[FIC My Hero Academia] That Quirk Should Be Mine!

ตอนที่ 9 : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62


เรื่องนี้มีขายแบบรวมเล่มแล้วค่ะ หากสนใจ สามารถซื้อได้จากลิงค์นี้นะคะ : https://www.homu.in.th/product/that-quirk-should-be-mine/ 


** หมายเหตุ : จะลงให้อ่านไม่หมดทุกตอนนะจ้ะ 


+++


06

 

“เข้ามาเลย!

            “โอ้!” คิริชิมะรับคำ ก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่เป้าหมายซึ่งก็คือชายหนุ่มผมบลอนด์ตรงหน้า หมัดของเขาถูกบล็อคได้ตามคาดแถมยังต่อยสวนกลับมาเสียด้วย แต่เขาก็เอียงหัวหลบได้ไม่ยาก

            บาคุโกเห็นอีกฝ่ายหลบได้ก็เพิ่มความไวและต่อเนื่องในการจู่โจมมากขึ้น ทั้งหมัด เท้า เข่า ศอก หรือแม้แต่การยึดจับเพื่อทุ่ม

            นี่ก็ผ่านมาได้อาทิตย์กว่าแล้วหลังจากเหตุการณ์สลดใจที่เกิดขึ้นกับคุณนายมิโดริยะ บาคุโกยังรู้สึกว่านั่นเป็นความผิดของตนเองอยู่ที่ไม่สามารถปกป้องเธอไว้ได้ ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาในช่วงที่พักฟื้นร่างกายและจิตใจไปกับการฝึกซ้อมต่อสู้กับคิริชิมะที่ยิมแห่งนี้ เขาต้องแข็งแกร่งกว่านี้ให้ได้!

            เมื่อการฝึกต่อสู้ด้วยมือเปล่าดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่ บาคุโกจึงเดินไปหยิบอาวุธที่เตรียมมาออกจากกระเป๋าเป้และเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบอดี้การ์ดผมแดงของตน

            “คิริชิมะ ใช้อัตลักษณ์ของแกซะ” เขาสั่ง

            “จะดีเหรอ?” คิริชิมะมองดูมีดในมือของอีกฝ่าย แม้จะเป็นมีดที่เอาไว้ใช้สำหรับฝึกซ้อมก็ตาม แต่เขาก็ไม่ค่อยอยากจะใช้อัตลักษณ์กับอีกฝ่ายเลย

            “มาเหอะน่า” บาคุโกกระชับมีดในมือและยกมันขึ้นในท่าเตรียมพร้อม

            “นี่ๆ พวกนายอย่ามาฆ่าแกงกันในยิมฉันจะได้มั้ย?”

            “เท็ตสึเท็ตสึ” คิริชิมะยิ้มให้ชายหนุ่มเจ้าของยิมที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาใกล้เวทีมวยที่พวกเขาใช้ซ้อมมือกันอยู่พร้อมกับเครื่องดื่มเกลือแร่สองขวดในมือ

            “อุตส่าห์ปิดยิมให้ยืมใช้สถานที่ อย่าคิดฆ่ากันเองสิฟะ”

            “ไม่ได้จะฆ่ากันซะหน่อย” บาคุโกใช้มือข้างที่ว่างรับขวดเครื่องดื่มเกลือแร่ที่เท็ตสึเท็ตสึโยนมาให้

            “แล้วมีดนั่นอะไร? ฉันเคยบอกแล้วว่าอย่าพกอาวุธมายิมน่ะ”

            “นี่เอาไว้ฝึกซ้อมเฉยๆ” ยังไงก็แทงไม่เข้าหรอกน่า บาคุโกคิด แล้วก็เหมือนจะมีความคิดใหม่ผุดขึ้นในหัว “จริงสิ...” เขามองคิริชิมะสลับกับเท็ตสึเท็ตสึ

            “?”

