(os/sf) My Cup of Tea (seventeen)

ตอนที่ 2 : Knock Knock ♡ soonsoo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

S
N
A
P

KNOCK KNOCK 

Couple : Soonyoung x Jisoo

Rate : PG

First upload 170323

2883 words

Special Thank ! @esbtrz

 

 


     ตอนที่ซูนยองเกิด จีซูอายุได้สองขวบ

     เด็กชายฮงจีซูในวันนั้นไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ว่าเด็กทารกตัวเล็กที่ผิวยังแดง ๆ อยู่นี่จะออกมาจากท้องป่อง ๆ ของคุณน้าบ้านควอนที่อยู่ข้าง ๆ ได้อย่างไร เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเจ้าตัวเล็กที่ยังไม่ลืมตาดีนี่ถึงถูกคุณแม่ของเขาเรียกว่า ควอนซูนยอง แต่ปากน้อย ๆ สีเชอร์รี่ก็เอ่ยเรียกชื่อซูนยองซ้ำไปมาอยู่หลายหน

     ตอนที่จีซูแยกมามีห้องนอนเป็นของตัวเองครั้งแรกเขาอายุได้8ขวบ ในขณะที่ซูนยองอายุ6ขวบ

     มันประหลาดดีที่ทุกคืนก่อนนอน คุณน้าบ้านควอนจะมาเคาะประตูบ้านเขาพร้อมกับเด็กชายแก้มกลมตัวเล็ก น้องชายที่น่ารักของจีซูที่กำลังกอดหมอนใบนุ่มแล้วก็กำผ้าห่มผืนเล็กมาด้วยในอ้อมแขน คุณน้าบอกกับเขาว่า

     "น้าฝากน้องมานอนด้วยนะจีซู น้องเขาอยากนอนกับเราน่ะ"

     พูดแบบนั้นแล้วเด็กชายซูนยองก็วิ่งตึกตักเข้ามาในอ้อมแขนของพี่ชายใจดีอย่างจีซูทันที

     และคืนนั้นก็คือหนแรกที่จีซูหลับไปโดยมีเด็กชายซูนยองในอ้อมกอด

     ตอนที่ซูนยองมีห้องนอนเป็นของตัวเองนั้น ซูนยองอายุ10ขวบ ส่วนจีซูก็กำลังจะกลายเป็นหนุ่มด้วยวัย12ขวบ

     ห้องนอนของซูนยองถูกสร้างอย่างตั้งใจให้อยู่ตรงกับห้องของจีซู แถมระเบียงที่ยื่นออกมาก็แทบจะชนกัน ทำให้ไม่ยากเลยสักนิดที่เด็กน้อยสองคนจะแอบปีนข้ามห้องไปหากันเวลาที่ต้องการ หรือแม้แต่ตอนกลางคืนโดยไม่มีใครรู้

     ดังนั้นในคืนแรก จีซูก็ถูกปลุกขึ้นมาตอนเกือบสี่ทุ่ม เพราะว่าเสียงเคาะที่ประตูกระจกที่กั้นระหว่างห้องนอนของเขากับระเบียงด้วยฝีมือของเด็กชายซูนยอง จีซูที่กอดหมอนเดินงัวเงียมาเปิดประตูก็ถูกเด็กชายจากบ้านข้าง ๆ จูงมือ พากันปีนข้ามระเบียง จากนั้นก็ถูกดันให้ไปนอนแหมะอยู่บนเตียงแล้วถูกสวมกอดทับด้วยแขนนิ่ม ๆ ของซูนยองกับหัวทุย ๆ ที่ซุกอยู่กับอก

     จีซูทำหน้ายุ่งให้น้องชายหน้ากลมข้างบ้าน ตัวเขาในตอนนี้ง่วงเกินไป แต่ก็มาถึงเตียงนอนในห้องซูนยองจนได้โดยไม่ได้ตั้งใจเพราะมือนิ่ม ๆ กุมมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย นึกอยากจะงับแก้มกลม ๆ สักทีข้อหาปลุกให้เขาตื่นตอนที่กำลังหลับสบาย แต่พอเห็นรอยยิ้มซุกซนกับตาใส ๆ ที่เล็กแทบเป็นขีดของเด็กน้อยที่ซุกหัวกับอกเขาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

