[FIC My Hero Academia] That Quirk Should Be Mine!

ตอนที่ 8 : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

05

 

ผู้คนยังคงตกตะลึงกับข่าววิลเลินปล้นธนาคารแล้วถูกฆ่าตายโดยว่าที่ฮีโร่อันดับหนึ่งขวัญใจประชาชนอย่างเดกุอยู่ บ้างก็สงสาร บ้างก็หวาดกลัวการกระทำนั้น

งานศพของคุณนายมิโดริยะถูกจัดขึ้นอย่างเงียบๆและส่วนตัว มีแค่ญาติและคนรู้จักไม่กี่คนของผู้ตายเท่านั้นที่มางาน แน่นอนว่ารวมถึงบ้านบาคุโกด้วย

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ทุกคนทยอยกับลากลับบ้าน เหลือเพียงแค่เจ้าภาพมิโดริยะ บาคุโกและคิริชิมะ

“คิริชิมะ” บาคุโกเรียกชายหนุ่มผมแดงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“มีอะไรเหรอ?”

“นายกลับไปก่อน”

“เอ๋? ทำไมล่ะ?” คิริชิมะเหลือบมองมิโดริยะที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าป้ายชื่อและแท่นวางรูปของผู้เป็นมารดา เขากับบาคุโกควรจะอยู่เป็นเพื่อนอีกฝ่ายก็ยังดีไม่ใช่เหรอ?

“ฉันจะอยู่ต่อเอง นายกลับไปก่อนเถอะ”

“แต่...”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกลับเอง”

คิริชิมะกัดริมฝีปาก เขาไม่อยากปล่อยให้บาคุโกไปไหนมาไหนเองคนเดียวอีกแล้ว จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องปฎิเสธการให้สัมภาษณ์และงานถ่ายแบบโฆษณาเล็กๆงานหนึ่งก่อนจะหยุดพักยาวไปจนถึงปีใหม่เนื่องจากได้รับบาดเจ็บที่ใบหน้าและลำตัว

เขาเหลือบมองมิโดริยะที่นั่งนิ่งราวกับรูปปั้นอีกครั้ง จากนั้นหันสายตากลับมามองบาคุโกอย่างเงียบๆ...

...จริงๆก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้...

เขาควรให้เวลาเพื่อนสมัยเด็กได้ปลอบใจกัน...ใช่ไหมล่ะ?

แม้จะรู้สึกอึดอัดไม่ชอบใจ แต่คิริชิมะก็อดทน...

“งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันจะรีบมารับ” เขาบอกบาคุโกไปแบบนั้น “อย่าออกไปไหนซะก่อนล่ะ”

“เออ รู้แล้วน่าแม่” บาคุโกรับปาก แต่ไม่วายจิกกัดอีกฝ่าย

คิริชิมะได้แต่ยิ้มแหย ก่อนจะออกจากบ้านมิโดริยะมา เขาตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้เขาจะหาห้องเช่ารายวันแบบถูกๆหรือไม่ก็โรงแรมแคปซูลแถวใกล้ๆนั้นนอนค้างเสียเลยเพื่อที่จะได้รีบตื่นมาดักรอก่อนที่เจ้านายตัวแสบของเขาจะทันได้ชิ่งหนีไปไหนคนเดียวได้อีก

 

 

เมื่ออยู่กันตามลำพัง บาคุโกก็นั่งคุกเข่าลงข้างๆมิโดริยะ เขามองคุณนายมิโดริยะที่ส่งยิ้มมาให้จากในกรอบรูปบนแท่นวางรูป

“...ขอโทษ” บาคุโกเริ่ม “ที่ผม...ปกป้องคุณน้าไม่ได้”

ดวงตาที่เลื่อนลอยของมิโดริยะค่อยๆเบนไปมองคนข้างๆ

ชายหนุ่มผมบลอนด์กำหมัดบนตักแน่นจนมือสั่น เขาโมโหตัวเองที่สุดที่อยู่ในเหตุการณ์แท้ๆ แต่กลับปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย ไม่ได้แม้กระทั่งตัวเอง...

เกลียด...เกลียดความอ่อนแอนี้ที่สุด...

เขาอยากได้พลัง...

พลังที่ปกป้องผู้คน...

พลังอะไรก็ได้...

“...คัตจัง”

เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฝ่ามือสากของเดกุกำลังกุมมือที่กำลังสั่นระริกของเขาอยู่

“คัตจังไม่ได้ทำอะไรผิด ดังนั้น...อย่าร้องไห้เลยนะ”

บาคุโกไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังร้องไห้ “ฉันไม่...”

มือสากของคนข้างๆเลื่อนขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เจ้าของดวงตาสีทับทิมอย่างช้าๆ

บาคุโกตั้งใจจะปัดมือนั่นออก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

มิโดริยะใช้มือข้างที่ว่างจับมือที่จะปัดตนออกของคนตรงหน้าไว้แน่น ส่วนมือข้างที่เช็ดน้ำตาก็เลื่อนมาแตะที่พลาสเตอร์ยาและผ้าก๊อตซ์แผ่นใหญ่ที่แปะอยู่บนแก้มซ้ายนั่น พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากพวกเขาแตะกัน

ดวงตาสีเขียวเข้มกับดวงตาสีทับทิมสบกันอยู่เพียงไม่นานก็เป็นฝ่ายบาคุโกที่ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

เราผิดเองที่อ่อนแอ...

