[FIC My Hero Academia] That Quirk Should Be Mine!

ตอนที่ 5 : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

02

 

          “เหนื่อยหน่อยนะครับ / นะคะ”

            “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ”

            “ไม่มีคุณนี่พวกฉันลำบากแหงๆเลย”

            “สู้ๆนะคะ เราเอาใจช่วยคุณเสมอค่ะ”

            “อ๊ะ ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยรับไว้แทนคำขอบคุณด้วยนะคะ”

            และอีกหลายๆคำขอบคุณและคำชมที่เขามักจะได้รับทุกครั้งหลังงานปราบวิลเลินเสร็จสิ้นลงในแต่ละวัน เขาใช้เวลาในการเดินทางกลับที่พักไม่นานนักก็ถึงที่คอนโดฯขนาดกลางแห่งหนึ่งย่านชานเมืองที่เงียบสงบ

            เขาแตะคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตู เดินหอบกระเป๋าเป้ใบโตไปกดลิฟท์ เมื่อถึงชั้นเป้าหมายแล้วก็เดินออกจากลิฟท์เพื่อตรงไปยังห้องพักของตน...

            “อ๊ะ กลับมาแล้วเหรอมิโดริยะ!

            เสียงทักทายสดใสของคิริชิมะทักขึ้นเมื่อเขาก้าวเท้าออกจากลิฟท์ได้ไม่กี่ก้าว อีกฝ่ายนั่นเพิ่งออกจากห้องพักพอดี

            ใช่แล้ว...ที่พักอาศัยของเขาก็คือคอนโดฯแห่งนี้...ที่ซึ่งเป็นที่เดียวกันกับบาคุโกและคิริชิมะนั่นเอง...

            “อื้อ วันนี้เลิกงานไวน่ะ” มิโดริยะตอบ พลางปลดเป้บนบ่าออกแล้วไขกุญแจห้องพัก “นายกับคัตจังกลับมานานแล้วเหรอ?”

            “ก็ซักพักแล้วล่ะ...จริงสิ นายกินข้าวมารึยัง?”

            “เอ่อ...ยังหรอก ว่าเดี๋ยวเก็บของแล้วจะออกไปหาซื้ออะไรกินหน่อยน่ะ” 

            “งั้นพอดีเลย มากินกับพวกเราสิ วันนี้บาคุโกเข้าครัวทำข้าวเย็นล่ะ” คิริชิมะยิ้ม

            “เอ๊ะ? จะดีเหรอ...?”

            คัตจังเข้าครัว...

          คัตจังลงมือทำอาหารเอง...

          อาหารฝีมือคัตจัง...เรา...อยากกิน...

          อยากกินชะมัดเลย!

          แม้ในใจจะกรีดร้องแค่ไหน แต่มิโดริยะก็ต้องระงับอาการของตนเองให้นิ่งที่สุดเข้าไว้

“ทำไมล่ะ?”

            “ก็คัตจัง...อาจจะไม่พอใจ...” นั่นสินะ ถ้าโผล่ไปล่ะก็...คัตจังจะต้องโมโหแน่ๆ

            “โอ๊ย นึกว่าอะไร” คิริชิมะหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอกน่า กินข้าวเย็นกันหลายๆคนก็สนุกดีออก อีกอย่าง ถ้าบาคุโกทำอาหารล่ะก็ ฉันว่ายังไงก็มีพอกินได้สองมื้อล่ะน่า หมอนั่นชอบทำเผื่อไว้น่ะ”

            “งั้น...รบกวนหน่อยนะ”

            “อื้อ ไม่มีปัญหา!

                  

 

            “อะไรของแกวะคิริชิมะ? ชวนไอ้เนิร์ดนี่มาทำไม?”