     "รอบหน้าถ้าพี่ไม่อยากปีนมาห้องผม ผมก็จะไปนอนห้องพี่"

     นั่นคือที่ซูนยองบอกกับเขาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนแก้มนุ่ม ๆ นั่นดูกลมมากกว่าเดิมเสียอีก

     "ผมชอบฟังเสียงหัวใจพี่จีซูนะ"

     "มันทำให้ฝันดีอะ ถ้าไม่ได้ฟัง ผมต้องนอนไม่หลับแน่เลย"

     คำพูดที่ติดจะเอาแต่ใจน้อย ๆ ของซูนยองทำให้จีซูหัวเราะแล้วยีหัวเด็กน้อยที่กอดเขาอยู่จนฟู พูดคุยกันเล็กน้อยอีกนิดหน่อยแล้วคนที่กอดเขาก็เป็นฝ่ายผล็อยหลับไปก่อน

     มีความลับหนึ่งอย่างที่จีซูไม่เคยบอกซูนยองออกไป เขาไม่เคยบอกว่าเขาชอบใบหน้าของซูนยองตอนหลับมากแค่ไหน

     ไม่สิ ไม่เคยบอกว่าจีซูชอบซูนยองมากขนาดไหนต่างหาก

     หลังจากนั้นทุก ๆ คืนก็เป็นซูนยองที่มาเคาะกระจกห้องจีซู ขอเข้าไปนั่งทำการบ้านในห้องบ้าง เล่นเกมบ้าง หรือบางครั้งก็มาพร้อมกับคำพูดแปลก ๆ อย่าง 'ผมแค่อยากเห็นจีซู' แล้วก็ยิ้มน่าเอ็นดูใส่จนจีซูได้แค่สั่นหัวอย่างระอาแล้วหันตัวกลับไปสนใจหนังสือเตรียมสอบเข้าของเขาต่อ

     กุญแจประตูกระจกถูกฉกไปตั้งแต่ตอนไหนเขาก็ไม่แน่ใจ แต่ว่าจู่ ๆ กุญแจที่ห้อยตุ๊กตาหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยก็ถูกยัดมาในมือโดยเด็กชายซูนยองที่ตอนนี้อยู่ชั้นป.6แล้ว ซูนยองบอกว่า มันคือกุญแจไขประตูประจกที่ระเบียงของห้องเขา และให้จีซูเก็บไว้เวลาอยากจะข้ามไปหา

     จีซูในตอนนั้นก็ส่ายหัวใส่แล้วหัวเราะออกมา เขาไม่คิดว่าตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายข้ามไปหาซูนยองก่อน ตราบใดที่เด็กน้อยของเขายังติดเขาแจแบบนี้ ยังไงซูนยองก็จะเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง



     แต่สุดท้ายเขาก็ต้องใช้มันจริง ๆ

     ฮงจีซูค่อย ๆ สอดกุญแจที่เขายัดเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะอ่านหนังสือของตัวเองลงในรูกุญแจ บิดไขมันออกแล้วเปิดประตูห้องอย่างเชื่องช้า เพราะมันก็ดึกมากแล้ว จีซูกำลังบุกรุกห้องของควอนซูนยองตอนเที่ยงคืน ถ้าคุณแม่หรือคุณน้ารู้เข้า จีซูก็คงถูกทำโทษ ข้อหาพาให้ซูนยองที่ต้องเตรียมสอบเข้ามัธยมปลายต้องนอนดึกไปด้วย ไม่ก็ไม่มีสมาธิกับการอ่านหนังสือ