            “พวกแกใช้อัตลักษณ์แล้วเข้ามาพร้อมๆกันเลยก็ได้”

            “หา!?” คิริชิมะแทบบีบขวดเครื่องดื่มแตกคามือ “ไม่ได้นะ! แบบนั้นมัน--”

            “โอ้ เอาสิ!” เท็ตสึเท็ตสึเปลี่ยนร่างกายตนเองเป็นเหล็กกล้าทันที ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายซะนาน ถือโอกาสนี้ตบเกรียนคนดังซะหน่อยก็ไม่เลว!

            “ไม่ต้องออมมือได้เลยยิ่งดี จะใช้ร่างสุดยอดของพวกแกก็ได้” บาคุโกจิบเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงเล็กน้อย ก่อนจะปิดฝาโยนขวดทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ

            “งั้นเหรอ? ถ้าบาดเจ็บก็ไม่รู้ด้วยนะ”   

            “ฉันไม่บาดเจ็บหรอก”

            “แหม มั่นใจซะจริงนะพ่อคุณ” เท็ตสึแสยะยิ้ม เจ้านี่น่าหมั่นไส้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆเลย

            “หยุดเถอะบาคุโก เท็ตสึเท็ตสึ” คิริชิมะพยายามห้ามทั้งคู่ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ให้ตายสิ! ดูท่าแผนที่วางไว้ต่อจากนี้ว่าจะไปเดินซื้อของซื้อของแต่งบ้าน(อีกรอบ)จะต้องยกเลิกแล้วเสียกระมัง เขาทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะวิ่งเข้าไปร่วมวงด้วยอย่างช่วยไม่ได้

 

            “ให้ตายสิ เท็ตสึเท็ตสึ” คิริชิมะพ่นลมทางจมูกระหว่างทำแผลสดที่ขมับซ้ายให้บาคุโกที่กำลังนั่งดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่จากขวดอยู่ “ตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าไม่ให้โดนที่หน้าน่ะ”

            “ขอโทษที ฉันเผลอไปหน่อย อีกอย่าง...เจ้าตัวก็บอกว่าไม่ให้ออมแรงนี่นา” เท็ตสึเท็ตสึว่าขณะกำลังล้างเลือดออกจากแผลที่ไหล่ตัวเอง

ตามร่างกายของคนทั้ง 3 ต่างก็สะบักสะบอม มีแผลสดและแผลฟกช้ำนิดๆหน่อยๆจากการฝึกซ้อม คิริชิมะเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่มีแผลสดเลย

            “แผลแค่นี้เดี๋ยวก็หายน่า อีกอย่างเราก็ไม่ได้ออกงานจนถึงหลังปีใหม่นู่นเลยไม่ใช่เหรอ แกจะห่วงอะไร? เลิกทำตัวเป็นแม่ฉันซะทีเหอะน่า” บาคุโกถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

            “ง่า...ก็ฉันคือบอดี้การ์ดของนาย... ไม่ชอบใจนักหรอกที่จะเห็นนายบาดเจ็บอะ”

            “โอย ขอร้องล่ะพวกนาย ไปจีบกันที่อื่นที่ไม่มีฉันอยู่ด้วยได้มั้ย?” เท็ตสึเท็ตสึล้อ “เหม็นความรักเหลือเกินว่ะ”

            “ไม่ได้จีบซะหน่อย!

            “อ้อ เหรอออออ??”

            “ก็เออสิ! ฉันแค่เป็นห่วงเจ้านายของฉัน”

            เจ้านายของฉัน อ่าฮะๆ แหม--”

            บาคุโกปล่อยให้เจ้าบ้าทั้งสองทุ่มเถียงง้องแง้งกันต่อไปอย่างไม่สนใจเพราะเขากำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ขนาดเราทุ่มฝีมือไปทั้งหมดแล้ว ยังทำให้เจ้าพวกนี้ลงไปนอนหมอบไม่ได้เลย นี่เรา...อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?

            น่าเจ็บใจ...

          น่าเจ็บใจชะมัดเลยว้อย!

            มือของบาคุโกบีบขวดเครื่องดื่มเกลือแร่แรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

            ทำยังไงดี? อยากจะแข็งแกร่งขึ้น...