            อา...ใครว่าไม่มีปัญหาล่ะเนี่ย... มิโดริยะนั่งหน้าเจื่อนอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกขณะมองดูคิริชิมะที่กำลังโดนเจ้าของห้องแว้ดใส่

            “เถอะน่าบาคุโก แบ่งกันกินก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงก็มีพอกินได้สามคนไม่ใช่เหรอ?” คิริชิมะยิ้มแหย เกาแก้มด้วยนิ้วชี้ข้างหนึ่ง “กินหลายคนจะได้ไม่เหงาไง”

            “ใครว่าฉันเหงาวะ!?” บาคุโกกัดฟันกรอด ก่อนจะตวัดสายตากลับมาทางมิโดริยะ “ถ้าจะกินก็รีบๆไปเตรียมตั้งโต๊ะซะสิวะ นั่งบื้ออยู่ได้!

            “อะ...ครับๆ ขอโทษครับ” มิโดริยะเด้งจากโซฟาและเดินไปยังส่วนห้องครัวทันที

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่ห้องนี้เสียหน่อย แต่ทุกครั้งที่มาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นพอๆกับตื่นกลัว กลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาดแล้วพาลให้บาคุโกโมโห เขาไม่ชอบเห็นบาคุโกโกรธ เขาอยากให้บาคุโกพูดดีๆกับเขาบ้าง...เหมือนอย่างเวลาที่อีกฝ่ายพูดกับคิริชิมะ...

           

            อาหารฝีมือคัตจังอร่อยเหมือนเดิม...

            เขากับคิริชิมะรับหน้าที่ล้างหม้อล้างจานหลังมื้ออาหารในขณะที่เจ้าของห้องปลีกตัวไปขลุกอยู่ในห้องนอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            “ช่วงนี้ยุ่งมากเลยใช่มั้ย พักผ่อนบ้างก็ดีนะนายน่ะ” คิริชิมะเปิดบทสนทนา พลางส่งจานที่ล้างน้ำสะอาดแล้วให้คนข้างๆ

            “ผมพักไม่ได้หรอก พวกวิลเลินยังไม่มีวันหยุดกันเลย” มิโดริยะหัวเราะ รับจานจากอีกฝ่ายมาเช็ดด้วยผ้าสะอาดจนแห้งแล้วเก็บจานเข้าที่ “ว่าแต่พวกนายเถอะ ได้ข่าวว่าซีซั่นล่าสุดเพิ่งจะปิดกล้องไป แบบนี้ก็แปลว่ามีเวลาพักผ่อนแล้วสินะ”

            “อื้อ ใช่”

            “นายกับคัตจังจะไปเที่ยวที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่า?”

            “ฉันไม่ได้คิดไว้หรอก แล้วแต่บาคุโกเลย” เขาส่งจานใบสุดท้ายให้อีกฝ่าย ปิดน้ำ เช็ดมือกับชายเสื้อตนเอง

            ดีจัง...เราเองก็อยากไปเที่ยวกับคัตจังบ้าง...

            เนื่องจากอีกสองอาทิตย์ก็ใกล้วันหยุดเทศกาลอย่างวันคริสต์มาสและวันปีใหม่ ผู้คนจึงเร่งสะสางงานที่ค้างคา บางคนก็เริ่มเตรียมแผนเที่ยวกันตั้งแต่เนิ่นๆเสียแล้ว

            “อ๊ะ จริงสิ วันนี้ได้ของมาเยอะเหมือนเคย นายมาเลือกได้ที่ห้องฉันเลยนะ” คิริชิมะบอก ทั้งเขาและมิโดริยะมักจะแลกของที่แฟนๆให้มากันอยู่เสมอ เนื่องจากบาคุโกไม่ค่อยอยากเก็บไว้ บ้างก็กินไม่ทัน(ในกรณีที่ได้ของกินมา) ใช้ไม่ทัน(ในกรณีที่ได้ของใช้มา)

            “อื้อ ผมก็ได้ของมาเยอะเหมือนกัน เดี๋ยวผมจะเอาไปให้เลือกที่ห้องคิริชิมะคุงก็แล้วกัน”

           

++++

 

            ห้องคิริชิมะ...

“อันนี้...แล้วก็อันนี้...ผมว่าคัตจังน่าจะชอบ” มิโดริยะวางกล่องขนมกล่องเท่าโทรศัพท์มือถือ 4-5 กล่องไว้รวมกับกองของขวัญที่ชายหนุ่มผมแดงเลือกไว้

“หือ? อะไรน่ะ” คิริชิมะหยิบกล่องขนมขึ้นมาดู หน้ากล่องเขียนว่า เพรทเซล รส...รา-บุ? (รสลาบ) เขาขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าควรอ่านออกเสียงมันว่าอย่างไรดี “รสราบุนี่มันรสอะไรอ่ะ?”