     ช่วยไม่ได้ที่ความอยากเจอมันมากกว่าที่จีซูจะมาสนใจว่าเขาจะโดนตำหนิ ต่อว่ายังไง หรือต่อให้ซูนยองทำหน้าเหมือนไม่อยากให้เขาเข้าไป เขาก็จะเข้าไปอยู่ดี

     "หือ อ้าว พี่จีซู"

     เสียงเลื่อนของบานประตูทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของห้องที่นั่งขัดสมาธิทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่หนังสือบนโต๊ะหันมาทางผู้มาใหม่ ใบหน้าซึ่งหล่อเหลาขึ้นกว่าสมัยเด็กที่ยังดูน่ารักน่าเอ็นดูมองมาทางจีซูด้วยสายตาไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ จนคนอายุมากกว่าได้แค่กระแอมเบาๆแก้เก้อแล้วถือวิสาสะเดินเข้าไปนั่งบนเตียงของเจ้าห้องอย่างเคยชิน

     "ผมเกือบลืมแล้วนะว่าให้กุญแจพี่ไป พี่ไม่เคยใช้เลยอะ" พอผู้บุกรุกนั่งลงบนเตียงเรียบร้อย คุณเจ้าของห้องก็จัดการหันเก้าอี้ไปทางเตียงเพื่อเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกที่ซูนยองเต็มใจ๊เต็มใจให้เข้ามาหาเขาทุกคืนคนนี้ ยิ้มอย่างล้อเลียนใส่จนจีซูต้องยู่ปากคืนอย่างงอน ๆ

     "ก็นายไปหาพี่เองทุกคืน จะใช้ทำไมล่ะ" เอ่ยกลับด้วยทำเสียงที่ฟังดูงอแงหน่อยๆอย่างน่าเอ็นดูในความคิดของคนอายุน้อยกว่า

     "อย่ามาแย่งผมงอแงดิ" เอ่ยด้วยเสียงงอแงตอบกลับไปอย่างล้อเลียนแล้วเดินไปคว้าพี่ชายตัวเล็กข้างบ้านมากอดพร้อมกับทิ้งตัวนอนบนเตียงโดยไม่คลายอ้อมแขนจากพี่ชายตัวเล็กของเขาสักนิด

     หนังสือบนโต๊ะน่ะช่างมันเถอะ

     ความจริงซูนยองอยากจะปีนข้ามไปหาจีซูแทบใจจะขาด แต่ทำไม่ได้เพราะถูกคุณแม่ห้ามเอาไว้

     ซูนยองฝังจมูกลงบนพวงแก้มนิ่มของคนอายุมากกว่า สูดเอากลิ่นหอมของคนที่น่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จไม่นานเข้าปอดให้ชื่นใจแล้วทาบริมฝีปากลงบนแก้มที่เริ่มแต้มด้วยสีจาง ๆ อีกทีอย่างหมั่นเขี้ยว

     "อยากเจอมาก ๆ เลยอะ ขอบคุณที่มาหานะครับ" เอ่ยแล้วฉีกยิ้มกว้างให้คนในอ้อมกอดจนตาหยี ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฮงจีซูที่ดูเป็นพี่ชายแสนดีในสายตาซูนยองถึงได้กลายเป็นคนน่ารักในอ้อมแขนไปแล้วแบบนี้ แต่เขาชอบนะ

     ชอบพี่จีซู

     "พอเลย หยุดหอมได้แล้ว" จีซูร้องโวยวายออกมาเบา ๆ หลังจากที่เด็กหนุ่มเจ้าของห้องจัดการฟัดแก้มนิ่มๆของเขาไปอีกสักสอง สามที มือเรียวตีเข้าที่แขนของซูนยองไม่แรงนักอย่างต้องการจะลงโทษกับนิสัยชอบนัวเนียที่ชักจะรุ่มร่ามมากขึ้นทุกที คนตัวบางขมวดคิ้วทำตาดุใส่น้องชายที่นอนอยู่ใต้ร่างเขา จริง ๆ ก็ไม่ได้อยากจะมานอนทับอยู่แบบนี้ แต่อ้อมแขนของซูนยองมันรัดเขาไว้แน่นจนหนีไปไหนไม่ได้

