างรู้งานว่าเจ้าของบ้านกลับมาแล้ว สงสัยเป็นระบบอัตโนมัติ ผมเดินตามเข้าไปส่วนตัวแล้วผมคิดว่าบรรยากาศดีมากๆเลยนะ
"ขอรับ.."
"นายชื่ออะไรหละ?"นั้นสิสนิท(?)กันจนถึงขั้นชวนเข้าห้อง(เค้าชวนเข้าบ้านว้อยย!!)แล้วนี่
"กระผมชื่อไซเรนขอรับ"ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะสะดุดเข้ากับท่อนไม้ ที่ทำเหมือนเป็นที่นั่ง นี่ผมมัวแต่มองรอบข้างจนไม่สนใจเส้นทางที่เดินเลยหรอเนี่ย
ปึ้ก!!
"อ่ะ!!..."ขอบคุณพระเจ้า!ดีนะที่ไซเรนรับผมไว้ทัน ไม่งั้นหน้าแหก=_=ชัวร์ เอ่อ...แต่อยู่ในท่าที่ไม่ค่อยจะเหมาะเท่าไรอะนะ อยู่ในอ้อมกอดเค้าพอดีเลยกลิ่นตัวหอมชะมัด ซักด้วยน้ำหอมรึผงซักฟอกคับ!!
"เป็นอะไรไหมขอรับ!!!"ไซเรนถามอย่างร้อนรนพลิกซ้ายพลิกขวามองผมอย่างกับผมเป็นแก้วที่กำลังจะแตก=_=
"ชั้นไม่เป็นไร...ป..ปล่อยได้แล้ว"ผมผลักไซเรนออกเบาๆ เจ้าตัวเบิกตากว้างก่อนจะค่อยๆผละออก แล้วโค้งให้ผมทีนึง
"คนที่นี่พูดแบบนี้ทุกคนหรอ?"ผมถามอย่างสงสัยก่อนจะค่อยๆยืน อาานิ้วต้องมีรอยบาดเจ็บแน่ๆเลย
"เฉพาะคนที่มีหน้าที่รับใช้เท่านั้นขอรับ"ไซเรนตอบ ผมล้มพับลงไปกับพื้นทันทีเพราะจู่ๆขาดันหมดแรงขึ้นมาทั้งๆที่เล็บแค่เลือดออกและปวดๆเท่านั้นเอง ไซเรนเลยค่อยๆอุ้มผมในท่าเจ้าสาว ขึ้นมาแรกๆผมก็ด่าหมอนี่แต่สักพักนึงก็เงียบเพราะบ่นไปไซเรนก็ทำเป็นไม่ได้ยิน สุดท้ายเป็นผมที่เหนื่อยจนแทบจะหลับ แต่ไม่หลับง่ายๆหรอกยังไม่ได้กินข้าวเลย>_<



ข้างนอกว่าหรูแล้วนะ มาเจอข้างในนี่ไม่กล้านั่งเลย~
"เชิญท่านนั่งก่อนขอรับ"ไซเรนผายมือไปที่เก้าอี้ที่น่าจะเคยเห็นในละครเวลาที่คุณหญิงพวกนี้ต้องไปนั่ง แต่ผม!! กำลังจะได้นั่งมัน>_<
"น..นั่งตรงนี้หรอ?"ขอคอนเฟิร์มก่อน เผื่อเค้าให้ผมนั่งพื้นแล้วดันเสร่อไปนั่งบนโซฟาหรูๆ มีหวังหน้าแตกอีก=^=
"ขอรับ"ผมยิ้มหวานก่อนจะค่อยๆหย่อนก้นลงไปนั่งโซฟา อุ้ยยย~!!นุ่มเหมือนปุยเมฆเลยอาาา>_<
"จะทานอาหารเลยไหมขอรับ?"ผมพยักหน้ารับก่อนจะมองซ้ายและมองขวาเพื่อสำรวจข้าวของ ของใช้ในนี้ทำจากทองล้วนๆเลยอะขอจิ๊กไปขายได้ป่ะเกิดถูกจับได้ ไม่น่าจะรอดเลย
"อุนชู..."ไซเรนเรียกใครบางคนมา ก่อนจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งตัวเล็กแถมน่ารักอีกด้วยถือถาดสเต็กและไวท์องุ่นมาให้พร้อมผลไม้ที่จัดตกแต่งเสียสวยงามมาให้
"แหะๆ...ขอโทษนะคับที่ผมเอามาให้แค่นี้พอดีไม่ทันเตรียมตัวน่ะคับ"ผู้ชายที่ชื่ออุนชูวางอาหารลงเเล้วยิ้มเก่อๆก่อนที่ผมจะทำตัวไม่ถูก อุนชูทำหน้าสะดุ้งก่อนจะเสกผ้าขนาดสี่เหลี่ยมผืนสีขาวมาแล้วคลุมไว้ที่ตักผมแล้วเสกขนมปังมาวางไว้ต่อ เสก!
"อ..อือ...น...นายไม่ใช่คน"ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะถือมีดหั่นสเต็กมาจ่อที่หน้าของอุนชูสลับกับไซเรน ไซเรนทำท่าจะจับมีดก่อนที่มีดหั่นสเต็กจะลอยไปอยู่ในมือไซเรน
"คุณก็สามารถทำได้..."ไซเรนเช็ดมีดก่อนจะวางไว้ที่เดิม เดี๋ยวนะ!ผมก็ทำได้ จะทำได้ยังไงเล่า! ผมไม่ใช่สัตว์ประหลาดรึแฮร์รี่พอตเตอร์นะ
"รีบมาทานเถอะขอรับ"ผมค่อยๆนั่งอีกครั้งก่อนที่ค่อยๆกินมันลงไปไวท์องุ่นนี้อร่อยสุดๆเลย ผมแอบเหล่ตาขึ้นก่อนที่จะเจอช็อตเด็ด=[]= อุนชูที่กำลังเดินไปในครัวเพื่อเอาไวท์องุ่นมาให้ผม ถูกไซเรนตีก้นไปทีนึง อุนชูหันมาถลึงตาใส่ก่อนจะใช้เวทย์เป็นกลีบดอกไม้กลุ่มน้อยๆปาใส่หน้าไซเรน ไม่เกรงใจผมเลย
"อะหึ่ม!!!...หึ่ม!"ผมแกล้งขัดจังหวะสวีทก่อนที่อุนชูจะหน้าขึ้นสีแล้วรีบเดินเข้าครัวไป
"เอ่อ..ไซเรนผมอยากชวนอุนชูไปเล่นน้ำ..."
"ตอนกลางคืน?"ผมพยักหน้าพลางวางช้อนกับส้อมลง ไซเรนคิดก่อนจะค่อยๆพยักหน้าอย่างลังเล 
.
.
"ได้เวลาสนุกแล้วสิ"



ขอฝากภาพฮุนฮานในอ้อมอกนักอ่านทุกคนด้วยนะคับบ
นามปากกา CBCHANBAEK
ขอบคุณที่ติดตามนิยายเน่าๆของเราน้าา
ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านด้วย^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น