ไร้ประโยชน์ที่สุด!

“ฉันขอโทษ...เดกุ...” เขาสะอื้น “ถ้า...ถ้าเพียงแค่ฉันมีพลัง...ม...แม่ของแกก็คง...”

มิโดริยะขยับกายดึงคนข้างๆเข้ามาสวมกอดไว้ทันที ให้อีกฝ่ายเอาคางเกยบนบ่าของตน มือลูบกลุ่มผมสีบลอนด์นั่นเบาๆ “ไม่เป็นไรหรอกคัตจัง ไม่เป็นไร”

“ฉันแค่ต้องการพลัง...ปัดโธ่เว้ย!” ร่างในอ้อมกอดเขาสะอื้นหนักขึ้น เสียงดังขึ้น “แม่งเอ๊ย! บัดซบ!

“ผมเอง...ก็อยากให้พลังแก่คัตจัง” มิโดริยะพึมพำท่ามกลางเสียงร้องไห้อย่างเจ็บใจของเพื่อนสมัยเด็กที่เขารักมาตลอด

เราอยากแบ่งพลังให้คัตจัง...

อยากให้จริงๆ...อยากแบ่งให้...

มิโดริยะคิด ขณะหลับตาลงและทาบริมฝีปากตนเองลงบนริมฝีปากของคนในอ้อมกอด...

 

++++

 

“ไม่ยักกะรู้ว่าแกสูบบุหรี่ด้วย”

“อ๊ะ ขอโทษที” มิโดริยะรีบใช้มือดับบุหรี่ที่กำลังยืนสูบอยู่ที่ระเบียงทันทีเมื่อจู่ๆคนที่คิดว่าหลับไปแล้วดันตื่นมากลางดึกแล้วเห็นเข้าเสียนี่ “ผมเครียดนิดหน่อยน่ะ”

บาคุโกนอนตะแคงมองแผ่นหลังของคนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงอย่างเงียบๆอย่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “ฉันกลับดีกว่า”

“เอ๋? เดี๋ยวสิ” มิโดริยะรีบหันกลับไปทันเห็นร่างเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายกำลังลุกออกจากเตียง “ผมนึกว่าคัตจังจะค้าง...”

“ก็ค้างแล้วนี่ไง แล้วฉันก็ตื่นแล้ว ไม่ง่วงแล้ว” บาคุโกหยิบผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่

“แต่นี่มันเพิ่งจะตี3เองนะ”

“เช้าๆก็ดี คนไม่เยอะไง” เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มผมบลอนด์ก็หยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคย รออยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงสะลืมสะลือรับสายตอบกลับมา “คิริชิมะ แกอยู่ไหน? ฉันจะกลับแล้ว...งั้นเรอะ รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวฉันไปหาเอง...เออ รออยู่นั่นแหละ ตอนนี้ไม่มีใครตื่นมาดักฉันหรอกน่า แค่นี้นะ”

เขากดวางสาย เป็นจังหวะเดียวกับที่มิโดริยะเดินกลับเข้ามาในห้องพอดี เขารอให้อีกฝ่ายคุยโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อยก่อนจะเดินไปโอบกอดจากด้านหลัง “เดี๋ยวผมเดินไปเป็นเพื่อนนะ”

“ไม่ต้อง” บาคุโกดันชายหนุ่มผมสีเขียวออก “แกพยายามเรื่องของแกเถอะ”

“อ่า...นั่นสินะ” มิโดริยะยิ้มแห้ง เรื่องที่เขาจะต้องทำต่อจากนี้ไปคือการให้ปากคำกับตำรวจ อาจจะต้องขึ้นศาลและรอดูกระแสตอบรับวิพากวิจารณ์จากประชาชน

แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว...

“คัตจัง”

“อะไรอีก?” บาคุโกที่กำลังจะเปิดประตูหันมา

            “คือ...” เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาอ้อน แต่ก็อดไม่ได้จริงๆ “ขอกำลังใจหน่อยสิ”

            บาคุโกพ่นลมทางจมูก “ไม่ล่ะ”

            “โธ่...”

            “รีบๆสะสางอะไรๆให้เสร็จแล้วกลับไปที่คอนโดฯซะ จะทำคัตสึด้งให้ก็แล้วกัน” บาคุโกกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะออกจากห้องไป...


              TBC...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #10 sa5sa5sa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 17:52

    น้องไม่ได้ผิดนะ=[]=ใครทำน้องแม่จะฆ่ามันนนนน={}=

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #10
    1
    • #10-1 ButterChicken(จากตอนที่ 8)
      25 พฤษภาคม 2562 / 11:29
      จายเย็นนะคะ 5555

      ขอบคุณจ้า
      #10-1