     ความสัมพันธ์ของจีซูกับซูนยองเป็นแบบไหนเขาก็ไม่แน่ใจ เขาแค่ไม่ชอบใจกับการที่จะไม่เห็นอีกคนในทุก ๆ เช้าก่อนไปเรียน ทุกเย็นตอนทานข้าว ก่อนเข้านอนเวลาที่ซูนยองปีนมาหา มาหอมแก้มเขาสักสองสามทีแล้วกลับไปนอนที่ห้อง หรือบางทีก็เนียนทิ้งตัวนอนบนเตียงพร้อมกับกอดจีซูแน่น ๆ แล้วหลับไปซะเฉย ๆ บ้าง และไม่ชอบที่สุดก็ตอนที่เห็นว่าอีกคนกำลังคุยกับใครก็ไม่รู้

     จีซูไม่อยากไปนิยามความสัมพันธ์ของพวกเขาด้วยคำว่า คนรัก มันมีอะไรมากกว่านั้นที่ผูกเขากับซูนยองไว้ด้วยกัน

     อาจจะเพราะบ้านอยู่ข้างกัน

     อาจจะเพราะจีซูดูแลซูนยองมาตั้งแต่เด็ก

     อาจจะเพราะซูนยองเหมือนคนในครอบครัวไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ตำแหน่งน้องชายซะทีเดียว

     หรืออาจจะเพราะซูนยองจูบเขา

     ริมฝีปากหนาที่กดทาบลงมาอย่างรวดเร็วแต่นุ่มนวลพร้อมกับร่างกายที่ถูกดันพลิกให้นอนราบกับพื้นเตียงนุ่มแทน มือสองข้างที่เคยรวบอยู่ที่เอวย้ายมาวางอยู่ข้ามแก้มทั้งสองข้าง ล็อคใบหน้าของคนใต้ร่างไม่ให้หันหนีสัมผัสแผ่วเบาเขา ซูนยองขบกัดเบา ๆ ที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่น ไล่ปลายลิ้นละเลียดชิมความหอมหวานจากริมฝีปากสีสวย ความหวานจากเยลลี่ที่สัมผัสอยู่กับร่างกายเล็ก ๆ ตรงหน้ายิ่งทำให้ความต้องการเพิ่มสูงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ขบกัดที่ริมฝีปากล่างอีกทีด้วยแรงที่มากขึ้นเล็กน้อยให้คนใต้ร่างยอมเปิดทางให้เขาเข้าไปเชยชิมความหวานได้อย่างเต็มที่ ตวัดลิ้นรัดลิ้นเล็กที่ขืนแรงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แลกเปลี่ยนน้ำหวานเชื่อมอย่างกระหาย

     การสัมผัสแลกเปลี่ยนความหวานเกิดขึ้นบ่อยครั้งหลังจากที่ซูนยองใกล้จะสอบเข้า จีซูคิดว่าเด็กน้อยของเขาใช้มันในการระบายความเครียดด้วยนิดหน่อย และเขาก็เต็มใจรับมัน เพราะความหอมหวานนี่มันล่อลวงให้เขาตกหลุมจนไม่อาจร้องปฏิเสธได้สักครั้ง

     จูบแรกของซูนยองกับจีซูเกิดขึ้นหลังจากที่จีซูบรรลุนิติภาวะ ซูนยองมอบให้เขาเป็นของขวัญหลังงานเลี้ยงฉลอง ตอนที่พวกเขานอนเล่นด้วยกันในห้อง จูบแรกที่เคอะเขินและไร้เดียงสาก็กินเวลายาวนานจนมันกลายเป็นการแลกเปลี่ยนความหวานที่ชวนให้เสพติดแบบนี้