“มันคือรสลาบ รู้สึกจะเป็นรสลิมิเตทจากประเทศไทย เห็นว่าเผ็ดมาก” มิโดริยะหัวเราะ “ก็เลยคิดว่าคัตจังน่าจะชอบ เพราะผมเองก็ไม่กินเผ็ด”

“น่าสนใจแฮะ” คิริชิมะแกะกล่องเพรทเซลกล่องหนึ่ง กลิ่นของมันลอยแตะจมูกทันที เขาพยิบขนมขึ้นมาหนึ่งแท่ง ดมกลิ่นอันไม่คุ้นจมูก ก่อนจะกัดเพื่อชิม

“คิริชิมะคุงกินเผ็ดด้วยเหรอ?”

“อยู่กับบาคุโกไปนานๆก็กินได้เองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้น่ะ” คิริชิมะยิ้มยิงฟัน “ไอ้นี่...มันก็ไม่ค่อยเผ็ดเท่าไหร่...อร่อยดีด้วย นายลองกินมั้ย?” เขายื่นขนมให้อีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ตามสบายเลย...อ๊ะ” มิโดริยะหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากกองของขวัญ “นี่มัน...ของๆนายนี่นา”

“เอ๊ะ?” คิริชิมะเลิกคิ้ว “มีของสำหรับฉัน?”

“นี่ไงล่ะ มันปักอยู่ตรงนี้”

ดวงตาสีทับทิมของชายหนุ่มผมแดงมองตามนิ้วมืออีกฝ่าย ก็เห็นข้อความ แด่คุณบอดี้การ์ดของบาคุโก ตัวเล็กๆปักอยู่ด้านในของหมวกไหมพรมสีฟ้าอ่อนใบหนึ่ง ใครบางคนลงทุนถักหมวกใบนี้ให้เขาเลยอย่างงั้นหรือ?

ทั้งที่ปกติจะมีแต่ของฝากจากแฟนๆถึงบาคุโกคนเดียวเท่านั้นแท้ๆ...

คิริชิมะมองดูหมวกไหมพรมในมือก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ

“เท่ไปเลยนะ คิริชิมะคุง เหมือนฮีโร่เลย”

คิริชิมะหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นลูบหลังคอตนเอง “เหมือนฮีโร่อะไรกันเล่า? ฉันเป็นแค่บอดี้การ์ดให้ดาราเองนะ”

“นั่นก็นับเป็นฮีโร่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” มิโดริยะยิ้ม “ฮีโร่ของคัตจังไงล่ะ”

ฮีโร่...ของบาคุโก...?

ชายหนุ่มผมแดงรู้สึกใบหน้าร้อนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “ฮะฮะ...งั้นเหรอ?”


TBC...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #8 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:45
    คิริหมาน้อยนายชวนเดกุมันมาเป็นก้างขวางคอนายกะคัตจังกินข้าวสองคนได้ยังไง!! แต่กะให้อภัยเพราะพูดดีย์ ช่ายยเป็นฮีโร่ปกป้องคัตจังคนสำคัญคนเดียวไงง กิ๊วๆ~~💕
    #8
    1
    • #8-1 ButterChicken(จากตอนที่ 5)
      13 พฤษภาคม 2562 / 21:47
      เค้ามีอัธยาศัยดี 55555
      #8-1
  2. #3 THE-FOODCAT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:13
    อีกเดี๋ยวจะไม่ได้เป็น ฮีโร่ของคัตจัง เพราะจะเป็นสามีแทน 55555

    ปล.เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ จะตั้งตารออ่านตอนต่อไปเสมอนะคะ พลอตเรื่องน่าสนใจมากเลย
    #3
    1
    • #3-1 ButterChicken(จากตอนที่ 5)
      12 พฤษภาคม 2562 / 18:56
      ขอบคุณจ้า ^o^
      #3-1