          อยากแกร่งกว่านี้!!

            บึ้ม!

          !?” คนทั้งสามสะดุ้งตกใจพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย คิริชิมะยกมือข้างหนึ่งขึ้นป้องหน้าตัวเอง เท็ตสึเท็ตสึผงะถอยหลังจนตกจากเก้าอี้ยาว ส่วนบาคุโกนั่งมองมือซ้ายที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเลือดของตนเองด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ขวดเครื่องดื่มเกลือแร่ที่เคยถืออยู่ในมือข้างนี้แหลกเป็นเศษปะปนอยู่กับเลือดที่หยดลงพื้นไปแล้ว

            “เมื่อกี้อะไรน่ะ!?” เท็ตสึเท็ตสึลุกขึ้นยืนพร้อมกับมองไปที่มือซ้ายของบาคุโก “นั่นมัน...”

            “หวา! บาคุโก!” คิริชิมะรีบคว้าน้ำเปล่าขวดที่ยังไม่ได้ดื่มมาเปิดฝาและเทมันลงบนมือซ้ายของบาคุโกเพื่อล้างเลือดออก ทำให้เขาได้เห็นแผลชัดๆ มันคือแผลพุพองเหมือนแผลจากการโดนไฟไหม้...

            “เท็ตสึเท็ตสึ นายมียาทาแผลพุพองมั้ย?” เขาหันไปถามเพื่อน

            “น่าจะมี เดี๋ยวฉันไปเอามาให้นะ”

            คิริชิมะหันกลับมามองมือของบาคุโกอีกครั้ง เขาใช้ผ้าขนหนูที่สะอาดผืนใหม่ซับเบาๆที่มือข้างนั้น “เกิดอะไรขึ้น?”

            “ฉัน...ไม่รู้” บาคุโกมองดูเท็ตสึเท็ตสึที่วิ่งกลับมาพร้อมกับยากระปุกใหญ่ในมือ เขาอ่านฉลากบนกระปุกยานั่น “อะไรน่ะ บัวหิมะ?”

            “ลูกค้าคนหนึ่งให้ฉันมาตอนไปเที่ยวจีนน่ะ มันใช้ได้ผลดีเลยนะ” เท็ตสึเท็ตสึเปิดกระปุกยาแล้วยื่นให้คิริชิมะ ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบควักเนื้อยาสีขาวละมุนมาละเลงทาลงบนฝ่ามือข้างที่เจ็บของผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและนายทันที

            ไม่นานนัก ความเจ็บปวดแสบปวดร้อนบนฝ่ามือข้างซ้ายก็ทุเลาลงอย่างไม่น่าเชื่อ แถมแผลพุพองยังยุบอีกด้วย เหลือไว้เพียงผิวเนื้อที่เป็นสีแดงเหมือนเนื้อที่ย่างไม่สุกแทน

            “ยาดีจริงๆซะด้วย ดูสิ แผลยุบไปหมดเลย” คิริชิมะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่ามือซ้ายของบาคุโกดูดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เยอะ “ว่าแต่...เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เมื่อกี้มัน...”

            แม้จะเป็นการระเบิดที่เล็กจิ๋ว...แต่ระเบิดก็คือระเบิดวันยังค่ำ...

            ไม่ว่าจะตีลังกามองยังไงนั่นก็คือ อัตลักษณ์ อย่างไม่ต้องสงสัย

            เพียงแต่ว่า...

            “อัตลักษณ์...” บาคุโกเอ่ยเสียงค่อยขณะมองคิริชิมะที่กำลังทำความสะอาดมือซ้ายให้เขาอีกครั้งและเริ่มพันผ้าพันแผลให้ “...ของเดกุ” 


TBC...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #13 เยว่เฟิ่ง/ไอยเรศ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 21:10
    กรี๊ดดดดด คัตจังมีอัตลักษณ์แล้วววว (ของเดกุซะด้วย)
    #13
    0
  2. #12 gasterkung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 22:38
    -แม่ งเห็นแก่ตัวว่ะ
    #12
    0