     ซูนยองผละออกมาพร้อมกับหอบหายใจเล็กน้อยต่างจากคนตัวเล็กใต้ร่างที่นอนหายใจหอบจนหน้าแดงก่ำไปหมด จีซูในตอนนี้ดูน่ากินกว่าเดิมซะอีก แต่พอจะก้มลงไปกดจูบที่ริมฝีปากเจ่อช้ำสีแดงนั่นอีกทีก็ถูกมือเรียวบังเอาไว้ซะก่อน

     "พี่ไม่ได้มาให้นายทำแบบนี้สักหน่อย" คนตัวเล็กเอ่ยด้วยเสียงที่เหมือนพยายามคุมไม่ให้สั่นเพราะหอบเต็มที่ กดเสียงน้อย ๆ ดุคนที่ยังไม่รู้จักพอตรงหน้า

     "แค่นอนกอดก็มากพอแล้วควอน ซูนยอง อย่าโลภมาก !"

     คำว่าโลภมากของคนอายุมากกว่าทำให้ซูนยองยู่หน้าน้อย ๆ ใช่เขาโลภมาก แต่มันเพราะฮงจีซูน่ากินนี่ ไม่ใช่ความผิดเขาสักหน่อย

     อา อาจจะใช่ที่บ้ากามไปนิด.. ก็พี่ชายของเขาน่ารักนี่ จะให้ทำยังไงล่ะ

     "ก็ได้ ๆ " เอ่ยไปเสียงอ่อยด้วยท่าทางเสียดายเต็มที่จนโดนดีดเข้าให้ที่แขน ร้องโวยวายออกมาเบา ๆ อย่างไม่จริงจังแล้ว จากนั้นซูนยองก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงข้างกันกับคนตัวเล็ก ยื่นแขนไปโอบเอวบาง ดึงรั้งร่างเล็กมากอดแล้วซุกหัวทุย ๆ ของตัวเองเข้ากับอกอุ่น ๆ ของพี่ชายข้างบ้าน

     "เมียดุแบบนี้ ใครจะกล้าเถียงอะ" คนหน้ากลมบ่นอุบกับตัวเองพร้อมกับซุกหน้าเข้ากับอกของคนพี่ให้แนบชิดกว่าเดิม สรรพนามแปลก ๆ ที่ถูกเรียกทำให้จีซูคิ้วกระตุก ยื่นมือไปหยิกแก้มบวม ๆ ของเจ้าเด็กแก่แดดสักทีจนอีกฝ่ายร้องครวญครางออกมา

     "ยังไม่ใช่เมีย อย่ามามั่ว" เอ่ยต่อว่าไปเสียงขุ่น แม้ว่าความจริงเขาจะรู้สึกเสียฟอร์มมากกว่าโกรธก็เถอะ

     เลี้ยงมาเองกับมือตั้งแต่เล็ก จะยอมมันได้ไงล่ะ ไม่คูลเลย

     "ตอนนี้ยังไม่ แต่สักวันก็ต้องเป็น- อะ--โอ้ย! พี่จีซู ทำไมต้องหยิกด้วยอะ! " ยังไม่ทันพูดจนจบประโยคดี แก้มอูม ๆ ที่เพิ่งจะถูกดึงเมื่อครู่ก็ถูกดึงบิดอย่างแรงอีกครั้งจากฝีมือของคน คนเดิมเสียจนน้ำตาคลอ

     ถึงจะยังไม่ใช่ แต่ควอนซูนยองขอยื่นใบสมัครเข้าสมาคมพ่อบ้านใจกล้ามันตอนนี้เลย จะดุอะไรขนาดนั้น คนเรา

     "ทะลึ่ง เป็นเด็กทะลึ่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" คนอายุมากกว่าที่ทั้งดุ ทั้งขี้ตามใจเอ่ยออกมาพร้อมกับขมวดคิ้ว ตอนนี้เขาขมวดคิ้วมากจนหน้าจะยับหมดแล้วมั้ง แต่ก็เพราะซูนยองเอาแต่หาเรื่องมาให้บ่นไม่ยอมหยุดจนน่าโมโห

     แต่ถึงจะบ่นจะว่า สุดท้ายจีซูก็ทำได้แค่ยอมอยู่ดี



     เสียงเคาะเบา ๆ ที่กระจกทำให้จีซูที่กำลังนั่งชันเข่าอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือต้องหันมองที่มาของเสียง แล้วก็ไม่ผิดจากที่คาดเดาไว้ คนที่เคาะก็คือควอนซูนยองนั่นแหละ

     ลุกขึ้นเดินไปปลดล็อคประตูบานเลื่อนออกให้เด็กเอาแต่ใจที่ตอนนี้ดูดีขึ้นกว่าตอนช่วงสอบเข้าเป็นกอง เพราะมีเวลาพักผ่อนมากกว่าเดิมหลังจากสอบติดแล้ว รอยยิ้มกว้างแสนสดใสถูกส่งมาให้พี่ชายเจ้าของห้องทันทีหลังจากที่ประตูเปิด จีซูถอยตัวหลบให้ซูนยองเดินเข้ามาในห้องได้อย่างสะดวกแล้วพาตัวเองกลับไปนั่งที่เก้าอี้ มองซูนยองที่จัดการล็อคปิดประตูแถมดึงม่านปิดเสร็จสรรพด้วยสายตาไม่เข้าใจสักเท่าไหร่

     ปกติกว่าจะดึงม่านก็ก่อนนอนนู่น ทำไมหนนี้มาถึงก็ดึงเลยแบบนี้

     อา ทำไมรู้สึกเสียวหลังวาบแบบนี้

     รอยยิ้มของซูนยองมันไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด ให้ตายสิ

     "พี่จีซู"

     "หือ"

     เสียงเรียกชื่อแผ่ว ๆ ที่ดังขึ้นข้างหูทำให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันมอง ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างแค่ช่วงลมหายใจสั้น ๆ ทำให้จีซูอดรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องไม่ได้ สายตาวาววับราวกับเจอของเล่นถูกใจของซูนยองมันชวนให้ใจดวงน้อยในอกสั่นไปหมด

     "พี่น่ารักมากเลยรู้ไหม" เอ่ยออกมาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างที่ดูมีเลศนัยมากกว่าปกติ มือร้อนที่วางซ้อนทับบนมือขาวสองข้างที่จับพนักเก้าอี้อยู่ยิ่งทำให้รู้สึกวูบวาบไปหมด

     "ผมรักพี่นะจีซู"

     "รักพี่แค่คนเดียว รักมาน๊านนานแล้วด้วย" เอ่ยบอกรักออกมาพร้อมกับยิ้มกว้างกว่าเดิมจนตาหยีไปหมด จีซูหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับภาพตรงหน้า คำบอกรักซื่อ ๆ เหมือนเด็ก ๆ ของซูนยองทำให้เขาใจเต้นเสมอ หนนี้ก็ด้วย

     แต่จีซูก็รู้อีกนั่นแหละ ว่าซูนยองไม่ได้พูดมันโดยไม่มีเหตุผล

     "จริง ๆ เลยนะนายน่ะ" คนตัวเล็กที่เหมือนถูกล็อคอยู่บนเก้าอี้กลาย ๆ เอ่ยออกมาเบา ๆ พร้อมกับส่ายหัวอย่างระอา

     "พรุ่งนี้ฉันไม่มีเรียน"

     "แต่นายมี จะทำอะไรก็ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน"

     ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ จีซูบ่นไปก็เท่านั้น เขาทำได้แค่ยอมซูนยองเท่านั้น ไม่ว่าจะเรื่องไหน

     ก็เขารักซูนยองมากไม่ต่างกันนี่หน่า

     ครั้งแรกของจีซูกับซูนยอง เกิดขึ้นในคืนที่ซูนยองมาเคาะประตูกระจกที่ห้องของจีซู และเพราะคนตัวเล็กเจ้าของห้องไม่มีเรียน กว่าเขาจะตื่นและฟื้นตัวได้ก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายแล้ว

     จีซูถึงไม่รู้ว่าเด็กน้อยที่อยู่ถัดไปอีกซอยอย่างอีจีฮุนจะทันเห็นเพื่อนรักของตัวเองปีนกลับห้องในตอนเช้าด้วยสภาพหัวฟูเหมือนไปฟัดกับใครมาแบบนั้น

     และเรื่องนี้จะต้องถึงหูคนอื่นๆในระแวกนี้แน่นอน             

 

 

---

วอแว

คัมแบคแล้วค่ะ 55555

กลับมาพร้อมซูนซู      ส่วนมินชัวกับวอนชัวเรื่องยาวก็..5555555

ยังไงก็หวังว่าจะชอบนะคะ

แรงบันดาลใจมันมาจากแฟนแอดที่ว่า พี่โจชัวจะไปเล่นกับซูนยองที่ห้องก่อนถึงเวลานอนค่ะ

มันแบบ ฮือออออออออออ

เรื่องนี้มีไว้อัพอะไรที่อยากอัพค่ะ
ส่วนใหญ่ก็คงของเซเว่นทีน 55555555

 

หนนี้มีคนช่วยตรวจฟิคให้ด้วย

เจ้าแบม @esbtrz นั่นเอง ขอบคุณมากๆเลยนะ

 

แล้วพบกันใหม่ค่ะ

เลาเอง

@BNnCh__

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #11 MMH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 07:45
    งุ้ยยยยยยย น่ารักมากเลยยย

    เจ้างุ้ยของเราร้ายกาจมาห ฮื่ออออ

    อย่ารุนแรงกับพิชัวนะลูก><
    #11
    0
  2. #7 kwangyui (@kwangyuikung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 09:48
    โงยยยยยย ชอบมากๆค่าาาา ชอบตั้งแต่ต้นยันจบเลยอ่ะ มันน่ารัก อบอุ่นสุดๆไปเลย ชอบที่มาที่ไปของการกระทำของตัวละครทั้ง 2 คนนี้อ่ะค่ะ เวลาอ่านมันก็เลย สมูทและคิดตามได้ง่ายๆ ไม่ใช่ว่าปุปปัปมารักกัน คือค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ ความคิดความอ่านก็แตกต่างในช่วงแต่ละอายุ โอยยยยดีงาม ชอบมากๆค่าาา
    #7
    0
  3. #5 namunamuu (@namunamuu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 16:57
    ไม้พายมาค่ะ เราพายเอง ครั้งแรกเลยที่ได้อ่านคู่นี้อ่ะ
    #5
    0
  4. #3 hoe97xx (@hoe97xx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:31
    ฮื่ออออออ ชอบบบ เรือลำน้อยๆของเรา ดีกับจัยยย
    #3
    0
  5. #2 Mijiru77 (@Mijiru77) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:28
    ชอบคู่ซูนซูจังเลยค่ะ คู่นี้หาฟิคอ่านยากมากๆ พอเจอนี่รีบเข้ามาอ่านเลย555ฟินมากๆๆๆ แต่งคู่นี้อีกก็ได้นะค่ะ จะคอยสนับสนุนค่ะ5555
    #2
    0
  6. #1 SKELETAEEX (@lovekyuhyunsj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:23
    อ่านทีเซอร์ฟิคตอนแรกก็นึกว่าจะเป็นฟิคละมุนใสแบ๊วมันแกวแตงกวานะ แต่พออ่านจริงๆก็รู้ว่าเจ้าเด็กซูนยองนี่มันร้ายกว่าที่คิดนะคะหัวหน้า!!! เลาก็อยากเห็นความน่ากินของพี่จีซูนะ------ /สิงผ้าห่มห้องพี่จีซูกับน้องซูนยองแปป--

    รู้สึกยอมใจในความพยายามจะนอนกอดกันทุกคืนของคู่นี้จริงๆค่ะ

    แต่งอีกนะต้ะ รออ่านต่อ เย่ะ
    #1
    0